در عالم رؤیا بیتوته‌ای داشتم، خدمت امام‌زمان (عجل‌الله‌فرجه) رسیدم، گفتم: آقاجان! دو چیز است که من را می‌کُشد، یعنی تمام گوشت بدن من را دارد آب می‌کند. به خودت قسم، اگر تمام عالم را در اختیارم بگذاری، من می‌سوزم، هیچ‌کس این سوختن من را نمی‌تواند آرام کند. به‌ دینم قسم، این سوختن من را نه بهشت، نه فردوس، نه جنات، آرام نمی‌کند، من می‌سوزم. یکی مصیبت جدّت حسین است، یکی هم مصیبتی است که به مادرت‌ زهرا علیهاالسلام توهین کردند و البته یکی هم اسیری عمه‌ات زینب علیهاالسلام است. به خودش قسم، تا اسم مادرش را آوردم، یک‌دفعه تکان خورد. مصیبت زهرا علیهاالسلام، امام‌زمان (عجل‌الله‌فرجه) را تکان می‌دهد. اگر امام‌زمان (عجل‌الله‌فرجه) تکان بخورد، تمام خلقت تکان خورده‌ است. مگر مؤمن باید این‌ها را فراموش کند؟ والله، اگر عیش و عشرت بکنید، خدا کمِ شما می‌گذارد. ما مؤمن نیستیم، ما مؤمنی که امضاء شده نیستیم، ما متقی واقعی نیستیم. ما مسلمانیم، مسلمان‌ بودن به‌ غیر مؤمن بودن است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

ما از امام‌زمان (عجل‌الله‌فرجه) چه بخواهیم؟ شما آن‌ چیزی که از ولی‌الله‌ الأعظم می‌خواهی، باید تولیدش به دوستان‌ علی علیه‌السلام برسد. اول چیزی که شما می‌خواهید باید بگویید: «آقاجان! ما را در آخرالزمان در پناه خودت حفظ‌ کن. آقاجان! ما را زیرِ بال خودت بگیر. همه می‌خواهند دین ما را ببرند، اصلاً کسی نیست که نخواهد دین ما را ببرد! ما را در پناه خودت حفظ‌ کن. آقاجان! تتمه عمر ما را در خواسته خودت، هدف خودت، راه خودت قرار بِده.» تو این‌ را که از امام‌زمان (عجل‌الله‌فرجه) می‌خواهی، باید صرف امر کنی؛ چرا به تو نمی‌دهد؟ تو از امام‌زمان (عجل‌الله‌فرجه) چه می‌خواهی؟ یک ماشین خوب، یک‌ خانه خوب، یک عروس و داماد خوب! خجالت نمی‌کشی؟ حیا نمی‌کنی از امامت این‌ را می‌خواهی؟ از امامت بخواه «من یاور تو باشم»، بگو «من سنخه تو باشم». [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

من نود و پنج سالم است، شادم، هیچ غصه‌ای ندارم؛ فقط غصه‌ام این‌ است که چرا امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) تشریف نمی‌آورد. فقط شما صدمه‌ای که به‌ من می‌زنید، وقتی است که از این جلسه بروید؛ می‌فهمم گیر گرگ‌ها می‌افتید. هیچ غم و غصه‌ای ندارم، هیچ ترسی ندارم، چرا نمی‌ترسم؟ من محبت علی علیه‌السلام دارم، محبت رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله دارم، محبت حضرت‌زهرا علیهاالسلام دارم، محبت حسن علیه‌السلام دارم، محبت حسین علیه‌السلام دارم، محبت امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) دارم. با محبت این‌ها وارد محشر می‌شوم، چه ترسی دارم؟ تو باید بترسی که مرتب، دنیا، دنیا می‌کنی، محبت ائمه علیهم‌السلام از تو گرفته می‌شود. چرا اهل‌ دنیا می‌شوی که محبت این‌ها از تو گرفته‌ شود؟ [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

نمی‌خواهم شما را ناراحت کنم، والله، توی کوچه‌های مدینه می‌گشتم، ناله‌های زهرا علیهاالسلام را می‌شنیدم. می‌گفتم زهرای‌ عزیز توی این کوچه‌ها رفته. آن‌جا به بیت‌الأحزان رفتم، خدا می‌داند چه به سرم آمد. یعنی همه‌اش در قلب من زهرا علیهاالسلام بود، زهرای‌ عزیز علیهاالسلام از یادم نمی‌رفت. عده‌ای از خارجی‌ها هستند که دارند زحمت می‌کشند، صوت داوود را از جوّ عالم بگیرند. آیا ناله‌های زهرا علیهاالسلام توی جوّ عالم نیست؟ آیا «هل من ناصر» امام‌ حسین علیه‌السلام توی جوّ عالم نیست؟ چطور صوت داوود را می‌گیرند، اما ناله‌های زهرا علیهاالسلام را نمی‌گیرند؟ ناله‌های زینب علیهاالسلام را نمی‌گیرند؟ والله، بالله، دوست‌ علی باید لبش خندان باشد، اما دلش مانند آتش باشد؛ آن‌وقت است که اتصال به ولیّ‌الله الاعظم می‌شود و ثواب هزار شهید به او می‌دهد. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

عزیزان من! قانع و راضی باشید. اگر قانع و راضی شدیم، دستمان پیش خلق دراز نیست. مؤمن باید محترم باشد، نه ضعیف. در مقابل خدا و ولایت ضعیف باشیم، «یا لطیف! إرحم عبدک الضعیف». ما در مقابل خلق باید قوی باشیم. عزیزان من! اگر قوی نباشید، سُر می‌خورید. چطور قوی باشیم؟ خلق را مؤثر ندانیم. خدا مؤثر است، امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام مؤثر است، ولایت مؤثر است. آیا ولایت این‌قدر قدرت ندارد که ما را تأمین کند؟ این‌قدر ما خدانشناسیم؟ قدرت خدا را نمی‌فهمیم؟ وجود امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را، قدرت او را نمی‌فهمیم؟ مگر خدا نمی‌گوید «والله خیر الرّازقین»، رزقتان را می‌دهم؟ به‌ قدر یک‌ آدم عادی به خدا اطمینان داشته‌ باشید، آن‌وقت سُر نمی‌خورید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

قدری توی دنیا توجه کنیم، چه‌ چیزی ما را نجات می‌دهد؟ این‌ که می‌گوید [در آخرالزمان] دین به منزله آتش کف دست است و یا در بیابانی که خار مغیلان است، بخواهی راه بروی، این‌ها که نیست! این‌ها یک هشدارهایی است که به بشر می‌شود. عزیز من! توجه کن، اگر آن‌ روز پیامبر فرمود، امروز من آن‌ را افشاء می‌کنم. امروز، از این‌جا که رفتی، توی بیابان، توی تیغ‌ها می‌روی. عزیزان من! اگر می‌گوید آتش کف دست، عقیده ولایتی‌ام این‌است: باید صبر داشته‌باشید. باید تحمل داشته‌باشید. آتش آخرالزمان را در دستت بگیری، نگذاری به اهلت، به عیالت، به بچه‌ات، به شرفت، به غیرتت و به هستی‌ات جرقه بزند. این آتش را در کف دستتان بگیرید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

بشر باید تسلیم باشد، اگر شما تسلیم شدید، یوم ندارید. تمام گمراهی بشر این‌ است که تسلیم نیست. ببین می‌گوید: «ان‌ الله و ملائکته یصلّون علی النّبی، یا أیّها الذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً» باید تسلیم پیامبر بشوید. اگر تسلیم پیامبر بودند، این‌ همه فجایع به‌ وجود نمی‌آمد. هفتاد هزار نفر تسلیم نبودند، پنج‌ نفر تسلیم بودند. حالا در آخرالزمان به شما می‌گوید که شما برو تسلیم متقی بشو، اما تو نمی‌شوی، یک اندازه‌ای می‌شوی. این ولایت‌ خواستن ما، این امام‌حسین خواستن ما، حرف است، آن تسلیمیت را نداریم. خدا حق را فاش کرده‌ است، آخرالزمان می‌گوید برو دنبال متقی. قربانت بگردم، دنبال متقی رفتن، نه این‌ است که دنبال من بیایی؛ دنبال کلام متقی برو، دنبال حرف متقی برو. حرف او نجات است، نه خودش. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

اگر این پنج چیز را عمل کنید، رستگار هستید: اول: ولایت امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) است. مشابه درست نکنید. دوم: عدالت است. اگر آن‌ها عادل بودند، با زهرای‌عزیز این‌ کار را نمی‌کردند. در هر کارتان عدالت داشته‌ باشید. سوم: سخاوت است. حتی‌الإمکان سخی باشید. آن‌وقت بعضی‌ها سخاوتشان مطلق است، یعنی همیشه جاری است، همیشه یاد است. الآن شما شب که می‌خوابی به‌ فکر حاجت برادر مؤمن هستی، این جاری است. چهارم: ائمه علیهم‌السلام را خلق حساب نکنید. پنجم: دنبال خلق نروید. حرف از خودت نزن، دنبال کسی هم که از خودش حرف می‌زند نرو. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

منتظر، نه این‌ است که منتظر دیدن امام باشیم؛ دیدن امام خیلی خوب است، اگر امام را دیدی، خلقت را دیدی؛ اما قیام امام از امام بالاتر است. چون‌که قیام امام، مقصد خداست. امام نور خداست، قیامش مقصد خداست. چرا؟ آقا امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) یا آقا امام‌ حسین علیه‌السلام، تمام ائمه علیهم‌السلام مقصدشان همین بوده‌ است. چرا وقتی امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) تشریف می‌آورد، می‌گوید: منم آدم، منم نوح، منم پیامبر آخرالزمان؟ یعنی همه آن‌ها امام‌ زمانند؛ همه آن‌ها مقصدشان این بوده که مقصد خدا را به خلقت بگویند؛ خلقت، یک خلقت توحیدی بشود؛ یک خلقتی بشود که به ماوراء وصل شود. کجا به ماوراء وصل هستی؟ نَفَس‌هایی که عالَم می‌کشد، در قبضه قدرت ولیّ‌الله‌ الأعظم است. کجا دنبال این و آن می‌روی؟ اگر منتظری، او هنوز نیامده‌ است، کجا می‌رویم؟ چه‌ کار می‌کنیم؟ [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

خدا تمام خلقت را به امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) داده‌ است، باز امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) برای مصیبت امام‌ حسین علیه‌السلام گریه می‌کند، تا زمانی‌ که احقاق حق از جدش امام‌ حسین علیه‌السلام شود. پس مصیبت امام‌ حسین علیه‌السلام از تمام خلقت بالاتر است. عزیزان من! شما هم باید همین‌جور باشید. دو چیز باید در عروق بدن شما، خون شما، تمام اشیاء شما عضو باشد: اول: خواست خدا “ولایت”، بعد: “مصیبت امام‌ حسین علیه‌السلام”. این دو چیز را از ما گرفتند، یک‌ چیز دیگر به ما دادند؛ حالا امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) به متقی می‌گوید: خوشی تمام شد. آن خوشی که امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) می‌گوید، خوشی تمام خلقت است. تو اگر ولایت و مصیبت امام‌ حسین علیه‌السلام در تمام عروق و خون و اشیاء بدنت عضو باشد، در خلقت خوشی، در بهشت خوشی، در فردوس خوشی. اگر این‌جور باشی، پیش آقا امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) هستی، در عرش خدا هستی. خوشی یعنی این. حالا این‌ که نباشد، همه فاسد است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

شما باید آمادگی «هل من ناصر» خدا را داشته‌ باشید، آمادگی «هل من ناصر» امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را داشته‌ باشید؛ اگر یک روزی امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) آمد، باید بدوی. «انتظار الفرج» یعنی انتظار ندای امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را داشته‌ باشید. آن‌وقت دیگر کاری به‌ دنیا نداری، کاری به گناه‌ نداری، انتظار لهو و لعب نداری، به تلویزیون کاری نداری. آن‌ هم مرد می‌خواهد که این‌جور باشد. حالا تازه امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) که می‌آید، یاوران امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) از او میراث [انبیاء را] می‌خواهند [نشان بدهد]. یقینی که توی تو هست، آن میراث است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

تو که منتظر امام زمان هستی، امام صادق علیه‌السلام هم منتظر است. از ایشان سؤال شد: یابن رسول‌الله! آن منتقم آل‌محمد شمایید؟ گفت: نه؛ والله، آن مَهدی، حجت آخرالزمان است، من هم منتظرم. به حضرت‌ عباس، آقا امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) به‌ من گفت: حسین! مردم مسموم شدند. بار دیگر فرمود: مردم اهل‌ دنیا شدند. خب، حالا اگر ما منتظریم که می‌گوید: «انتظار الفرج، افضل العبادة» از همه عبادت‌ها بالاتر است، [پس چرا امام زمان این‌طور می‌فرماید؟] باید این‌جور باشیم: اگر تمام این دنیا را به شما بدهند، باز باید مانند امام‌ صادق علیه‌السلام، منتظر آقا باشید. منتظر یعنی این. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

آن‌ کسی‌ که منتظر امام‌ زمانش است، باید امر را اطاعت کند. آن امر، انتظار است، نه تو. آن امری که داری اطاعت می‌کنی، انتظار امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را می‌کشد، نه تو. اگر امر را اطاعت نکنی، جدا می‌شوی. هیکل تو که منتظر نیست! آنکه توی توست، باید منتظر باشد، قربانت بگردم. آن معصومیتِ تو انتظار امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را می‌کشد، آن تقوایِ تو انتظار امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را می‌کشد. منتظر یعنی‌ چه؟ مگر امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) غایب است؟ چه‌ کسی می‌گوید امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) غایب است؟ غایب تو هستی که نمی‌فهمی! امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) از نظر تو غایب است. اگر می‌گوید منتظر امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) باش، نه این‌که این‌جا بیاید؛ منتظر امرش باش که دارد به تو صادر می‌شود، آن‌وقت ثواب هزار شهید می‌بری. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

منتظر امام زمان، منتظر خلق نیست، منتظر شهوت نیست، منتظر غیر امر نیست؛ واحد است، منتظر امام‌ زمانش است. مانند آن تنگه‌ای که در جنگ اُحد بود، پیغمبر گفت: چه فتح کردیم، چه شکست خوردیم، این‌جا بایستید، تنگه را رها نکنید. این‌ها فتح کردند، نایستادند؛ رفتند غنیمت جمع کنند. دندان پیامبر شکست، نود زخم به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام خورد، حمزه سیدالشهداء به شهادت رسید. در تمام جهادهای پیامبر، هیچ‌کجا مطابق این جهاد، به اسلام ضربه نخورد. چرا به تو می‌گوید بایست، می‌روی؟ تو هم از همان‌هایی! به تو می‌گوید منتظر باش! کجا می‌روی؟ پیِ کی می‌روی؟ چرا می‌روی؟ خب وقتی نایستادند، ضربه به اسلام می‌خورد، ضربه به ولایت می‌خورد، ضربه به امر می‌خورد. چرا می‌روید؟ عناد دارید. می‌گویید من بروم یک‌ کاری بکنم، این وظیفه است و شیطان از این حرف‌ها به تو می‌زند. عزیز من! بایست. اگر قوم موسی می‌ایستادند که گوساله‌پرست نمی‌شدند. نایستادند تا موسی بیاید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

وقتی آقا امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) بیاید حتی یک توپ و تانک یا اتم اصلاً کار نمی‌کند. باباجانِ من! والله، این‌ هم عصاره دارد. چرا؟ توپ و تانک به امر امام است، به امر امام باید در برود. مگر تمام خلقت در قدرت امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) نیست؟ نَفَس‌هایی که عالم می‌کشند در قدرت اوست. رشد حیوان‌ها، رشد بشر، در قدرت اوست. رشد نباتات در قدرت اوست. ریگ و بیابان در قدرت اوست. والله، روایت داریم، آقا وقتی می‌آید، این دیوار حرف می‌زند و می‌گوید: یک منافق پشت من است، آقا! بیا این‌را بکُش! وقتی امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) بیاید، ولایت در تمام خلقت دمیده می‌شود؛ تا حتی در دیوارها، در درخت‌ها. الان دمیده شده، افشاء نمی‌شود. امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) وقتی بیاید، افشاء می‌شود. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند که می‌گفت: امام‌صادق علیه‌السلام قسم کبیره می‌خورد و می‌گوید: وقتی امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) می‌آید، علی‌بن‌ابوطالب، علی علیه‌السلام مُهرزننده است؛ مُهر می‌زند: مؤمن یا منافق! اما عقیده ولایتی من این‌ است: عقیده‌ای که آن‌موقع درون تو هست، صادر می‌شود. همین‌جور که امیرالمؤمنین علیه‌السلام نگاه می‌کند، تمام خباثت تو بیرون می‌ریزد و روی پیشانی‌ات می‌آید. مواظب باش! با دین و با اسلام، منافق‌بازی در نیاور! بترس از آن روزی که به پیشانی‌ات نوشته می‌شود! امیرالمؤمنین علیه‌السلام باید کمک کند. چرا؟ خدا همه‌جا می‌خواهد علی علیه‌السلام را افشا کند، [گرچه] امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) خودش اختیار دارد. امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) تمام خلقت است، نَفَس‌هایی که خلقت می‌کشند، به‌ وجود امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

روایت داریم، آن‌ موقعی‌که آقا امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) می‌آید، قبله کربلاست؛ چون‌که اصل، ولایت است، قبله هم ولایت است. این‌که می‌گوید: شما رو به قبله بایست، [یعنی] رو به ولایت بایست، رو به علی علیه‌السلام بایست، رو به زهرا علیهاالسلام بایست. چرا؟ اگر آن‌ها را قبول نداشته‌باشی، نمازت به‌ درد نمی‌خورد. رو به ولایت بایست، رو به مقصد خدا بایست، چون‌که اگر مقصد خدا را قبول نداشته‌ باشی، تمام عبادت‌هایت هیچ است. چرا؟ قبله علی علیه‌السلام است، قبله زهرا علیهاالسلام است، قبله این دوازده‌امام، چهارده‌معصوم علیهم‌السلام هستند؛ اگرنه پشت به قبله ایستاده‌ای. مگر هفت‌ میلیون مردم رو به مکّه نایستادند؟ چرا کافرند؟ سلمان، اباذر، میثم، مقداد رو به علی علیه‌السلام ایستادند، چرا انسانند؟ [چون] ولایت دارند. رفقای‌ عزیز! بیایید رو به ولایت بایستیم. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

تو اگر بخواهی یاور امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) باشی، باید هیچ‌کس و هیچ‌چیز را نخواهی، فقط علاقه‌ات به امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) باشد؛ وقتی امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) می‌آید، یک جان داری، فدای امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) کنی. جزء آن‌هایی باشید که بِدَوید. یاور باید اول تشخیص نور بدهد، یعنی تشخیص ولایت، بعد به سمت نور حرکت کند. حالا که حرکت کرد، تسلیم نور باشد؛ مثل اصحاب امام‌حسین علیه‌السلام که امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) درباره‌شان می‌فرماید: «السلام علیک یا مطیع لله و رسوله، عبد الصالح»، پدر و مادرم به قربانتان. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) می‌داند چه‌وقت ظهورش است، اما دو اجازه می‌خواهد: اول، اجازه از خدا؛ بعد، اجازه از حضرت‌زهرا علیهاالسلام. والله، روایت داریم به اجازه مادرش ظهور می‌کند. توجه فرمودید؟ حالا نگویید که ائمه علیهم‌السلام احتیاج دارند؛ این‌ها اجازه روی اجازه است، احترام روی احترام است. باید آخرین امضای امام‌زمان عجل‌الله‌فرجه را وجود مبارک حضرت‌زهرا علیهاالسلام بکند. ان‌شاءالله آخرین امضاء شده‌ است. حالا شما باید مواظب خودتان باشید، جوری باشید که جزء یاوران امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) باشید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) مقصد تمام خلقت را اجرا می‌کند. در تمام این دنیا هیچ‌ چیزی از ظهور مهم‌تر نیست. تمام این حرف‌ها مشابه است؛ اصل، وجود مبارک امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) است. آن‌موقع حق و باطل از هم جدا می‌شود. آنچه در خلقت است، مقصدش رجعت است. اصلاً امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) خودش را فدای رجعت می‌کند که ائمه علیهم‌السلام بیایند و احقاق حق شود. ظهور امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) مقدمه رجعت است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

علی علیه‌السلام هم نتوانست حرفش را بزند، نه این‌که نتوانست، مردم کشش نداشتند. به‌ خاطر همین رفت حرفش را به چاه زد‌. معنی تمام حرف‌ها در دل علی علیه‌السلام است. نجات بشر در دل علی علیه‌السلام است. راهنمای همه خلقت علی علیه‌السلام است. وصی رسول‌الله، علی علیه‌السلام است. ان‌شاءالله زمانی بشود این چاه به زبان درآید. همین‌جور که دست شما در قیامت به زبان در می‌آید، زمانی‌که امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) بیاید و پیچش را بگرداند، این چاه به زبان در می‌آید‌. این چاه مانند ضبط صوت از اول زمانی‌که امیرالمؤمنین علیه‌السلام حرف زده‌ است، تمام فرمایشات امیرالمؤمنین علیه‌السلام را بیان می‌کند، یعنی در عالم پخش می‌شود. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

خدا لعنت کند آن دو نفر را که نگذاشتند امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام بیاید دنیا را گلستان کند. امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) می‌آید دنیا را گلستان می‌کند. حضرت‌ علی علیه‌السلام بعد از رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله می‌خواست همان کار را بکند، آن دو نفر نگذاشتند. چرا نگذاشتند؟ چون دیدند اگر امام شناخته شود، کسی دور خلفا نمی‌رود. خلفا دیدند این‌ها عدالت دارند، صداقت دارند، علم دارند، حلم دارند، ولایت دارند، از ماورای خلقت خبر می‌دهند، آنچه که خوبی در تمام این خلقت است به‌ واسطه این‌ها به خلقت افشاء می‌شود، تصمیم گرفتند تسلیم ائمه علیهم‌السلام نشوند. دومی گفت: ما زیر بار علی نمی‌رویم. همین‌طور ادامه پیدا کرد تا زمان امام‌زمان (عجل‌ الله‌ فرجه)، زیر بار ولایت نرفتند. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام‌زمان]