امیرالمؤمنین علیه‌السلام چه‌ کار کند؟ هیچ‌کس حمایت از ولایت نکرد. درون علی علیه‌السلام را سوزاندند. درون علی علیه‌السلام از برای زهرای‌ عزیز ناراحت است. حالا علی علیه‌السلام گریه می‌کند. از آن‌جا هم پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله به او فرمود: علی‌ جان! اگر چهل‌ نفر یاور داشتی، حقت را از آن دو نفر بگیر، وگرنه سکوت کن و خون خود و شیعیانت را حفظ‌ کن. این‌ است که علی علیه‌السلام می‌فرماید: «مانند خاری که در چشمم است و استخوانی که در گلویم است و گیر کرده غصه می‌خورم». عزیزان من! به شما می‌گویم: باید نجوای درون داشته‌ باشید. امیرالمؤمنین از نجوای دورنش گریه می‌کند؛ نگاه به مردم می‌کند، می‌بیند لیاقت ندارند، می‌رود در چاه حرفش را می‌زند. منبع: کتاب نجوا

امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام نخلستان درست می‌کند، اما وقتی هم برای نجوا می‌گذارد. شخصی خدمت زهرای‌ عزیز علیهاالسلام آمد و گفت: زهرا جان! سرت سلامت، علی را دیدم که در نخلستان افتاد و از دنیا رفت. زهرای عزیز فرمود: علی تا صبح چند بار این‌طور می‌شود. ببین، امیرالمؤمنین علیه‌السلام کار می‌کند، نجوا هم دارد. علی علیه‌السلام چنان غرق نجوا با خداست که می‌افتد. می‌گوید: ای‌خدا! شکرت. از شکر خدا می‌افتد. ای پیروان امیرالمؤمنین! شما هم باید با علی علیه‌السلام و خدا نجوا کنید و شکرانه آن‌ها را بجا آورید. منبع: کتاب نجوا

در یک‌ شب، امیرالمؤمنین علیه‌السلام چهل جا بود: پیش پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله بود، پیش زهرای عزیز علیهاالسلام بود، پیش مقداد بود، پیش سلمان بود. خدا هم ندا داد: علی دیشب مهمان ما بود. همه با علی علیه‌السلام نجوا می‌کنند، حتی زهرای عزیز، حتی پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله. حالا چرا خدا با علی علیه‌السلام نجوا می‌کند؟ چون علی علیه‌السلام امر خدا و مقصد خداست. همه خلقت با علی علیه‌السلام نجوا می‌کنند، علی علیه‌السلام با خدا نجوا می‌کند. منبع: کتاب نجوا

خدا می‌گوید: «ادعونی استجب لکم»، از من بخواهید تا جوابتان را بدهم. بیا با من حرف بزن و ارتباط برقرار کن، بیا با من بیتوته کن، بیا از من ولایت بخواه؛ آن‌وقت است که دائم در حضور هستی. چگونه امیرالمؤمنین علیه‌السلام و حضرت‌زهرا علیهاالسلام و امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) می‌فرمایند خدا! جوابش را بده؟ چون خدا، امیرالمؤمنین و حضرت‌زهرا و امام زمان را اختیاردار تمام خلقت قرار داده‌ است. «انا مدینة‌العلم و علی بابها»؛ درِ خانه‌ خدا، علی علیه‌السلام است، از کانال علی بیا. وقتی از کانال علی علیه‌السلام وارد شد، ائمه علیهم‌السلام برای آن‌شخص دعا می‌کنند و خدا به او می‌دهد. بیتوته از کانال ائمه، نتیجه‌اش نجوا می‌شود. امیرالمؤمنین دعا می‌کند، حضرت‌زهرا سفارش می‌کند: خدا! او را بیامرز و خدا هم او را می‌پذیرد. منبع: کتاب نجوا

بر شاه بالِ جبرئیل «علی» نوشته شد که با آن به سرعت حرکت می‌کرد. بر عرش «یا علی» نوشته شد و استقرار یافت. بر ماه «علی» نوشته شد. بر باد «علی» نوشته شد و جریان یافت. زنگ در بهشت «یا علی» است. در تمام خلقت «علی» است. صوت خدا «علی» است. خداحافظیِ خدا با رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله در معراج «یا علی» است. پسِ پرده وحی «علی» است. علی علیه‌السلام خدا نیست و از خدا جدا نیست. علی علیه‌السلام [لم یکن له] کفواً احد است، مقصد خدا و امر خداست؛ «ذکرُ‌ الله» و ذات خداست. جهان اگر فنا شود، علی به پاش می‌کند. تمام کارها را خدا دست علی علیه‌السلام داد. اول و آخر، علی علیه‌السلام است. ظاهر و باطن، علی علیه‌السلام است. این منحصر به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است. منبع: کتاب جامع ولایت

خدای تبارک و تعالی برای اسم‌گذاری هیچ‌کدام از ائمه نفرمود که اسم خودم را روی او گذاشتم. اسمِ امیرالمؤمنین را مافوق باید بگذارد، علی علیه‌السلام مافوقی جز خدا ندارد. ابوطالب، امیرالمؤمنین را به‌ دست رسول‌الله داد، این‌جا امیرالمؤمنین چشم گشود. امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام به روی خلق و دنیا چشم نمی‌گشاید، به روی «ولیّ خدا» چشم می‌گشاید، پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله هم «نبیّ» است و هم «ولیّ» است. «عینُ الله» به روی «نور خدا» چشم می‌گشاید و روی دست پیامبر، آیه «قد أفلَحَ المُؤمنون» می‌خوانَد. رسول‌الله فرمود: من هم در نام‌گذاری او به خداوند پیشی نمی‌گیرم. آخر مافوقِ امیرالمؤمنین، خداست. دید لوحی میان زمین و آسمان پدیدار گشت، در آن لوح نوشته شده‌ بود که خدا می‌فرماید: من «علی اعلی» هستم، اسم این فرزند را «علی» بگذار، خدا اسم خودش را روی امیرالمؤمنین گذاشت. این مختص امیرالمؤمنین است. «اسمُ الله» علی علیه‌السلام است.   منبع: کتاب جامع ولایت

اسم مبارک علی علیه‌السلام است که مشکل‌گشای همه خلقت است. موسی «یا علی» گفت، عصا را انداخت و اژدها شد و مارهای سَحَره فرعون را بلعید، و باز «یا علی» گفت و دست کرد و اژدها را گرفت، دوباره عصا شد. عیسی «یا علی» گفت و مُرده را زنده کرد؛ «یا علی» گفت و در پرنده گِلین دمید و او جان گرفت و به پرواز در آمد. داوود «یا علی» گفت و آهن به دستش نرم شد. جبرئیل «یا علی» گفت و هشت‌ شهر قوم‌ لوط را زیر و رو کرد. در تمام ائمه اطهار این منحصر به امیرالمؤمنین است که «جَنبُ الله» است، کنار خداست. خدا شریک ندارد، اما علی علیه‌السلام همکار خداست؛ گِل آدم را سرشت و خدا جان داد؛ در آستین مریم دمید و عیسی را بار برداشت؛ موقع قیامت هم علی علیه‌السلام است که می‌دمد و مُرده‌ها جان می‌گیرند.

خداوند تبارک و تعالی درباره هیچ‌کدام از ائمه‌ طاهرین بیان نفرمود که به عزّت و جلالم سوگند، اگر عبادت ثقلین کنید و علی علیه‌السلام را به «الیوم أکملت لکم دینکم» قبول نداشته‌ باشید، شما را با صورت در جهنم می‌اندازم. همین‌طور روایت است که اگر مردم بر حبّ او جمع می‌شدند، خدا اصلاً جهنم را خلق نمی‌کرد؛ این مختص امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است. فقط امیرالمؤمنین علیه‌السلام است که با تمام پیامبران در خفا و با پیامبر آخرالزمان آشکارا آمد. تا حتی موقع ظهور امام زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) هم امیرالمؤمنین علیه‌السلام به کمک امام زمان می‌آید و مُهر «مؤمن» و «منافق» به مردم می‌زند.   منبع: کتاب جامع ولایت

هیچ‌کدام از ائمه‌ طاهرین محل به‌ دنیا آمدن ظاهری‌شان خانه‌ خدا نبود و محل ظاهر شدن هیچ‌کدام از ائمه «قبله» نگشت، این منحصر به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است. لفظ مبارک «امیرالمؤمنین» مختص به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است و رسول‌ اکرم صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله در غدیر خُم فرمود: از این پس به لفظ «امیرالمؤمنین» باید به علی سلام کنید. شخصی به یکی از ائمه‌ طاهرین به لفظ «امیرالمؤمنین» سلام کرد، حضرت ناراحت شد و گفت: این لفظ فقط مختص به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است. تا حتی روایت داریم اگر کسی از خلق این لفظ را بر خود بگذارد، خدا او را به دردی گرفتار می‌کند و رسوایش می‌کند. همین‌طور روایت داریم اگر کسی اسم «علی» بر فرزندش بگذارد، هر بار که او را صدا می‌زند، خدا مَلَکی خلق می‌کند که تا آخر عمر برایش استغفار کند.   منبع: کتاب جامع ولایت

در تمام ائمه‌ طاهرین، فقط امیرالمؤمنین است که همسرش نور خدا، ناموس خدا، حضرت‌ زهراست. عقد و ازدواج هیچ‌کدام از ائمه‌ طاهرین، تا حتی رسول‌الله صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله در عرش مُعلّی بسته نشد؛ اما عقد امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام و زهرای‌ عزیز علیهاالسلام در عرش مُعلّی بسته‌ شد و خدا آب و نمک را مَهر زهرا علیهاالسلام قرار داد. برای ازدواج ظاهری هیچ‌کدام از ائمه، ستاره‌ای از آسمان نیامد که در خانه‌اش برود. خدا این زمینه را فراهم کرد که دهان مردم بسته شود و مردم را قانع کند و به آن‌ها بگوید: امر علی و زهرا با من است؛ آن‌ها خاکی نیستند و ماورائی‌اند. کار علی و زهرا، خلقتی است، نه خلقی.   منبع: کتاب جامع ولایت

خدا به پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله می‌فرماید: اگر علی را معرفی نکنی، هیچ‌ کاری نکرده‌ای. پیامبر هم به سلمان فرمود: یا سلمان! اگر همه عالم رفتند یک‌طرف، تو برو طرف علی. چرا پیامبر این‌قدر تعریف امیرالمؤمنین را کرده‌ است؟ چون امر خداست، امر را اطاعت می‌کند. اما در خود ائمه‌ طاهرین، خدا عظمائیتی به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام داده‌ است. خصوصیاتی است که مختص به خود امیرالمؤمنین علیه‌السلام است، برای بقیه ائمه‌ طاهرین علیهم‌السلام نیست؛ یعنی هر چند ائمه‌ طاهرین «کُلّهم نورٌ واحد» هستند، یک نورند؛ اما علی علیه‌السلام «نورٌ عَلی نور» است.   منبع: کتاب جامع ولایت

خدا نوری دارد که اتصال به خودش است، آن‌ هم علی‌بن‌ابی‌طالب علیه‌السلام است؛ می‌فرماید «نورُ الله»، نمی‌فرماید «خلقُ الله». خدا خلقت را که خلق کرده، امر روی آن گذاشته؛ امر، ولایت است. خدا هیچ خلقتی را بدون محبت و ولایتِ علی علیه‌السلام نمی‌پذیرد، این قانون خداست. دوازده‌ امام، چهارده‌ معصوم، حجت بر تمام خلقت هستند. خلقت در مقابل ولایت کسری دارد، اما ائمه‌ طاهرین فقط مافوقشان خداست. یک‌ نگاه به این جهان باید بکنی و علی علیه‌السلام را بشناسی، یعنی بدانی که مانندش غیر از خدا هیچ‌کسی نیست. این شناخت علی علیه‌السلام است، مابقی‌اش حرف است. این‌که [خدا] امیرالمؤمنین را معرفی کرد، می‌خواهد شما بهشت بروید؛ والله، بالله، این علی علیه‌السلام نیست، چیز دیگری است. منبع: کتاب جامع ولایت

پیامبر، امیرالمؤمنین را روی دست آورد و گفت: «من کنت مولاه، فهذا علی مولاه. اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله و العن من أنکره…» حالا وقتی رسول‌الله، امیرالمؤمنین را معرفی کرد، یک‌دفعه خدا افشا کرد: «الیوم أکملت لکم دینکم»: علی علیه‌السلام دین است. مقصد خدا این‌ است. دینی که خدا می‌خواهد، این‌ است. اسلامی که خدا می‌خواهد، این‌ است. یعنی امر خدا و مقصد خدا، علی‌بن‌ابی‌طالب علیه‌السلام است. حالا پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله گفت: ای مردم! من از دنیا می‌روم، وصیّ من امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است. تا حالا دین «اسلام» بود، اما از حالا به بعد، دین «ولایت» شد. پیامبر فرمود: من تا الآن نبی بودم، اما حالا علی علیه‌السلام ولیّ است؛ یعنی علی علیه‌السلام، ولیّ کل خلقت است. منبع: کتاب انجمن ولایت

از طرف خدا جبرئیل نازل‌ شد که: یا محمّد! امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام را معرفی کن: «یا أّیها الرّسول بلّغ ما اُنزل إلیک من رّبک و إن لم تفعل فما بلّغت رسالته». تا پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله ذره‌ای مسامحه کرد، خدا گفت: اگر علی علیه‌السلام را معرفی نکنی، هیچ‌ کاری نکرده‌ای. حالا پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله فوراً اطاعت کرد. خدا گفت: امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام را روی دست بیاور و بلند کن که همگان بدانند جانشین و وصیّ تو و حجت‌ خدا این‌است، تا این‌که کس دیگری را به عنوان جانشین تو معرفی نکنند. حالا تازه این معرفی امیرالمؤمنین علیه‌السلام است، نه حقیقت علی علیه‌السلام. منبع: کتاب انجمن ولایت

خدای تبارک و تعالی امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام را که از نور خودش به‌وجود آورده، به او اشراف به کل خلقت داده؛ علی علیه‌السلام مشکل‌گشای کل خلقت است. تمام خلقت در مقابل ولایت صغیر هستند. تو از کجا می‌گویی که خلقت صغیر است؟ خدا به کل خلقت جان داده، جان ارزش ندارد؛ اما آنچه که به این جان دمیده می‌شود، یعنی «ولایت» ارزش دارد. این خارجی جان دارد، اما نجس است. جان، عنایت خداست؛ ولایت، رحمت خداست. وقتی می‌گوید: «لا إله الله، محمّد رسول‌الله، علی‌ ولی‌الله» ولایت به او دمیده می‌شود و پاک می‌شود. منبع: کتاب انجمن ولایت