قبولی عبادت، ولایت است و قبولی ولایت، اطاعت است...
قبولی عبادت، ولایت است و قبولی ولایت، اطاعت است. حالا شیعه باید فرمان امام را ببرد و برای خودش مصداق درست نکند. (بعضی مقدسها برای خود مصداق درست میکنند) شاه عبدالعظیم حسنی خدمت امام هادی (علیه السلام) میرسد و عرض میکند آمدهام عقایدم را بگویم. میفرماید: بگو عزیزم. میگوید: واجبات را به جا میآورم و ترک محرمات میکنم. اگر شما که امام و حجت من هستی، امر کنی سیبی یا اناری نصفش حلال است و نصفش حرام، نیمه حلالش را میخورم و نیمه حرامش را دور میاندازم و پس از این با همین عقیده کنار رفت. چرا؟! چون او به غیر از امام کسی را واجب الاطاعة نمیبیند، حجت خدا را واجب الاطاعة میداند. حالا خدا به او عظمت میدهد. میفرماید: هر کس شاه عبدالعظیم حسنی را زیارت کند امام حسین (علیه السلام) را زیارت کرده؛ چون امر امام را زیارت کرده. رفقای عزیز! من هم دلم میخواهد شما اینطور باشید. امر وجود مبارک حجت بن الحسن، امام الانس و الجن (عج الله فرجه) را اطاعت کنید تا شاه عبدالعظیم حسنی بشوید. شما خودتان بهتر میدانید اطاعت یعنی چه؟! اطاعت؛ یعنی گناه نکنید. امام صادق (علیه السلام) میفرماید: شما عضو مایید، هر وقت گناه کردید جدا میشوید. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: تذکر ولایت قدردانی از شیعه]
