میلیاردها نماز میخوانند، اما چون امیرالمؤمنین علی علیهالسلام را قبول ندارند، اهل آتشند. پس نماز کیست؟ نماز، علی علیهالسلام است؛ نماز، ولایت است؛ نماز، زهرا علیهاالسلام است. آیا آنها خودشان نماز نمیخواندند؟ حالا امامجماعت محلهتان اینطور شده، تو نباید نماز بخوانی؟ بدان تو خودت را از پیروی ولایت جدا کردی، خودت را از حضرتزهرا جدا کردی، خودت را از امیرالمؤمنین علی علیهالسلام جدا کردی، خودت را از امامحسین علیهالسلام جدا کردی. مگر امامحسین تا آخر «هل من ناصر» نمیگفت؟ میگفت بیائید اینطرف، بیائید طرف منِ نمازخوان. تو خیال کردهای که فهمیده شدهای! عزیز من! مگر نمیگویی امامجماعت محلهمان بد شده؟ تو که از او بدتر شدهای! او باز یک سَری به زمین میگذارد و سجدهای میکند، تو که بدتر شدهای، تو آن را هم انجام نمیدهی. پس تو باید چه کنی؟ باید بگویی: خدایا! شکر که من بیدار شدم. شکرانه کنی که مثل او نیستی. تازه باید نمازت را با حضور قلب بخوانی. نماز با حضور قلب، یعنی نماز با ولایت. عزیزان من! بیائید تفکر داشته باشید. بیائید حرف بشنوید. بیائید فردای قیامت، شما را پیش نمازخوانها ببرند، نه پیش بینمازها.
منبع: کتاب انجمن ولایت
