منتخب: امام موسی کاظم

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا أباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) کفواً أحد است، حضرت زهرا (علیها السلام) کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته باشید، بر عمر و ابابکر لعنت کنید.

ائمه طاهرین (علیهم السلام) عظمائیت خودشان را فاش می‌کنند؛ آن‌وقت شما باید با عظمائیت این‌ها شناخت ائمه (علیهم السلام) را داشته باشید و دنبال کسی نروید. شما ببین امام موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) چطور عظمائیتش را افشا می‌کند! شخصی نزد پدرش امام صادق (علیه السلام) آمده و می‌گوید آقاجان! امامِ بعد از شما کیست؟ حجت خدا بعد از شما کیست؟ ببین امام چطور او را راهنمایی می‌کند؟ می‌فرماید: برو سرِ گهواره، رفت و سلام کرد. این‌جا آقا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) که به اصطلاح سه روز است در دنیا ظاهر شده، صحبت کرد و گفت: برو اسم دخترت را عوض کن! چرا ائمه را مثل پدر و مادرتان، خلق حساب می‌کنید؟! چرا معرفت در حق حجت خدا ندارید؟!

حالا این شخص نزد امام صادق (علیه السلام) بر‌می‌گردد و می‌گوید: آقا! این‌طور به من گفت! امام می‌فرماید: برو به شهرتان و ببین چه خبر است؟ می‌گوید: چند وقت است که من از خانه‌ام بیرون آمده‌ام و خبر ندارم؛ اما زن‌ام حامله بود. وقتی به خانه‌اش برمی‌گردد، می‌بیند خدا به او دختری داده که اسمش را حمیرا گذاشته‌اند. حمیرا اسم عایشه است، امام می‌گوید: چرا اسم دشمن ما را روی بچه‌ات گذاشتی؟! وای بر ما که دنبال دشمنان‌شان رفتیم و می‌رویم! وای بر ما که از دشمن خدا رزق می‌خواهیم! ادعای مسلمانی هم می‌کنیم!

اگر شما قدری در این فکرها بروید، می‌فهمید که اگر بگویید ائمه در دنیا آمده‌اند که به کمال برسند، توهین به ولایت کرده‌اید! اگر امیرالمؤمنین (علیه السلام) خورشید را بر‌گرداند، اگر می‌گوید یک نفسش افضل از عبادت ثقلین است یا یک ضربت شمشیرش افضل از عبادت جنّ و انس است؛ دارد به ما می‌گوید که دنبالش بروید تا سهام داشته باشید. مگر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نمی‌گوید به عمل هر کسی راضی باشی جزء او هستی؟ بیا جزء علی (علیه السلام) بشو! بیا جزء ولایت بشو! اگر امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در دنیا ظاهر شده، می‌خواهد خلقتی را به کمال برساند. خدا عمر و ابابکر را لعنت کند که نگذاشتند این کار صورت بگیرد.[۱]

***

بار دیگر امام عظمائیتش را فاش می‌‌کند: علی‌بن‌یقطین در دربار هارون نخست وزیر است؛ اما به امر موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) است. حالا به مکه آمده، از آن‌جا خدمت حضرت آمده؛ اما راهش نداد. گفت: یابن‌رسول‌الله! فدایت شوم، همه جا امرت را اطاعت کردم، من چه تقصیری کردم؟ گفت: برو رضایت ساربان [شترچران] را بیاور! تو در طوس بودی، این ساربان با تو کاری داشت، چرا اهمال کردی؟

آقایان اداری‌ها! والله، شما فردای قیامت خیلی گیر هستید! چرا یکی که کُت و شلوارش نو هست، ماشینش مدل بالاست، کار او را راه می‌اندازی؟! کار مرا راه بینداز که چیزی ندارم! تو داری کار خدا را درست می کنی و راه می‌اندازی؛ یعنی داری امر خدا را اطاعت می کنی. چرا این کارها را می‌کنید؟! مگر اعتقاد به خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و قرآن ندارید؟! معصیت ولایتی همین است.

موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) علی‌بن‌یقطین را راه نداد و گفت چرا این ساربان که درِ خانه‌ات آمد، به او اعتنا نکردی؟ گفت: یابن‌رسول‌الله! حالا چه کار کنم؟ می‌توانم توبه کنم؟ گفت نه! شاهد عرض من این‌است که نمی‌شود توبه کرد؛ چون امام فرمود: باید بروی و رضایت او را کسب کنی. وای بر ما اگر فردای قیامت به ما بگویند که رضایت دوستان امیرالمؤمنین (علیه السلام) را بیاورید! چه‌کار می‌کنیم؟! رفقای عزیز! بیایید دوستان علی (علیه السلام) را مراعات کنید و رضایت‌شان را کسب کنید!

علی‌بن‌یقطین گفت: آخر من چطور بروم؟ طوس کجا و این‌جا [یعنی مدینه] کجا؟! امام گفت: شتری سرِ قبرستان هست، سوار شو! تو را درِ خانه جَمّال می‌گذارد. سوار شتر شد، تا چشمش را هم گذاشت و نگذاشت، دید درِ خانه ساربان است. در را زد، ساربان بیرون آمد و یک‌دفعه وحشت کرد. گفت: نترس جانم! نترس! امامم مرا قبول نکرده، بیا پایت را روی صورتم بگذار! پا روی صورتش گذاشت، حالا که نزد امام آمد قبولش کرد. ببین، بی‌خود نیست که علی‌بن‌یقطین می‌شود. بترسید از آن روزی که امام قبول‌تان نکند!

والله، دنبال امام آمدن با باد و تکبر نمی‌شود رفت! با‌ خودخواهی و ریاست نمی‌شود رفت! همه این‌ها را دور بریزید! علی‌بن‌یقطین همین کار را کرد. مگر یک آدم عادی است؟! او نخست‌وزیر کسی است که می‌گوید: ای ابر! ببار! هر کجا بباری مِلک من است! مؤمن باید فروتن باشد.

هارون که به ابر می‌گفت ببار، هر کجا بباری مِلک من است! قدرت قلدری داشت نه قدرت الهی! حالا کجا رفت؟! قبرش کجاست؟! بیایید تفکر داشته باشید! آن کسی که می‌خواهد تکبر و خودخواهی‌ و ریاستش را نشان بدهد، تودهنی می‌خورد.[۲]

***

شما در صحیفه سجادیه نگاه کن، ببین امام چطور حرف می‌زند! به قرآن مجید قسم! امام سجاد (علیه السلام) قدرة الله است؛ قدرت همه عالم در قبضه قدرتش است؛ اما می‌گوید: «أنا عبدالذلیل»: خدایا! من در مقابل تو عبد ذلیلم! یقین دارد که خدا این قدرت را به او داده، می‌گوید من عبد ذلیلم؛ خدایا! به من رحم کن! با خدا چطور حرف می‌زند؟ یاد من و تو داده است.

روایت داریم که شخصی هفت مو پیش هارون آورد و گفت: این‌ها موهای پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. گویا آقا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) تشریف داشتند. هارون گفت: یابن‌عمّ! آیا راست می‌گوید؟! حضرت فرمود: آتش بیاورید، آتش زلالی آوردند. حضرت یکی‌یکی موها را در آتش گرفت، پنج مو نسوخت، دوتا از موها سوخت. حضرت فرمود: این دوتا موی جدّم نبود! هارون به این شخص گفت: درست می‌گوید؟! او گفت:بله، آن دوتا را اضافه کردم که تعدادش زیاد شود؛ پس موی این‌ها هم نمی‌سوزد. امام سجاد (علیه السلام) برای من و تو دارد حرف می‌زند، می‌خواهد آگاهی به ما بدهد که این‌قدر من، من نکنیم! چه کسی به تو قدرت داده؟ چه کسی این‌ها را به تو داده و تو را به این‌جا رسانیده است؟ [۳]

***

حالا امام موسی کاظم (علیه السلام) در بیابان آمده، می‌بیند چادری است که همه در آن گریه می‌کنند. زن و مرد و بچه گریه می‌کنند. می‌پرسد چه شده؟ می‌گویند گاوی داشتیم که مُرده است. شیر به ما می‌داد‌، گاهی شیرش را پنیر می‌کردیم و به شهر می‌بردیم و می‌فروختیم و مایحتاج‌مان را تهیه می‌کردیم.

امام یک اشاره‌ای کرد و این گاو به اذن خدا بلند شد. همه آن خانواده یک‌دفعه فریاد کشیدند که وای عیسی آمده! عیسی‌بن‌مریم است! صدها عیسی فدای موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) است! عیسی کیست؟! در آسمان چهارم نگهش داشتند؛ چون سوزن و نخ با خودش آورده بود. ای عیسوی مذهب‌ها! بیایید عیسای ما را قبول کنید؛ یعنی علی‌بن‌ابوطالب (علیه السلام) که در «قاب قوسین أو أدنی» رفته و زانو به زانوی الهی است. نگویید مگر خدا زانو دارد؟! علی (علیه السلام) امر خداست، مقصد خداست، همه چیز خداست.

حالا چطور این حیوان بلند شد و جان گرفت؟ خدا جان را به تمام ممکنات از چرنده و پرنده و آنچه در این خلقت است می‌دهد؛ وقتی آیه «إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ یا أیّها الذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیما» نازل شد، این تسلیمیت فقط مخصوص بشر نیست؛ بلکه کل ماورای خلقت باید تسلیم ولایت شوند. جانی که از این گاو بیرون رفته هم تسلیم امام است. امام به او امر می‌کند که چند وقت دیگر در نزد این بمان! همان‌طور که امام حسین (علیه السلام) به زعفر گفت: نَفَس‌های این‌ها در قبضه قدرت من است یا وقتی حضرت زینب (علیها السلام) در دروازه کوفه گفت «اُسکُتوا!» نَفَس‌ها در سینه‌ها پیچید و دیگر نتوانستند تکان بخورند![۴]

***

یاد خیلی مهم است. آقا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) یک عمله داشت، در خانه امام کار می‌کرد؛ شب آن‌جا خوابید. قدری که از شب گذشت، دید موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) کناری رفت و تا صبح با خدا مناجات کرد و گریه کرد. مناجات امام یک خلقت است، خود امام یک خلقت است.

حالا این عمله نزد موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) آمد و گفت: آقاجان! من هر وقت بلند شدم، دیدم شما با خدا مناجات می‌کنید و گریه می‌‌‌کنید، خیلی من هم دلم می‌خواست مناجات کنم؛ اما خسته بودم. رفقا! عملگی خیلی آدم را خسته می‌کند، خدا قسمت‌تان نکند! خدا شما را همیشه فرمانده قرار بدهد! بیایید فرمانده شوید! فرمان ببرید تا فرمانده شوید.

امام موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) به او گفت: تو ثوابی کردی که از عبادت من بالاتر است. گفت: آقا! من چه کردم؟ امام فرمود: بلند شدی آب خوردی و یاد لب تشنه جدّم، حسین (علیه السلام) کردی و لعنت بر موکلان آب فرات فرستادی. امام می‌خواهد اعلام کند که عبادت موجب محشوریت با امام حسین (علیه السلام) و اصحابش نمی‌شود، یاد موجب محشوریت می‌شود. این‌قدر این یاد مهم است ‌که می‌گوید اگر برای امام حسین (علیه السلام) گریه‌ات نمی‌آید، تباکی کن! [یعنی خودت را به حال گریه بزن.] حالا می‌گوید اگر یاد امام حسین (علیه السلام) باشی و یک لکه اشک بریزی، این‌قدر این اشک قیمت دارد که اگر آن را در جهنم بریزند، جهنم طوفان می‌شود؛ یعنی تعادل خودش را از دست می‌دهد؛ چون‌که یاد آقا امام حسین (علیه السلام) بودی.[۵]

***

شخصی بود که جمّال [شتردار] بود، شترهایش را به هارون‌الرشید قرض می‌داد تا مردم را به مکه ببرد. این جمّال فکر می‌کرد این کاری که می‌کند معصیت نیست؛ چون سفر حج است و هارون دارد مردم را به زیارت می‌‌برد. حالا امام موسی کاظم (علیه السلام) به او رسید و فرمود: تو که عارف هستی، شناخت داری، چرا شترهایت را به هارون می‌دهی؟! ببین چه حرفی می‌زند؟ گفت: آقاجان! من که شترهایم را برای معصیت به او نمی‌دهم! او مردم را سوار می‌کند و به مکه می‌برد.

امام به او فرمود: تو حاضر هستی که هارون از سفر مکه برگردد و شترهایت را به تو برگرداند و پولش را به تو بدهد؟! گفت: بله! امام فرمود: همین‌قدر که حاضر هستی هارون بماند، هر چقدر گناه کند، گردن توست و با او شریک هستی. یک‌وقت شما در یک تأسیسه‌ای که صحیح نیست، کار خیری داری می‌کنی؛ اما با آنچه فساد در این تأسیسه هست، شریکی. من دلم می‌خواهد که شما شریک ظلمه نباشید، می‌خواهم با خدا و امام‌زمان (عج الله فرجه) و مؤمن شریک بشوید و از این‌ها بهره ببرید نه از ظلمه.

جمّال رفت و شترهایش را فروخت، سال بعد هارون کسی را نزد او فرستاد و گفت: شترهایت را برای سفر حج آماده کن. جمّال گفت: من آن‌ها را فروختم. گفت: چرا؟ گفت: پیرمرد شده‌ام و خلاصه نمی‌توانم آن‌ها را اداره کنم. هارون گفت: نَفَس کس دیگری به تو خورده است؛ پس اگر ما ظالمی را تأیید کنیم، آنچه که گناه می‌کند به گردن ماست. [۶]

***

امام سجاد (علیه السلام) می‌فرماید: سنگی را دوست داشته باشی با آن محشور می‌شوی یا پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: هر کسی را دوست داشته باشی با آن محشور می‌شوی. آقا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) دوستی داشت. یک روز با او راه می‌رفت، به او گفت: می‌دانی که فلانی چپی است؟! [یعنی جزء اصحاب شِمال است که نامه‌ اعمالش به دست چپش داده می‌شود.] چرا با او نشست و برخاست داری؟! گفت: یابن‌رسول‌الله! آیه توبه برای چه کسی نازل شده؟ برای ما نازل شده، با هم هستیم و آخرش هم توبه می‌کنیم.

امام فرمود: یادت می‌رود که توبه کنی. گفت: من یادم می‌رود؟! گفت: آره! اسمت چیست؟ آن شخص اسمش را فراموش کرد و تا آخر عمر یادش نیامد. امام به او گفت: من بنده خدا هستم، به تو تصرف کردم؛ بترس از روزی که خدا به تو تصرف کند! [۷]

***

شخصی بود که بچه‌های هارون‌الرشید؛ یعنی امین و مأمون را درس می‌داد. یک روز دید که هارون دارد گریه می‌کند! به او گفت: خلیفه! خدا خاطر شما را افسرده نکند، چه شده؟! ببین چقدر هارون خبیث بود! گفت: امروز پسر عمّم موسی‌بن جعفر حرفی به من زد که افسرده‌ام و این افسردگی تا آخر عمرم از من جدا نمی‌شود! گفت: حضرت به شما چه گفت؟!

هارون گفت: به موسی‌بن‌جعفر گفتم که آقا! تقدیر بچه‌هایم را به من بگو. گفت: ای هارون! بدان که این‌ها بعد از تو با هم دعوا می‌کنند. مأمون، امین را می‌کُشد و سرش را به درختی آویزان می‌کند و به مردم می‌گوید بیایید تُف به او بیندازید! همین‌جور هم شد. هارون قسم می‌خورد و می‌گوید که این کار می‌شود. ببین‌ چطور می‌فهمد و می‌گوید این کار حتماً می‌شود! یعنی می‌فهمد که امام ماوراء را می‌داند. اصلاً چون ائمه ماوراء را می‌دانستند، خلفاء آن‌ها را می‌کشتند که از ماوراء به مردم نگویند. [۸]

***

وقتی آقا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) به مکه معظمه مشرف شد، قایم خانه خدا را گرفت و به قول ما سخنرانی کرد. [قایم یعنی ایشان یک حدودی از کعبه را گرفت.] فرمود: ای مردم! بدانید این کعبه معظمه خیلی شرافت دارد! هر کسی که آن را بسازد یا تعمیر کند یا به این‌جا بیاید، چقدر اجر دارد! خیلی ایشان سفارش خانه خدا را کرد!

من عقیده‌ام این‌است که تمام عظمت این خانه به واسطه امیرالمؤمنین (علیه السلام) است؛ یعنی این خانه زایشگاه علی (علیه السلام) است. بعداً فرمود: هر کسی توهین به یک مؤمن کند، انگار خانه خدا را خراب کرده است. [۹]

***

شخصی خدمت آقا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) آمد؛ شب بود. عرض کرد: یابن‌رسول‌الله! من همیشه این کهکشان فَلَک و آسمان‌ها را می‌بینم؛ چقدر زیباست! امام فرمود: ای شخص! بدان همین‌جور که زیبایی آسمان‌ها را می‌بینی، آسمان دارد به نور شیعیان ما زندگی می‌کند؛ یعنی آن نور، تجلی‌اش بیشتر است. فقط جبرائیل، میکائیل، اسرافیل و عزرائیل می‌بینند؛ یعنی این چهار مَلَک مقرّب می‌بینند.

چرا این‌ها می‌بینند؟ تمام ملائکه‌های آسمان به غیر از ملائکه‌های مقرّب، توان نور شیعه را ندارند، اگر نور یک شیعه را ببینند رُبس می‌شوند. تمام این حرف‌ها که ائمه طاهرین (علیهم السلام) زده‌اند، مال شیعه‌هایشان است. چرا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) گفت نمی‌توانند ببینند و رُبس می‌شوند؟! مگر موسی ربس نشد؟! وقتی نور شیعه آخرالزمان به کوه طور تجلی کرد، موسی غش کرد و آن هفتاد نفر مردند!! من که بی‌روایت و حدیث حرف نمی‌زنم. [۱۰]

***

رفقا! من همیشه در فکر هستم که آگاهی شما زیاد بشود. کارها و عبادت‌های مردم همیشه یک قدری روی خیال بوده. حسابش را بکنید که هارون بلند شده، به حج آمده، عده‌ای را هم با خودش آورده؛ اما چه کار می‌کند؟ به مسجد النّبی می‌آید و به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌گوید: یا رسول‌الله! از تو عذر می‌خواهم، مملکت دارد دو دُرقه‌ای می‌شود، من می‌خواهم این پسرت را چند روز در تحت نظر بیاورم، ببینید چطوری دارد حرف می‌زند؟! به حج آمده؛ اما خیالش چیست؟ می‌خواهد موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) را بگیرد و به زندان ببرد. شما خیال نکنید آن هارون است. یک وقت می‌بینید که من هم هارون هستم، به چه خیالی آمده‌اید؟!

حالا هارون دستور می‌دهد که حضرت را بگیرند. در ظاهر او را به زندان می‌برد. یک اشخاصی که روی منبر می‌نشینند، روی منبر ولایت، اما ولایت‌شان القايی نیست، یک حرف‌هایی می‌زنند! یکی از این منبری‌ها می‌گفت که دیدند سِندی‌بن‌شاهک از زندان با شلاق بیرون می‌آید، آخر تو چه می‌گویی؟! غلط می‌کند آن شلاقی که به موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) بخورد! به کسی که تمام خلقت در قدرتش و به امرش است! وقتی این حرف را زد، این‌قدر من ناراحت شدم!

هارون، موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) را به زندان برده؛ اما حضرت دارد عظمائیت نشان می‌دهد، زندان‌بان می‌بیند که همیشه موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) بیرونِ زندان است، می‌آید و می‌گوید: بابا! این‌که همیشه بیرون است. شما فکر کنید آقا موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) که می‌گویید بیست و پنج سال در زندان بوده، چطور این بیست و پنج سال زن گرفته است، چقدر بچه دارد! امام که توی زندان نبوده است.

روایت بگویم که قبول کنید و امام‌تان را بشناسید. حالا زنِ مُغنیه بهترین و زیباترینِ تمام زنان در آن زمان بوده، هارون به او پول می‌دهد و می‌گوید: به زندان برو، قدری برقص و بخوان! وقتی این زن از زندان بیرون ‌آمد، دیدند دارد می‌گوید: «سُبّوحٌ قُدّوس ربّ الملائکة و الرّوح»، چه خبر است؟! گفت: دیدم باغ‌هایی است که چشم روزگار به خود ندیده، امام یک نگاه به من کرد، دهانم بسته شد. ولایت در قلب این زن نفوذ کرد، حالا می‌گوید: «سُبوحٌ قُدّوس ربّ الملائکه و الرّوح.» رفقای عزیز! ببینید من دلم می‌خواهد که ما هم این‌جوری ولایت را بشناسیم و ولایت در قلب‌مان نفوذ کند. هارون دستور داد که این زن را کشتند.

این حرف‌ها را که می‌زنم، می‌خواهم نتیجه‌گیری کنم. حالا دید همین‌طور خباثتش دارد افشا می‌شود. دستور داد که موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) را زهر دادند و برای حفظ خلافت و جانِ خودش دستور داد که موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) را روی آن جِسر [پُل] گذاشتند، پلی بود که به آن «ریحانه» می‌گویند، از بس مردم گُل آوردند و آن‌جا ریختند. هارون «لعنة‌الله‌علیه» می‌خواست از شیعیان و دوستان موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) امضا بگیرد که امام به مرگ خدایی مُرده و جانش عیب نکرده است. گفت شیعه‌ها بیایند و ببینند. همه آمدند و امضا کردند که به مرگ خدایی از دنیا رفته است.

والله، بالله! از موقعی‌که به تکلیف رسیدم، عقیده‌ام همین است که امام مُرده و زنده ندارد. قبلاً به شما گفتم که ولایت نوشیدنی است! حالا در بین این جمعیت یک نفر پیدا می‌شود که خدا ولایت را به او نوشانده؛ می‌گوید این حرف‌ها چیست که می‌زنید؟! از خودِ امام می‌پرسیم. می‌آید به او سلام می‌کند، اظهار ادب می‌کند و می‌گوید یا امام‌المتقین! یا موسی‌بن‌جعفر! ما شهادت می‌دهیم که شما مُرده و زنده ندارید، آیا شما را زهر دادند یا به مرگ خدایی از دنیا رفتید؟ در بین این همه مردم، یک نفر امام‌شناس است. رفقای عزیز! بیایید ما هم این‌جوری بشویم. حضرت دست مبارکش را بالا می‌برد و می‌گوید «زهراً زهرا!» این چه مُرده‌ای است؟! والله تو مُرده‌ای و روحت مُرده است! چه دارید می‌گویید؟! چرا این‌قدر این‌ها را پایین آوردید؟! چرا این‌ها را به مردم نگفتید تا امام‌شان را بشناسند و به مرگ جاهلیت نَمیرند؟!

هارون دید همین‌طور دارد رسواتر می‌شود. نستجیرُ بالله به اصطلاح جنازه را حرکت داد. حالا هم مگر دست از عنادش برداشته؟! آن‌زمان قبرستان دو جور بود: اعیان و اشراف در یک جا و آن‌هایی که فقیر بودند، در جای دیگر دفن می‌شدند. عده‌ای پیش هارون آمدند و ‌‌گفتند: ما که امر تو را اطاعت می‌کنیم، جزو اعیان هستیم اما آن عده‌ای که امرت را اطاعت نمی‌کنند، فقرا هستند؛ ما می‌خواهیم تاحتی قبرستان‌مان هم جدا باشد. دستور داد که قبرستان این‌ها را جدا کنند.

حالا سلیمان‌بن‌داوود می‌بیند که یک جنازه‌ای را دارند رو به قبرستان اعیان‌ می‌برند؛ اما روی تخته پاره‌ای گذاشته‌اند، چهار نفر هم زیر این جنازه را گرفته‌اند؛ یکی هم صدا می‌زند: «امامُ الرَّفضه»: مردم! این امام رافضی‌هاست. فوراً گفت: بروید ببینید این چه کسی است که او را دارند در قبرستان اعیان می‌برند؟ وای بر ما و وای بر امید ما! حالا آمد و گفت که این موسی‌بن‌جعفر است.

فوراً سلیمان دستور داد که آن‌ها را تنبیه کردند. کفنی که تمام قرآن به آن نوشته شده بود به حضرت کردند، وقتی می‌خواستند موسی‌بن‌جعفر (علیه السلام) را در بهترین جا به ظاهر دفن کنند، تا زمین را کَندند، دیدند که آن‌جا سردابه‌ای است، جسم علیین امام را آن‌جا دفن کردند. سلیمان نامه‌ای به هارون نوشت که من دیدم از برای خلافتت ضرر دارد که این کار را کردم. [۱۱]

***

الآن شما حرف می‌زنید؛ اما امر امام‌زمان (عج الله فرجه) را اطاعت نمی‌کنید! امر امام‌زمان (عج الله فرجه) این‌است که اولاً سخی باشید؛ دوم این که سخاوت‌تان به دوستان امیرالمؤمنین (علیه السلام) برسد؛ سوم این که اهل دنیا نباشید. کدام‌یک از شما اهل دنیا نیستید؟! چرا امام‌زمان (عج الله فرجه) می‌آید به متقی سر می‌زند؟ چرا امام حسین (علیه السلام) می‌فرماید: متقی وکیل من است؟ چرا امام رضا (علیه السلام) به متقی می‌فرماید: برو مردم را راهنمایی کن؟ چرا امام موسی کاظم (علیه السلام) به متقی می‌فرماید: حسین! غصه نخور! حرف‌هایت را در جهان پخش می‌کنیم؟ چون امام به متقی نظر دارد، متقی هم نظرش با امام است. چرا نظر امام به شما نیست؟ چون شما اهل دنیا هستید. چرا اهل دنیا می‌شوید؟ چون می‌خواهید دنیا کارهایتان را تکمیل کند. [۱۲]

خدایا! ما مَست ولایت باشیم؛ نه مَست دنیا.

خدایا! روزی نیاید که ما از یاد امام حسین (علیه السلام) و غدیر و رجعت؛ یعنی علی (علیه السلام) و زهرا (علیها السلام) غافل باشیم.

فهرست فرمایشات منتخب

یا علی

  1. سخنرانی پرچم امر وپرچم من 78 و فلسفه 77
  2. سخنرانی پرچم امر و پرچم من 78 و سواد و تفکر و تذکر احکام؛ یقین
  3. سخنرانی لا اله الا الله
  4. سخنرانی پرچم امر و پرچم من 78 و ماه مبارک رمضان و شب قدر 78
  5. سخنرانی یاد
  6. سخنرانی اقتصاد 79 و کامپیوتر جهانی - جلسه اول و شرط احسن الخالقین شدن؛ اطاعت ولایت و بیزاری از دنیا
  7. سخنرانی دادگاه ولایت
  8. سخنرانی توحید، تشخیص 84
  9. سخنرانی کوثر 74
  10. سخنرانی اصحاب یمین 77
  11. سخنرانی ولایت امر خداست؛ سر الله و علی، حقیقت قبله است و عقاید 77
  12. کتاب امام زمان با متقی
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه