کامپیوتر جهانی - جلسه اول

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

کامپیوتر جهانی - جلسه اول
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1380-05-07

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، من یک وقت به شما گفتم که بشر باید تفکر داشته باشد. اگر تفکر نداشته باشد، یک قدری صحیح نیست. من گفتم در هر کاری [باید تفکر داشته باشد]. حالا این زمینه است می‌خواهم بچینم. یک چیز که می‌خواهم بگویم، برام مشکل است؛ اگرنه وقت شما را می‌گیرم. من نمی‌خواهم دقیقه‌ای وقت هیچ کسی را بگیرم. یعنی وقت شما گرفتن خیلی سخت است، یک عده‌ای از منبری‌ها هستند حالی‌شان نیست. چرا وقت گرفتن از شما مشکل است؟ شما داری به حرف من گوش می‌دهی، ممکن است یک گوشه بروی، یک «لا اله الا الله» بگویی، من اگر وقت شما را بیهوده بگیرم، از آن کار تو را باز داشتم، من مسئول هستم. من باید حتی‌الامکان کاری کنم وقت شما را نگیرم. گفتیم بشر باید تفکر داشته باشد، وقتی تفکر داشت؛ یعنی خودش را کنار بگذارد. گفتم که: شما هر کاری می‌خواهی بکنی، خودت را نابود کن؛ یعنی بدانی خدا القا دارد؛ «العلم نور یقذفه الله فی قلب من تشاء» به تو می‌دهد، خدا وحی نازل می‌کند. خدا «مقلب قلوب» است، قلبت را عوض می‌کند؛ با قلبت کار می‌کند. پس خدا همه کاری می‌تواند بکند؛ اما شما باید یک قدری تامل کنی؛ این کاری که می‌کنی، آخرش چه می‌شود. آن‌وقت شما این کار را نمی‌کنی. گفتم: اگر عمر و ابابکر تفکر داشت، برای دو سال که خودش را جبت و طاغوت نمی‌کرد.

گفتیم: این تفکر، یک چیز خیلی خوبی است. حالا می‌خواهم به شما عرض کنم: یک چیزهایی است که چشم شما می‌بیند؛ اما قلبتان نمی‌بیند. آن‌وقت با آن چشمی که می‌بیند، بی‌تفکر دنبالش می‌روید. الان من می‌خواهم راجع به این کامپیوتر جهانی صحبت کنم. ببین، من به شما چه می‌گویم؟ جوانان عزیز، این کامپیوتر جهانی، کامپیوتر را، بروید بخوانید، خیلی هم قشنگ دنبالش بروید تا حتی می‌گویم، غلط می‌کنم بگویم اشتباه است، خیلی هم درست است؛ اما امر دارد. خدا، هیچ چیزی را توی این خلقت بی‌امر نگذاشته است؛ عزیزان من، آن را هم که بی‌امر نگذاشته است؛ [چون خدا] می‌خواهد شما را به کمال برساند. خدا که احتیاج ندارد. خدا یک بشری که خلق کرده، می‌خواهد این را به کمال برساند. آن‌وقت روی هر چیزی توی این عالم یک امری برایش گذاشته است. برای این که گفتم: «هو الامر، هو الخلق» آن‌وقت شما باید پیرو آن باشید.

الان من به شما گفتم این کامپیوتر جهانی یک چیزی هست که دارد جهان را به تو نشان می‌دهد؛ اما حالا که جهان را نشانت می‌دهد، شما باید حواست پیش کامپیوتر خلقت باشد. حالا این کامپیوتر خلقت، روی این کامپیوتر جهانی یک امر گذاشته است. شما ببین، من به قربان چشمت بروم؛ اما یک امر رویش گذاشته است. حالا شما تعجب نکن که الان یک کامپیوتر پیدا شده، جهان را می‌بینی؛ این خودش محتاج است، یعنی محتاج بودن آن را ببین. ببین، دوست عزیزم که راجع به کامپیوتر صحبت می‌کرد، من گوش دادم. می‌گفت: احتیاج به یک شن دارد. چنان خدا این کامپیوتر جهانی را کوبیده، می‌گوید: ای بنده من، [در نظر] چشمت خیلی نباشد؛ این محتاج شنی است که زیر پای شماست. این که چیزی نیست. تو با دنیا این را می‌بینی، اگر با عقلت کامپیوتر جهانی را ببینی، تعجب ندارد، محتاج است. چیزی که محتاج نباشد که نیست، چه کسی محتاج نیست؟ کامپیوتر خلقت؛ یعنی قرآن مجید. عزیز من، روی تو حکم گذاشته است. آن محتاج نیست، چرا؟ کلام خداست. کلام الله مجید است، خدا که احتیاج ندارد. مگر کلامش احتیاج دارد؟ تو چیزی که احتیاج دارد، نباید خیلی به او علاقه داشته باشی. اگر کامپیوتر جهانی را می‌بینی، باید خلقت خدا را ببینی؛ یعنی قدری تفکرت زیاد بشود، یک قدری تدبرت زیاد بشود، تدبیر کنی، ببینی که خدا چه چیزهایی دارد.

تمام علما نوشتند، اگر بخواهی خداشناس بشوی، نگاه به آیات بکن، نگاه به این کوه‌ها بکن، نگاه به اینها بکن، یک دفعه امام حسین (علیه السلام) می‌گوید: خدا، هر وقت نگاه کردم، از تو دور شدم. والله، بالله، از اول جوانی‌ام کسی به من درس نگفته، این توی قلب من بود. این کوه‌ها چیزی نیست؛ مثل تپه است. من می‌گفتم علما چه می‌گویند که می‌گویند نگاه کن. این مثل تپه است، پیش قدرت خدا چیزی نیست. بروید ببینید، تمام علما می‌گویند نگاه به آیات بکنید، دریا بکنید، آسمان بکنید، زمین بکنید. عزیزان من، من یک مثالی برای شما بزنم، قبول بکنید. یک بنا هست، الان می‌بینی مثلاً یک طاق ضربی زده، مثلاً آن راه آهن مشهد را، هرکه می‌آید می‌گوید این چیست؟ این را دیدی، به آن بنا که این را زده پی می‌بری؛ اما تو نمی‌بینی. این اصلاً پیش او چیزی نیست، یک کارهایی کرده که این اصلاً چیزی نیست. حالا امام حسین (علیه السلام) دارد می‌بیند این، پیش عظمت خدا، اصلاً چیزی نیست؛ می‌گوید: من از تو دور شدم. اما تو امام حسین (علیه السلام) نیستی، تو باید نگاه به همین‌ها کنی؛ یعنی به قدر مغز ما همین هست. ما که امام حسین (علیه السلام) نیستیم. امام حسین (علیه السلام) یک خداشناسی دارد، یک چیز دیگری است.

حالا من می‌خواهم به شما عرض کنم. شما این کامپیوتر جهانی را که دیدید، باید اینجوری باشید. بدانی که چیزی نیست. حالا خدا همین را که درست کرده، یک امر رویش گذاشته است. عزیز من، آنجا که گفته نگاه کن، بکن؛ آنجا که نگفته، کلیدش را بزن. این چشم تو باید کلید داشته باشد، این دست تو باید کلید داشته باشد، پای تو کلید داشته باشد. چرا؟ آنجا که باید نگاه نکنی، کلیدش را بزن. عزیز من، قربانت بروم، اگر آن کلید را زدی، نگاه نکردی، خدا کلید ولایت به تو می‌دهد. قربانت بگردم، اگر نداد به من لعنت کن. الان به تو می‌گویم کلید ولایت به تو می‌دهد یا نه. روایت صحیح داریم اگر زن زیبایی را دیدی، نگاه نکردی، نگاه به زمین کردی، این کلید ولایت است، تمام ملائکه برایت طلب مغفرت می‌کنند. این کلید ولایت است. نگاه به آسمان کردی، نگاه نکردی، تمام ملائکه برایت طلب مغفرت می‌کنند. آیا این کلید ولایت هست که به تو می‌دهد یا نه؟ عزیز من، توجه کن. قرآن کریم آمده، تمام اینها را دارد تأیید می‌کند. قرآن مجید تمام اینها را تأیید می‌کند، تکذیب می‌کند. دوست عزیزم یک آیه‌ای خوانده بود، می‌گفت: نگاه به آن پیشینیان بکن، پیشینیان چه جور کردند کافر شدند؟ چه جور کردند اینجوری شدند، آنجوری نشو.

قربانتان بروم، باید یک قدری توی این حرفها کار کنید، باید از این مسیر جدا نشوید. برو کار کن، برو درس بخوان، برو پرفسور بشو، برو دکتر بشو، برو آیت الله بشو، برو آیت الله العظمی بشو. واقعاً دارم می‌گویم: کسی جلوی علم را نگرفته، کسی جلوی پیشرفت را نگرفته، کسی جلوی مهندسی را نگرفته، کسی جلوی اینها را نگرفته، قرآن آمده جلوی گناه را می‌گیرد، گناه نکن. برو، خارج برو، [اما] خارج، توی تو باشد. کسی جلوی اینها را نگرفته، خانه خوب داشته باش، فرش خوب داشته باش، لباس خوب داشته باش، خودت را جلمبوری نکن. اصلاً تمام احکام، آمده تو را رشد بدهد. ما هم نمی‌خواهیم شما منزوی بشوید. این کامپیوتر الهی تمام حکم‌ها را آورده گذاشته است. شما همین‌جور که داری نگاه می‌کنی، نگاه کن آیات خدا را ببین، عظمت خدا را ببین. ببین، این که نیست. ما یک خانه داریم دم مسجد زین‌العابدین بودیم، حالا من آمدم دم زایشگاه، خب، من همین را دیدم. اصلاً شما هر چیزی به این عالم، به این خلقت، نگاه کنی، باید عظمت ولایت پیش تو زیاد بشود، باید بفهمی خدا چه جاهایی دارد، چه مملکت‌هایی دارد، چطوری دارند زندگی می‌کنند؛ اما چه چیز آنها را ببینی؟ کفرشان را ببین که همه اینها اینجوری هستند، اهل جهنمند، آن‌وقت می‌آیی شکر خدا را می‌کنی که تو اینجوری نیستی. اصلاً شما وقتی این چیزها را دیدی، نعمتی را که خدا به تو داده می‌فهمی.

من گفتم: خدا به موسی گفت: به اینها بگو نعمت‌های من را بگو، با من رفیق بشوند. نعمت چیست که به تو بگوید؟ عزیز من، قربانت بروم، توجه کن! گفتم: نعمت، ولایت است. چرا؟ تمام صد و بیست و چهار هزار پیغمبر آمده، دارد ولایت را تبلیغ می‌کند، دارد به موسی هم همین را می‌گوید. نعمت [را به مردم بگو]، آنجا گفتم، خدا می‌گوید: «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی». حالا عزیز من، قربانت بروم، یک جمله‌ای که من صحبت کردم، گفتم: شما مرگ نداری، این است. این مرگ نداری مال همه مردم نیست، این آقا کافر است، می‌آید می‌گوید: «لا اله الا الله، محمد رسول الله» این مسلمان می‌شود؛ اما گفتم این مسلمان می‌شود؛ اما برایش کارساز نیست. توی قلعه‌ای آمده است. این اسلامی که آورده، باید ایمان به ولایت بیاورد. اسلام، ایمان به ولایت بیاورد؛ بگوید: «لا اله الا الله، محمد رسول الله، علی ولی الله» یعنی آن‌وقت این اسلام، روح پیدا می‌کند.

حالا عزیز من، قربانت بروم، به موسی هم که می‌گوید؛ یعنی نعمت این را بگو تا مردم رستگار شوند. حالا شما، شخص شما، اگر شما آمدی و همه جا امر را اطاعت کردی، عضو می‌شوی، جزء نیستی. همین‌جور که ائمه طاهرین، مردن ندارند، تو هم نداری. چرا؟ تو عضو هستی. ببین، دارم چه می‌گویم؟ تو عضو آقا امام زمان شدی، همین‌جور که او مردن ندارد، تو هم نداری، چرا می‌گوید وقتی مردی همه جا طیران داری، به همه این عالم می‌توانی بگردی. تو که مرده نیستی. اینجا هم، خدا دلش می‌خواست چه کند؟ وقتی به شیطان گفت: به آدم سجده کن، نکرد، گفت: من از آتشم و متکبری کرد و رفت. درست است؟ نکرد. تو در قلبت، در ایمانت، باید ولایت را سجده کنی؛ نه این سجده که سر به مهر می‌گذاری، اگر اینجور سجده کنی، مگر امام زمان مهر است؟ این نیست، اگر می‌گوید سجده کن، اگر تو یک مهری را سجده کنی، این درست است؟ نه، بابا جان، سجده؛ یعنی قبولی. سجده‌ای که می‌گوید بکن؛ یعنی قبولی این دوازده امام، چهارده معصوم است. خلق را اینجوری نکنی؟ پس سجده نکردی. ببین وقتی شیطان سجده نکرد چه کاره شد؟ اگر بگویم تند می‌شود. چرا لعنتش می‌کند؟ چرا حرام‌زاده می‌گویند؟ من هم همین‌جور هستم. تو باید ولایت حقیقی را سجده کنی؛ یعنی قبول کنی. وقتی قبول نکردی، همین هست. چرا می‌گوید از هزار تای شما اگر یکی با دین از دنیا برود، ملائکه تعجب می‌کنند؟ ما هم مثل شیطان، علی (علیه السلام) را سجده نکردیم، امام زمان را سجده نکردیم، زهرای عزیز را سجده نکردیم، دوازده امام، چهارده معصوم را سجده نکردیم. باید سجده بکنی. سجده یعنی چه؟ تسلیم محض باشی. آیا کردی؟

عزیز من، قربانتان بروم، فدایتان بشوم، توجه کنید. تو اگر این کامپیوتر جهانی را دیدی، به قول بعضی‌ها، یک خرده شاد می‌شوی. چطور شاد می‌شوی؟ مثلاً آدم یک جایی را می‌بیند، خود به خود خوشش می‌آید. چشم آدم یک جاذبه‌ای دارد؛ اما آن‌که گفته نکن، نکن. کلیدش را بزن، خیلی قشنگ است. از عالم مطلع می‌شوی، اصلاً از عالم مطلع می‌شوی. چرا وقتی امام زمان بیاید به شما طیران می‌دهد، هرکجا بخواهی بروی [می‌توانی بروی]؟ دیدن، اشکال ندارد، تعجب کردن چیزی نیست. تو باید طیران کنی؟ اصلاً چرا مثلاً یک شخصی، یک‌مرتبه به معراج می‌رود؟ ببین، من دارم با شما چطور صحبت می‌کنم؟ خب، می‌خواهد آیات خدا را ببینی، جاها را ببینی، عظمت خدا را ببینی، به عظمت خدا پی ببری، پی ببری خدا چه کراتی دارد، چه جایی دارد.

آن‌وقت در تمام این حرف‌ها که ما داریم می‌زنیم، من اگر گفتم باید اینها را سجده کنیم، حالا اینها خودشان محتاج خدا هستند، تمام خلقت، محتاج اینهاست. می‌دانی خداشناسی چطور است؟ خدا تمام این خلقت را خلق کرده، روی تمام این خلقت، حکم گذاشته است. حکمش را امام می‌دهد، تمام اینها که حرف می‌زنند، کلام دارند، امام کلامشان را می‌داند. اگر شما یک ذره امام‌شناس بودی که به کس دیگر [امام] نمی‌گویی، طرف هارون نمی‌روی، طرف مأمون، طرف ابابکر نمی‌روی، طرف عمر نمی‌روی. همه اینها را باید محتاج بدانی. عزیز من، قربانت بروم، خدا به ما گفته، چندین خلقت، هجده هزار کرات دارد، صدها هجده هزار کرات دارد، خدا اینها را خلق کرده؛ اما خدا چه کار کرده است؟ گفته فرمان وجود مبارک امام زمان را ببرید. توجه فرمودید؟ فرمانده کل خلقت، ولی است؛ یعنی امام زمان؛ یعنی فرمان تمام این خلقت را به این داده، به تو هم گفته فرمان این را ببر، فرمان خلق را نبر. توجه فرمودید؟ یعنی حالا هر چیزی که شما دیدی، مگر نمی‌آورد سوسمار را آنجا می‌اندازد، می‌گوید: اگر تو پیغمبری این به نبوت تو شهادت بدهد، هم به یگانگی خدا شهادت داد، هم به نبوت، هم به ولایت امیرالمؤمنین؟ ببین، خدا کم ولایت را برای حیوانات نگذاشته است. ما کجاییم؟ آن حیوان اطاعت می‌کند، شهوت به تو غلبه کرده، تو نمی‌کنی. توی دانشگاه چهار تا بچه صورت صاف می‌بینی، نمی‌دانم خانم خیک اینجوری می‌بینی، گول می‌خوری، جدا می‌شوی. از ولایت جدا نشو، برو تفکر داشته باش. چرا امام صادق (علیه السلام) می‌فرماید: جدا می‌شوند؟ می‌گوید: آره، وقتی جدا می‌شوند، اگر در آن حال بمیرند، به دین محمد نمردند. (صلوات)

عزیز من، توی کامپیوتر جهانی داری نگاه می‌کنی، از ولایت جدا نشو، اگر نگاه بد کردی، از ولایت جدا شدی. خدا نکند در آن حال بمیریم. عزیز من، این چشمی که خدا به تو داده، امر رویش گذاشته است. اگر امر را اطاعت کند، چرا می‌گوید دست و جوارح خودت را در نزد خدا بگذار؟، این چشم تو چشم خداست. حالا که گذاشتی، می‌گوید: «رب ارجعونی»، آن را برمی‌گرداند. ولایت می‌گوید: برو آنجا. آن می‌گوید: برو آنجا. چرا توجه نداری؟ اگر نگفت: آنجا برو، چرا می‌گوید: اگر علی را قبول نداشته باشی، به عزت و جلالم قسم، عبادت ثقلین کنی، تو را می‌سوزانم. پس اگر گفت: در نزد خدا بگذار، خدا در نزد ولایت گذاشت.

حالا این چشم تو که در نزد ولایت است، اگر چشم ولایت باشد، چشم ولایت خیانت می‌کند؟ عزیز من، برو توبه کن. با این چشمی که داری نگاه می‌کنی، آیا چشم خدا نگاه می‌کند؟ آیا چشم علی نگاه می‌کند؟ آیا چشم زهرا نگاه می‌کند؟ یعنی حرف من این است. تو، مؤمن احتیاج به هیچ چیزی نداری؛ تا حتی به نگاه. فقط احتیاج به خدا و ولایت داری. چرا؟ تشخیص داده که کارساز آن است. اگر اینجوری نگاه کنی، رهبرت شیطان است، تو باید رهبرت علی (علیه السلام) باشد، باید رهبرت، الان وجود مبارک امام زمان باشد. به امر او نگاه کنی. اگر می‌گوید در نزد من بگذار، او هم در نزد آن می‌گذارد، به امر او نگاه کنی، به امر او راه بروی، به امر او بخوابی، به امر او پا شوی، آن‌وقت امر الله می‌شوی. حالا چه می‌شوی؟ عضو می‌شوی. حالا همین‌طور که عضو شدی، یعنی با اطاعت عضو می‌شوی، نه با عبادت. گفتیم: عبادت، روحش آن است. عبادت تو را بازی می‌دهد. فهمیدی؟ یک دفعه کربلا رفتی، یک دفعه هم گفت: یک نفر داشت نماز می‌خواند، گفت: این عجب آدم خوبی است، توی آفتاب [نماز] می‌خواند، نمازش را شکست، گفت: یکی دو سفر هم کربلا رفتم، روزه هم هستم! خب، بارک الله، از خلق می‌خواهد. درست است؟

پس اگر من می‌گویم: عبادت روح ندارد، بیشتر عبادتها را ما از خلق می‌خواهیم، یعنی یک مزدی می‌خواهیم. من می‌خواهم بگویم آقا، اسمش را نمی‌آورم، آدم خوبی هستم، نمی‌دانم چطوری هستم، توی خانه‌ام چطوری هستم و از این حرفها. آره، این چیزی به ما می‌دهد، یا ما را تعریف می‌کند، یک چیزی به ما بدهد. من عقیده‌ام این است که این آدم مشرک است. اغلب ما مشرکیم. توجه نداریم که مشرکیم. توجه تو باید به خدا و امام زمانت باشد. عزیز من، حالا اگر شما، منظورم حاج آقاست، اینجوری شدی و چشم و پایت و همه را [در نزد خدا] گذاشتی، همین‌جور که، ببین من دوباره تکرار کنم، همین جور که امام زمان به نگاه به غیر خدا احتیاج ندارد، تو هم باید به نگاه غیر ولایت احتیاج نداشته باشی. حالا که احتیاج نداری، حالا عضو می‌شوی. حالا که عضو شدی، دیگر کار تو درست است. دیگر مرده و زنده نداری. حالا اگر اینجا شما کارساز هستی، آنجا کارسازتر می‌شوی.

ببین، این طیران خیلی خوب است. ان‌شاءالله امام زمان بیاید، همه شما طیران دارید، طیران خوب است، جایی رفتن خوب است، خود را نگه‌داشتن سخت است. الان می‌خواهی مشهد بروی، به یک رفیق بد می‌خوری، خدای نخواسته مرتب نگاه می‌کنی. می‌خواهی مکه بروی همین‌طور. اگر بدانی مکه چه خبر است؟ اصلاً من جرأت نمی‌کنم بگویم چقدر فساد در مکه است. چقدر بعضی زنها، اینها که نمی‌دانم چطوری هستند، چه خبر است. اصلاً گنه‌کار حالی‌اش نیست اینجا مکه است، حالی‌اش نیست اینجا مشهد است. حالی‌اش نیست کجا دارد می‌رود، مست است. آدمی که خودش را در اختیار شیطان گذاشت، مست است. تو را مست می‌کند. می‌گوید: پاشو برویم کربلا، پدرت را درمی‌آورد. پاشو برویم مکه، تو مستی. هر کجا می‌خواهی نگاه می‌کنی، هر کاری می‌خواهی می‌کنی. به اسم امام حسین (علیه السلام) ، امام حسین (علیه السلام) را از تو می‌گیرد. مگر نگرفتند؟ به اسم مکه، حقیقت خدا و امر ابراهیم را از تو می‌گیرد. شیطان با عبادت، پدر ما را در می‌آورد. چرا ما توجه نداریم؟

عزیز من، قربانت بروم، تمام این خلقت تا حتی کامپیوتر جهانی باید در اختیار کامپیوتر خدا باشد، آن هم قرآن مجید است. ببین، چطور همه قوم‌ها را تایید می‌کند؟ اصلاً قرآن تاییدکننده این خلقت است. کلام خداست. آیا ما فهمیدیم یا نفهمیدیم؟ همین قرآن می‌گوید: قرآن بخوان. در زمان ما، این قرآن خواندن ما عین قرآن خواندن یزید است، او هم همین کار را کرد. شما باور می‌کنیم که این قرآن را یزید، جزء کرد تا زمان خلافت آنها نبود. او جزء کرد. امام حسین (علیه السلام) را کشته، تا دو نفر دید، قرآن را بخوان. حالا هم چقدر جلسه قرآن داریم؟ آیا معنی قرآن را به تو گفتند چیست؟ آیا علی قرآن ناطق هست؟ او دارد می‌گوید: قرآن بخوان. بگو: من قرآن ناطقم. گفتم دیگر. عزیزان من، مگر توجه کنید؟ بچه‌هایتان را کجا روانه می‌کنید؟ با توجه روانه کنید. با قرآن، دارند قرآن را از ما می‌گیرند. چرا توجه ندارید؟ با قرآن دارند علی را از ما می‌گیرند، با قرآن دارند قرآن ناطق را از ما می‌گیرند.

والله، بالله، دارم می‌بینم، شیطان خیلی قشنگ دارد کار می‌کند. مگر در همان زمان، در زمان یزید، نکرد؟ البته من زمان یزید را می‌گویم، یک وقت سوء تفاهم نشود. تمام جوانان را آورد، قرآن را جزء کرد، گفت: قرآن بخوانید. بروید توی تاریخ بخوانید، ببینید چقدر قرائت قرآن درست کرد. چقدر سفارش کرد. گفت: پیغمبر گفته: قرآن، چقدر قرآن را اینجوری کرد؛ اما قرآن ناطق را زیر سم اسب کرد. قربانتان بروم، عزیز من، فدایت بشوم، توجه به این عبادتهایتان بکنید. چیزهایی درمی‌آید. الان این کامپیوتر جهانی که درآمده، یک چیز دیگر بهتر از این هم برای شما درمی‌آورند، شما هر چیزی که برایتان درآمد، ببین، حلال است یا حرام. آخرالزمان، هر چیزی که برای شما در درآمد، اگر بخواهی حفظ شوی، یک تفکر در این داشته باش، ببین، این با امر دست است یا نیست. اگر با امر درست است، دنبالش برو. قربانتان بروم، ما آمدیم امر را به شما بگوییم. عزیزان من، فدایتان بشوم، قربانتان بروم، اول جوانی‌تان، بیایید این عمر گران را در راه امام زمان طی کنید، در راه قرآن مجید طی کنید، نه در راه کامپیوتر جهانی.

خودت چقدر زحمت کشیدی، به چه مشکلاتی برخوردی؟ آدم پول می‌خواهد. من به عمرم از پدرم پول نگرفتم، دیدم اصلاً انگار یک رقّتی دارد. به ارواح پدر و مادرم یک زمانی بود که این زانوی من از گرسنگی گیر نداشت. به بابایم نمی‌گفتم یک قران به من بده. یک شاهی، یک سنار به من بده. اگر یک سنار می‌گرفتم، نان می‌گرفتم می‌خوردم. یک وقت توی بیابان بودم، نمی‌گفتم. دیدم بابایم بیچاره رعیت است، خب، ندارد. چطور شما مهندس شدید؟ چطور شما سواددار شدید؟ بیایید این سوادت را از اول بچه‌گی‌ات بیاور، چقدر زحمت کشیدی؟ والله، بالله، به دینم، من دلم برای شما می‌سوزد، نه فقط برای شما، برای کل این مردم می‌سوزد، کل این کسی که این نوار من را می‌شنود، من دلسوز شما هستم. بیایید این زحمتتان را به باد ندهید. بیا این زحمت را در خزینه امام زمان بگذار.

تو اگر نگاه نکردی، به کمال و کل کمال می‌رسی. اگر آنجا که شیطان گفته، نگاه کنی به امر شیطان اطاعت کردی. آیا امر امام زمان را اطاعت کنی، بهتر است یا امر شیطان را؟ جوانان عزیز، فکر کنید، بیایید اندازه‌گیری کنید. این عمری که زحمت کشیدید، ده سال، بیست سال، سی سال، هر چه، این عمر شما رشد پیدا کند، می‌خواهم این زحمت شما در این عالم هم رشد پیدا کند. ببین، عزیز من، به یک نگاه، به یک خیال، به یک فکر باطل، به اینکه دنبال خلق بروی، تمام را از بین می‌بری. چرا می‌گوید: به یک کلام، آدم کافر می‌شود، نجس می‌شود؟ چرا به یک کلام آدم بگوید، پاک می‌شود؟ من دلم می‌خواهد شما پاک هستید، پاک‌تر شوید. ما که مقصدی نداریم. شما اگر اینجا مهندسی، آنجا هم مهندس باش. اگر اینجا فرماندهی، آنجا هم فرمانده باش، توی قیامت سر به زیر نباش.

والله، بالله، من دیدم کسانی که ولایت ندارند، تمام، مضطر و سر به زیر هستند، دیگر چاره هم ندارد. عمرش که طی شد، زندگی‌اش که طی شده، گرفتار است. من می‌خواهم شما در قیامت گرفتار نباشید، سرافراز باشید. (صلوات) چه چیزی تو را سرافراز می‌کند؟ خدا و ولایت. جوانان عزیز، امر پدر و مادرتان را اطاعت کنید، گیر شکارچی‌ها نیفتید. امروز، آنها که رهبران دین ما بودند، شکارچی شدند. بد زمانی ما گیر افتادیم. خدا، ما را، دین ما را، از گیر شیطان نجات بده. خدا، دین ما را نجات بده. خدا، این سرمایه گران را از کف ما نبرد. عزیزان من، با سرمایه وارد محشر بشویم. عمر گذشت. چند سال می‌خواهیم در این دنیا بمانیم. جوانان، شما یادتان بیاید، الان عمر ما پیش رفته، چقدر از آن رفته است، چطور شده؟ پس ما می‌خواهیم سرمایه‌دار باشیم. من نگفتم آنجا چطور شده بود؟ هر کسی که کارت علی را داشت، آن سند را داشت، رستگار است. هر که نکرد، با عبادت ثقلین هم توی جهنم می‌اندازد. خیلی باید توجه کنید. جوانان عزیز، اول به شما می‌گویم، بعد هم به شما می‌گویم: عزیزان من، خیلی توجه کنید.

حالا چطور بشود که ما این سرمایه را از دست ندهیم؟ همین‌جور با همین حرفها مشغول باشید. حرف دیگری در کار نیاورید. چیز دیگری توی کار نیاورید. هر چیزی بیاورید، یک چیز جدید است. هر چیزی بیاورید یک چیزی است که شیطان برای شما پیدا کرده است. چرا حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: در آن زمان، پی خیر و شر مردم نروید، خیرشان هم شر است. اصلاً حضرت می‌فرماید: خیرش، شر شده است. چرا می‌گوید خیرش شر شده است؟ این دارد به چیز خودش کار می‌کند. اگر یک قرآنی را آورده، یک چیزی را آورده، توی مقصد خودش آورده، این را جلو آورده که به مقصد خودش برسد. (صلوات)

تو اگر فرمان این کامپیوتر جهانی را دیدی، فرمان خدا را بردی، آن‌وقت آن کامپیوتر خلقت، جاهایی را به تو نشان می‌دهد. قربانت بروم، بهشت را نشانت می‌دهد، فردوس را نشانت می‌دهد، جهنم را نشانت می‌دهد، خلقت را نشانت می‌دهد. تو آنجا را که گفته، نگاه نکن؛ آن‌وقت چشمت، می‌آید اینجا را نشانت می‌دهد. شما حسابش را بکن، هر چیزی که توی این عالم ارزش پیدا کرده، به واسطه ولایت است. اگر بهشت، بهشت شده است، از نور ولایت است. اگر فردوس، فردوس است، اگر جنات، جنات است، به نور دست دوم ولایت است. درخت طوبی را به نور خلق کرد. حالا چه شد؟ حالا چرا درخت طوبی را به نورش خلق کرده است؟ روایت داریم، حدیث داریم، بروید ببینید، قرآن داریم، بروید ببینید، درخت طوبی را برای چه خلق کرده است؟ چرا با نورش خلق کرده است؟ چرا آن‌وقت از آن نور، بهشت و جنات خلق کرده است؟ این درخت طوبی را خلق کرده است، روایت صحیح داریم هر مؤمنی یک شاخه‌اش در کاخش می‌آید. بفرما! اصلاً خلق کرد که تو با شاخه درخت طوبی نجوا کنی. کجا می‌روی با این چیزهای مصنوعی نجوا می‌کنی؟ خدا، والله، خیلی خوب خدایی است. این دنیا را که خلق کرده است، یک مهمان‌خانه است، به طفیلی این پنج نور پاک خلق کرده است. گفته: بیا توی این مهمان‌خانه، امر من را اطاعت کن. عزیز من، گلابی‌هایش را بخور، سیب‌هایش را بخور، چیزهایش را هم بخور، گوشتش را هم بخور، همه اینها را بخور، یک مهمان‌خانه است. به طفیلی این پنج تن به شما داده است. اما حالا توجه کن، نمی‌گوید من دنیا را به نور ائمه خلق کردم، چون که اگر بگوید عظمت دارد. چرا می‌گوید دنیا عظمت ندارد؟ چرا می‌گوید: مثل استخوان خوک در دهن سگ خوره‌دار است؟ تازه، این دنیا که با تمام این تشریفاتش که داری می‌بینی، آن‌وقت خطاب می‌شود، ببین، می‌گوید: من محض شما خلق کردم. بخوان آیه‌اش را، مگر نمی‌گوید: پنج تن. والله، زمین و آسمان و هر چه هست را می‌گوید برای شما خلق کردم. تو داری به واسطه می‌خوری. در اینجا باید تمرین کنی.

حالا اگر تمرین کنی، آنجا می‌روی که به نور اینها خلق شده است. اگرنه، ظلمت که در نور نمی‌رود. نور باید در ظلمت بیاید. تو وقتی امر اینها را اطاعت نکردی، ظلمت هستی، تو وقتی امر مشابه اینها را اطاعت کردی، ظلمت هستی. به نور همان مشابه می‌میری. چرا توجه ندارید؟ چرا جلوی پایت را نمی‌گیری؟ چرا جلوی چشمت را نمی‌گیری؟ ببین، من دارم به شما چه می‌گویم؟ شما وقتی آنجوری شدی، آن‌وقت کجا می‌روی؟ توی بهشتی می‌روی که خدا به نور این دوازده امام، چهارده معصوم خلق کرده است. تو توی نور می‌روی، اما تو نور باش تا توی نور بروی. ظلمت که در نور نمی‌تواند برود، نور در ظلمت می‌آید.

حالا گفتم، دوباره تکرار می‌کنم، از کجا می‌روی؟ از امر. از امر این دوازده امام، چهارده معصوم؛ یعنی امر کس دیگری را اطاعت نکرده باشی. توجه فرمودید؟ سوء تفاهم نشود. بعضی از کسانی هستند که باسوادند. تو باید امر استادت را اطاعت کنی، می‌خواهی دکتر بشوی، پرفسور بشوی، نمی‌دانم مهندس بشوی، امر استادت را باید اطاعت کنی، امر خلق را از برای پیشرفت سوادت، پیشرفت اینکه مهندس بشوی، پیشرفته اینکه دکتر بشوی [باید اطاعت کنی] چرا؟ آن منافع خلق است، آن هم که می‌گوید: امرش را اطاعت کن، برای منافع خودت است، به منافع خلق است. اما آن امرِ ولایت ندارد که به تو بکند، امر توحید ندارد که به تو بکند. توجه فرمودید؟ امر اینها را ندارد که به تو بگوید. امر احکام را ندارد که به تو بگوید. باید امر احکام را به تو بگوید، نه امر خودش را. توجه فرمودید من چه می‌گویم؟ دوباره بس که خوشم [آمد] والله، می‌گویم: شاید ما را هم به طفیلی شما ببرد، آنجا برویم، آن‌وقت این چه می‌شود؟ این «نور علی نور» می‌شود. عزیز من، من می‌خواهم تو «نور علی نور» بشوی. قربانت بروم، فدایت بشوم، بیا حرف بشنو. اگر نشدی؟ اما ظلمت را از خودت دور کن. امر شیطان را از خودت دور کن، ببین، می‌شوی یا نمی‌شوی. (صلوات)

حالا که امر را اطاعت کردی، آن‌وقت خدای تبارک و تعالی تو را چه کار می‌کند؟ تو را ضبط می‌کند. تا حتی روایت داریم می‌گوید: خودم شدی. بفرما! چطور خودش شدی؟ صفات او را باید داشته باشی. خدا سخی است، باید سخی باشی، خدا کریم است، باید کریم باشی. خدا گذشت دارد، باید گذشت داشته باشی، خدا ستارالعیوب است، باید ستارالعیوب باشی. عیب مردن را نگویی. توجه فرمودید؟ خدا به فکر شماست. شما هم به فکر مردم باشی. اما به فکر چه مردمی؟ کسانی که او را اطاعت می‌کنند، نه اینکه کسانی که خلق را اطاعت می‌کنند، نه کسانی که هارون و مامون و متوکل را اطاعت می‌کنند. اگر به آنها بدهی، مثل همان‌ها هستی تا حتی کارگشای آنها نباید بشوی. وای به حالت، اگر چیزی به اینها بدهی، مگر این نیست که جمّال، شترش را می‌داد، گفت: چرا می‌دهی؟ گفت: مکه می‌رود. گفت: حاضری او باشد بیاید کرایه و بار شترها را بدهد؟ گفت: آره. گفت: با او شریک هستی. من دلم می‌خواهد شما شریک ظلمه نباشید. دلم می‌خواهد بیایید با خدا شریک بشوید. دلم می‌خواهد با امام زمان شریک بشوید. دلم می‌خواهد با مؤمن شریک بشوید. بهره از او ببرید، نه از اینها. والله، خیلی قشنگ است. اصلاً باید به اینها پوزخند بزنید. اگر این دارد غیر خلق کار می‌کند با این بساطش، بدان دارد کسب جهنم می‌کند. تو باید کسی را دوست داشته باشی که کسب بهشت کند. قربانتان بروم، این چند روزه عمر را بیایید تفکر داشته باشیم. اصلاً آنها را از خودتان جدا بدانید. خودتان از آنها جدا کنید. (صلوات)

پس هر چیزی که در آخرالزمان درآمد، با تفکر یک نگاه به آن بکنید. حالا چیزهای دیگر هم درمی‌آید، متوجه هستی؟ خیلی چیزهای دیگر تعجب‌انگیز درمی‌آید. اما تعجب‌انگیز برای کسی است که ولایت را نشناسد، خدا را نشناسد، تعجب دارد. روی تعجب‌انگیزی آن را می‌پذیرید، نگاه می‌کنید. توجه فرمودید دارم چه می‌گویم؟ پس ما چیزهایی را می‌آید و تعجب‌انگیز است، باید با اندیشه نگاه کنیم؛ یعنی ببینی ثمره این چیست؟ این را شیطان برانگیخته، یا امام زمان برانگیخته یا امر برانگیخته؟ اگر کسی برانگیخته، اینها می‌خواهند تو را جدا کنند. عزیز من، جدا نشو. من یک پاره‌وقتها می‌آیم، وقتی می‌خواستم بیایم، گفتم: خدایا، ما را از خودت جدا نکن، رفقای من را جدا نکن، تو وقتی جدا نشوی، از او به تو فیض می‌رسد. والله، اگر جدا شوی، از شیطان به تو فیض می‌رسد. اگر جدا نشوی، از او فیض به تو می‌رسد، اگر جدا شوی و آن‌طرف بروی، از شیطان به تو فیض می‌رسد؛ یعنی شیطان تو را تقویت می‌کند، قوایت را تقویت می‌کند؛ اما اگر از آن‌طرف بروی، معنویتت را تقویت می‌کند، عزتت را تقویت می‌کند، حرمتت را تقویت می‌کند. عزیز من، اگر دنیا را هم می‌خواهی، باید طرفش بروی. چرا؟ همین توی دنیا را هم رویش حکم گذاشته است. می‌گوید: اگر به یک مؤمن توهین کنی، خانه من را خراب کردی، ببین، چقدر به تو عظمت داده است؟ اگر دل یک مؤمنی را خوش کردی، دل من را خوش کردی. من گفتم، نمی‌خواهم بگویم، مگر امام صادق نیست؟ ببین، عضو این است. [می‌فرماید:] مریض شدی، می‌گوید: آره، [می‌فرماید:] من مریض شدم. بهتر شدی؟ می‌گوید: آره، [می‌فرماید:] من بهتر شدم. یعنی خودش را خودش حساب می‌کند. بابا، بیایید خدا خودتان را خودش حساب کند. بیایید امام زمان خودتان را خودش حساب کند. ما کجا می‌رویم؟

حالا این همه که رفتند چطور شدند؟ پیشینیان که رفتند چه کار کردند؟ پس، عزیز من، این حرفها، یک اندازه‌ای تفکر [می‌خواهد] ببین، من حرفی زدم که خیلی روشن باشید. هر چیزی که در این زمان درآمد، فوری نگو بد است، فوری نگو اینجوری است. خودت مبتلا می‌شوی. یک نگاه ولایت به این بکن، یک نگاه قرآن به این بکن، یک نگاه امر قرآن به این بکن. ببین، امر رویش هست یا نه؟ اگر نیست، او را دور بینداز. چرا می‌گوید: کافر ارزش ندارد؟ امر قرآن ندارد، امر خدا ندارد. چرا نجس است؟ جوانان عزیز، الان هر چیزی که من بعد [آمد]، شاید من نباشم، هر چیز تعجب‌انگیزی را که برای این مملکت داد، تو هم با تعجب‌انگیزی و با عبرت نگاه کن، ببین، این چه فایده‌ای دارد؟ اگر ضد دین است، ضد ولایت است، او را کنار بزن. این پیدا شده که به ولایت تو خدشه بزند. چرا می‌گوید تشبه به کفار حرام است؟ پی چیزی که تشبه است نرو، خودت را به او تشبه نکن. بیا خودت را به پیغمبر تشبه بکن، به علی (علیه السلام) بکن، به زهرا (علیها السلام) بکن. مگر اینها برحق نیستند؟ چرا می‌روی خودت را به کفار تشبه می‌کنی؟ خانمت را اینجوری می‌کنی، فرشت را اینجوری می‌کنی؟ خانه‌ات را اینجوری می‌کنی؟ نمی‌دانم، خودت را اینجوری می‌کنی؟ آخر، این چه کاری است که می‌کنی؟ پس تو آنها را دوست داری. از اعمال تو پیدا است که آنها را دوست داری که دم از آنها می‌زنی.

روایت داریم، حضرت امام صادق، رئیس مذهب ماست، می‌گوید: مکه می‌روند، عمره می‌روند، حج می‌روند، جاده صاف می‌کنند، عاق پدر و مادر هم نیستند، قرآن را هم سر می‌گیرند، حضرت می‌گوید: ما را هم قبول دارند، می‌گوید: دم از ما می‌زنند. آن‌وقت حضرت می‌فرماید: اینها اهل جهنم هستند. شما توی این مردم نگاه کن، اغلب مردم از آنها که خلاصه یک ادعاهایی می‌کردند، توی اینها نگاه کن، همین‌جور هستند. آنها که رهبران ما بودند، اغلب آنها [اینجور بودند] البته خوب هم دارند. ما تشکر از خوب‌هایشان می‌کنیم؛ اما ببین، اینها که اهل دنیا شدند، آن‌وقت از امام صادق (علیه السلام) سوال می‌کنند: یابن رسول الله، این یک مسلمان کامل است، قرآن سر می‌گیرد، مکه می‌رود، عمره می‌رود، خانه خدا را قبول دارد، همه اینها را می‌گوید، حضرت دستش را همچنین می‌کند، می‌فرماید: مال را چنگ می‌زند. بفرما! می‌گوید: گیر به مال حرام و حلال نمی‌دهد، با همان مکه می‌رود، با همان روزه می‌گیرد، این آدم یک روزه بگیرد، شصت تا روزه گردنش می‌آید. این آدم با این مال، طواف نساء می‌کند، خدا نکند، زنش هم به او حرام است. [می‌گوید:] حاج آقا، مکه رفته است؟ بله؟ حاج آقا، ده دفعه مکه رفته، زنش هم به آن حرام است! با مال غیر امر رفته است. بابا جان، با مال امر برو. آن مالی که تو داری، پرچم دست گیر، امر دارد. این اسکناس هزاری امر است. چرا؟ اطاعت امر کردم که این گیرم آمده است. این امر است. اما یک وقت می‌بینی، همین اسکناس امر شیطان است. این اسکناس امر خداست، آن اسکناس امر شیطان است. هر دو را هم چاپ زدند. چرا؟ او را با امر پیدا کردی، به امر اتصال است، آن هزار تومانی را بی امر پیدا کردی، اتصال به آن است. بفرما، عزیز من، این حرفها یک قدری تفکر می‌خواهد، یک قدری بنشینید حسابهایش را بکنید، ببینید درست است یا نه؟ آن‌وقت وقتی که شما حسابهایش را کردی، با درستی حرکت می‌کنی. ببین، من دارم چه می‌گویم؟ شما وقتی با درستی حرکت کردی، الان اینجا کجاست؟ ناندل، درست است؟ در ناندل هستی، اما در حج بیت الله هستی، در ناندل هستی، در خانه امام حسین (علیه السلام) هستی، در ناندل هستی، در زیارت امام حسین (علیه السلام) هستی. با امر داری حرکت می‌کنی. آنجا هم اگر امر را نبری، می‌گوید: گم شو. خود امام حسین (علیه السلام) به تو می‌گوید: گم شو، خوب شد؟ چرا؟ مگر خدا نگفت: امر را اطاعت کن، نکرد، تو باید امر را ببری، او هم تو را می‌پذیرد. باید آنجا امر را ببری، تو باید امر را ببری، تو غیر امر پول بردی، ما «گم شو» هستیم. ما خودمان حالی‌مان نیست. اگر آن «گم شو» ها را که به ما گفته، الان ببین چند تا شده است. الان چند تا به من گفته است. حالا خوب است که من حسابش را ندارم، خجالت نمی‌کشم. فهمیدی؟

عزیز من، قربانت بروم، حواست جمع باشد. ببین، ما چه کار داریم می‌کنیم؟ پس من حرفم این است: عزیزان من، با امر حرکت کنید، با امر بروید، با امر بخوابید، با امر پا شوید، با امر پول پیدا کنید، با امر بروید در کامپیوتر جهانی نگاه کنید. نگاه، خیلی خوب است. اصلاً آدم وقتی نگاه می‌کند، عبرت‌انگیز می‌شود؛ اما بدان تمام اینها که هست باید به امر باشد. تمام اینها که داری می‌بینی باید به امر باشد. اگر به امر نباشد، امر، اینها را باطل اعلام کرده است، تو را هم باطل اعلام کرد که آنها را دوست داری. توجه فرمودید؟ تو را هم باطل اعلام کرد. اما نه، اگر تو عظمت خدا را ببینی، گفتم: حسن یوسف آن است که یوسف را آفریده، تو باید توی خدا باشی، نگاه به کامپیوتر جهانی بکنی، توی خدا باشی، نگاه بکنی. والله، خیلی ارزش دارد.

یعنی می‌خواهم بگویم، این کامپیوتر جهانی که درآمده، برای شما مهندس‌ها، با سوادها، با کمال‌ها درآمده، این یک چیزی است که دارد می‌خواهد شما را رفوزه کند. توجه کنید، رفوزه نباشید. به آن کسی که این را درست کرده، پوزخند بزن، بدان کامپیوتر الهی چه چیزی درست کرده است؟ با همه این حرفها باید امر را اطاعت کند. این کامپیوتر خلقت یعنی قرآن باید آن را امضاء کند، تایید کند. اگر تایید نکند، به درد نمی‌خورد. تو که نگاه ناجور کردی، تو را تکذیب کرده است. آن هم که این هم هست، آن را تکذیب کرده است. اگر نگاه نکنی، تو را تایید کرده، آن هم یک چیزی است که در این عالم پیدا شده، عظمت خداست. شما یک نگاه کنی، عظمت خدا را می‌بینی، یک نگاه کنی، امر شیطان را اطاعت می‌کنی. حالا کدامیک بهتر است؟ اصلاً قرآن آمده شما را تایید کند. کلام الله مجید آمده شما را تایید کند. ببین، چطور قوم نوح را آنجا تکذیب می‌کند، ابراهیمش را می‌کند، موسی را می‌کند، عیسی را می‌کند. چرا یک لحظه در ولایت تزلزل داشتند، فوراً قرآن تکذیب می‌کند؟ عزیزان من، جوانان عزیز، رفقای عزیز، بیایید تزلزل راجع به قرآن مجید نداشته باشید. تزلزل راجع به خدا نداشته باشید، تزلزل راجع به ولایت نداشته باشید که قرآن شما را تایید کند.

اصل، کلام الله مجید است. حالا ببین چطور شد؟ حالا در زمان عمر و ابابکر گفت: «حسبنا کتاب الله» ما کتاب خدا را قبول داریم؛ اما امر کتاب را قبول نداریم، آن هم علی بن ابی طالب (علیه السلام) است. (صلوات) این مصنوعی قبول دارد، به مصنوعی که چیزی نمی‌دهند. چرا؟ اگر قرآن را قبول داشتند، آنها را بهشت می برد. چرا خدا گفت: کافر و مرتد شدند، کافر و مرتد به چه شدند؟ به ولایت شدند. آدمی که بگوید من فقط قرآن را قبول دارم، کافر و مرتد می‌شود؟ نه، قرآن با علی است، علی با قرآن است. همین‌ساخت که می‌گوید: «لا اله الا الله» می‌گوید: «محمد رسول الله» همین ساخت که می‌گوید: «محمد رسول الله» می‌گوید: «علی ولی الله» اینها با هم است؛ اما والله، با همه اینها اگر علی را قبول نداشته باشی، نه محمد را قبول داری، نه علی (علیه السلام) را. چرا؟ مقصد خدا ولایت است. از تمام این خلقت، مقصد علی است. ما چه کار می‌کنیم؟ بابا جان، ببین، من دارم برای شما قشنگ می‌گویم، می‌گوید: امر پیامبر را اطاعت کنید؛ امر پیغمبر ولایت است. پس چرا قبول ندارند؟ پیغمبر را قبول ندارند. خدا امر کرده رسول الله را قبول داشته باش، او هم امر کرده، امیرالمؤمنین را قبول داشته باش، خب، قبول نداری، هیچ‌کدام از آن را قبول نداری. پس تو چه هستی؟ پس تو خودت یک محور درست کردی، خودت را با محورت را لعنت می‌کند. (صلوات)

خدایا، عاقبتتان را به خیر کن.

خدایا، ما را با خودت آشنا کن.

خدایا، ما از این حرفها لذت ببریم.

خدایا، ما دلمان می‌خواهد بیاییم؛ اما راه را بلد نیستیم، راه را نشانمان بده. خدایا، حالا که راه را نشانمان دادی، ما را توی راه آوردی، ما را نگه دار.

خدایا، به حق پیغمبر، امیرالمؤمنین، فاطمه زهرا، امام حسن، امام حسین، در وجود ما، یک جوری باشد که خدایا، ما امر اینها را اطاعت کنیم.

خدایا، ما را در دنیا و آخرت سرافراز کن. من یک پاره‌وقتها می‌گویم: اگر آدم ولایت نداشته باشد، بی‌صورت است. از آنجا من استفاده کردم که خدا می‌گوید: اگر علی را قبول نداشته باشی، به رو تو را به جهنم می‌اندازم. یعنی روی آدمی دیگر قیمت ندارد. این روی آدم تا زمانی قیمت دارد که ما ولایت داشته باشیم. خدایا، ولایت را از ما نگیر.

خدایا، به حق امام زمان، باز تو را قسم می‌دهم عاقبت همه ما را به خیر کن، خدایا، دنیا و آخرت ما را اصلاح کن.

خدایا، از بلاهای زمینی و آسمانی، شر مردم، شر شیطان حفظ کن. (با صلوات بر محمد)

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه