تذکر احکام؛ یقین

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

تذکر احکام؛ یقین
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1373-07-15

[حضرت موسی به قومش گفت:] کفران نکنید؛ خدای تبارک و تعالی نعمتش را می‌گیرد. باز این‌ها گوش به پیغمبر مرسل ندادند، معصیتشان زیاد شد. به حضرت موسی گفتند که یا موسی پس عذاب خدا چه شد؟ خطاب آمد: یا موسی، من اینها را عذاب کردم؛ من لذت عبادت را از آنها گرفتم و به هم بدبینشان کردم.

رفقای عزیز، دوستان امیرالمؤمنین، پیروان آقا امام زمان، شما باید اندیشه‌مند باشید؛ هر موقع دیدید که در فامیلتان دارد ناراحتی ایجاد می‌شود، بدانید که خدای تبارک و تعالی شما را غضب کرده [است]. باید تا می‌توانید به این بلای مُعظَم، به این بلای عظیم گرفتار نباشید که خدا لذت عبادت را از شما بگیرد. لذت عبادت را تا کسی نچشیده [باشد]، نمی‌داند یعنی چه. لذت عبادت؛ یعنی لذت خدا. لذت عبادت؛ یعنی پیروان، کسانی که این دوازده امام، چهارده معصوم را قبول دارند.

یک جمله‌ای را خدمت رفقای عزیزم نقل می‌کنم. قوم بنی اسرائیل، اینها هفتاد قبیله بودند. هفتاد قبیله به موسی عرض کردند که یا موسی، ما می‌خواهیم خدایت را ببینیم. موسی به این‌ها عرض کرد که خدا که دیدنی نیست، آیات را ببینید، زمین را ببینید، ستاره‌ها را ببینید. خلاصه می‌گویند که ایرادهای بنی اسرائیلی! بعد امر شد یا موسی، اینها را در کوه طور بیاور. از هفتاد قبیله، هفتاد نفر از بزرگان اینها انتخاب شدند؛ مثل اینکه آقای خمینی، آقای گلپایگانی، یا مثل بزرگان ما، اینها در کوه طور آمدند، یک نوری وزیدن گرفت؛ یعنی نوری پیدا شد، هفتاد نفر غش کردند، از دنیا رفتند، موسی هم غش کرد. مِن بعد، جبرئیل، موسی را به هوش آورد. [موسی] گفت: خدایا، ما تا وقتی کسی از این‌ها را نکشته بودیم، اینها ایمان نمی‌آوردند. گفت: یا موسی، نماز بخوان دعا کن، دعایت را مستجاب می‌کنم زنده بشوند. اینها به دعای موسی زنده شدند. نصفشان گفتند: سلام بر پروردگار موسی، نصفشان هم گفتند [موسی] سحر کرده است. بعد موسی به خدا عرض کرد: خدایا، این نور خودت بود؟ گفت: لا. گفت: نور محمد و آل محمد بود؟ گفت: لا. گفت: نور چه کسی بود؟ گفت: نور یکی از شیعه‌های آخرالزمان که دینشان را حفظ می‌کنند.

رفقای عزیز، قربانتان بروم، والله شما را دوست دارم، والله دلم می‌خواهد که شما به بهشت، به جنات پرش کنید. شما حسابش را بکن، ببین، یک شخص در عالم اینقدر می‌تواند ترقی کند. بعد موسی عرض کرد که خدایا، من را از آنها قرار بده، گفت: لا. گفت: خدایا، اینها چه کار می‌کنند که من بکنم؟ گفت: یا موسی، اینها می‌دانی چه کار می‌کنند، اینها کار لغو نمی‌کند. حالا ببینید هر کاری لغو است، شما نکنید؛ شما هم در نزد خدا مثل همان‌ها بشوید. واقعاً بیایید ما این حرفها را باور کنیم. اگر باورمان بیاید، عقیده‌مند می‌شویم.

من در صحبت‌هایم گفتم، یک حرف‌هایی زدم، حالا چه اندازه‌ای اثر داشته باشد من این جمله را نمی‌دانم. ما یک یقین داریم، یک حق الیقین داریم، یک عین الیقین داریم. ما باید واقعاً یقین کنیم. اگر ما به این حرف‌ها یقین داشته باشیم، ما خلاصه یک قدری جمع و جورتر هستیم. اعتقاد داشته باشیم. واقعاً ما یقین داشته باشیم که این حرف‌ها درست است. واقعاً ما یقین داشته باشیم که یک قیامتی هست.

به بعضی از رفقا عرض می‌کنم، می‌گویم: رفقای عزیز، بیایید یک احتمال بدهید، یک قیامتی هست. این شیخ جعفر شوشتری یک موقعی در مسجد سپهسالار تشریف آوردند، گفتند: من می‌خواهم یک حرفی بزنم که هیچ پیغمبری نزده است. مردم همه جمع شدند، شیخ جعفر چه می‌خواهد بگوید؟! شیخ جعفر منبر رفت، گفت: صد و بیست و چهار هزار پیغمبر، دوازده امام، چهارده معصوم، آمدند گفتند مشرک نباشید. من آمدم بگویم: خدا را شریک کنید. آیا این کارهایی که می‌خواهید بکنید، ببینید شریکتان راضی است، بکنید. عجب حرفی است! به قول ما، خدا را به اندازه یک شریک قبول داشته باشید؛ ما ببینیم این شریکمان راضی است که این کار را بکنیم؟ شرکت [شراکت]، شرطش رضایت است. اگر شرطش رضایت نباشد، این شرکت درست نیست. ما باید ببینیم که این شریکمان راضی است که ما این کار را بکنیم. واقعاً، ما باید اندیشه‌مند باشیم، واقعاً ما باید یک فکری بکنیم.

این سلطنت سلیمان با همه عظمتش [همه‌اش از بین رفت]، سلیمان داشت با تخت و تاجش، با آن قالیچه‌اش، در فضای آسمان می‌رفت، گردش می‌کرد. یک نفر دهقان گفت که خدایا، آخر ما هم بنده تو هستیم، این هم یک بنده است، این، با این همه شوکت! باد به سلیمان خبر داد. پایین آمد، گفت: دهقان چه می‌گویی؟ سلیمان اینجا قسم می‌خورد، می‌گوید: یک «سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله [و الله اکبر]» بگویی، از این حشمت من بالاتر هست. آیا سلیمان راست می‌گوید، درست می‌گوید؟ حالا تو اینقدر هم اوج گرفتی، رسیدی به آنجا، چه فایده‌ای دارد؟ کجاست سلیمان؟ کجاست تخت و تاجش؟ کجاست عظمتش؟ همه‌اش از بین رفت.

اما امیرالمؤمنین چه می‌گوید: می‌فرماید که دنیا به منزله استخوان خوک در دهن سگ خوره‌دار است. آیا علی، راست می‌گوید؟ به علی قسم، من این جمله را گفتم. اگر چیزی بدتر از این بود، امیرالمؤمنین همان را می‌گفت. چرا؟ امیرالمؤمنین واقع را تشخیص داده، دنیا را تشخیص داده است. ما نمی‌گوییم سلیمان تشخیص نداشت؛ اما تشخیصِ امیرالمؤمنین را که ندارد. امیرالمؤمنین تشخیص داده، می‌داند دنیا فایده‌ای ندارد. بیایید یک فکری بکنید. بیایید ای کسانی که پیرو امیرالمؤمنین هستید، پیرو علی (علیه السلام) هستید، بیایید ما یک قدری پیروی کنیم. امیرالمؤمنین کارش چه بود؟ امیرالمؤمنین کارش این بود که می‌رفت یک نخلستان‌هایی درست می‌کرد، می‌آمد می‌فروخت، به فقرا می‌داد.

این احمد کوفی از تُجّار مدینه هست. ایشان آمده یک خانه‌ای درست کرده، امیرالمؤمنین را دعوت کرده است. گفت: احمد جان، چه کسی را دعوت کردی؟ گفت: علی، من تاجر هستم، تاجران را دعوت کردم. گفت: من نمی‌آیم. [گفت:] چرا؟ گفت: من سر سفره‌ای که فقرا نیستند، نمی‌آیم. گفت: آبروی من از بین می‌رود که شما تشریف نیاورید. گفت: امشب داراها را دعوت کردی، فردا شب فقرا را دعوت کن، من می‌آیم. گفت: نه، من اصلاً داراها را هم دعوت نمی‌کنم. فقرا را دعوت کرد و امیرالمؤمنین آمد و گفت که علی جان، یک گردشی کن، ببین خانه ما چطور است؟ حضرت یک گردشی کرد و گفت: خانه‌ات دو تا عیب دارد. عیب اولش این است که می‌گذاری و می‌روی. گفت: یا علی، همه این کار را می‌کنند. همه این کار را می‌کنند که خانه‌شان را می‌گذارند، می‌روند. گفت: نه! همه نمی‌کنند. گفت: چقدر خرج کردی؟ گفت: مثلاً، به قول من، صد تومان. گفت: خب، صد تومان به من بده. احمد کوفی، (تقریباً بنده عرض می‌کنم،) صد تومان به امیرالمؤمنین داد. هر فقیری که آنجا آمده بود، شام خورد، [امیرالمؤمنین] یک مبلغی به او داد نوشت خانه‌ای به احمد کوفی دادم، حدّی به خانه پیغمبر، حدّی به خانه خودم، حدّی به خانه زهرای مرضیه، حدّی به خانه امام حسن، حدّی به خانه امام حسین، روایت داریم: احمد، وقتی می‌خواست از دنیا برود، چشمانش را باز کرد. دو جور روایت داریم، گفت: علی به عهد خودش وفا کرد. بعضی‌ها هم می‌گویند تا خاکش کردند، کاغذی افتاد که امضای احمد بود. گفت: امیرالمؤمنین به عهد خودش وفا کرد. چقدر خوب است ما اینطوری باشیم. چقدر خوب است ما این حرف‌ها را یقین کنیم. چقدر خوب است که هم خانه اینجا داشته باشیم، هم خانه آنجا داشته باشیم.

قربانتان بروم، فدایتان شوم، عزیز من، خدا می‌داند من مقصد ندارم، به دینم، مقصد ندارم. دلم می‌خواهد هم اینجا و هم آنجا شما آبرومند باشی. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) ممکن بود که به اعجاز بدهد؛ اما چه کار می‌کرد؟ می‌رفت کار می‌کرد، می‌داد. چون که ما کار می‌کنیم؛ داشت یاد ما می‌داد؛ یعنی عزیزان من، دوستان من، ببینید تمام عالم پیش ما، در قبضه قدرت ماست. من یک قضیه بگویم که این قضیه یک قدری روشن بشود. فضه وقتی در خانه حضرت زهرا سلام الله علیها آمد، نگاه کرد که دید یک پوستی افتاده، یک قدری ریگی اینجا هست. رفت یک دستی مالید و ریگ‌ها را طلا کرد. امیرالمؤمنین تشریف آوردند، دیدند که این ریگ‌ها برق می‌زند، طلا شده است. گفت: زهرا جان، چه کسی بود؟ گفت: خلاصه، فضه داشت به این ریگها دست می‌زد. امیرالمؤمنین، علم اولین تا آخرین است، می‌دانست. حالا یک جوری عادی کار می‌کند که ما بفهمیم؛ یعنی برای ما درس باشد. گفت: فضه، اینها را برگردان. دید همه جواهر شده است. فضه [علم] برگردان اینها را نداشت. علم کیمیایش را داشت، برگردان، کار انبیاست، برگردان کار اوصیاست، برگردان کار علی است. طلا می‌کند. علم کیمیا را، خیلی‌ها داشتند؛ اما [اینکه] برگردانند، کار آنها [اوصیاء] است. یک نگاه کرد، ریگ شد. گفت: فضه، آب بیاور. دستهای مبارکش را اینجوری کرد. روایت داریم از ده تا انگشت امیرالمؤمنین، هر کدام، یک جواهر می‌ریخت. گفت: فضه، تا زمانی که اینجا هستی، کار به کار ما نداشته باش. فضه، عبرت‌انگیز شد. چرا؟ همه عالم پیش آنها جواهر بود، اینجوری زندگی می‌کردند؛ اما ما داریم مرتب پی آن می‌دویم. عقلِ کلّ است، می‌فهمد دنیا به درد نمی‌خورد. آنوقت چه کار می‌کرد؟ می‌رفت نخلستان درست می‌کرد، می‌بُرد به مردم می‌داد؛ یعنی حالیِ ما می‌کرد. می‌گفت: عزیز من، من که علی هستم، همه عالم پیش من اینجوری است؛ یعنی در قبضه قدرت من است، باز می‌روم کار می‌کنم، دل یک فقیری را بدست می‌آورم.

ما باید واقعاً به این حرف‌ها یقین کنیم. اگر یقین نداشته باشیم، این درست نیست. ما یک علم الیقین داریم، یک عمل به یقین داریم. ما یک علم الیقین داریم، یک عمل به یقین داریم. من دومرتبه می‌گویم خواهش می‌کنم آقایان توجه بفرمایند. یعنی شما یقین داری، عمل هم می‌کنی؛ اما ایمان به یقین نداری، مانند طلحه، مانند زبیر. امیرالمؤمنین شمشیر زبیر را برداشت. در جنگ جمل با شمشیر ایشان حرف می‌زد. می‌گفت: ای شمشیر، چقدر تو در راه خدا کشیده شدی، چقدر دشمنان دین را به خاک هلاکت انداختی؛ اما الان به روی وصی رسول الله کشیده شدی! چرا طلحه اینجور بود؟ بعد از کشتن عثمان که عثمان به درک رفت، اینها دور امیرالمؤمنین آمدند، می‌خواستند حرف خلافت بزنند، امیرالمؤمنین هم یک پستی به این‌ها بدهد. روایت صحیح داریم امیرالمؤمنین حالا خلیفه است؛ اما پست و مقام می‌خواستند. البته بدانید بعد از عثمان، به امیرالمؤمنین رای دادند! حالا ببینید ما چقدر بدبختیم. بعد امیرالمؤمنین به چراغ فوت کرد، طلحه گفت: چرا فوت کردی؟ گفت: این از بیت‌المال است شما آمدید حرف دنیا بزنید. طلحه به زبیر نگاه کرد، زبیر هم به طلحه نگاه کرد. گفت: بیا برویم، این به درد ما نمی‌خورد؛ چون که ما می‌خواهیم بچاپیم، علی که نمی‌گذارد. از آن جا رفتند. چه کار کردند؟ دنبال معاویه رفتند، آن جنگ جمل را به پا کردند. ببینید: این علم التشخیص را دارد، عمل به تشخیص هم می‌کند؛ اما ایمان به تشخیص ندارد که علی، امیرالمؤمنین بر حق است. اغلب ما همین‌طوری هستیم. اگر ما آن ایمان را به آخرت، به قیامت داشته باشیم، والله، وضعمان بهتر از حالا است. بیشترِ بیشترِ ما اینطوری نیستیم که آیا بدانیم که قیامتی هم هست. «فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره، و من یعمل مثقال ذرة شراً یره» آیه قرآن است، از ما حساب می‌کشد.

شخصی خدمت آقا امام حسن آمده است. امام حسن در ظاهر مریض است، جُناده است، گریه می‌کند. می‌گوید: عزیزم، چرا گریه می‌کنی؟ می‌گوید: آخر، شما را به این حال می‌بینم. حضرت می‌فرماید: جُناده، بدان! حرام خدا عقاب است، حلال خدا حساب است، مکروه خدا بازخواست می‌شود، فقط یک عده‌ای هستند که بی‌جواب و سوال در بهشت طیران می‌کنند. راوی می‌گوید: آقا جان، چه کسی [اینطور در بهشت طیران می‌کند]؟ می‌گوید: کسی که از خدا راضی باشد. شما واقع بدانید، یک قدری مبنا داشته باشید، یک قدری فکر کنید، یک قدری تفکر داشته باشید، [متوجه آخرت می‌شوید] چقدر رو به دنیا می‌دویم؟ به کجا می‌خواهی برسی؟ چه کار می‌خواهی بکنی؟

والله، به خود خدا [قسم]، یک پاره وقت‌ها گریه‌ام می‌گیرد، می‌بینم خدا می‌فرماید: «والله خیر الرازقین» [خدا به ما می گوید:] والله، من رزق شما را می‌دهم. می‌گویم: ما چقدر بدبختیم، خدا را قبول نداریم. خدا قسم به خودش می‌خورد، باز هم ما قبول نداریم. باز هم به حرام می‌زنیم، باز هم به این‌طرف و آن‌طرف می‌زنیم. این چه ایمانی است که ما داریم؟ چرا ما فکر نمی‌کنیم؟ چرا ما اندیشه نداریم؟ خدا قسم می‌خورد، می‌گوید: من روزی‌تان را می‌دهم؛ باز ما دوباره می‌رویم حرام می‌کنیم، حلال می‌کنیم، در خیال‌های خودمان کار می‌کنیم. آقا جان، حساب کن! پدر شما کجا رفت، مادر شما کجا رفت؟ بچه محله‌ها چطور شدند؟ بزرگانِ محل چطور شدند؟ این‌ها کجا رفتند؟ آیا اثری از آنها هست؟ یک روز هم روزگار شما می‌شود. یک روز هم عزرائیل سراغ من و شما می‌آید، ما باید آمادگی داشته باشیم. آقا جان، مگر چقدر می‌خواهی در این دنیا بمانی؟ شما که تا آخر عمرت اگر بخواهی روزانه دو سه هزار تومان، پنج هزار تومان، ده هزار تومان، بخوری، داری؛ چرا این کارها را می‌کنی؟ چرا این مهر دنیا را از دلت بیرون نمی‌کنی؟ 

یک شخصی به اصطلاح می‌خواست خدمت امام زمان برسد. غلو کرده بود یا هر طور بود او را پیش ما آوردند. به من گفت: فلانی، ممکن است آدم، امام زمان را ببیند؟ گفتم: آره، آقا هست، می‌بیند، یک عده دارند خدمتشان می‌رسند، یک عده‌ای از ایشان حرف سوال می‌کنند؛ البته در عالم رویا! چون که در عالم بیداری تکذیب شده است. [اینکه] تکذیب شده، نه برای همه [تکذیب شده باشد] این که تکذیب شده، [برای این است که] می‌آمدند یک حرف‌هایی از جانب امام می‌زدند، می‌آمدند می‌گفتند، پس تکذیب شد. حالا تکذیب شده است، واقعاً کسی هم هست که امام زمان را در بیداری ببیند؛ اما بیشتر مردم، امام زمان را در رؤیا می‌بینند. بنده به ایشان عرض کردم، فلانی، ممکن است. خدا او را بیامرزد، مُرد. مَرد با وجدانی بود. من به او گفتم که اگر می‌خواهی آقا امام زمان را ببینی، باید خودت را، زنت و بچه‌ات را و هر چه مال داری، باید محبتش را بیرون کنی؛ محبت آقا امام زمان در دل تو بیشتر باشد. خدا او را بیامرزد، مرد با وجدانی بود، ده دقیقه‌ای، یک ربعی، سرش را زیر انداخت. توی تفکر رفت. بلند شد، گفت: من نمی‌توانم. گفتم: نمی‌توانی نکن. چرا؟ ما که مرتّب منتظر، منتظر، می‌گوییم، والله اگر همه اینها، همه این جمعیت که می‌گویند ما منتظریم، [بدانند که] منتظر بودن این است که اول تو [باید] از دنیا شستشو شوی. آقا امام زمان، از دنیا بیزار است. آقا امام زمان که می‌فرماید: یا جداه، من برایت گریه می‌کنم، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم. آقا امام زمان، برای چه گریه می‌کند؟ ما تفکر داشته باشیم. آنوقت سوال می‌کند؛ یابن رسول الله برای جدت [گریه می‌کنی]؟ می‌گوید: اگر جدم هم بود، گریه می‌کرد. [برای] عمویت عباس؟ [می‌فرماید:] اگر عمویم عباس هم بود، گریه می‌کرد. آقا جان برای چه کسی [گریه می‌کنی]؟ می‌گوید: برای اسیری عمه‌ام زینب.

می‌خواهم خیلی خودمانی یک مثالی بیاورم، یک حرفی بزنم. آقایان، شما که دم از آقا امام زمان می‌زنید، محرم و صفر از بس که ما «یا حجة بن الحسن» می‌گوییم گوش را کر می‌کند؛ [اما] والله دروغ می‌گویید. حالا من یک مثال برای شما می‌زنم، ببینید ما دروغ می‌گوییم یا نمی‌گوییم؟ اگر شما واقعاً آقا امام زمان را قبول داری، او دارد آنجا گریه می‌کند، می‌گوید: اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم؛ آنوقت تو باید اینقدر بخندی؟ آنوقت تو باید پای ویدئو بروی؟ آنوقت تو باید اینجوری باشی؟ داری می‌بینی دیگر، آقا امام زمان دارد تو را می‌بیند. تو چه ارتباطی با آقا امام زمان داری؟ این که می‌گوید که انتظار الفرج، افضل عبادت است، یعنی چه؟ یعنی ما منتظر آقا هستیم. منتظر آقا چطوری هستی؟ خب، یک قدری خودت را جمع و جور کن. الان آقا امام زمان از این درِ شهر دارالمؤمنین وارد شود، یک جایی بخواهد برود که ویدئو نباشد، یک جایی بخواهد برود که تلویزیون نباشد، خانه چه کسی برود؟ نه، خب، واقع بگویید آقا کجا برود؟ در مسجد! در مسجد هم که حالا هست دیگر! کجا برود؟ چه کار کند؟ آقا دارد خون گریه می‌کند، من دارم می‌رقصم؛ آن‌وقت می‌گوید: «افضل العبادة، انتظار الفرج» ما انتظار فرج هم داریم، این است انتظار فرج؟ انتظار فرج، باید یک اندازه ما سنخه باشیم، یک قدری اندیشه داشته باشیم، یک قدری بیدار باشیم. حالا بیداری‌اش را چه کسی به آدم می‌دهد؟ خود امام زمان می‌دهد. خدا می‌فرماید: اگر بخواهی هدایت بشوی، من تو را هدایت می‌کنم. پس ما نمی‌خواهیم هدایت بشویم. خدا قسم می‌خورد من تو را هدایت می‌کنم، مرتب می‌گویند نمی‌شود و زمان اینطوری هست و زمان چطوری است! همان آسمان است و همان زمین. ما فرق کردیم وگرنه همان زمان هست و همان زمین است. تمام امکانات خدا همان است. ما فرق کردیم ما داریم به بیراهه می‌رویم.

می‌گفتند یک تاجری بود، وقتی می‌خواست برود مال‌التجاره بیاورد، یکی می‌گفت: برای من پارچه گاواردین بیاور، یکی می‌گفت اُرمک بیاور، هر کسی می‌آمد یک جور پارچه می‌خواست، یکی می‌گفت چلوار بیاور، اینها همه یک صورت [خرید] می‌دادند. وقتی آن تاجر می‌آمد، [برای] آن کسی که گفته بود چلوار بیاور، پنبه آورده بود. [برای] آن کسی که گفته بود پارچه گاواردین بیاور، پشم آورده بود، [برای] آن کسی که گفته برای ما ارمک بیاور، پنبه آورده بود. تمام ما مثل آن تاجر [هستیم] وقتی قیامت برویم، عوضی بُردیم؛ آنهایی را که از ما خواستند، ما نبردیم. ببین، خدا از تو چه می‌خواهد؟ چرا خودمان را داریم خراب می‌کنیم؟ چرا ما بهشت را به دنیا می‌فروشیم؟ می‌فرماید احمق کیست؟ می‌فرماید: کسی که آخرتش را به دنیا بفروشد، می‌گوید: از آن احمق‌تر کیست؟ می‌گوید: به واسطه کسی دیگر، آخرت خودش را بفروشد. حالا واقعاً ببین، در این شهر دارالمؤمنین احمق پیدا می‌شود؟

چند وقت پیش سر قبر زکریا رفتم. یک فاتحه خواندم، حقیقت می‌گویم، یک دست هم روی قبرش زدم، گفتم فدایت شوم، قربانت بروم، یک نفر دامنش را گرفته بود، جو، جو می‌گفت، شما نگاه کردی دیدی، جو توی دامنش نیست، ایشان برای آقا امام رضا نوشت، یا امام رضا، من قم نمی‌مانم، قمی‌ها خدعه‌کار شدند. حالا بیا عزیز من ببین در قم چه خبر است؟ در این شهر دارالمؤمنین ببین چه خبر است! کاسب، میوه می‌آورد، خودتان می‌دانید، ریز ریزها را ته ریخته، گندیده‌ها را وسط ریخته، یک جور چیده است [که غش در معامله است]. امیرالمؤمنین می‌فرماید: غش در معامله حرام است. عرق حرام است، این کاری هم که تو می‌کنی، این هم حرام است. خدعه، حرام است. [آیا] ما خدعه نمی‌کنیم؟

یک وقت در مجلسی بودم، از علما زیاد بودند. اینها اول این بمباران دور هم نشسته بودند گفتند: قم، بمباران نمی‌شود؛ چون که اینجا حرم اهل بیت است و بنا کردند از این حرف‌ها زدن [که] در حرم اهل بیت بمب نمی‌خورد! من یک روایتی را [که] حاج شیخ عباس تهرانی گفته بود، خدا رحمتش کند، در نظرم بود. این روایت را ایشان گفت. در مدرسه آقای حجت ایشان درس اخلاق داشتند. خدا ان‌شاءالله رحمتش کند. یک وقت همین حرف‌ها را علما می‌زدند، آنجا هم همه عالم بودند، یک‌دفعه این حاج شیخ عباس تهرانی به آقای فروغی گفت: فلانی، برو کتابخانه، یک کتابی بود آن را بیاور. در این کتاب فرمایشات آقا علی بن موسی الرضا [بود] نوشته بود که این حرف‌ها درست است، قم از بلا ایمن است؛ امّا تا قمی‌ها سه تا صفت به هم نزنند؛ اول خدعه نکنند، دوم به امانت خیانت نکنند، سوم احترام بزرگترها را بگیرند. آنوقت یک دفعه حاج شیخ عباس گفت: آیا حالا ما به امانت خیانت نمی‌کنیم؟ کیست که احترام کند؟ کیست که بزرگی را احترام کند؟ حالا اگر یک پیرمردی، یک ذره مثل من ندار باشد، ببین، آیا ما مسخره‌اش می‌کنیم [یا نه]؟ به جان خودم [قسم] عصر آن روز [محله] سجّادیه را زدند. حالا همین علما هم وقتی که من را می‌بینند، یک نگاه دیگری به من می‌کنند. می‌گویند: حسین، تو چه گفتی؟ از کجا این را گفتی؟ گفتم: والله، من که نگفتم، من که فهمش را ندارم. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس [تهرانی]، از جانب حضرت رضا گفت. این فرمایشات حضرت رضا است. حالا ببین واقعاً در قم چه خبر است؟ چه خبر شده؟ چطوری شده؟ چرا ما یک قدری بیدار نمی‌شویم؟

یک شخصی خدمت امام صادق آمد، عرض کرد: یابن رسول الله، من شما را خیلی دوست دارم؛ اما عربی بود، یک قدری وسیله‌اش کم بود که خدمت امام صادق بیاید. حضرت فرمود: می‌خواهی جمع ما را زیارت کنی؟ گفت: آقا جان، از این بهتر چیست؟ گفت: آن حول و حوش، یک مؤمن را ببین، برو زیارتش کن. اگر آن مؤمن را زیارت کردی، انگار جمع ما را یعنی ما چهارده معصوم را زیارت کردی. فرمایش امام است، امام الاعظم است، امام واجب الطاعة است، امام صادق است. ما مذهب از امام صادق داریم.

رفقای عزیز، من می‌خواهم یک جمله‌ای به شما بگویم. مذهب از امام صادق داریم، ملت از ابراهیم داریم؛ یعنی از حضرت ابراهیم؛ چون که پیغمبر افتخار کرد که من در زمان [از نسل] حضرت ابراهیم بودم. حالا من یک جمله ای می‌گویم. وقتی حضرت ابراهیم از این شهر می‌خواست یک شهر دیگر برود، زنش را درون صندوق گذاشت. وقتی آمد در دروازه آن [شهر]، دروازه‌بان گفت چیست؟ گفت [فکر کن] که قاچاق است بگو من [جریمه] قاچاق آن را می‌دهم. این دروازه‌بان به خلیفه وقت خبر داد. به خلیفه وقت خبر دادند که یک کسی ژولیده‌پوش اینطوری آمده و اینطوری می‌گوید. آن خلیفه گفت که خودش را با صندوقش بگویید بیاورند. حضرت ابراهیم را با آن صندوق پیش خلیفه بردند. خلیفه در صندوق را باز کرد دید یک زن درون آن است. تا زن را درون آن دید، طمع کرد. گفت: این را زندان کنید، تو می‌خواستی این [زن] را خفه کنی. گفت: من؟ گفت: آره، گفت: چرا [این زن را] درون صندوق گذاشتی؟ حضرت ابراهیم را در یک جایی زندانی کردند. این صندوق را باز کردند. تا [خلیفه] رفت حرف بزند لال شد، تا رفت دست بزند، دستش خشک شد.

می خواهم خدمتتان عرض کنم ما مذهب از امام صادق داریم، ملت از ابراهیم داریم. ببینید حضرت ابراهیم یک زن آفتاب خورده، به قول من سیاه‌سوخته را گذاشته درون صندوق، می‌خواهد کسی نگاه به قواره زنش نکند. حالا ببین خدا چقدر حفظش می‌کند. خواهش دارم تو را به حضرت ابراهیم قسمتان می‌دهم یک حدّی، یک دقیقه، یک ثانیه، یک دقیقه، یک ربع، فکر کنید ببینید این روایت چه می‌گوید. آقا نتوانست دست به او بگذارد، می رود نگاه به او بکند نمی‌تواند، می خواهد دست به او بگذارد نمی‌تواند، دستش خشک می‌شود. می خواهد حرف بزند لال می‌شود. چرا؟ ابراهیم می‌خواهد ناموسش را حفظ کند. تو که ناموست را ول کردی، نمی‌خواهی حفظ بشود! والله خدا می‌خواهد حفظ کند، ببین چطور این زنِ ابراهیم را حفظ کرد. خدا قوم و خویشی با کسی ندارد. تو هم اگر بخواهی خانمت را خدا حفظ کند، همینطور هستی، خدا حفظ می‌کند؛ اما ما چه کار می‌کنیم؟ ما چه می‌گوییم؟ ما می‌گوییم ملت از ابراهیم داریم؛ یعنی ما پیرو ابراهیم هستیم، مذهب را از امام صادق داریم؛ یعنی رئیس مذهب ما، حضرت [امام صادق] است. مذهب یعنی چه؟ یعنی ما پیرو امام صادق هستیم. حالا واقعاً خود و خدا! قدری فکر کنیم. ببین چه می‌گوید.

روایت صحیح داریم امیرالمؤمنین می‌گوید پیغمبر می‌گوید این‌ها همه درست گفتند حرف‌هایشان حرف خداست حرف‌هایشان حرف قرآن است، می‌گوید: اگر کسی راضی باشد کسی نگاه به قواره زنش بکند، پیغمبر می‌گوید به خود پیغمبر من راست می‌گویم، قسم می‌خورد، می‌گوید: این دیوث است، از امت من نیست. چرا ما بیدار نمی‌شویم؟ چرا ما بیدار نمی‌شویم؟ چرا ما به این حرف‌ها یقین نمی‌کنیم؟ قربانتان بروم، والله، فردای قیامت ما پیش خدای تبارک و تعالی شرمنده می‌شویم. می‌گوید تو ملت از ابراهیم داشتی، مگر نداشتی؟ مذهب هم از امام صادق داشتی.

قربان شما بروم والله به دینم قسم، خدایا، من را به دین یهودی بمیران، اختیار به تو می‌دهم، اگر من مقصدی، مقصودی، کسی را، خیالی را، چیزی در تمام ابعادم باشد. به دینم قسم «هل من ناصر» می‌گویم. می‌بینم، دارم می‌بینم مردم اهل جهنم می‌شوند. دارم می‌بینم، من نمی‌خواهم ادعا کنم، دارم می‌بینم رویه ما رویه پیغمبر نیست. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس تهرانی را. شما زمان قدیم در نظرتان نمی‌آید. من چند سال خدمت ایشان بودم. یک جالباسی‌هایی بود به سینه دیوار می‌زدند. حاج شیخ عباس می‌گفت اینها را بردارید. یک روز گفتند آقا چرا؟ گفت: [لباسهایتان را] بگذارید درون صندوق، یکی می‌آید نگاه می‌کند انگار که قواره زن تو را اینجا می‌بیند. حالا یک لباس زده آنجا یک چیزم زده رویش! این یکی. یکی هم، این حرف‌ها درست است، ایشان می‌فرمود: اگر درون خانه هستی، اگر مرد هست کسی در زد جواب بده، اگر زن [در خانه هست]، یا دستش را بگذارد در دهانش بگوید کیه؟ کیه؟ یا یک ریگ بگذارد داخل دهانش تا با آن مرد اجنبی، مطابقی که شوهرش است، صحبت نکند.

یک روایت بگویم که این را باور کنید. خود حضرت زهرا خدمت پیغمبر، پدر بزرگوارش نشسته بود. یکی از اصحاب کور بوده، وارد شد حضرت زهرا بلند شد. [پیغمبر] گفت فاطمه جان، ایشان را که می‌بینی، می‌دانی که کور است. حضرت [زهرا] فرمود که پدر جان! در جای دیگر خودتان فرمودید، نامحرم یک بویی دارد، آنوقت آن مرد آن بو را می‌شنود؛ یعنی بوی آن زن را می‌شنود. من بلند شدم [بروم] که بوی من را نشنود. اینجاست که حضرت فرمود: زهرا، پدرت به قربانت، زهرا، پدرت به قربانت .

یک روایت دیگر داریم که پیغمبر یک روزی فرمایش فرمودند، گفت: افضل عبادت برای زن چه چیزی است؟ تمام [حضار] سرهایشان را زیر انداختند. آمدید مدینه؟ به مسجد مشرف شدید؟ هنوز هم درب خانه حضرت زهرا به مسجد باز است. چون که جبرائیل نازل شد که همه درها باید بسته باشد، فقط در [خانه] علی [باز] باشد، تمام درها را بستند. آنها به اصطلاح عمر، ابابکر، طلحه و زبیر، آن بزرگان همه درب گذاشته بودند، ناودان گذاشته بودند، برای شرافت. گفت همه [بسته] باشد، [فقط] درب [خانه] علی باشد. امیرالمؤمنین پای منبر پیغمبر نشسته بود، رفت پیش حضرت زهرا، گفت زهرا جان پدرت اینطور می‌گوید، گفت: برو به پدرم بگو : نه نامحرم آن را ببیند، نه او نامحرم را. دوباره می‌گوید، سه مرتبه می‌گوید: زهرا، پدرت به قربانت، زهرا، پدرت به قربانت. آخر، همه اینها را ما باید نادیده بگیریم؟ زمان خیلی دارد پیش می‌رود. تمام این‌ها قدیمی شده. بعضی‌ها به من می‌گویند فلانی این حرفهایی که می‌گویی دیگر فایده‌ای ندارد. گفتم: من تا جان دارم می‌گویم، هر که می‌خواهد خوشش بیاید، هر که می‌خواهد بدش بیاید، فردای قیامت او را می‌آورند می‌گویند فلانی گفت. می گویی فلانی اینطوری می‌گوید. می گویند فلانی [یعنی متقی] هم گفت، چرا به حرفش نرفتی؟ نمی‌گویم به حرف من بروید، غلط می‌کنم بگویم به حرف من بروید، می‌گویم زهرای مرضیه اینطور گفت، ما که دم از حضرت زهرا می‌زنیم!؟

بعضی خانم‌ها می‌گویند شما یک صحبتی کن راجع به خانواده، این صحبت [برای خانواده است]. من می‌ترسم اگر یک قدری دیگر از این حرفها بزنم، دیگر رفقا به من راه ندهند چون که خلاصه زن‌ها یک تصرفی برای مردها دارند. بگویند بابا، این مرد دیگر نیاید اینجا ما را به هم بریزد؛ چون که یک روزی می‌خواهد برود بیرون. می‌گوید او را نیاور، از این حرفها می‌زند. من چه چیزی بگویم؟

قربانتان بروم، عزیز من، فدایتان شوم، من دلم می‌خواهد هم اینجا زیر سایه امیرالمؤمنین و امام زمان باشیم، هم آنجا باشیم. ما [باید] اطاعت کنیم، اطاعت اصل است. از اطاعت کسی به جایی می‌رسد، نه از عبادت، شما این عبادت‌هایی که می‌کنید، اطاعت باید کنید. اطاعت، عصاره عبادت است. اگر اطاعت نباشد، عبادت چه فایده‌ای دارد؟ صدها [عبادت‌کننده] بوده‌اند، اینقدر عبادت کردند، آخر چه شد؟ اطاعت نکردند! اصل اطاعت است که خانواده باید بکند. آدم از اطاعت به جایی می‌رسد. ما کتاب داریم، مذهب داریم، علی داریم. پس اینها آمدند در این عالم چه کار کنند؟ اینها آمدند ما را بیدار کنند، اینها آمدند فرمایش خدا را به ما بگویند. یک احتمال بدهیم که این حرف‌ها درست است. ببین سه مرتبه حضرت می‌فرماید: زهرا جان، پدرت به قربانت، پدرت به قربانت. ما داریم چه چیزی می‌گوییم؟

یک روزی پیغمبر اکرم خانه امیرالمؤمنین آمد، این جمله خیلی لطیف است برای شما بگویم، سراغ امیرالمؤمنین را نگرفت. حضرت زهرا یک قدری ناراحت شد. گفت: پدر جان، همیشه می‌آمدی سراغ علی را می‌گرفتی، چون که می خواهم ده دقیقه هم از ولایت بگویم، پیغمبر فرمود که یا زهرا، من وضو نداشتم!!! خیلی مغز می‌خواهد این حرف را بفهمد «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت لیطهرکم تطهیرا» اینها که تطهیر هستند، اینها که مثل ما نیستند، این حرف «من وضو نداشتم!» یعنی چه؟ حرف درست است. این‌ها که تطهیر هستند، مثل ما که نیستند. پس چرا پیغمبر این را می‌گوید؟ می‌گوید یعنی هر کسی بخواهد علی بگوید، باید با وضو باشد. وضو یعنی چه؟ شما اول که می‌روی وضو می‌گیری، دستهایت را می‌شویی، پاهایت را می‌شویی، صورتت را می‌شویی، بعد هم می‌گویی: «الله اکبر» دنیا را انداختم پشت سرم، دستهایم را شستم از دنیا، خدایا آمدم رو به تو. حضرت می‌فرماید ابتدای این فرمایشات؛ یعنی یک ابتدایی دارد، یک انتهایی دارد، انتهایش اینکه ما بفهمیم؛ یعنی اگر ما می‌گوییم امیرالمؤمنین! اینطوری باشیم طاهر باشیم، بتوانیم بدانیم علی یعنی چه، یک علی گفتن خیلی حساب دارد. ببین پیغمبر اکرم چه می‌گوید؟ می‌گوید من وضو نداشتم. دارد به ما می‌گوید، او که [تطهیر است] دوباره تکرار می‌کنم «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت لیطهرکم تطهیرا» [این که آیه] قرآن است، آنها تطهیر هستند. چرا می‌گوید؟ می‌گوید یعنی ما با امیرالمؤمنین اینطور باشیم. حالا ما همین‌طور هستیم؟ حالا واقعاً یک قدری تفکر داشته باشیم [آیا] ما با این اهل بیت اینطور هستیم؟ [آیا] ما با این امیرالمؤمنین اینطور هستیم؟ چرا ما بیدار نمی‌شویم؟ چرا ما راجع به این قسمت یک قدری تفکر نداریم که بدانیم ولایت یعنی چه، بدانیم امیرالمؤمنین یعنی چه.

امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در جنگ خندق شرکت داشت. این احمد کوفی یک بزغاله داشت، یک من هم آرد خمیر کرده بود، یواشکی پیش پیغمبر آمد، گفت که یا رسول الله، ما یک من آرد داریم، یک بزغاله هم داشتیم کشتیم؛ یعنی گفت ناهار بیایید خانه ما. یک دفعه پیغمبر ندا داد به تمام این‌هایی که دارند خندق می‌کنند، چند هزار جمعیت. این‌ها یک دفعه آمدند رو به خانه احمد، ببینید اینجا من نمی‌خواهم زنها را بکوبم، زن و مرد ندارد، یک وقت یک زن یک حرفی می‌زند از مرد بهتر است؛ یعنی القا می‌شود به او، یک‌دفعه دیدند تمام این جمعیت بیل‌ها را زمین انداخته‌اند، دارند می‌آیند. احمد به زنش گفت: [ای] زن، همه دارند می آیند. ببینید اینجاست که این زن چقدر القایی بود، گفت: [ای] مرد، به پیغمبر گفتی چه داریم؟ گفت: آره، یک بزغاله داریم، با یک من آرد. گفت: خب! چه ترسی داری! این حرفها چیست که تزلزل داری، مگر تو نگفتی؟ گفت: چرا. آقا پیغمبر اکرم تشریف آوردند، اینجاست. ببین، گفت: علی! سر سفره را بگیر. چند کیلومتر این سفره را انداخت؟ معلوم نیست چند هزار جمعیت نشستند سر این سفره، ببین علی بود. به تمام این جمعیت یک کاسه آبگوشت می‌داد، با یک پاچه، تمام این جمعیت خوردند. فقط می‌گویم فضولی نباید کرد. فضول هیچ کجا جا ندارد؛ نه دنیا دارد، نه آخرت. یکی فضولی کرد، گفت: یا رسول الله چند هزار جمعیت از اینجا خوردند، مگر یک بزغاله بیشتر بود، می‌گویند تمام شد. چرا؟ فضولی کرد! کاش این حرف را هم نزده بود. ببینید برکت هست، اینقدر این‌طرف و آن‌طرف نزنید. قربانتان بروم، اگر شما اعتقاد به امیرالمؤمنین دارید، اگر اعتقاد به رسول الله دارید، برکت است. چرا کاسبی‌تان را حرام می‌کنید؟ چرا دروغ می‌گویید؟ چرا غش در معامله می‌کنید؟ چرا این کارها را می‌کنید؟ خدا به شما برکت می‌دهد، خود رسول الله برکت می‌دهد، خود امام زمان برکت می‌دهد، آخر، من چه چیزی بگویم! من چطوری بگویم که شما باورتان بشود.

انقلاب که شد، یک حلب روغن خریدم، یک لنگه یا دو لنگه هم برنج خریدم گذاشتم در خانه. من یک چیزی می‌گویم، به جرأت قسم می‌خورم، راست می‌گویم، تقریباً هفت، هشت ماه دکانم را بستم. یک موقع این آل طاها به من گفت: فلانی، بیا خانه من، با شما کار دارم. ما رفتیم دیدیم پول خیلی زیادی بود. گفت: هر چقدر پول می‌خواهی به شما بدهم. گفتم: من هیچ احتیاجی ندارم. گفت: به من جفا می‌کنی. گفتم: آقا، جفا نمی‌کنم، احتیاج ندارم. گفت: چرا؟ گفتم: من یک لنگه یا دو لنگه برنج خریدم، یک حلب روغن خریدم، دارم. هشت ماه، نه ماه ما خوردیم، این تمام نمی‌شد. زن فضولی کرد، گفت: آخر، این به کجا راه دارد؟ گفتم: تو چه کار داری به کجا راه دارد، تو داری برمی‌داری می‌خوری، تمام شد، این هم فضولی کرد. حالا انشاالله نشنود که به ما دعوا کند. پس بدانید برکت است.

قربانتان بروم، حضرت می‌فرماید: یک دانه دروغ با هفتاد تا زنا برابر است، من به حاج شیخ عباس تهرانی گفتم: آقا جان، شما در جای دیگر گفتید کفر به خداست. گفت: حسین! این مشرک است. زنا هم کفر به خداست؛ اما فارغ می‌شود توبه می‌کند، اما آن دروغگو مشرک است، مشرک که توبه ندارد. آدم دروغگو مشرک است، حالا شما چرا دروغ می‌گویی؟ چه مسلمانی هستی [که] دروغ می‌گویی؟ چرا خدا را رزّاق نمی‌دانی؟ آیا شما باور می‌کنید که من راست می‌گویم. ببینید من قضایای پیغمبر اکرم را گفتم، قضایای خودم را هم گفتم. من دارم می‌گویم که نمی‌خواهم جزء هفتاد تا زناکار باشم. باور کنید راست می‌گویم. عزیز جان من، خدا برکت می‌دهد؛ اما ما باید ایمان داشته باشیم، ایمان داشته باشیم به خدا، ایمان داشته باشیم به پیغمبر، ایمان داشته باشیم به این حرفها. چرا این کارها را می‌کنی؟ فردای قیامت زنت می‌آید جلوی تو را می‌گیرد و می‌گوید آقا چرا حرام آوردی؟ می‌گویی می‌خواستم دست و پایت آبرومند باشد. می‌گوید: آبرومند! اینجا آبروی من را ریختی.

من قبلاً در یک جمله‌ای گفتم، گفتم: خیانت خیلی بد است، خیانت نکنید. برای چه خیانت می‌کنی؟ از حضرت می پرسند: مؤمن زنا می‌کند؟ می‌فرماید: آره. می‌پرسند: دروغ می‌گوید؟ می‌فرماید: نه! می‌پرسند: خلف وعده می‌کند؟ می‌فرماید: نه! خلف وعده و دروغ از زنا بالاتر است. حالا که دیگر در دارالمؤمنین، [این گناه‌ها] صغیر شده. خدمتتان عرض کردم دوباره تکرار می‌کنم که رفتم سر قبر زکریا یک فاتحه خواندم، یکی هم زدم روی قبرش. گفتم: آقا پاشو، تو اگر دامنش را اینطوری کرد، گفت :جو، جو [که یک حیوان را فریب بدهد] نوشتی که من دیگر نمی‌مانم قم، قم عذاب نازل می‌شود، [حالا] پاشو، ببین قم چه خبر است. واقعاً به او گفتم. گفتم: پاشو ببین در این شهر دارالمؤمنین چه خبر است؟! خدعه نیست توی آن؟! دروغ نیست توی آن؟! چرا ما این کارها را می‌کنیم؟ خدای تبارک و تعالی فرموده «والله خیر الرازقین» من رزق شما را می‌دهم. ما دیگر خدا را هم قبول نداریم. ما چه مسلمانی هستیم؟ چرا ما برای یک لقمه نان اینطوری می‌کنیم؟ آقایان، والله، از شما عذر می‌خواهم، دلم می‌خواهد روی این حرفها یک قدری تفکر داشته باشید، یک قدری آرامش داشته باشید، یک قدری گوش بدهید، بدانید این‌ها همه امر خداست، این‌ها همه حرف خداست، والله، این حرف‌ها راست است. احتمال بدهید این حرف‌ها راست است. اگر ما احتمال بدهیم یک اندازه‌ای بهتر از حالایمان هستیم. خدای تبارک و تعالی می‌بیند،

اتفاقاً یک عرضی کنم خدمتتان، می‌گویند که یک وقت حضرت یوسف از آن قضایای زلیخا گذشت، خدا به او تعبیر خواب داد. یک کسی در زندان با یوسف بود، یک خوابی دید. گفت تو فردا می‌روی بیرون، مورد عنایت عزیز مصر قرار می‌گیری، دو تا حاجت را برای خودت بخواه، یکی هم برای من. چون که عزیز مصر به شما می‌گوید سه تا حاجت بخواه، دو تایش برای شما، یکی‌اش برای من؛ بگو این جوان کنعانی تقصیری ندارد. تا رفت بیرون خطاب شد یا یوسف! چه کسی از درون چاه تو را نجات داد؟ چه کسی بود تو را نجات داد؟ هفت سال باید اینجا بمانی. هفت سال عزیز مصر یادش رفت. چرا؟ یک ذره اتکا کرد. به چه کسی؟ به آن شخصی که حالا می‌گوید من را بیاور بیرون. این قرآن مجید است، حالا اگر من دروغ می‌گویم قرآن که راست می‌گوید، این قرآن است. چرا ما اینقدر اتّکا به مردم داریم؟ چه قدر ما اتّکا به این و آن داریم؟ هفت سال عزیز مصر یادش رفت. بعد از هفت سال عزیز مصر یک خوابی دید، مُعبّرها را جمع کرد، همه گفتند آن جوان کنعانی که در زندان است بهتر از ماست. او خواب را خوب تعبیر می‌کند. گفت چه کسی؟ گفت یوسف. گفت هنوز در زندان است؟ گفت آره. او را آوردند. خواب این بود که یک گاوهای لاغری، گاوهای چاق را خوردند. این گاوها هفت تا بودند. گویا حضرت یوسف فرمود که هفت سال دیگر گرانی می‌شود و خلاصه خیلی گرانی‌اش سخت می‌شود، باید شما تهیه گندم کنید. گفت یا یوسف این گندم‌ها را شاشه [شپشه] می‌خورد، حیوان می‌خورد، گفت بگذار در کفن یعنی از خوشه در نیاور. این‌ها آمدند در این هفت سال، گندم‌ها را که می‌چیدند در کفن می‌گذاشتند. گندم‌ها را [از خوشه] در نیاوردند. سر هفت سال گرانی شد، گرانی شد چه گرانی ای، خلاصه [بگویم] این گرانی خیلی دامنه داشت.

حالا [یوسف] آمد و عزیز مصر مُرد و ایشان هم شاه شد. حالا برادرهای ایشان در کنعان هستند، شنیدند که مصر گندم دارد، بلند شدند [به سمت مصر حرکت کردند و پیش یوسف آمدند]. حالا ببینید خدا [در قرآن چه می گوید] من دلم می‌خواهد یک قدری تفکر درباره این آیه از قرآن داشته باشید، این آیه قرآن تفکردهنده هست؛ اما اگر کسی بفهمد. شما الان اینجا نشستی چند تا خیال داری، یک قدری خیالت در دکانت است، یک قدری آنجاست، یک قدری اینجاست. اینجا خیالت ساکت نیست که بدانی خدا چه چیزی می‌گوید، قرآن چه چیزی می‌گوید، اینها دوازده تا برادر بودند، از دوازده تا برادر یکی بنیامین بود که با یوسف از یک مادر بودند. آن ده تا هم از یک مادر بودند. اینها از کنعان بلند شدند آمدند پیش یوسف، گفتند ما پسرهای پیغمبر هستیم، به ما کیل بده. ظلم نکنید، مواظب باشید، ببیند که خدا خیلی در کمین‌گاه شما است. به دینم قسم، یک آیه داریم، خدا می‌فرماید: من در کمین‌گاه ظالم هستم. کمین‌گاه؛ یعنی یک جایی [که] نستجیر بالله انگار خدا می‌خواهد بزند توی سرتان. کمین‌گاه اینجوری است. اینها آمدند گفتند: یا عزیز مصر، به ما کیل بده ما بچه‌های پیغمبر هستیم. حالا ببینید، ایشان به روی خودش نیاورد که اینها برادرهایش هستند. به اینها یک بار گندم داد؛ اما به آن کسی که گندم کیل می‌کرد، گفت: کیل را بگذار در جوال [خورجین] بنیامین. یک دفعه گفتند کیل نیست و کیل نیست و یکدفعه از جوال بنیامین درآمد. بنیامین را نگه داشت. البته این فهم حضرت یوسف بود. آنها بنا کردند به گریه کردن و ندبه کردن [که] ای عزیز مصر! ما یک برادر داشتیم گرگ او را خورد، الان برویم پدرمان ناراحت می‌شود. گفت: نه! باید بروید، باید بروید. هر طوری بود گفت که این کیل در جوال بنیامین بوده است، می‌گوید که از جوال او درآمده است، نمی‌گوید دزدی است، می‌گوید کیل در جوالش بوده. [به هر حال] او را نگه داشت. او را نگه داشت و خلاصه آنها هر طور که بود رفتند؛ اما پیراهنش را گذاشت درون یکی از جوال‌ها.

حالا ببینید پدر چطوری است، چه حسابی دارد، حالا همینطور که داشتند می‌رفتند، بنیامین را همین جا نگه داشت، شب داشتند مثلاً با هم به اصطلاح شام میل کنند، یک دفعه دید بنیامین دارد زار زار گریه می‌کند. گفت: عزیز من، چه شده است؟ حالا نمی‌گوید من برادرت هستم. گفت ما یک برادر داشتیم، اینها او را انداختند در چاه. این‌ها که گفتند گرگ خورد، دروغ می‌گویند. هرچند پیغمبرزاده هستند؛ اما می‌خواهند کار خودشان را رفو کنند. اینها برادر من را درون چاه انداختند. این دستهای شما مثل دستهای اوست. بعد [یوسف] دست انداخت گردنش، گفت: عزیز من! من بیهوده تو را نگه نداشتم؛ من یوسف هستم.

حالا جالب اینجاست، این یعقوب چه شد که به این فراق یوسف مبتلا شد. این خیلی جالب است. یک کاری هست که شرعاً درست است، عرفش درست نیست. بارها در حرفهایم گفته‌ام که شرع با عرف، دو بال هستند، باید پَرِش کنید. هر کدام نباشد ناقص است. این آقای یعقوب، یک زنی را خرید، یک پسر داشت. پسر که یک قدری رشد کرد پسر را فروخت. شرعاً در آن زمان عیب نداشته؛ اما از این [مادر] جدایش کرد. زن هم گفت خدایا، این بچه‌ام را از من جدا کرد! یوسف خواب دید و به آن درد مبتلا شد و ندا آمد که یا اماه! ما بچه تو را زودتر به تو برمی‌گردانیم. حالا ببینید خدا را. حالا این زن دارد لب جوی [آب] رخت می‌شوید. نه این که حضرت یوسف وقتی که این برادرها را روانه کرد، پیراهن را گذاشت، می‌دانست که پیراهن، پدرش را به حال می‌آورد. بلند شد رو به کنعان راه افتاد. اینجا دو قضیه جالب دارد که در همه آیات قرآن است، (یکی دو تایش را خوب متوجه می‌شوم، همه قرآن یکی است من خیلی حالی‌ام نمی‌شود، در ابعاد یکی دو آیه، یکی دو تایش را خوب حالی‌ام می‌شود.) حالا یوسف دارد می‌آید رو به کنعان، یعقوب هم دارد می‌آید. یک کسی را روانه کرد که خبر بدهد یوسف دارد می‌آید، این رسید لب جوی [آب]. گفت که خانه یعقوب کجاست؟ گفت چه کار داری؟ گفت من خبر از یوسف آوردم. این زن یک دفعه گریه کرد. گفت: خدایا، تو گفتی من بچه‌ات را زودتر به تو برمی‌گردانم، چه شد حرفت؟ یک‌دفعه گفت اسم بچه‌ات چه بود؟ گفت اسمش این بود. یک‌دفعه [این پیک] دست انداخت گردن آن زن، گفت: من بچه تو هستم. پس معلوم می‌شود خدا بچه این [زن] را زودتر رساند. چرا؟ ببینید این شرعی‌اش درست بود عرفی‌اش درست نبود. چهل سال گریه کرد به یک چیز که بچه را از این جدا کرد. چرا دروغ می‌گویید یکی را از هم جدا می‌کنید؟ چرا دو به دو هم اندازی می‌کنید؟ چه مسلمانی هستی؟ چنان به بلا گرفتار شوی که اصلاً خودت گیج شوی.

پیغمبر آمد به ترک اولی، به بلا گرفتار شد. این شرعی‌اش به اصطلاح درست بود که زنی را با بچه‌اش خریده بود یکی‌اش را فروخت. آن موقع هم خرید و فروش بود. حالا جالبش این است، یوسف دارد می‌آید با آن تشریفات لشگری کشوری دارد می‌آید. یک‌دفعه جبرئیل گفت یا یوسف! آن زن که آنجا نشسته آن زلیخا است، برو دعا کن ما دعایت را مستجاب می‌کنیم [تا] جوان بشود، می‌خواهی زنت هم بشود، بشود. رفت جلو و خلاصه اظهار ارادت کرد و عذرخواهی کردند. بعد دعا کرد آن زن جوان شد. تا جوان شد گفت بیا برویم با هم باشیم. [به او گفت:] امر از جانب خدا نازل شده که تو می‌توانی زن من باشی. [زلیخا گفت] برو یوسف. [یوسف گفت] بروم. [زلیخا گفت] آره! برو، آن موقع که من پابند تو بودم به لقا نرسیده بودم، من به لقای خدا رسیدم، کسی که به لقا برسد به یوسف می‌گوید برو. این حرف را چه کسی متوجه می‌شود؟ کسی که به لقا رسیده باشد. اگر کسی به لقا رسیده باشد، والله، به دینم قسم، تمام لذت‌های دنیا پیش او ذلت است. ما نرسیدیم که برای مال دنیا دروغ می‌گوییم، ما نرسیدیم که این کارها را می‌کنیم، گفت به لقا رسیدم، به یوسف گفت برو.

حالا واقعاً ما باید به دنیا بگوییم برو، اگر به لقا برسیم؛ اما نه، از آن طرف می‌گوید که مردم، دنیا را مذمت نکنید، دنیا پدرشان است، مادرشان است، پدر و مادرشان را دوست دارند، چه پدری، چه مادری؟ خب عشقش را دارد. معلوم می‌شود دنیا جوری می‌شود که ما به قدر پدر و مادرمان او را می‌خواهیم؛ یعنی همین‌طور که پدرت را می‌خواهی، مادرت را می‌خواهی حضرت می فرماید دنیا را هم می‌خواهی. آیا این درست است؟ چه کسی رفت دنبال دنیا و به آخر رساند؟

خدا لعنت کند متوکل را [که] یک روز حضرت هادی را آورد، گفت: برای من شعر بگو، حضرت گفت: ما از شعر بهره ای نداریم. گفت: یک چیزی برای ما بخوان. حضرت بنا کردند این اشعار را خواندن، من فارسی‌اش را می‌گویم، عربی‌اش را نمی‌دانم، گفت: یک روزی خورشید تابان به تاج و تخت و قصر سلاطین می‌تابید، امروز دارد به قبرشان می‌تابد. متوکل با آن خباثتش بنا کرد گریه کردن. چرا ما گریه نمی‌کنیم؟ این همه می‌رویم دنبال دنیا. این متوکل است دیگر، تکان خورد، خدا لعنتش کند، دوباره خدا عذابش را زیاد کند، صد باره عذابش را زیاد کند. منظورم این است که حضرت فرمود که یک روزی خورشید تابان به قصر سلاطین می‌تابید، امروز به قبرشان دارد می‌تابد. قربانتان بروم، ما هم همین هستیم. یک روزی دارد به خانه‌ها که این همه علاقه داریم به جاه و مال دنیا که این همه علاقه داریم می‌تابد، یک روز هم به قبرمان می‌تابد. حسابش را بکنیم یک قدری فکر بکنیم، از هر هزار قسمت، یک قسمت بگویید ما می‌میریم، من خیلی ارزانش کردم، یک احتمال بدهید ما می‌میریم، «مالکم اموالکم اولادکم فتنه یا بنی آدم» خدا می‌گوید، قرآن می‌گوید، می‌گوید: اینها برای شما فتنه است، آیا درست می‌گوید خدا؟ می‌گوید فتنه است. چرا فتنه نیست؟ فتنه است. خدا دارد به ما هشدار می‌دهد، ما هر چیزی داریم، یا داریم فدای بچه‌مان می‌کنیم یا [فدای] خانه‌مان می‌کنیم. فکری بکنید، یک اندازه‌ای ما بیدار شویم، به قول فرمایش آقای محدث‌زاده، یک روز گفت که پدر من حاج شیخ عباس محدث، این آیه عذاب را خواند، چند نفر غش کردند، یک نفر صیحه زد که نزدیک بود بمیرد، گفت: من دارم همان آیه عذاب را می‌خوانم، یک نچ، نچ هم برای من نمی‌کنند، من دلم می‌خواهد این حرفها را شما حداقل یک نچ، نچ بکنید. یک اندازه‌ای باور کنید این حرفها درست است. یک اندازه‌ای هوشیار شوید، یک اندازه‌ای بیدار شوید. والله، دنیا به ائمه طاهرین وفا نکرد [به شما وفا نمی‌کند].

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه