شناخت نجوا

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

شناخت نجوا
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1377-11-15

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و اصحاب الحسین و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، بعضی از رفقای عزیز، [البته] همه شما عزیزید، اگر من می‌گویم رفقای عزیز، یک وقت من می‌دانم که شما دیگر تصفیه شدید، این حرفها در دلتان نیست. حالا گوشه و کنار مجلس، ما که از دل هر کسی مطلع نیستیم، اگر من می‌گویم رفقای عزیز، یک وقت می‌گویی من که نگفتم، نه، همه شما گفتید. همان‌طور که ائمه طاهرین نور واحدند، والله بالله، تالله، عقیده خونم این است شیعه‌ها هم نور واحدند، اگر به این صورت نباشیم ما شیعه نیستیم. همانطور که ائمه طاهرین نور واحدند، ما هم نسبت به خودمان باید نور واحد باشیم. خب، از کجا تو این حرف را می‌زنی؟ چرا این حرف را می‌زنی؟ مگر امام صادق نمی‌گوید شیعیان ما از ما هستند، از ما هستند! عزیزان من، فدایتان بشوم، گوش بدهید. والله، این حرفها فکر دارد، اندیشه دارد، باید اندیشه داشته باشید. مگر امام صادق نمی‌فرماید: شیعه‌ها از ما هستند؟ پس من درست می‌گویم.

این دوست عزیز ما گفت: شما از نجوا بگو، گفتم: عزیز من، نجوا وقتی گفتی، یک وقت، مشکل به وجود نخواهد آمد؛ اما اگر شما مواظب نباشید، از برای خودتان مشکل پیش می‌آید. ما یک نجوای رحمانی داریم، یک نجوای شیطانی. عزیزان من، نجوای رحمانی چیست؟ نجوای شیطانی چیست؟ مگر شیطان در مقابل خدا قرار نگرفت؟ شیطان که نمرده است. رفقای عزیز، یک وقت به این عبادتهایتان، کارهایتان، خاطرجمع نباشید. وقتی خاطرجمع باشید که شیطان مرد. بعضی از روایتها داریم، ان‌شاءالله وقتی که آقا امام زمان بیاید، شیطان از بین می‌رود، ان‌شاءالله. پس ما یک نجوای رحمانی داریم، یک نجوای شیطانی. نجوا خیلی ابعاد دارد، اینقدر ابعاد دارد [که خدا می‌داند]. نجوا خیلی زیاد ابعاد دارد. من از رفقای عزیز خواهشمندم توجه بفرمایند.

وقتی پیغمبر اکرم تشریف‌فرما شدند، در معراج با خدا نجوا کرد. امروز یک دوستی داشتم اینجا تشریف آوردند، با ایشان صحبت نجوا شد؛ وارد بود با سواد بود، گفت: خدای تبارک و تعالی در قرآن مجید می‌گوید: سر به گوشی نکنید؛ [یعنی] آن نجوا را امضاء نکرده است؛ یعنی اگر ما سر به گوشی کردیم، دیگران به شک می‌افتند؛ اما بلافاصله گفت: پیغمبر با امیرالمؤمنین نجوا می‌کرد. گفتم: ای دوست عزیز، قربانت بروم، البته از من سؤال کرد، گفتم: آن که می‌گوید سر به گوشی نکنید، خلق است؛ مگر علی با پیغمبر خلق است؟ آنکه خلق نیست، تو خلق را روی چه آوردی؟ روی غیر خلق. انصافاً ایشان، سید بود و ریشه‌دار بود، خودش را انداخت روی دیوار، انگار حالش یک‌جوری شد که چرا ما متوجه نیستیم؟

عزیزان من، آیه قرآن را می‌خوانند؛ متوجه نیستند. اگر قرآن خواندید، از خود قرآن؛ یعنی از خود علی مدد بخواه؛ آن نوری که خدای تبارک و تعالی در قرآن مجید قرار داده است. قرآن نور است، ولایت نور است، ائمه طاهرین نورند. عزیزان من، اگر این نور در قلب شما تجلی کند، والله، قرآن را می‌فهمید، معرفت به قرآن پیدا می‌کنید. دوباره تکرار می‌کنم، ایشان تعجب مانده بود چرا خدا اینجا می‌گوید این کار درست نیست؛ [یعنی] سر به گوشی، این نجوا درست نیست؛ اما پیغمبر با علی نجوا می‌کند. عزیز من، بس که من خوشم آمد تکرار می‌کنم: عزیز من، علی که جزء خلق نیست، این [را خدا] از برای خلق می‌گوید. خلق اینجا آمدند خودشان را درست کنند. خلق اینجا آمدند خودشان را بسازند، آن‌ها که ساخته نمی‌شوند، ساخته هستند. اصلاً ولایت ساخته خداست، چیزی که خدا بسازد که دیگر چیزی ندارد. قربانت بروم، تو عمارت می‌سازی لوچ می‌سازی. تو عمارت می‌سازی، اینقدر چند تا عیب دارد. ولایت خواسته خدای تبارک و تعالی است، ساخته خداست، چرا فرق نمی‌گذاری؟ ایشان خیلی اظهار تشکر کرد. گفت: خلاصه، قسمت ما چه شد؟ گفتیم: یک روزی است، یک رزق؛ گفت: امروز، رزق ما زیاد بود.

حالا شما حسابش را بکن، تمام خلقت نجوا می‌کند. الان به شما می‌گوید که مثلاً یک مؤمن را برو زیارت؛ امام صادق فرمود: اگر دیدن یک مؤمن رفتی، [ثواب زیارت جمع ما را دارد]. شخصی آمد خدمت امام صادق، صلوات الله و سلامه علیه، عرض کرد یابن رسول الله، عربی هستم خیلی راه دور آمدم، اینقدر دلم می‌خواهد شما را ملاقات کنم. آخر، آن‌ها به کل ماوراء مطلعند. دید عرب راست می‌گوید. گفت: عزیز من، آن حول و حوش یک مؤمن را گیر بیاور، برو زیارتش؛ انگار خدا، جمع ما را زیارت کردی. به او گفت می‌خواهی جمع ما را زیارت کنی؟ گفت: از این بهتر چیست؟ گفت: برو دیدن یک مؤمن. بابا جان، عزیز من، چرا؟ مگر مؤمن چه ارزشی دارد؟ من گفتم مؤمن مثل همان پوکه‌ای که به شما گفتم [است] این پوکه است اینجا است، اصلش در آنجا می‌رود. والله، مؤمن نسبت به ولایت پوکه است. یک وقت خودتان را نگیرید، پوکه است؛ اصل آن هست که در دل توست. این شخصی که می‌آید زیارت می‌کند، آن مؤمن، نور دوازده امام، چهارده معصوم در دلش است، آن را زیارت می‌کند. این مؤمن، نجوا با دوازده امام، چهارده معصوم می‌کند. عزیزان من، این آمده نجوا می‌کند؛ چون که آن مؤمن، دوازده امام، چهارده معصوم در دلش است، نجوا می‌کند با آن.

شما اگر زیارت حضرت رضا رفتی، مگر حضرت رضا آنجاست؟ آخر، به چه دلیل می‌گویی حضرت رضا آنجا نیست؟ چه سندی داری؟ سند داری؟ امام صادق می‌فرماید: ما همیشه یا شب‌های جمعه آنجا پیش جدمان در عرش خدا می‌رویم، جد ما برای ما صحبت می‌کند. یکی از علمای مشهد آمد و خیلی هم اسم و رسم داشت. آمد اینجا، گفت: شما در یک جایی گفتید؛ اما ما هم روایتش را دیدم، می‌خواست بگوید یعنی صحیح است که شما فرمودید ولایت کسری ندارد. اگر کسری [ن]دارند، چرا باید بروند عرش خدا، باز ولایت به آن‌ها داده شود؟ حالا، یک نفری هم دنبالش بود، نمی‌دانم چه کسی بود. خیلی من خجالت کشیدم، این سید بزرگوار اصلاً می‌گویند در مشهد کم یک همچنین آدمی است؛ اما آدم چه کار کند؟ ولایت یک چیزی است که هیچ کس از او سر در نکرده است. هرچه که بگوییم، کم گفتیم. روایت داریم قراء قرآن وقتی امام زمان می‌آید، تا آخر عمرشان سرشان را بلند نمی‌کنند. آن کسانی که قرآن را صحیح خواندند، نه آن کسانی که قرآن را خواندند و قرآن لعنتشان می‌کند، به دیگری نسبت می‌دهند؛ آن نه! اشخاصی که صحیح خواندند و صحیح گفتند. روایت داریم والله، تا آخر عمرشان سرشان را بلند نمی‌کنند. چرا؟ قرآن خواندند و علی را نشناختند، قرآن خواندند و زهرای عزیز را نشناختند. حالا حضرت چه می‌گوید؟ پس نجوا این است.

حالا نجوای شیطانی چیست؟ خدای نخواسته آدم با گوشه چشمش به زن مردم نگاه کند، با گوشه چشمت خیانت کنی، با گوشه چشمت دروغ بگویی، آن نجوا [رحمانی] را خدای تبارک و تعالی، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) جزا می‌دهد، آن نجوا را هم شیطان جزا می‌دهد. عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید در این حرفها فکر کنید، اندیشه داشته باشید.

پس ما دو نجوا داریم: یک نجوای امر داریم که خدا امر کرده، آقا امام صادق امر کرده است. من که خدمت بزرگی‌تان عرض کردم که اگر کافر هم صفات الله داشته باشد، علی (علیه السلام) فرمود: من جزا می‌دهم، من صفات الله را پاسخ می‌دهم. چرا یک کافر اینجوری است؟ یک دقیقه‌ای، یک ثانیه‌ای نجوا کرد. کفرش به جای خودش؛ مگر حاتم طایی نیست که آنجا در بهشت نیست؛ اما نمی‌سوزد! همه‌اش با فقرا نجوا می‌کرد.

آیا نجوا را متوجه شدیم چیست؟ این آقا امام رضا را تکرار کنم، گفتم: آقا، در عرش خداست؛ تو پس می‌روی چه می‌کنی؟ نجوا می‌کنی. نجوا می‌کنی؛ حالا که نجوا کردی می‌گوید: اینقدر هم ثواب به تو می‌دهم؛ اما به چه کسی ثواب می‌دهد؟ به آن کسی که با علی بن موسی الرضا نجوا کرد، نه با کس دیگر. اگر با کسی دیگر بکنی، با شیطان کردی؛ امر شیطان را اطاعت کردی. ای جوانان عزیز، فدایتان بروم، تو داری درس می‌خوانی، با کتابت نجوا می‌کنی، داری نمی‌دانم رمان و ممان می‌خوانی، داری خواست شیطان را به جا می‌آوری، چشم تو دارد نجوا می‌کند. عزیزان من، به این دوست عزیزم گفتم: نجوا خیلی بالاست، این چشم شما با چه کسی دارد نجوا می‌کند؟ چرا می‌گوید اگر قرآن خواندید، خدا ثواب به تو می‌دهد، نگاه کردی ثواب به تو می‌دهد؛ [چون] با قرآن داری نجوا می‌کنی، به خانه خدا نگاه کنی. مگر تو عبادت می‌کنی؟ داری نجوا می‌کنی. به صورت پدر و مادرت داری نگاه می‌کنی، داری نجوا می‌کنی. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، نجوا توأم با امر است. آیا متوجه شدی؟ نجوا توأم با امر است، امر را اطاعت می‌کنی که نجوا می‌کنی. آنجا هم امر شیطان را اطاعت می‌کنی. نجوای چه می‌کنی؟ نجوای گناه می‌کنی. عزیزان من، فدایتان بشوم، قربانتان بروم اینجا را توجه بفرمایید.

من بارها به شما گفتم: ای دوستهای عزیز، یک کناری بروید، نجوا با امام زمانتان بکنید. والله، امام زمان غریب است، نه اینکه غریب است، امام زمان مانند جدش حسین است؛ دارد «هل من ناصر» می‌گوید، چه کسی می‌رود طرفش؟ امام زمان در «هل من ناصر» غریب است، نه [اینکه] امام زمان غریب باشد. هر که بگوید [امام زمان غریب است]، خودش غریب است، نفهمیده است؛ یعنی آقا امام زمان خواستش این است شما بروی در خانه‌اش، خواستش این است با او نجوا کنی، شب با چه کسی نجوا می‌کنی؟ خجالت می‌کشم، می‌خواهم دیگر نگویم، با چه کسی نجوا می‌کنی؟ با کجا نجوا می‌کنی؟ قربانتان بروم، فدایتان بشوم، بیا عزیز من از خدا بخواه که نجوای حقیقی کنی.

به دینم قسم، به تمام هستی‌ام قسم، [که] هستی من دینم است، ولایت است، [به ولایت] قسم، اگر یک گوشه‌ای بروی نجوا کنی، آن‌وقت می‌بینی چه لذتی دارد. اصلاً لذت در عالم نیست به غیر نجوای خدا، به غیر نجوای امام زمان، به غیر نجوا. مگر رسول الله نرفت بهشت را دید؟ نجوا می‌کند؛ با بهشت نجوا می‌کند. عزیزان من، فدایتان بشوم، به قربانتان بروم، بیایید گوش بدهید. با کسبتان نجوا می‌کنید. شما الان داری ماشین درست می‌کنی، موتور درست می‌کنی، دستگاه درست می‌کنی، والله، داری نجوا می‌کنی. چرا؟ امر خدا را اطاعت می‌کنی. می‌گویی اگر اینجوری بشود، اینجوری بشود، من کار می‌کنم عائله‌ام را اداره کنم، مشهد بروم، مکه بروم، دستم را یک قدری باز کنم. والله، این داری نجوا با مؤمن می‌کنی. تو، توی خیال این کار هستی. عزیز من، بچه محصل، تو داری درس می‌خوانی، داری نجوا می‌کنی؛ اما مقصدت این باشد اگر دکتر شدی، دست یکی را بگیری، اگر مهندس شدی، راست بگویی. قربانت بروم، فدایت بشوم، مهندس نشوی که بیایند پول به تو بدهند، خیابان را کج کنی؛ [آن‌وقت] خودت کجی؛ هم کجی، هم دنبال شیطان می‌روی، نجوای شیطان می‌کنی. اگر امر خدا و پیغمبر را اطاعت نکردی، امر شیطان است؛ داری با آن نجوا می‌کنی. نجوا یعنی چه؟ نجوا گفتم توأم به اطاعت است. تو دائم داری نجوا می‌کنی. اگر دائم نجوا کنی، در خط خدایی، در خط رسول الله هستی، در امر اینهایی. این کسی که دارد غش در معامله می‌کند، این دارد نجوا با شیطان می‌کند، می‌خواهد غش می‌کند. اصلاً غش، نجوای با شیطان است. شما داری می‌خوابی؛ چرا می‌گوید خواب شما عبادت است؟ داری نجوا می‌کنی. امام صادق فرمود: مؤمن که روی بالش سر می‌گذارد، اگر به فکر این نباشد که حاجت برادر مؤمن را برآورد، از ما نیست؛ یعنی نجوا نکرده است.

پس شما مواظب باش! عزیزان من، کسانی که درس می‌خوانید، کسانی که کار می‌کنید، دائم داری نجوا می‌کنی. اینقدر فکر و خیال نکن، تو نجوای خودت را بکن. حالا مشتری آمد یا نیامد. حالا انگار پولها را هم جمع کردی، یک ویلا هم ساختی، آخرش چه به آن می‌کنی. یک دامادی هم آوردی، یا هروئینی یا تریاکی، پدرت را هم درمی‌آورد. پس تو از نجوایت دست برندار. اصلاً خود نجوا کیف دارد. من دوباره تکرار می‌کنم، خدا می‌داند، به دینم، وقتی آدم نجوا می‌کند، یک خدا [گفتن] را به این عالم نمی‌دهد، یک علی [گفتن] را به این عالم نمی‌دهد، یک زهرا [گفتن] را به یک عالم نمی‌دهد. نجوا یعنی این؛ یعنی تو جدا نیستی، تو اگر نجوا کنی، جدا از اهل بیت نیستی. چرا؟ عزیز من، الان روایت می‌خواهی. چرا امام صادق می‌فرماید، [از ایشان می‌پرسند] مؤمن گناه می‌کند؟ می‌گوید: بله، آن موقع از ما قطع است، تو از نجوا قطعی؛ یعنی نجوا، امر خداست. می‌گوید: گناه می‌کند، می‌گوید قطع است. اگر تو دائم در نجوا باشی، [دائم وصل به ائمه هستی] ای کارگر عزیز، ای مهندسان عزیز، ای دکترهای عزیز، من به کل مردم دارم می‌گویم، من خصوصی حرف نخواهم زد.

چرا ما به این صورت شدیم؟ ما از نجوا قطع شدیم. حالا که از نجوا قطع شدیم، می‌گوید: از هزار تای شما یکی با دین از دنیا برود، ملائکه آسمان تعجب می‌کند. والله، بعضی‌ها می‌خندند، من یک وقت یک جوری می‌شوم، می‌گویم این خبر ندارد چه کاره است. ما خبر نداریم چقدر اینجوری هستیم. من خودم هم خنده می‌کنم. خنده می‌کنم؛ اما با نجوا. مؤمن باید خوش اخلاق باشد؛ اما ته دلش یک فکری بکند. آیا من دارم کار می‌کنم، نجوا می‌کنم یا نه؟ یا مقصدم گران‌فروشی است یا قاطی کنم، چه کار کنم؟ آن نجوا نیست، آن نجوای با شیطان است. عزیز من، یواش، یواش مشرک می‌شوی. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، می‌فرمود که؛ توکل این است که پولداری‌ات با بی‌پولی‌ات یک جور باشد. آیا ما همین‌طور هستیم؟

حالا فدایتان بشوم، عزیزان من، ببین، من دارم چه می‌گویم؟ یک وقت شما الان یک خاله داری، داداش داری، خواهر داری، ما کسانی را داریم، این صحیح است. تو باید در ظاهر به اینها برسی، یک وقت می‌خواهد از شخصیت شما نجوا کند. عزیز من، این نیست که شما یک چیز آیا به او بدهی یا ندهی، آن می‌خواهد با شخصیت شما نجوا کند، دخترش را شوهر بدهد، پسرش را چیز کند. من الان دو نفر را به شما می‌گویم؛ اما اسمشان را نخواهم آورد. اینها بچه‌های چهار مردان هم بودند. اینها چیزی نداشتند، خودشان می‌گفتند، یکی‌شان می‌گفت: وقتی زنم را آوردم، یک نصفه اتاق بود، نمی‌دانم تیغه کشیدم. آن‌ها آمدند و توی انقلاب و این حرفها، جلوتر هم اینها یک سازندگی داشتند، کار و بارشان خوب بود. به وجدانم قسم، اینها به اصطلاح خودشان متدینین این شهر هم هستند، به اصطلاح خودشان! حالا اینها چه شدند؟ این پنج سال، پنج سال، به آبجی‌اش سر نمی‌زد، پنج سال، پنج سال، به بچه خواهرش سر نمی‌زد. همان آقایی که الان گفتم اتاقش را تیغه کرد، آن زمانی که اینها چیز نداشتند، خواهرشان را دادند به کسی که یک قدری صدرش پایین بوده. خب، چیزی نداشت، بابایش هم یک کاسب بود، چیزی نداشت، آبجی‌شان را به آن دادند؛ پنج سال، پنج سال، نمی‌رفت سر به آبجی‌اش بزند. بابا جان، آن نجوا لازم دارد، آن دلش می‌خواهد تو آنجا بروی، این بگوید دایی‌ام هست، این بگوید عمویم است، این بگوید داداشم است، این به واسطه این ابهّت و شخصیت شما، دخترش را شوهر بدهد، پسرش را داماد کند؛ نرفتند. اینها هر چقدر می‌خواستند بگویند این باعث افتخار ماست، این حاجی فلان، نمی‌دانم آقای فلان، عالم فلان، این داداش من است، نرفتند. والله، این آبجی اینها مُرد، سر به اینها نزدند. وقتی می‌میرند، می‌آیند آنجا کنار می‌ایستند؛ وقتی می‌میرند!

حالا خدا چه کرد؟ حالا ببین خدا چه کرد؛ یعنی اینها افتخار می‌کردند به شخصیت تو، دخترهایشان را شوهر بدهند، بچه‌هایشان را داماد کنند؛ بگویند این قوم و خویشمان است. حالا ببین، خدا چه کرد؟ حالا همین آدم چه کار کرد، خدا چه به او کرد؟ اینها همینطور فرسوده شدند. عزیز من، برو به قوم و خویش ندارت سر بزن. این می‌خواهد بگوید فلانی دایی‌ام هست، فلانی داداشم است، این دخترش را شوهر بدهد، پسرش را داماد کند، پیش عروسش خوشحال باشد، داداشم اینجا آمده است، دایی‌ام اینجا آمده است. با این فقرا نجوا کن. اگر روایت هم می‌خواهی، الان برای تو رویش می‌گذارم. مگر این نیست که در زمان پیغمبر، یک فقیری آمد پیش یک دارائی نشست، این خودش را جمع کرد، پیغمبر خلق العظیم است؛ [اما] والله، ناراحت شد. گفت: چرا این کار را کردی؟ گفت: از فقر این می‌خواست به تو بنشیند؟ گفت: بد کردم. گفت: ثلث مالم را به این می‌دهم. گفت: راضی شدی؟ گفت: نه. گفت: نصف مالم را می‌دهم. خیلی هستی داشت، گفت: نمی‌خواهم. گفت: چرا؟ گفت: می‌ترسم من هم مثل این بشوم. ببین، بابا جان من، اگر می‌گویم، حدیث و روایت می‌گویم؛ این چیزها، چیز تازه‌ای نیست.

دوباره تکرار می‌کنم، برو سر به آبجی‌ات بزن، برو سر به بچه خواهرت بزن. تو توی این قوم یک شخصیتی هستی، این بنده خدا می‌خواهد بگوید این داداش من است. این نیست یک چیزی به او بدهی بخورد، آن یک حرف دیگری است. خب، حالا این چطور شد؟ اینها چهار مردان خانه داشتند، رفتند بلوار امین خانه ساختند. چون که بلوار امین الان یک اسمی دارد؛ اما بلوار امین، [آیا] تو امانی؟ بی‌عقل! مرتب بلوار امین، بلوار امین می‌کنی. من نمی‌خواهم بگویم، من فدای آن آدم بشوم، خدا می‌داند حاضرم فدایش بشوم. به دینم قسم، اگر یکی بگوید چشم این را در می‌آورم، می‌گویم چشم من را در بیاور. من اصلاً تملق نمی‌گویم، بس که ایشان رشد کرده است. آن اوایل چیز بود، خانه ما آمد. گفت: خانه‌ام اینجوری است. گفت: خب، من می‌توانم [بهتر زندگی کنم]؛ اما من اینقدر را می‌توانم زندگی کنم، اینقدر از آن را می‌دهم به داداشم، اینقدر از آن را می‌دهم به آن. اصلاً من زنده شدم. اصلاً من تو دهنی خوردم. درون آن را نمی‌دانستم. درون آن، این است. عزیزم، کجا می‌روی بلوار امین؟ حالا بلوار امین رفت، بهترین خانه را ساخت. این خانه‌ای که ساخت، وسط این خانه یک آب‌نما درست کرد. مثلاً، حالا که می‌دانید لوله‌کشی است، نیست، حالا چطور پشت بام درست کرد، چطوری را نمی‌دانم. اینها را من کار ندارم، درست است؟ این پسر این آدمی که آبجی‌اش را به این صورت سر نزده، بچه خواهرش [را سر] نزده، به قوم و خویش‌هایش [سر نزده] که از ابهّت این نجوا کنند، بچه‌هایشان شوهر برود، یعنی یک چیزی است، دنیا به این صورت است. وقتی می‌آید، می‌گوید: قوم و خویشت کیست که اینها یک شخصیتی توی قم بودند. حالا، این یک بچه‌ای داشت، آمد یک بچه‌ای را توی خانه برد، بچه همسایه را، سرش را کرد لای آبها. خب، یک خرابه آنجا بود، انداخت توی آن. خب، این بچه، طفلک، یواش، یواش بعد از یک ساعت، دو ساعت بالاخره پی‌اش می‌گشتند، [دیدند] اینجا افتاده است. بالاخره کشیدند، او را به بیمارستان رساندند، درست شد. دو مرتبه، یک بچه دیگر. اینقدر این آدم شخصیت داشت، همسایه روبروی او می‌گفت: اصلاً ما جرأت نمی‌کنیم برویم بگوییم، این بچه ما را این کار کرده است، اصلاً زبانمان نمی‌گردد، باور نمی‌کنند؛ از تدین، از نمی‌دانم چه و چه. این، از همه چیز خارج شد. حالا ببین، کِشتش را دارد می‌بیند. من منظورم این است تولیدش را دارد می‌بیند. دوباره بچه این، یک بچه دیگری را همین کار کرد؛ انداخت آنجا و کشت. حالا چه کردند؟ پیگیری کردند، آن بچه اول، بچه این کرده، این را هم که کشته، بچه این کرده. او را گرفتند، آنجا بردند. گرفتند آنجا بردند و خلاصه اینها را آوردند. و قوم و خویش‌هایشان خیلی وکیل هستند، آنها را آوردند. روی دیوانگی، پسر گفت: نه، من کردم، این بچه را من کشتم. درست است؟ نصف شب تمام این خانه، شیشه‌هایش سنگ باران می‌شد، این پدر می‌رفت شیشه می‌انداخت. آنها هم عاقل بودند، خوب که شیشه می‌انداخت، دوباره یک شب همه اینها را سنگ باران می‌کردند. چرا نمی‌کُشید؟ این را کشتند. این خانه‌ای که توی بلوار امین ساخت، چون که بابا، ببین، من چه می‌گویم، نرفت که این خواهر نجوا کند با این! نرفت با بچه خواهرش نجوا کند! نرفت با بچه دایی نجوا کند. شما نمی‌دانید.

رفقای عزیز، مبادا شیطان ما را فریب بدهد که بگویید که ایشان نظری دارد. والله، بالله، من نظر ندارم. اگر کسی آگاه است اینجا، نظرش است، من منظورم این نیست؛ منظورم خودسازی است. عزیز من، اگر شما این شخص را شناختید و به آن ملامت، ملامت کردی، گرفتار می‌شوی. من حرفم این است که شما نمی‌دانید که، من می‌گویم افقم پایین است. ما یک وقت برادر زنی داریم ماه رمضان اینجا آمد، دو تا از این نانهای به اصطلاح خشک داد. من دیدم این زن من دارد با زانو می‌رود بالا، یکی بدهد به عروسش. ببین، نجوا این است. والله، ما باید گریه کنیم؛ نه کسی را منع کنیم. اگر کسی را منع کنی، تو هم مثل آن هستی. منظور من این است، نجوا چیست؟ با زانو رفت، داد به آن عروسش؛ این را داداشم آورده است. مگر یک تکه نان که برکت خداست، چقدر قیمت دارد؟ ببین، من دارم به شما عرض می‌کنم: این می‌خواهد بگوید: برادر من نجوا کرد؛ این، آن‌وقت دلش خوش بشود. من توی دلخوشی هستم، توی این نیستم که چه کسی چطور کرد. خلاصه، درد سرت ندهم، این خانه‌ای که به این صورت ساخت سنگ باران شد. حالا رفته یک گوشه‌ای برای خودش که کسی او را نشناسد.

ببین، بابا جان، شما بد برداشت نکنید، مراد از این حرف [این است]، می‌خواهم بگویم وقتی خودت را در اختیار قوم و خویشت نگذاشتی، حالا همان‌ها، والله، بالله، می‌گویم، والله، بالله، آن‌ها که باعث افتخارشان بود، باعث سرشکستگی‌شان شده است. من می‌گویم تو این کار را نکن، آن کسی که باعث افتخارش بود [که] این [خانه آنها] بیاید، حالا باعث سرشکستگی‌اش شده است. می‌گوید: نه، می‌گوید: اشتباه کردی این نیست، این داداش من نیست، این دایی من نیست. من می‌گویم بابا جان، مبادا شما به این کارها مبتلا بشوید، من به کسی کار ندارم. متوجه باشید. می‌گوید: یک دم غافل از آن شاه نباشید، شاید دم زند، آگاه نباشید. عزیز من، ببین من چه دارم می‌گویم. دوباره تکرار می‌کنم: این نیست که شما چیز به کسی بدهید، یک وقت این می‌خواهد از هیکل تو استفاده کند.

من تکرار می‌کنم، یک حاج اسلامی بود، اینجا نصف قم او را می‌شناختند. آن با دامادش یک ذره مخالف بود. سه تا دختر داشت: یک دختر بیست و دو سه ساله داشت، یک دختر هجده ساله. هیچ کس نمی‌آمد. تا می‌گفت، می‌گفت: با اسلامی خوب نیست. من پا شدم رفتم آنجا. تا من را دید گفت: هان، حاج حسین! می‌دانست من آخر محض یک چیزی می‌آیم. نشستیم و صحبت کردیم و گفتم آقا، اگر من بگویم تقصیر داری که عدالت تو عیب می‌کند؛ اما بشر یک اشتباه‌هایی دارد. این بنده خدا سه تا دخترهایش مانده، هر کس می‌آید، آنها را بگیرد، می‌گویند با حاج اسلامی خوب نیست. من از تو درخواست می‌کنم بیا این عزیزان را ضبطشان کن. من می‌گویم بیاید خانه شما، شما برو. آقا، این رفت خانه، آن آمد، سه تا دخترهایش دامادهای خیلی خوب آمد، آنها را گرفتند. نجوا؛ یعنی این. آن قوم و خویشت با این شخصیت معظم شما باید نجوا کند، . این نیست که چیزی به او بدهی. نجوا یعنی این؛ سه تا دخترهایش [داماد دار شدند] خدا می‌داند چه دامادهایی، [می‌گفتند:] نوه حاج اسلامی را گرفت. متوجه عرض بنده شدید؟ نجوا یعنی این. تو شخصیتی، مبادا یک وقت شخصیتت را جوری بکنی که آن‌ها استفاده نکنند. من صحبت نجوا را می‌کنم، من کاری به کار کسی ندارم.

چرا به شما می‌گوید: دنیا عبرت است، باید عبرت بگیری. عبرت همین است که من دارم می‌گویم. دوباره تکرار می‌کنم، آن شخصی که اگر یک وقت مورد نظر شما باشد، اگر شما بیایی او را منع کنید؛ همان به سر شما می‌آید. نباید به سر شما بیاید. نباید کسی را منع کنید. شما باید دائم وارد عمل بشوید، نه نگاه به آن بکنید. من الان روایتش را به شما عرض می‌کنم: اینها همه‌اش می‌گفتند که «سلمان منی اهل البیت» اینها بخلشان آمد. سلمان را دیدند. گفت که بیا از پدرانمان بگوییم. خب، پدر سلمان، بنده خدا، چیز بود، اولش زرتشت بود. آن می‌گفت: پدر من ابو قحافه بود و کلیددار خانه خدا بود. آن می‌گفت: من بابایم خطاب بود و خدا لعنت کند خودت و آن خطاب را، چقدر شتر داشت. مرتب بنا کردند از این حرفها زدن. گفت: حالا تو بگو. سلمان عزیز گفت: من موحد نبودم، آمدم به پیغمبر ایمان آوردم، الان اول موحدم. فوراً آیه نازل شد. عزیز من، این چیست که پدرانشان را به خودشان می‌کشند؟ «انّ اکرمکم عند الله أتقاکم» مبادا یکی را منع کنی، این را از توی کله‌تان بیرون دهید. اگر من می‌گویم، می‌گویم ما آن نشویم. ما باید چه کار کنیم؟ دوباره تکرار می‌کنم، شما یک شخصیتی هستی، باعث افتخار یک فامیل هستی، باید بروی با فقرا نجوا کنی، او از شخصیت شما استفاده کند.

عزیز من، نجوا خیلی ابعاد دارد. نتیجه‌ای که شما باید از این حرفها بگیرید این است که الان کار می‌کنی، داری نجوا می‌کنی. درس می‌خوانی، داری نجوا می‌کنی، راه می‌روی داری نجوا می‌کنی. آیا ما متوجه شدیم که ریگ و سنگ و کلوخ و دریا با پیغمبر اظهار ارادت می‌کرد، چه می‌کند؟ دارد با پیغمبر نجوا می‌کند، پیغمبر هم دارد نجوا می‌کند. نجوا خیلی ابعاد زیادی دارد. پس من اگر دوباره تکرار می‌کنم یک جریانی را یک وقت می‌گویم، می‌خواهم عبرت بگیریم، بفهمیم این کارها توی عالم می‌شود، ما آن کار را نکنیم، یا از الان به بچه‌هایمان بگوییم. ما اسم کسی را نمی‌آوریم، می‌خواستم به شما بگویم این طوری بوده است. ما کاری به کار کسی نداریم، باید به بچه‌هایتان هم بگویید.

بابا جان، عزیز من، اگر یک شخصیتی پیدا کردی، خدا تو را می‌کوبد. آن شخصیتی که تو پیدا کردی، شخصیت ظاهری است، بگذار مردم از تو استفاده کنند. شما مثل یک نهر هستی. عزیز من، شما مثل یک معدنی. عزیز من، شما یک وجودی هستی. عزیز من، بگذار استفاده کنند. من دوباره تکرار می‌کنم، این حضرت معصومه، چرا می‌روی نجوا می‌کنی؟ خدا این را معرفی کرده تو استفاده کنی. چرا حضرت عبدالعظیم حسنی را می‌گوید؟ کرده تو بروی با آن نجوا کنی، استفاده کنی. چرا می‌گوید: زیارت آقا امام رضا، [ثواب] هفتاد حج، هفتاد عمره ماست. می‌گوید: برو با او نجوا کن. وجود تو هم همین‌طور هست. باید مردم بیایند، قوم و خویش‌هایت با تو نجوا کنند، از وجود تو استفاده ببرند. مگر تو کمتر از عبدالعظیم حسنی هستی؟ پایم را بالاتر نمی‌گذارم که بگویید: این کفر گفت. تو خودت یک شخصیتی هستی. تو شیعه هستی. تو به طوری هستی که یک شهر اگر باشی، خدا آن شهر را به واسطه تو حفظ می‌کند. تو کسی هستی که از این غرفه به آن غرفه بروی، بهشت روشن می‌شود. مگر تو کم کسی هستی؟ خدا وجود یک شیعه را اینجوری قرار داده است؛ اما بفهم باید از تو استفاده ببرند، باید نجوا داشته باشی. نجوا یعنی این.

همین‌طوری که از حضرت معصومه استفاده می‌کنند، از شاه عبدالعظیم حسنی استفاده می‌کنند، از این امام‌زاده‌ها استفاده می‌کنند. چرا؟ باید از شخص تو هم استفاده کنند، خودت را در اختیار مؤمن بگذار، خودت را در اختیار قوم و خویش‌هایت بگذار. عزیز من، هم خودت لذت ببری، هم آنها. نگفتند: شما زیارت عبدالعظیم حسنی را برو، ثواب دوازده امام، چهارده معصوم به تو می‌دهند، نگفته زیارت حضرت معصومه [بروی زیارت دوازده امام، چهارده معصوم دارد] گفته بهشت به تو واجب می‌شود. اما می‌گوید: یک مؤمن را بروی زیارت کنی، ثواب دوازده امام، چهارده معصوم به تو می‌دهد. من می‌گویم: بابا جان، عزیز من، این چه آدمی است؟ این کسی که از وجودش نجوا می‌ریزد. ما با کسی کار نداریم. خب، حالا چه دارم دوباره تکرار می‌کنم؟ عزیزان من، ما باید متوجه باشیم. چرا می‌گوید: اگر خودت را شناختی، خدا را شناختی؟ نجوا یعنی این. شما اینقدر معظم هستید؛ اما معظمی‌ات خودت را باید در مقابل امر خدا، در مقابل نجوای خدا خرد کنی.

من الان می‌خواهم امروز یک اشاره‌ای به روضه کنم. زینب آمد با امام سجاد نجوا کرد. امام حسین فدایش بشوم، آمد با اینها نجوا کرد. آمد اهل حرم را صدا زد. صدا زد: خواهر، خداحافظ؛ یعنی نجوا کرد. از تمام اهل حرم نجوا کرد تا حتی روایت داریم با فضه هم نجوا کرد. آمد حضرت زینب با امام حسین روز عاشورا نجوا کرد. حالا [در] تمام این نجواها، زینب چه نجوایی کرد؟ آمده می‌گوید: آیا تو حسین منی؟ آیا تو پسر مادر منی؟ در تمام بدن امام حسین جایی نبود که زینب ببوسد. لبانش را روی گلوی بریده گذاشت، نجوا کرد. آخر هم دستانش را زیر این بدن انداخت. گفت: خدا، این قربانی را از آل رسول قبول کن. حالا زینب با چه کسی نجوا می‌کند؟ حالا اینها که کارها را کردند، سرها را جدا کردند، به نیزه زدند، همه اسرا را سوار شتر کردند. حالا زینب با این سر نجوا می‌کند. حالا دارند می‌روند، همه‌اش با سر امام حسین، با سر علی اکبر، با سر بچه‌های خودش نجوا می‌کند. ما روایت داریم وقتی این دو تا بچه‌های خودش کشته شدند، زینب از خیمه بیرون نیامد. گفتند: عزیز من، بچه‌هایت اینجوری شدند. گفت: می‌ترسم برادرم من را ببیند، خجالت بکشد. حالا اینها را با این حرفها حرکت دادند. زینب مرتب دارد سرها را نگاه می‌کند و نجوا می‌کند. حالا آمدند به یک راهبی رسیدند، اینجا بارانداز کردند. راهب دید سرهای منیر است، منور است. آمد یک پول زیادی به اینها داد. گفت: امشب این سر پیش من باشد. آن وقت آن راهب تا صبح با سر امام حسین نجوا کرد. آخر، گفت:

ای سر پاک تو مگر یحیاییبه گمانم ابی عبداللهی

آخر، صبح شد، سر را تحویل داد. به اینها گفت: سر را به نی نزنید. رفقا من هنوز این حرف را به شما نزدم. والله، بالله، من با سر امام حسین نجوا کردم. من یک شب خواب دیدم خیلی حسین، حسین کردم، آمدم کنار شریعه، دیدم یکی وسط شریعه، یک سری به دست من داد. به من اشاره کرد، فلانی، این سر امام حسین است. من این سر را می‌بوسیدم، می‌بوییدم، این جوری می‌گرفتم، توی صورت خودم می‌زدم. مرتب می‌گفتم: حسین جان، چه کسی رگهای بدنت را جدا کرد؟ این مطلب طول کشید. دوباره می‌بردم، می‌بوسیدم، می‌بوسیدم، می‌بوسیدم، می‌بوسیدم. دوباره اینجوری می‌کردم. آخر، به صورت خودم می‌زدم. یک وقت دیدم زینب با سکینه پیدایشان شد. وقتی که من توی سر خودم می‌زدم، گفت: سر را به من بده. من سر را تقدیم زینب کردم. والله، سکینه ایستاده بو، نگاه می‌کرد، سکینه حیران زده شده بود. زینب سر را از من گرفت و به سینه خودش چسباند. عزیزان من، شما خیال نکنید حالا زینب دارد با سر بریده نجوا می‌کند، تا آمد در دروازه کوفه، باز هم با این سر پاک نجوا کرد.

ای عزیز من، به خانه خولی تو مهمانی چرا رفتی؟ مگر این جور دارویی دوا باشد؟ جسارت می‌شود؛ این سر را در تنور گذاشته بود. حالا حسین گفت: «انّ اصحاب الکهف و الرقیم عجبا» خواهر، قصه من، از اصحاب کهف و رقیم عجیب‌تر است. نجوا یعنی این. لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم.

عزیز من، همین‌طور که خودتان را در اختیار ائمه گذاشتید، آن هم در اختیار شما می‌گذارد. خیلی دلم می‌خواهد امام حسین قبول کند. نمی‌خواهم دوباره شما را ناراحت کنم. حضرت زهرا همین‌طور که من سر را گذاشتم، روز قیامت می‌گوید: خدا، می‌خواهم بچه‌ام را، امام حسین را ببینم. زهرا جان، تو طاقت نداری. زهرا مقصد دارد. رفقای عزیز، اسمتان را اینجوری می‌کنید، بفهمید زهرا یعنی چه؟ حالا می‌گوید: نگاه کن در صحنه محشر، امام حسین را می‌بیند؛ حسین، سر ندارد. زهرا صیحه‌ای می‌زند و غش می‌کند. حالا زهرای عزیز در ظاهر به هوش نمی‌آید. زهرا مقصد دارد. فریاد می‌کشد: زهرا جان، چه می‌خواهی؟ شفاعت امت پدرم را می‌خواهم. می‌گوید: می‌خواهم آنها که به حسین من خدمت کردند را شفاعت کنم. اینها گنه‌کارند، شاید همه اینها را در محشر شفاعت می‌کند. ببین زهرا چه می‌گوید؟ بابا جان، عزیزان من، بیایید خودتان را در اختیار ائمه بگذارید، تا آنها هم خودشان را در اختیار تو بگذارند. عزیز من، کجا می‌روی؟ فدایتان بشوم، اینکه چیزی نیست؛ از این بالاتر است. تو راست بگو من امام حسین را می‌خواهم، راست بگو. می‌خواهم آن منظره را ببینم. آخر، آن منظره را که دیدی، دیگر نگاه به جایی نمی‌کنی. والله، پیش نرفتیم، خیال می‌کنی پیش رفتی. پیش رفته آن است که تمام محبت دنیا را از دلش بیرون کند؛ فقط و فقط در تمام گلوله‌های خونش محبت اینها باشد. شما جزء آنها می‌شوی.

عزیزان من، فدایتان بشوم، ببین زهرا چه کار می‌کند؟ خودش را به تعب می‌اندازد، خودش را آنجوری می‌بیند. عزیزان من، بی‌خود نیست که به شما می‌گویم بخندید، خوش اخلاق باشید، خوش رفتار باشید؛ اما این منظره‌ها از دلتان بیرون نرود، گول نخورید. عزیزان من، به نام مجلس حسین، ما را کجا بردند؟ کجا ما را می‌برند؟ عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید حرف بشنوید. اگر شما واقع در تمام گلوله‌های خونتان متوجه اینها باشید، من روایت می‌گویم که کسی یک وقت گوشه و کنار حرفی نزند، علماء در این مجلس حضور دارند، دانشمندان هستند، فقها هستند، فقها نه فقیرها. فقها کسانی هستند که پیرو علی هستند؛ باقی دیگرش فقیرند. شما فقیه را با فقرا فرق بگذارید. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، [در زمان] موسی بن جعفر، یک امریه‌ای صادر شد که دوستان اینها یک اندازه‌ای به تعب بیفتند. حضرت فرمود: ای خدا، من زندان می‌روم، شیعه‌های من راحت باشند. زندان را در ظاهر برای خودشان می‌خرند، برای [راحتی] شما. چقدر ما بی‌عاطفه‌ایم [که] جایی دیگر می‌رویم. آنها دارند زندان را می‌خرند، شما راحت باشید. کجا می‌رویم؟ عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید اندیشه و فکر داشته باشید. موسی بن جعفر دارد با تمام شیعه‌ها نجوا می‌کند. والله، نجوا یعنی این. «لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم»

خدایا، به حق امام زمان حقیقت به ما بده.

رفقای عزیز، من پدرم رعیت بوده، یک دعای رعیتی می‌خواهم بکنم. یک زمین‌هایی قابل است. اینها گندم تویش می‌کارند. چقدر استفاده دارد، گندم تویش می‌کارند، حاصل می‌دهد. یک زمینهایی است قابل نیست، هر چیزی تویش بریزی می‌سوزد. منافق می‌سوزد. آنها که عناد دارند، هر چه از این حرفها تویش بریزی، می‌سوزد؛ عین آن زمین می‌ماند. اگر هم روایتش را می‌خواهید این است: یک روز معاویه به امام حسن گفت: چطور بنی هاشم همه اینقدر پر پشم هستند؟ بیا، نه اینکه ریشهای معاویه تک، تک بود؛ امام حسین درآمد و گفت: زمینها که خدا نظر ندارد، تکه، تکه است؛ یعنی توی صورتت جوری است که خدا به آن نظر ندارد. پس اگر من می‌گویم: نظر، درست است. روایت می‌گویم. ببین، روایتش را هم برای شما گفتم.

خدایا، تو را به حق پنج تن، تو را به حق امیرالمؤمنین، به فاطمه زهرا، خدایا، به حق آن زهرایی که بهشت و فردوس را به لقای زهرا ندادم، خدایا، به حق زهرا، خدایا، به حق پنج نور پاک، ما از آن زمین‌ها باشیم که قابل باشیم. اگر نیستیم ما را قابل کن، ولایت در قلب ما نفوذ کند، ولایت در قلب ما رشد کند، حقیقت ولایت را به ما بچشان.

خدایا، تو را به حق این پنج نور پاک تو را قسم می‌دهم اگر ما قابل نیستیم، ما را قابل کن.

خدایا، به حق این پنج نور پاک تو را قسم می‌دهم ما همیشه تشنه ولایت باشیم. خدایا، ما همیشه تشنه ولایت باشیم. امام صادق فرمود: تشنه ما نیستید. بیشتر ما حرف ولایت می‌زنیم؛ اما تشنه ولایت نیستیم؛ ما را تشنه ولایت کن.

خدایا، ما مقصدمان ولایت باشد. خدایا، باز تو را به حق پنج نور پاک، این ولایت ما، این ایمان ما، این اعتقاد ما طعمه شیطان نشود. خدایا، تو به شیطان زورت می‌رسد. این قدرت دارد؛ اما نه در مقابل تو. ای قدرت العالمین، قدرت این را درباره ما بگیر، ضعیفش کن.

بابا جان، ببین، بعضی‌ها می‌بینی که خیلی ظلم در هم در یک قسمت‌هایی کردند؛ اما توی قلبشان می‌بینی که علی هست. آمدند؛ نادر این صحن نادری را ساخته، بهتر از من می‌دانید. گفتند چه بنویسیم؟ گفت: بنویس: «ید الله فوق ایدیهم» پا شد با تبر و شمشیر تا چین را گرفت؛ اما حالا ببین، قدرت خودش را دارد ضعیف می‌کند. نمی‌گوید بنویس نادر. تو کتاب نوشتی، اسم خودت را نوشتی؛ تو از نادر کمتری. هر طوری می‌خواهد بشود. این می‌گوید: بنویس «ید الله فوق ایدیهم» اسم من را ننویس. چه داری می‌گویی؟ حالا دارند همه می‌روند. یکی لعن به نادر می‌کرد، صد تا لعن بالای سر امیرالمؤمنین به نادر می‌کرد، دید امیرالمؤمنین دارد [با] یکی از آن سلاطین، گویا فتحعلی شاه بود، [صحبت می‌کند] گفت: لعنت نکن. گفت: حاج شیخ را ولش کن. این کارهای ما را دیده، عفو و قدرت خدا را ندیده است. خب، بفرما.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه