سواد و تفکر

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

سواد و تفکر
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1376-07-24

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، قربانتان بروم، فدایتان بشوم، هر کاری که می‌کنید، به ولایت اتصال کنید. ولایت است که نجات‌دهنده کل خلقت است. بیایید هر کاری می‌خواهید بکنید، به ولایت اتصال کنید. گویا این حاج شیخ که بعضی‌ها می‌گویند دربندی بود، بعضی‌ها می‌گویند این حاج شیخ جعفر شوشتری بود، اما بیشتر می‌گویند حاج شیخ جعفر شوشتری بود؛ ایشان یک آدمی بود که یک قدری خنگ بود، هر چه درس به او می‌گفتند پیش نمی‌رفت. یک روزی آقایی [در] آن زمان به او گفت: تو به درد نمی‌خوری، بیا برو. ما که هر چه به تو می‌گوییم خلاصه، تو حالی‌ات نیست. بعد گفت: آقا، ما عمامه سر گذاشته‌ایم، خلاصه، از آن شوشتر به ما پولی داده‌اند، پا شد و مسجد سهله رفت، وقتی که خواست مسجد سهله برود، گویا نقل می‌کنند که در جاده آب افتاده بود، رفت که از بیراهه برود، دید اینجا یک سگی هست و چهار تا توله دارد و این دیگر لیسیدنش نمی‌تواند درست باشد. برگشت و رفت در دکان کله‌پزی و یک قدری از این چیزهایی که آنها نمی‌خوردند [برداشت] و یک قدری نان را تلیت کرد و آورد به این [سگ] داد و خورد، دید این حیوان یک تکانی به خودش داد؛ وقتی آنجا مسجد سهله رفت، آقا، گویا یک «بسم الله» به او گفت. بعضی‌ها می‌گویند که این هم مانند همین حاج شیخ عباس تهرانی شد و خلاصه، قضایای کربلا را خواب دید، سمت امام حسین رفت، گفت: خواهر، چه چیزی داری؟ گفت: آب که نداریم. خلاصه، یک چیزی مثل حلوا آورد و یک قاشق خورد. دید که عالمی را می‌بیند. حالا ایشان در مسجد سپه سالار آمده بود، گفته بود: حرفی می‌خواهم بزنم که نه خدا زده، نه پیغمبر. همه مردم جمع شدند، یک قدری نامی شده بود. گفت: مردم، خدا گفته، پیغمبر گفته، بت نپرستید، مشرک نباشید، من می‌گویم بیایید خدا را در کارهایتان شریک کنید.

من هم همان حرف را می‌زنم. بابا جان، بیایید خدا را در هر کارتان شریک کنید. ببین، شریکتان راضی است که این کار را بکنید یا نه. حرف، اساسی است. الان شما می‌خواهی یک کاری بکنی، آقا جان، تفکر داشته باش، ببین شرعی‌اش درست است؟ من چه چیزی بگویم؟ من دارم می‌بینم، بعضی‌ها، هر چیزی که گیرشان نیاید حرام است، هر چیزی که [گیرشان] بیاید حلال است! ما یک دفعه رفتیم از توی یک کوچه برویم، دیدیم بچه‌ها تیله‌بازی می‌کنند، این تیله را اینطوری می‌کرد، می‌گفت حلال؛ تا می‌دید حلال است، می‌رفت برمی‌داشت. ما هم حلال می‌گوییم! آخر، بابا، ما چه کار داریم می‌کنیم؟ آخر، می‌خواهی این [مال] را چه کارش کنی؟ شما اگر تفکر داشته باشی، از قمارباز هم چیز یاد می‌گیری، از تیله‌باز هم چیز یاد می‌گیری، یعنی تو در تفکر و در یاد گرفتن هستی، در یاد دادن به زوری نیستی. آخر، یک یاد گرفتن داریم، یک یاد دادن زوری. از دست این مهندس‌ها چه کار کنم. قرآن دارد می‌گوید: «لا اکراه فی الدین» دین که اکراه ندارد، بابا به پسرش می‌گوید من را بخواه! آقا او را می‌زند، تو سرش می‌زند [که] من را بخواه. پدر عزیز، مگر تو قرآن نمی‌خوانی؟ والله، دارد قرآن هم می‌خواند، قرآن را هم ترجمه می‌کند، می‌زند توی سر بچه‌اش که چرا تو من را نمی‌خواهی؟ بابا جان، قرآن دارد می‌گوید: «لا اکراه فی الدین»، دین که اکراه ندارد. یکی زده تو گوش بچه‌اش او را کَر کرده [که] من را بخواه! بفرما، ما چه کار کنیم ؟ آخر، ما چه چیزی بگوییم؟ یک عده‌ای هم هستند که مرتب مردم را تکذیب می‌کنند، خودش را بالا می‌داند. این کار، کارِ عمر است، کار، کارِ ابابکر است. اینها دیدند پیغمبر اکرم، مرتب، تعریف سلمان بی سواد را می‌کند؛ خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گفت: عُمر فقیه بود، از فقاهت خودش کار می‌کرده، کار به رسول الله نداشته است. چرا؟ من الان یک روایت می‌گویم قبول کنید.

یک عده‌ای گویا از یمن بودند، از یکی از شهرستانها بودند، آمدند خدمت پیغمبر، گفت ما از طرف قوممان آمدیم، یا رسول الله، قوم به امر من هستند، یک چیزی بگو ما رستگار شویم. گفت: یک «لا اله الا الله» بگویید رستگارید. این بنده خدا، پیرمرد، مثل من بود، من الان شاید هفتاد و دو سه سالم باشد، از در خانه بیرون آمد، به فقیه برخورد! [عمر] از او سوال کرد: کجا بودی؟ این همیشه مواظب خانه پیغمبر بود، منافق بود دیگر، «المنافقین اشد من العذاب» گفت: خدمت پیغمبر رفتم. از طرف قومم آمدم. گفت: پیغمبر، چه چیزی گفت؟ گفت: پیغمبر فرمود: اگر یک «لا اله الا الله» بگویی، رستگاری، توی گوش آن فرد زد. این بیچاره هم مثل من، پیرمرد بود، زمین خورد. پا شد، گریه‌کنان پیش پیغمبر رفت. بابا جان من، عزیز جان من، من امروز می‌خواهم فقیه بودن عُمَر را مطرح کنم که بدانید فقیه بود. گفت: اینطوری شد، عمر توی گوشم زد. [پیغمبر] پی عُمَر روانه کرد، [پیامبر] گفت: من به او گفتم، [عمر] گفت: تو هم بگویی یک جوری است. یا محمد، اگر تو به اینها بگویی به یک «لا اله الا الله» رستگار می‌شوند، دیگر جنگ نمی‌روند، دیگر جهاد نمی‌روند، این کارها را نمی‌کنند! بفرما، روی فقاهت خودش حرف می‌زند. پیغمبر چه کار کند؟ در مقابل فقیه چه کار کند؟ حالا نشسته، دیده مرتب تعریف سلمان بی‌سواد را می‌کند. پیغمبر، تعریف این فقیه را نمی‌کند. دور هم نشستند، گفتند: از پدرانمان بگوییم. گفت: پدر من خطاب بوده، چقدر شتر داشته است و کلیددار خانه خدا بوده است. او گفت: پدر من ابو قحافه چنین بوده است و چنان بوده است و بزرگ قومی بوده است. یک وقت به سلمان گفتند: تو هم بگو، نه اینکه پدر حضرت سلمان، در آن زمان مشرک بود، می‌خواستند ایشان را خجالتش بدهند. [سلمان] گفت: من مشرک بودم، به دست مبارک پیغمبر، موحد شدم، الان اول موحد هستم، پیغمبر درباره من گفته: «سلمان منّی اهل البیت»؛ فوراً جبرئیل نازل شد: «ان اکرمکم عند الله اتقاکم» اینها چه چیزی می‌گویند؟ پدرانشان را به رخ اینها می‌کشند.

آقای مهندس، چرا سوادت را به رخ اینها می‌کشی که یک قدری سواد ندارند؟ چه کار داری می‌کنی؟ چرا عناد داری؟ بیا پرچم تفکر داشته باش، آن کسی که خودخواهی‌اش را می‌خواست نشان بدهد، تو دَهَنی خورد، به تو الان نمی‌تواند تو دهنی بزند، زمان می‌آید به تو می‌زند. والله، به تو می‌زند، بالله، به تو می‌زند. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، تاریخ، ورق می‌خورد. بیا تفکر داشته باش ببین، آسمان چه چیزهایی را دیده است. هارون به ابر می‌گفت: ببار، هر کجا بباری مِلک من است، سوخت. کجا قبرش است؟ به غیر از لعنت مگر چیز دیگری گذاشت؟ امام المبین را، موسی بن جعفر عزیز را در زندان انداخت. قدرت داشت؛ اما قدرت الهی نداشت، قدرت قلدری داشت. ما داریم چه چیزی می‌گوییم؟ کجا رفتی که [می‌گفتی] ابر ببار، هر کجا بباری مِلک من است. تو چه چیزی داری که این همه «من»، «من» می‌کنی؟ تو چه چیزی داری که این همه مردم را اذیت می‌کنی؟ بیا تفکر داشته باش، برو فکر کن، کجاست هارون؟ کجاست هارون؟ تفکر داشته باش.

عزیز من، فدایت بشوم، حالا فکر کن، ببین، موسی بن جعفر بُرد کرده یا هارون؟ امام حسین بُرد کرده یا یزید؟ فرق نمی‌کند. قلدر، قلدر است. من آخر، چه چیزی بگویم. هر کجا من پا می‌گذارم، می‌بینم اشتباه است، آقا، مجلس روضه گرفته، یک عده را هم جمع کرده، آخر، روضه یعنی چه؟ یعنی بابا جان، ما دور هم جمع شویم، یزید ظلم کرده، خیانت کرده، به امام حسین ظلم کرده، بنشینیم دور هم، یک قدری گریه کنیم. بابا، تو ظالمی، تو خودت جزء آنهایی که مجلس گرفتی، برای چه مجلس گرفتی؟ تو اول ببین جزء آنها هستی یا نه؟ همین [می‌گویی که] زد و بست و امام حسین را کشت و اسب هم به بدنش تازاند. خب، حالا خدا در دل بشر چه کرده است؟ این تاریخات اسلام را بخوانید دیگر، خدا متوکل را لعنت کند، مثلاً گفت: صد تومان بدهید، دید دارند صد تومان می‌دهند، گفت یک دستتان را بدهید، دستش را داد، دست راست را هم می‌بُرید، دید یکی دیگر حالا امسال، نه سال دیگر آمده، گفت: آن دستت را بده، گفت آن را پیرارسال بُریدی، این دست را هم امسال بِبُر. بابا جان من، عزیز جان من، فدایت بشوم، قربانتان بروم، بیایید در دل کار کنید. حالا یزید بُرد کرد یا امام حسین؟ این باز، ظاهر قضیه است. این ظاهر قضیه است، اینقدر عزت دارد، اینقدر شرافت دارد، اینقدر اسم دارد، دست می‌دهند، جان می‌دهند. یزید، به غیر از لعنت، برای خودش گذاشت؟ رفقای عزیز، قربانتان بروم، بیایید تفکر داشته باشید. والله، اگر تفکر داشته باشید، پرچم تفکر، پرچم هدایت‌کن بشر است. اگر آنها تفکر داشتند، این کار را نمی‌کردند، تفکر نداشتند. عرض کردم که من چند وقت است که دارم راجع به تفکر [صحبت می‌کنم] خیلی ابعاد بالا دارد. حالا آن، مأمونِ آن زمان بوده است، آن هم، هارونِ آن زمان بوده است، من هم ظالم این زمان هستم! فرق که نمی‌کند، زمان، زمان است، ورق می‌خورد.

یکی از این آقایان مهندسین، در تهران خیلی ابعادش بالاست، من بنا شده اسم نیاورم. یکی از رفقا، یک وقت به من یک زنگی زد، گفت: ایشان آنجا آمده، یک مجلسی تنظیم کرده، تمام ما مهندس‌ها را جمع کرده، کس دیگری نیست و خلاصه، به اصطلاح خودش، خیلی سخنرانی شایانی کرده، گفت: به قدری این وارد است [که] از زمان حضرت آدم تمام قلدرهای جهان را گفته، صحبت کرده، درباره تمام شجاعان عالم صحبت کرده؛ آن‌وقت گفته: علی از همه اینها شجاع‌تر است. علی را در اطراف شجاع‌ها آورده است. ایشان به من زنگ زد، گفت: زنگ زده و یک ربع هم وقت خواسته. گفتم: برو به ایشان بگو: آقا جان، دست از آن ماشین کادیلاکت بردار، دست از آن مقامت بردار تا یک چیزی بفهمی. گفت: من این طوری نمی‌توانم به او بگویم، ابعادش خیلی بالاست. گفتم: برو به او بگو، قلدر را با شجاع جدا کن. اگر رستم و افراسیاب و نمی‌دانم کسان دیگر [بودند]، آنها قلدر بودند. قلدر را با شجاع جدا کن. شجاع این است که به یک شمشیر، عَمر بن عَبدود را به جهنم وارد می‌کند. دختر مرحب خیبری آنجا آمده، پیغمبر می‌بیند سرش شکسته، پیغمبر خیلی روی بزرگ‌ها حساب می‌کرد، می‌گفت: بالاخره، این بزرگ‌زاده‌ها، به قول من، دستشان توی عرب و عجم بوده است. [پیغمبر] گفت: دختر جان، پیشانی‌ات چه شده؟ [دختر مرحب] گفت: خدا پدران ما را لعنت کند، هفت قلعه توی هم درست کردند و اینها را اتصال به هم کردند؛ یا رسول الله، وقتی پسر عمّت آمد این در را گرفت، هفت قلعه تکان خورد. من قلعه هفتم بودم، از روی تخت زمین خوردم، سرم شکست. خب، بفرما، حالا چه کار می‌کند، حالا می‌رود چنین می‌کند؟ کمرش را همچنین می‌کند، بچه یتیم را سوار می‌کند. حالا چه کار می‌کند؟ به آن زن می‌گوید یا تنور را بسوزان یا خمیر [درست] کن. تو قلدر را با شجاع جدا کن. خب، انصافاً هم ایشان هر چند باسواد بوده، با تفکر بوده، تفکر پیدا کرد. دید تفکر اینجاست. [گفته بود:] من ایشان را می‌خواهم ببینم و ملاقاتش کنم. من هم اول با او حضرت عباسی کردم، گفتم: تو را به حضرت عباس، من را نشان نده، من نمی‌خواهم کسی من را نشان دهد، می‌خواهد چه چیز من را ببیند؟

می‌گفتند که این حاج شیخ عباس محدث یک مفاتیح داشت، همیشه با مفاتیح می‌رفت، مفاتیح او توی راه گم شده بود، در یک دکان رفت، دید این مفاتیح دارد؛ خیلی دارد تعریف می‌کند که این چنین است و چنان است و برای حاج شیخ عباس است و خیلی دارد تعریف می‌کند. گفت: والله، این، قضیه‌اش این است و حاج شیخ عباس هم من هستم. گفت: تو را به صاحب این مفاتیح قسم، تو هستی؟ گفت: آره، گفت: زود از اینجا رد شو که می‌ترسم نخرند. حالا این فرد هم می‌خواهد من را نشان بدهد، چه چیزی را می‌خواهی نشان بدهی. بابا جان من، حرف اساسی است، حرف را قبول کنید، من را نبینید. شما اگر این حرفها را نبینید و من را ببینید، حرف سازندگی پیدا نمی‌کند. خیلی شیطان دستش قوی است، به شما می‌گوید گوش به حرف چه کسی می‌دهید؟ بیا گوش به حرف فلانی بده. خب، شیطان هم راست می‌گوید، راستی‌اش این است که می‌خواهد تو را گمراه کند، کار دیگری که با شما ندارد.

رفقای عزیز، قربانتان بروم، بیایید تفکر داشته باشید، بیایید حرف من را بشنوید، بیایید با تفکر کار کنید. والله، اگر با تفکر باشید باقی نمی‌آورید. پرچم تفکر، خیلی خوب است. حالا می‌دانید این پرچم تفکر چیست؟ تفکر این است که الان شما می‌خواهید یک کاری انجام دهید خودتان را نبینید؛ یعنی باور کنید که ما ندای آسمانی داریم، باور کنید که ندای ولایت داریم، باور کنید که حرفهای دیگری هم هست. خدایا، من نمی‌دانم این کار را بکنم [یا نه]، چه کار کنم؟ من والله، برای یک استخاره با تسبیح که یک پاره‌وقتها رفقا می‌گویند، می‌گویم: خدایا، من که نمی‌دانم؛ خدایا اگر برایش شر شده، تو را به حق پنج تن، خدایا برایش خیر کن، این که من از دستم می‌آید. قربانتان بروم، پرچم تفکر [این است که]، باید از خودی بیایی کنار، بنشینی، آن‌وقت آن چه کار می‌کند؟ آن به دل تو اعلام می‌کند، به قول من زنگ می‌زند، که آن کار درست نیست؛ اما شما این کاری که داری می‌خواهی بکنی به قدرت خودت داری می‌کنی، این کار را باقی می‌آوری. عزیز من، باید با تفکر باشی؛ اما کار تا کار دارد. یک وقت باید نیم ساعت فکر کنی، یک وقت یک ساعت فکر کنی، یک وقت یک ثانیه فکر کنی، کار تا کار دارد. زود کار را نکن. می‌گوید: «عجلة من الشیطان»، این هم روایتش. عزیز من، فدایت بشوم، تفکر داشته باش. بیا تا حالا اگر اشتباه کردیم و تفکر نداشتیم، الان تفکر داشته باشیم. یک قدری نگاه کنید، شب بنشینید فکر کنید، نمی‌خواهد جایی بروی، کجا می‌روی؟ کجا می‌روی که این، نه تفکر دارد، نه حالی‌اش است که چیست؛ پس همانجا بنشین.

خدا آقای گلپایگانی را رحمت کند، یک شخصی پیش ایشان آمده بود، گفته بود: ما چطوری امام زمان را بشناسیم، چه کار کنیم؟ گفته بود: بنشین، با ایشان حرف بزن. تو هم بنشین با خدا حرف بزن، بنشین با امام زمانت حرف بزن، بنشین از او مشورت کن، یک کاری را زود نکن. مرتب، دنبال ثواب می‌روند. بابا جان من، عزیز جان من، مگر شریح قاضی سواد نداشت؟ تفکر نداشت. اتفاقاً می‌گویند ایشان نود و پنج ساله بود، اگر مردک تفکر داشت، خب، [ای شریح] تو پنج سال دیگر هم زنده‌ای، دو سال دیگر هم زنده‌ای. بی‌تفکری، آدم را به اینجا می‌رساند. دیگر این چند سال چه بود که تو قتل امام حسین را امضا کردی؟ تفکر نداشت. این ابوموسی اشعریِ احمق تفکر نداشت. آخر، احمق، خدا گفته علی، پیغمبر گفته علی، قرآن گفته علی، جبرئیل گفته علی، میکائیل گفته علی، اسرافیل گفته علی، زمین گفته علی، آسمان گفته علی، خلقت گفته علی، حالا تو می‌گویی: «من» هستم، علی را خَلع کردم. آدم مهندس، اینقدر بی‌شعور [باشد]؟ حسین بن روح تفکر دارد. حالا امام زمان به او می‌گوید: نائب من باش، می‌گوید: آقا می‌شود نشوم؟ خب، بفرما، او چه می‌گوید، این چه می‌گوید؟ آن باسواد چه می‌گوید، این بی‌سواد چه می‌گوید؟ کجاییم؟ بابا بیا تفکر داشته باش روی این حرفها فکر بکن. تو را به حضرت عباس، من را نبینید، حرف را ببینید. بابا جان، حرف را بسنجید، به آن دارد می‌گوید [نائب] بشو، می‌گوید: نه، این می‌گوید: من خودم می‌خواهم بشوم. خب، یک چند وقت که شد، به او خندیدند، تمام شد پی کارش رفت.

رفقای عزیز، بیایید تفکر داشته باشید. چیزی در دست بگیرید که آنجا از شما بخرند، چیزی اینجا کسب کنید که از شما بخرند. من اگر این‌طرف و آن طرف می‌زنم، می‌خواهم برای شما شاهد بیاورم که رفقای عزیز قبول کنند. مگر این پسر نوح نیست «إنک لیس من اهلک» شد؟ والله، والله، بیشتر ما «إنک لیس من اهلک» هستیم. بیایید اهلیّت پیدا کنید. مگر عرق خورد، شراب خورد، چه کار کرد؟ امر بابایش را اطاعت نکرد، من هم که امر ولایت را اطاعت نمی‌کنم؛ من «إنه لیس من اهلک» هستم. بگذار تاریخ ورق بخورد، بفهمید من درست می‌گویم یا نه، می‌گویید خدا او را بیامرزد. اهلیّت پیدا کن. با امام زمان خودت، اهلیّت پیدا کن. والله، تو را راهنمایی می‌کند. آن قلب عالم امکان است، تو را راهنمایی می‌کند، دستت را می‌گیرد. خدای تبارک و تعالی در تمام ابعاد، به قول ما یک مستوره گذاشته تا حتی در کفار گذاشته است. آنقدر خدا مشکلش است که شما را بسوزاند. در کفار گذاشته، حاتم طایی را در کفار گذاشته، می‌گوید: بابا جان، من را قبول نداری، قرآن را قبول نداری، بیا سخی شو من تو را نسوزانم.

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، من به دینم قسم، یک وقت می‌بینم که بعضی‌ها دارند برای خودشان یک ابعادی را به وجود می‌آورند، اینها برای خودشان خوب نیست. من اگر یک حرفی می‌زنم، دلم می‌خواهد که همانطور که امام حسین «هل من ناصر» می‌گفت، والله، من دارم «هل من ناصر» می‌گویم؛ یعنی یک چیزی را که من تشخیص می‌دهم، می‌بینم که یک قدری دارد مشکل از برای رفقا و دوستان امیرالمؤمنین، دارد به وجود می‌آورد من روی آن صحبت می‌کنم. نه اینکه من حالا عناد داشته باشم، بخواهم مقصدم کسی باشد یا عنادی داشته باشم یا از این حرفها؛ چون که من از شنونده‌های عزیز خیلی کسرتر هستم؛ اما از شما خواهشمندم که روایت و حدیث را اطاعت کنید. حضرت می‌فرماید که اگر یک دُرّی از دهان سگ افتاد، تو دُرّ را بردار، چه کار داری که این سگ، سگ است، هر چه می‌خواهد باشد. آدم عاقل دُرّ را برمی‌دارد. شما شخص را نبینید و من را هم نبینید. اما اگر که شما این فکر را نکنید و با این ابعادی که من گفتم نگاه کنید، نه، اشکالی ندارد. ما دو هفته راجع به تفکر صحبت کردیم، این تفکر خیلی ابعادش بالاست. من ان‌شاءالله یک روز دیگر هم می‌خواهم ابعاد این تفکر را راجع به اشخاصی که یک قدری که مثل خود من هستند صحبت کنم.

الان این آقا به یک دوست امیرالمؤمنین توهین می‌کند، می‌گوید: این سواد ندارد. وقتی که به این توهین کرد، اگر ایشان مؤمن باشد، روایت داریم حضرت می‌فرماید: اگر شما به یکی از دوستان ما، به یک مؤمن، توهین کردی، انگار این خانه خدا را خراب کردی. قربانت بروم، شما سواد داری؛ اما توهین به کسی نکن؛ شاید آن در نزد خدا عزیزتر باشد. چون که مؤمن در بین مردم، گمنام است. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گویا خودش بوده است، اما ایشان نسبتش را به مرحوم حاج شیخ داد. گفت: وقتی که درس خواندند، مرحوم سید به ایشان گفته بود شما دیگر از درس من استفاده نمی‌کنی، برو. ببین، بابا جان من، قربانتان بروم، عزیز من، بیایید پرچم تفکر دست بگیرید. ایشان تفکر داشت، دید الان به او گفتند تو مجتهد شدی؛ قربانت بروم، فدایت بشوم، حالا آنجا که می‌گویم باید مرجع، تقلید کند، اینجاست. من بی‌سند حرف نمی‌زنم، این را به شما بگویم. اصلاً من بی‌سند حرف نمی‌زنم. ببین اینجا دارد تقلید می‌کند. آنجا که من به شما گفتم، شما به من نگفتید که تقلید چطور است، حالا خودم دارم به شما می‌گویم. من تشکر می‌کنم، من را احترام کردید، اما الان به شما می‌گویم. این دارد تقلید می‌کند. حالا که مرحوم سید به او گفته برو، تو مجتهد شدی، دارد می‌آید تقلید کند، مرجعش چه می‌گوید. چه کسی مرجع است؟ حسین، چه کسی مرجع است؟ علی، چه کسی مرجع است؟ امام زمان، دارد از مرجعش تقلید می‌کند. آقا جان من، حسین جان، فدایت بشوم، مرجعِ من، من چه کنم؟ تکلیف من چیست؟ من حالا می‌خواهم بروم پیش اولیای خدا درس بخوانم، آن اولیای خدا درس تو را به من بدهد، درس علی را بدهد، درس حکمت بدهد، حکمت این است. گفت: سر قبر حبیب می‌روی، آن کسی که دارد سر قبر حبیب گدایی می‌کند، آن است. دید این دستش را کرده در پنجره‌ها؛ خدا روزی‌تان کند، خدا لعنت کند متوکل هر زمانی را، می‌گوید: حسین جان، آقا جان، حبیب خیلی پیش تو آبرو دارد، حبیب جان، تو خودت را فدای حسین کردی، من که نکردم، من آمدم تا اینجا، تو را قبول کرده، نمره به تو داده، به آقایت بگو اینطوری کند. ایشان می‌گفت: دست روی شانه‌اش گذاشتم، گفت: بابا، ولم کن، گفتم: آره، قضیه این است، گفت: بیا برویم جایم را نشانت بدهم. ما رفتیم دیدیم رفت توی یک کاروان‌سرا یک حجره‌ای که، باسوادها می‌گویند که همه‌اش میکروب است، همه آن ولایت است؛ ما کجاییم؟ آن حجره‌ای که تو دیدی سیاه و دودی است، همه‌اش ولایت است. گفت: فردا صبح بیا اینجا. ایشان می‌گفت تا صبح نخوابیدم. منظور ایشان بود که می‌گفت فلانی، توهین به کسی نکنید. گفت: تا صبح نگاه به ستاره‌ها می‌کردم، می‌آمدم بیرون، می‌رفتم، اصلاً خوابم نبرد. صبح رفتم، دیدم رو به قبله خوابیده، یک نوشته هم روی سینه‌اش است؛ حسین جان، حالا که من رسوا شدم، من را ببر. چه چیزی دارید می‌گویید؟ یک چیزی طوطی‌واری بلد هستید، اینجا آبروی این را می‌ریزی، آنجا آبروی آن را می‌ریزی. می‌گفت: عزیز من، اولیای خدا توی این لباسها هستند، نه توی سواد. ما کجاییم؟

من نستجیر بالله، نیامدم باسوادها را کِنف کنم. شما خیلی زحمت کشیدی، دکتر شدی، مهندس شدی، من عمله شدم؛ اما برای دنیایت خوب است. آقا، این تو را نجات نمی‌دهد، این برای دنیایت خوب است. سواد، کسب است. آقا نجار شده، آقا در و پنجره‌ساز شده، آقا معمار شده، آقا بنا شده، آقا چیزهایی را ریخته‌گری می‌کند، تو هم رفتی سواد یاد گرفتی، این کسب است. آن بنده خدایی که یک قدری نرفته، یک قدری خلاصه، سور و ساتش کم است. آقا جان، شب که می‌شود مثلاً به شما پنج هزار تومان می‌دهند، به من پانصد تومان می‌دهند. طوری نمی‌شود، من هم می‌روم یک چیزهای که خلاصه، زَده مَده هست را می‌گیرم. برای من صبح می‌شود، برای تو هم صبح می‌شود. این نجات‌دهنده نیست، پس نجات‌دهنده چیست؟ سوادی که روح داشته باشد. من یک وقت در یکی از صحبت‌هایم گفته‌ام که اینها در زمان پیغمبر، خیلی قشنگ جنگ می‌کردند، اسلام خیلی داشت پیش می‌رفت، آمدند گفتند: یا رسول الله، ما ایمان آوردیم، جبرئیل فوری نازل شد، گفت: اینها اسلام آوردند. پیغمبر فرمود: جبرئیل آمده می‌گوید شما اسلام آورده‌اید. آقا، مدت زمانی گذشت، به پیغمبر امر شد که یا محمد، علی را باید معرفی کنی. به امر خدا، به امر جبرئیل، پیغمبر، علی را معرفی کرد. «الیوم اکملت لکم دینکم» روایت در [کتاب] کافی است، هفت هزار جمعیت، هفتاد هزار جمعیت اینها همه، ایمان را قبول نکردند. گویا نظر من، هفت هزار است، ایمان را قبول نکردند، پنج نفر ایمان را قبول کردند. آن روزی که پیغمبر فرمود که اسلام آوردید، اسلام بود. اسلام بی‌ایمان، عمر است و ابابکر و پیروانشان. اصل، ایمان است. سوادِ بی‌ولایت هم همین‌طور است، روح ندارد. من نمی‌خواهم به دکترها جسارت بکنم. یک دوستی دارم از علماست، اینجا تشریف می‌آورد، گفت: یک زنی است، گویا یک کمی خویشاوندی با ما دارد، ایشان چند وقت بود بچه‌دار نمی‌شده، حالا بچه‌دار شده، گفتند: چندین ماه باید بخوابد، حالا بچه‌دار شده و خلاصه، گفتند: این بچه مدفوع ندارد. [بچه را] برده پیش یک دکتری که خیلی متخصص است، شاید [نظیرش] در ایران نباشد، رفته یک مدفوع هم به این بچه گذاشته، در صورتی که بچه مدفوع هم داشته است. ببین، دکتر تفکر ندارد، حالا رفته خارج، دوره خارجش را دیده، تخصص گرفته، آمده، تفکر ندارد. تفکر، حرف دیگری است. آقا جان من، چرا به مردم بی‌سواد می‌گویی؟ این باسواد، دوره دیده، چندین سال است در خارج است، تشخیص یک مدفوع بچه را نمی‌دهد. کجایی؟ تشخیص یک مدفوع بچه را نمی‌دهد، بچه مدفوع داشته، یک مدفوع هم روی بچه گذاشته است. حالا آمده که شما التماس کن که این بچه خوب بشود. ما با این زبان اَلکَنِمان پا شدیم یک حرف‌هایی زدیم.

حالا سراغ لقمان حکیم بیا؛ این حکیم است، آن هم حکیم است. لقمان تفکر دارد. خدا می‌گوید شُکر ما را به جا آورد، ما علم حکمت به او دادیم، شُکرش بیشتر شد، تشکرش بیشتر شد، ما علم اولین تا آخرین را به او دادیم. بابا، این یک دکتر است، آن هم یک دکتر است. این رفته سواد را پیش چه کسی یاد گرفته است؟ پیش انگلیسی‌ها و امریکایی‌ها، او رفته پیش چه کسی یاد گرفته؟ در درگاه ولایت زانو زده است. چرا ما عقلمان را دست کسی می‌دهیم؟ این تفکر [است]، تفکر یعنی این. بعد از چندین سال که پروفسور شده، حالا آمده است. چرا؟ آقای لقمان، پرچم تفکر دارد، آقای دکتر چه چیزی دارد؟ پرچم تخصص. توجه بفرمایید، این پرچم تخصص دارد، مدفوع بچه را تشخیص نمی‌دهد. تو چه چیزی داری می‌گویی، باسواد و بی سواد؟ این حرفها چیست که می‌زنید؟ مگر «العلم نورٌ یقذفه الله فی قلب من یشاء» نیست که خدا می‌گوید ما می‌دهیم، شما حالا چهار روز رفتی پیش انگلیسی‌ها و امریکایی‌ها درس خواندی، چهار تا دکتر به تو گفتند، شما منکر خدا هم شدی؟ مگر این نیست که امیرالمؤمنین اشراف می‌دهد، خوب و بد را تشخیص می‌دهی، به حدیث و روایت، به همه جا مسلط می‌شوی؟ چرا ما متوجه نیستیم؟ چرا ما نمی‌فهمیم؟ آقای عزیز، بیا برو این‌طرف. مگر سلمان کجا درس خوانده؟ «سلمان منّا اهل البیت»، جزء اهل بیت شده، علم اولین تا آخرین را هم دارد. خانم عزیز، تو که مادرت را قبول نداری، والله، من می‌دانم که می‌گویم، با چشم گریه می‌گویم، این مادر دارد گریه می‌کند، می‌گوید: به حرف من نیست، [به مادرش] می‌گوید: من دیپلم دارم. خب، این دیپلم را چه کسی به تو داده؟ [به مادرش می‌گوید:] من مافوق دیپلم هستم، برو تو حالی‌ات نیست، [مادر می‌گوید:] امر من را هم اطاعت نمی‌کند.

پدر جان، عزیز من، خانم، به قول امروزی‌ها خواهران عزیز، بیایید تفکر داشته باشید. این خدیجه، سلام الله و سلام علیها است، [روز قیامت] هفتاد هزار ملک به استقبالش می‌آید، مبارک باد به او می‌گویند، هفتاد هزار ملک اِسکُورتش است. سواددار هم می‌خواهی، عایشه [است]، سی هزار حدیث از پیغمبر حفظ است. پس چرا اهل آتش است؟ این سواددار، چرا اهل آتش است؟ پس سواد، نجات‌دهنده بشر نیست، ولایت نجات‌دهنده بشر است. آقا جان من، تو که دکترا داری، می‌توانی که هم اینجوری بشوی، هم آنجوری بشوی. هم از سوادت استفاده کنی، هم از ولایتت. سواد بی ولایت، روح ندارد. مگر این اهل تسنن نیست که شما [کتاب] سیوطی که می‌خوانید برای اوست. آنها از علمای ما باسوادتر هستند. این آقایی که می‌بینی، باید کتاب آنها را بخواند. چرا اهل آتش هستند؟ چرا اهل آتش هستند؟ سواد که نجات‌دهنده نیست. عزیز من، تو به یک چیزی بناز که پرچم توحید داشته باشد، پرچم ولایت داشته باشد.

به دینم قسم، من قیامت را دیدم، پیغمبر اکرم یک سر و گردن از تمام مردم بلندتر بود. تمام اهل تسنن دورش ریخته بودند. یک عده‌ای هم از گنه‌کارها [هم بودند]، یک عده کمی بودند، اگر آنها مثلاً صد و پنجاه تا بودند، اینها پنجاه تا بودند. پیغمبر منتظر وحی بود، یک دفعه وحی به او رسید، گفت: هر کسی که کارت علی دارد، این‌طرف برود، هر که هم ندارد آن طرف برود. پیغمبر اشاره فرمود، گفت: مگر من نگفتم، خدا نفرمود: «الیوم اکملت لکم دینکم» چرا قبول نکردید؟ اینها تمامشان خیال می‌کردند حالا پیغمبر برایشان کاری می‌کند. مگر پیغمبر بی‌اجازه خدا، کار می‌کند؟ ما چه کار داریم می‌کنیم؟ هر کسی دارد از خودش یک حرفی می‌زند. هر کسی که کارت علی دارد، [نجات پیدا می‌کند]. به وجدانم قسم، من آنجا، همچنین آزادِ آزاد بودم، من نه جزء سُنی‌ها بودم، نه جزء گنه‌کارها، من خیلی آزاد بودم. خدا می‌داند آنجا چقدر تماشا دارد، قربانت بروم، بیایید نگاه به صفحه تلویزیون نکنید، آن‌وقت آنجا تماشا را به شما نشان می‌دهد، راحت تماشا می‌کنید. چنان من آزاد بودم که نگو، هیچ ملالی نداشتم؛ فقط جلوه نورانی پیغمبر را می‌دیدم، چشم از او برنمی‌داشتم، اصلاً به جمال مبارک پیغمبر خشک شده بودم. (صلوات).

آقا جان من، قربانت بروم، دکتر جان، مهندس جان که می‌ترسم بگویم، مهندس جان کجایی؟ تو داری چه چیزی می‌گویی؟ تو خودت به خودت نمره دادی، خودت به خودت نمره دادی، خب، فردای قیامت هم می‌گوید: تو خودت به خودت نمره دادی، مگر من دادم؟ من یک قدری مشکلم هست این را بگویم، مجبورم بگویم، به مهندسین جسارت نشود، به دکترها جسارت نشود، به علما جسارت نشود، والله، بالله، تالله، من مقصد ندارم. من به هیچ کس مقصد ندارم؛ اما دارم می‌بینم چه خبر است. نه اینکه به من بگویند، می‌بینم. اگر سواد ارزش دارد، این شلمغانی، مقامی داشت تا اینکه امام زمان تشریف نیاورده بود. شلمغانی است و مقام دارد. پدر این علی بن بابویه بوده، سه تا از علمای مهم بودند. حالا امام زمان آمده نائب معلوم کند، آقایان آمدند جلو، نمره می‌خواهند. گفت: برو به آن حسین بن روح بگو، بیاید بقال است. این هم مثل من بی‌سرمایه بوده است. چهار تا از این صفحه‌ها داشت، گفت: آقا امام زمان با شما کار دارد. گفت: چه کارم دارد؟ گفت: می‌خواهد شما را نائب قرار دهد. [حسین بن روح] گفت: می‌شود من [نائب] نشوم، می‌شود من بقالی‌ام را بکنم؟ گفت: نه، اَمر امام است، برو آن دوره‌گرد هم دارد دور می‌زند. بابا، دوره‌گرد است، تو او را مسخره می‌کنی! دکتر جان، مهندس جان، عالم جان، منبری جان، چطور به این نگاه می‌کنی؟ گفت: بیا، چرا آنها را قرار نداد؟ اگر سواد ارزش دارد چرا اینها را قرار نداد؟ حالا شلمغانی چه کرد؟ مقام دارد، نمی‌تواند از آن بگذرد، بنا کرد [گفتن] که ما شب با هم بیتوته داریم و شب چه کار داریم، آقا، لعنت‌نامه برایش نوشت. بروید در کتابها ببینید، در [کتاب] کافی نوشته، بروید ببینید. حالا لعنت‌نامه به او داده، ببین چقدر پُررو است! به جان خودم دارم می‌گویم، من از مهندس‌ها پُرروتر ندیدم. حالا ببین، چقدر پُررو است؟ تا حسین [بن] روح لعنت‌نامه را دستش داد، گفت: مردم، نه اینکه که امام زمان گفته: تو از ما دوری، گفت: گفته تو از گناه دوری، از معصیت دوری! ببین، چه کار کرد؟ بفرما.

پس قربانتان بروم، عزیز من، ببین، من چه چیزی می‌گویم؟ امام زمان ولایت می‌خرد، حسین [بن] روح یا آن دوره‌گرد ولایت دارد. ولایت می‌خرد، نه لباس. ولایت می‌خرد، نه خودخواهی. این است تفکر، بیایید تفکر به هم بزنید، بیایید برای خودمان یک فکری کنیم. والله، راست می‌گوید که «الآخرة بقا و الدنیا فنا». بیایید برای بقا یک فکری بکنید. من این را برعکس می‌گویم. می‌گویم: ما «الآخرة فنا، و الدنیا بقا» شدیم، بیا یک برای خودمان فکری کنیم. سواد، خوب است. من دوباره تکرار کنم؛ سوادی که روح داشته باشد. سوادی که روح ندارد، برای شما ضلالت است، برای شما گمراهی است. مگر نداریم که می‌گوید: علما افضل از انبیای سلف هستند؟ داریم، بیا آن بشو، بیا مرحوم حجّت بشو، افضل از انبیای سلف است. چرا «بل هم اضل» می‌شوی؟ آقا جان، چرا «بل هم اضل» می‌شوی؟ فرمان ببر، تقلید کن، من در آنجا مرحوم حجت را گفتم، دوباره تکرار می‌کنم. چند تا از زنها آمده بودند خانم ایشان را ببینند، می‌گفتند: به خانم کار داریم، فردا [آمدند، گفتند] به خانم کار داریم، گفت: خانم من هستم، گفتند: عجب! این کی هست؟ شب که شده بود آقا آمده بود گفته بود: آقا جان، آخر، یک پیراهنی، یک چادری [من باید داشته باشم، امروز] اینطوری شده است. گفته بود: آنها درست گفتند، تو خانم نیستی! خانم، زهراست، چادرش پینه دارد، کفشش پینه دارد، تو خانم نیستی، آنها درست گفتند.

خب، حالا، یکی از رفقا نقل می‌کرد می‌گفت یک نفر بود خیلی ماهر بود، روح‌ها را حاضر می‌کرد، هر چه کرد روح شیخ بهاء را حاضر کند نشد، خلاصه، قسمش داد، گویا قسمش داد، وقتی قسمش داد، آمادگی پیدا کرد، گفت: من فردا می‌آیم، فردا نه، پس فردا آمد، گفت: آقا، شما قسم خوردی، چرا اینطور کردی؟ گفت: ما تشییع جنازه حجت رفتیم، تمام روح صد و بیست و چهار پیغمبر آمده بود، تمام روح ائمه آمده بود، تمام روح صلحا آمده بود. خب بیا، در تشییع، ما هم تشییع رفتیم! آقا جان من، یک کاری بکن که آنها در تشییع بیایند. چرا؟ ایشان روز، به روز خرید می‌کرد، آن آدمش با من دوست بود، گفت: هر چه می‌گفتیم آقا، برنج بخریم، می‌گفت: زیاد مصرف می‌کنید، من جواب نمی‌توانم بدهم، جوابگو نیستم. روز به روز خرید می‌کنم. حالا چه خبر است؟ آیا ما همین‌جور هستیم؟ والله، بالله، اگر به جایی برسید، لذت دنیا پیش شما ذلت است؛ اصلاً لذت نمی‌برید. لذت [را]، شیطان می‌دهد. امروز به یکی از رفقا که الان در مجلس تشریف دارند گفتم، گفتم خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، می‌گفت: اهل تسنن، از نمازشان لذت می‌برند، از کارهایشان لذت می‌برند، شیطان به آنها لذت می‌دهد. تو یک وقت پا می‌شوی، موفق به [خواندن] نماز شب هم نمی‌شوی، یا یک کاری هم می‌خواهی بکنی، نمی‌شود. چرا او لذت می‌برد؟ آن [شیطان] به او لذت می‌دهد. مثل ناصبی می‌ماند، روایت داریم ناصبی زنا کند بهتر از آن است که نماز بخواند. نمازش به درد نمی‌خورد. [شیطان] لذت به او می‌دهد. [با] یقین به او می‌گوید: تو درست هستی. اما تو چه هستی؟ تو می‌بینی یک شب کسل هستی. بابا، غصه نخور. عزیز من، تو از علی سهام می‌بری، یک شمشیر زده افضل از عبادت ثقلین، یک نفس کشیده افضل از عبادت ثقلین، چقدر تو سهام می‌بری؟ اما اهل تسنن سهام از عُمَر می‌برند. عزیز من، الان اگر یک قدری ناراحت هستی، بگیر بخواب.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه