منتخب: غلام امام حسین

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) کفواً أحد است. حضرت زهرا (علیها السلام) کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.

گفتار متقی [۱]

شما وفای امام حسین (علیه السلام) را ببین، به غلامش نوشت: غلام‌جان! آزادت کردم، برو عزیز من! تو غلام من بودی، اگر بخواهی خودت را بفروشی، خیلی با قیمت، تو را می‌خرند؛ اما من آزادت کردم. از تو عذرخواهی می‌کنم، ممکن است که با یک فکری آمده باشی، حالا این‌جا باید خونت ریخته شود، من آزادت کردم، برو! امام حسین (علیه السلام) این نامه را نوشت، امضا کرد و به او داد؛ برای این‌که مردم بدانند این غلام گریزان نیست! این‌قدر غلام بامعرفت بود! فوراً امر را اطاعت کرد، چقدر باادب است! غلام رفت و با چشم گریان برگشت؛ می‌خواست تتمه عمرش در راه امام حسین (علیه السلام) باشد. صدا زد: آقا! مولای من! چندین وقت غلامت بودم، همه جا مرا رهبری کردی، حالا انگار کم‌لطفی می‌خواهی بکنی، حسین‌جان! من یک فکری کردم، فکرم این‌است که هم رویم و هم خونم سیاه است، تو نمی‌خواهی قاطی شهدایت بشوم؛ چون‌که دیشب گفتی همه کشته می‌شوند، طفل علی‌اصغرم هم کشته می‌شود، معلوم می‌شود که همه شهید می‌شوند، تو نمی‌خواهی من این‌جوری باشم.

در تمام صحرای کربلا هیچ‌کس مطابق غلام، امام حسین (علیه السلام) را ناراحت نکرده است. خدا می‌داند این حرفی که غلام زد با جگر امام حسین (علیه السلام) چه کار کرد؟! امام دید در جوّ این عالم، غلام از دستش ناراحت است. تو چه شیعه‌ای هستی؟! چرا این همه مردم را ناراحت و ناراضی می‌کنی؟! تو چه دوست امام حسین (علیه السلام) و پیرو او هستی که این کارها را می‌کنی؟! مگر نباید رهبرت را اطاعت کنی؟! باید مثل امامت باشی! بیا حقیقت حسین (علیه السلام) را عمل کن! حالا غلام آمد و گفت: آقاجان! به من اجازه بده بروم جانم را فدایت کنم، به میدان آمد، اهل کوفه گفتند: حسین چقدر بیچاره شده که غلامش را هم به میدان فرستاده است! خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند، گفت: در تمام صحرای کربلا امام حسین (علیه السلام) صورت به صورت دو نفر گذاشت: یکی آقا علی‌اکبر و دیگری غلامش گذاشت.

وقتی غلام شمشیر خورد و افتاد، جسارت می‌کنم امام حسین (علیه السلام) مثل باز شکاری دید که تا غلام زنده است و جان دارد باید بالای سرش برود، مبادا یک نفر زیر این آسمان از دستش ناراحت باشد. ببین امام حسین (علیه السلام) چه کار می‌کند؟ خم شد و صورت به صورتش گذاشت و او را سجده کرد. چرا؟ غلام فدای حسین (علیه السلام) شد. حالا می‌خواهد یک چیز بالاتری به او بدهد. امام دارد امر را سجده می‌کند، می‌بیند که غلام جان‌فشانی کرد و فدای ولایت شد؛ جزء ذات شد؛ جزء خودش و پدرش امیرالمؤمنین (علیه السلام) و مادرش زهرای عزیز (علیها السلام) شد؛ آن‌وقت صورت به صورتش گذاشت. ببین وقتی غلام فدای ولایت شد، چه ارزشی پیدا کرد!

دقیقه‌ای، ثانیه‌ای امام حسین (علیه السلام) به خودش اجازه نداد که تأمل کند، فوراً بالای سر غلام آمد. چرا این‌قدر سریع بالای سرش آمد؟ می‌خواست ببیند رویش سفید شده است. یک‌دفعه فرمود: خدایا! روی این غلام را در دو دنیا سفید کن! یک تصرف به غلام کرد، دوباره جانش در بدنش آمد، غلام خیلی شهامت پیدا کرد؛ تا حتی شاید نشسته باشد، دید رویش سفید شده است. خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند، گفت: غلام مثل صدها خورشید در میان شهداء می‌درخشید، دید رویش سفید شده است. امام حسین (علیه السلام) یک نگرانی داشت، این‌جور از خودش دور کرد.

خدایا! روی ما هم سیاه است، خدایا! به حق امام حسین (علیه السلام) روی ما را سفید کن! وقتی آدم یاد این حرف‌ها می‌افتد، می‌فهمد که رویش سیاه است! خدایا! یک عمری به ما گفتی یک کاری بکن! ما نکردیم. گفتی نکن! ما کردیم. به حق آقا علی‌اکبر، به حق مقامی که به این غلام دادی، به ما هم بده. خدایا! ما را جزء عزاداران امام حسین (علیه السلام) قرار بده، ما از آن کسانی باشیم که می‌گویی اگر یک لکه اشک برای امام حسین (علیه السلام) ریختی، گناه إنس و جنّ کرده باشی، از سر تمام گناهانت می‌گذرم؛ اما گناهی [گریه‌ای] که از روی ولایت باشد نه خباثت. ابن‌سعد هم گریه کرد؛ اما به جای ولایت، خباثت داشت. [۲]

فهرست فرمایشات منتخب

یا علی

  1. سخنرانی عاشورا ۸۴ (دقیقه ۴۵)
  2. سخنرانی عاشورا 84 و معرفت 77 و حرکت امام حسین از مدینه به مکه 84 و غلامان ولایت 76 و تولی و برائت 75 و کتاب حُرّ
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه