عاشورای 84

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

عاشورای 84
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1384-11-20

تو خیال می‌کنی ولایت داری! باید امر ولایت را اطاعت کنی

چقدر خوب است به انسان بگویند حرف ولایت را بزن. اگر به تو گفتند حرف ولایت را بزن، او تو را یاری می‌کند؛ اما اگر گفتند حرف ولایت را نزن، نه. اما به شما نه گفته‌اند بزن، نه گفته‌اند نزن. اگر کسی بخواهد حرف ولایت را بزند، خیلی باید توجه کند. شروع که می‌خواهد بکند، بگوید آقا جان، امیرالمؤمنین علی، زهرا جان یاری کن؛ من بتوانم حرف ولایت را بزنم. یا اینکه خیلی توسعه بالا نگویید. اگر توسعه بالا بگویید، باقی می‌آورید. چقدر این را می‌گویند. یکی از اولیای امور که برای خودش خیلی مهم است گفت: هر طرحی ریختیم اشتباه شد. گفتم: این طرح را به امر نمی‌ریزید، اشتباه می‌شود. ما هم هر طرحی به غیر ولایت بریزیم اشتباه می‌شود. عزیز من! شما به ماوراء رفتید، حالا پایین بیایید. تو خیال می‌کنی ولایت داری. باید امر ولایت را اطاعت کنی. کجا امر را اطاعت کردی؟ پس اگر یقین ولایت داری، باید امر ولایت را اطاعت کنی. تو هنوز از تلویزیون نمی‌توانی بگذری، هنوز چهار چشمی نگاه به خارجی‌ها می‌کنی، تو ولایت داری؟ تو اینقدر ولایت داری که به بهشت بروی. آن یهودی هم دارد. یهودی هم اگر ولایت داشته باشد، بهشت نمی‌رود؛ اما نمی‌سوزد. بیشتر ولایت ما اینطوری است. تو هر کاری می‌خواهی بکنی باید با ولایت باشد. تو اگر از پیشت می‌رفت، اگر می‌گفتند برقص، می‌رقصیدی! یک قدری مثل من کامل شدی وگرنه آن کار هم می‌کردی. عزیز من! باید امر ولایت را اطاعت کنی.

کسی که ولایت دارد، نباید امر خلق را اطاعت کند. اگر مردی به میدان بیا. تو امر چه کسی را که اطاعت نمی‌کنی؟ او هم خواجه حافظ شیرازی هست که یا ماشین نداری، یا وقتش را نداری. وگرنه می‌روی و می‌گویی آقای حافظ شیرازی! من امرت را اطاعت کردم، خواجه حافظ شیرازی اینجا آمدم! خواجه حافظ، اینقدر قسط دادم و دعا کردم که تصادف نکنم تا پیش تو بیایم! می‌خواهی امر او را اطاعت کنی! ولایت‌هایی که ما داریم مثل چک بی‌امضاء می‌ماند. ولایت هم که دارد، باید کارت ولایت داشته باشد. کجا کارت ولایت داری؟ عزیز من! به دینم قسم، ولایتی که من و تو داریم مثل چک بی‌امضاء است. من می‌گویم، دلتان را خوش می‌کنم، حالا ناراحت نباشید، بالاخره من یک آدمی هستم که دل شما را خوش می‌کنم. ما چهار چشم داریم. دو چشم حیوانی داریم، قشنگ بنویسی و تخصص بگیری و نمره بدهی و نمره بنویسی. این مثل حیوان هست که به او داده است که در چاله نیفتد و علف بد نخورد، جای بد نرود. جسارت می‌شود. من خودم را می‌گویم و به شما کار ندارم. یک الاغ از کوچه عبور کند، پایش در جوی برود، اگر ده سال دیگر او را بیاوری، دوباره پایش را اینطوری می‌کند. چقدر پای تو در چاله رفته، دوباره به چاله می‌رود. چقدر گولت زدند، دوباره گول می‌خوری. جگرم از دست مقدس‌ها خون است. دیدی که گول خوردند، تو دوباره گول می‌خوری. عزیز من! قربانتان بشوم! ببینید من چه می‌گویم. آن کسی که ولایت دارد با آن دو چشم ولایت باید کار کند، نه با چشم حیوانی. این دو چشم حیوانی را به تو داده است که خودت را حفظ کنی.

تو به فکر گرفتن هستی، به فکر دادن باش

جوانان عزیز! تخصص بگیرید. اگر می‌خواهی تخصص بگیری، عهد و پیمان با خدا ببند. خدا! امام زمان! اگر تخصص گرفتم از آن درآمدم به فقرا رسیدگی می‌کنم. تو جزء شهدا هستی. می‌گوید اهل علمی که درس بخواند به این عنوان که دست مردم را بگیرد، این جزء شهدا است. محصلینی که دارند درس می‌خوانند به فکر باشند که دست مردم را بگیرند، جزء شهدا هستند. آقا جان من! کجا جزء شهدا هستی؟ تو همیشه یک چیزی باقی داری. به تمام آیات قرآن، دارم می‌بینم و می‌گویم، نه اینکه کسی به من بگوید، اغلب شما کسری دارید. هنوز آنکه پیدا نکردید، تلویزیونتان را رنگی کنید، فرشتان را اینطوری کنید، دکورتان را اینطوری بکنید، برای خانم چه چیزی بگیرید، برای بچه چه چیزی بگیرید. تو به فکر گرفتن هستی، به فکر دادن باش. دستت را باز کن. الان شما در این ماه محرم چه کار کردی؟ تمام رفقای من گوسفند دادند، برنج دادند، پول دادند. اینقدر برنج دادند، که فلانی می‌گوید دیگر نمی‌خواهیم. تو چه کار کردی؟ تو در چشم حیوانی هستی، باید با چشم ولایت کار کنی. مگر آنها نبودند که سه روز، سه روز غذا نمی‌خوردند و به مردم می‌دادند؟ چقدر مرغها را می‌گیرید؟ دارم می‌بینم مرغ‌ها را می‌خرید و داخل فریزر می‌گذارید. آیا یکی را هم به قوم و خویش‌هایت دادی؟ به همسایه‌ات دادی؟ برای آخرتت گذاشتی؟

من خودم را می‌گویم. من یک وقت اگر در مغازه بودم، اگر یک چیز بهتر داشتیم، تندتر می‌آمدم. می‌گفتم: حسین، تو هنوز حیوان هستی. خودت را باید هدایت کنی. حضرت می‌فرماید: اگر خودت را هدایت کردی، یکی دیگر را هدایت کردی، عالمی را هدایت کردی. تو بیا خودت را هدایت کن تا عالمی را هدایت کنی. تو بیا توی خودت. من توی خودم بودم که به اینجا رسیدم. دیدم یک چیز بهتر داریم تندتر آمدم. گفتم: تو هم مثل الاغها می‌مانی، یونجه می‌بینند، جفت، جفت می‌زنند. اگر من بخواهم که شما چیزی به من بدهید، مثل الاغ می‌مانم که یونجه می‌خواهم. من ولایت شما را می‌خواهم. علی (علیه السلام) همین‌جور بوده است. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند. می‌گفت: کسی هزار شتر سرخ مو داشت به آنها نگاه نمی‌کرد. به دکان میثم می‌رفت، میثم جان چطوری؟ میثم چه کار می‌کنی؟ چرا بیکاری. یک دو من خرما داشت. تو به قوم و خویش فقیرت سر زدی؟ تا به حال زیر دست و بال او را گرفتی؟ تو کجایی؟ آن کسی که ولایت دارد و حرف ولایت می‌زند، باید با چشم ولایت کار کند. چشم حیوانی به اندازه ضرورت کارش هست.

تا چه موقع بیدار نمی‌شوید؟ تا چه موقع هوشیار نمی‌شوید؟ تا چه موقع فکرتان را به کار نمی‌اندازید؟ عزیز من! دیگر بس است. عمر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، اشرف مخلوقات، شصت و دو سال بوده است. چقدر می‌خواهی بمانی؟ آقا چند سالت است؟ چه کار کردی؟ برای فقرا خانه‌ای ساختی؟ «نه»، به فقرا رسیدگی کردی؟ «نه»، به قوم و خویش‌هایت رسیدگی کردی؟ «نه». چند دفعه به حج عمره رفتی؟ تو هم یک بنده خدا را روانه کن برود. یک بنده خدا را روانه حج کردی؟ «نه». شب به در خانه قوم و خویشت که می‌خواست دخترش را شوهر بدهد رفتی؟ «نه». همه «نه» است. خدا هم می‌گوید «نه». بهشت می‌روی؟ «نه». فردوس می‌روی؟ «نه». پیش امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌روی؟ «نه». عزیز من! مواظب باش به گیر «نه» نیفتی. توجه کن، ببین کسانی که دنبال خلق رفتند، چه روزگاری پیدا کردند؛ کسانی که دنبال خلق رفتند و عبادتی شدند، چه روزگاری پیدا کردند. تمام گناهانی که در عالم انجام می‌شود، تقصیر آن دو تا است. آنها جلسه بنی ساعده درست کردند. آقا امام حسین (علیه السلام) نمی‌گوید من کشته اهل کوفه هستم، می‌گوید: من کشته جلسه بنی ساعده هستم که دور هم نشستند و پدر من را از ولی بودن کنار انداختند و خلق حساب کردند. تو هم همین هستی و من هم همین هستم. او این کار را با ما کرد، حالا برادرت هست!؟

اصلاً خلق، حق امر ندارد

عزیز من! قربانتان بروم! ببین آنها که اینطوری شدند، امر خلق را اطاعت کردند. اصلاً خلق حق امر ندارد؛ یعنی خودش باید به امر باشد. امر را به ما بگوید. این درست است. آنها چه کار کردند. آنها رفتند و امیرالمؤمنین را در خانه گذاشتند و این کار را کردند. حالا ببین چه کار کردند؟ حالا شما کمی فکر کنید ببینید ما مصداق آنها نباشیم. حالا آمدند جلسه بنی ساعده درست کردند، به اصطلاح خودشان خلیفه هم درست کردند، از اینجا به مکه رفتند، زیارت قبر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را کردند. حالا به حج رفتند. حالا امتحان آمد. حالا امام حسین (علیه السلام) هم خطبه‌ای که در جبل عامل خواند، (بروید بخوانید، ببینید چقدر امام حسین (علیه السلام) صحبت کرده است) آن را هم کنار گذاشتند و دنبال امام حسین (علیه السلام) هم نیامدند و حج به جا آوردند و به کوفه رفتند. حالا یک امتحان پیش آمد. به حرف او رفتند، همین حاجی‌ها آمدند و امام حسین (علیه السلام) را کشتند. تو چه کاره‌ای؟ چرا؟ عبادت‌کن، مقدس، حواسش دنبال عبادتش است، حواسش دنبال ولایت نیست. اینها بی‌ولایتی آنها در صحرای کربلا افشاء شد. گفت: برای چه من را می‌کشید؟ گفتند: «بغضاً لأبیک». اینها مکه به جا آوردند، عمره به جا آوردند، بیتوته‌های شب و... را داشتند، «بغضاً لأبیک» داشتند. بترسید از این که خدای نکرده، ما یک موقع بغضی داشته باشیم. کجا حب داری؟ وقتی امر اینها را اطاعت کنی. معامله ربوی نکن. بگو: «چشم». نگاه به زن مردم نکن، بگو: «چشم». نگاه به بچه مردم نکن، بگو: «چشم». به فکر فقرا باش، بگو «چشم». زبانت خوش باشد، بگو «چشم». چشمت را حفظ کن، بگو «چشم». هر روز مدل ماشینت را عوض نکن، به قدر ضرورت داری می‌روی و می‌آیی. بس است. این خانه که داری قشنگ است، دیگر خوب است، مدلش نکن، آنجا مدلت می‌کنند! آنجا تو را به سوی مدلها روانه می‌کند، تو را به پیش فقرا روانه نمی‌کند، تو را پیش طرفداران امیرالمؤمنین (علیه السلام) روانه نمی‌کند. امر را اطاعت کن تا ولایتت کامل باشد. کجا امر را اطاعت کنی؟ دوباره آمدم اینجا تا تذکر بدهم. حالا آنها امر را اطاعت نکردند، فقط عبادت کردند.

حیای حر باعث نجات او شد

والله، روایت داریم امام حسین (علیه السلام) یک روز وقت خواست. خدا می‌داند دیشب چه بر سر من آمد. دید [امام حسین (علیه السلام)] کنار خیمه آمد و همه تیغ‌ها را می‌کند. آقا چه کار می‌کنی؟ گفت: می‌خواهم فردا به پای بچه‌ها تیغ نرود. چه خبر است؟ آقا جان من، حالا می‌گویند: «بغضاً لأبیک». آخر امام حسین (علیه السلام) چه کار کند؟ گفت: آخر، من چه کار کردم؟ چه حلالی را حرام کردم، چه حرامی را حلال کردم؟ گفتند: «بغضاً لأبیک». مقدس، حواسش پیش عبادتش هست. منظورم همان شبی هست که امام حسین (علیه السلام) یک فرصتی داشت. روایت داریم اینقدر آنها خدا، خدا می‌کردند که صدایشان تا آسمان می‌رفت. اگر بی‌علی، خدا را صدا بزنی، خدا می‌گوید: کوفت! برو گم شو. من به تو گفتم امر مرا اطاعت کن، تو امر مرا زیر پا گذاشتی، حسین مرا می‌خواهی چه کار کنی؟ زیر سم اسب کنی. حالا خدا می‌گویی؟!

عزیزان من! اگر علی گفتید، باید امر علی را اطاعت کنید. بیایید به فکر خودتان باشید. عزیزان من! حالا امام حسین (علیه السلام) یک شب وقت خواسته است. چه کار کند. در جای دیگر گفتم: حسین، همه جانش «هل من ناصر» است. حالا که حر به مادرش احترام کرده است، امام حسین (علیه السلام) می‌خواهد او را نجات دهد. ای حر، تو مرا احترام کردی، جوابت را دادم. گفتم: مادرت به عزایت بنشیند. گفتی: چون مادرت زهرا هست، جوابت را نمی‌دهم. حسین جان، من مطابق هزار سوار هستم. من قدرتم را در مقابل تو می‌شکنم و در مقابل مادرت سرکشی نمی‌کنم. اگر من جواب تو را بدهم، به مادرت زهرا بی‌احترامی کردم، من جوابت را نمی‌دهم. ولایت، این است. حالا حسین (علیه السلام) می‌خواهد پاسخ دهد، چه کار کند؟ چه چیزی به او بگوید؟ رفقای عزیز! والله، من دیدم به من دادند. عزیزان من! من نمی‌خواهم خودم را افشا کنم، بعضی از شما کشش ندارید، می‌گویید فلانی تعریف خودش را کرد. تو اگر عبادتی داشته باشی که ریا نکنی، اگر هر چقدر هم کم باشد، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به تو عطا می‌کند. زیادی عبادت، گرفتاری دارد. باید به امر بکنی، عطا می‌کند. حالا امام حسین (علیه السلام) می‌خواهد به حر عطا کند. چه کار کند؟ نجاتش بدهد. به خاطر آن حیا که دارد، می‌خواهد عطا کند. چه کار کند؟ ابن سعد با امام حسین (علیه السلام) بیتوته‌ای کرد، ابن زیاد خبردار شد، ابن زیاد به شمر هزار سوار داد و گفت: شمر! برو بگو یا امام حسین (علیه السلام) را بکش یا سردار لشکری را از او بگیر. خدا نکند که پایبند به ریاست بشوی، حسین‌کش می‌شوی. پایبند به ریاست نباش. پایبند به «امر کنی» نداشته باش، امر را اطاعت کن. حالا یک شب وقت می‌خواست. گفت: ابن سعد تو که با امام حسین (علیه السلام) بیتوته کردی چه کار می‌کنی؟ خب، سردار لشکر است. گفت: من امام حسین (علیه السلام) را می‌کشم، توبه می‌کنم و به سلطنت ری هم می‌رسم. گفت: راست، راستی حسین را می‌کشی؟ گفت: آری. گفت: من بروم اسبم را آب بدهم. پسر جان، بیا پشت من بنشین برویم. پسر هم همراه پدر آمد. حالا آمده می‌گوید: حسین جان، من توبه‌ام قبول می‌شود؟ می‌گوید: آره، پسرم. عزیزم، چرا نشود؟

جوانان عزیز! حیا باعث نجات او شد. حیا داشته باش. احترام یک پیرمرد را بگیر، احترام پدرت را بگیر، احترام مادرت را بگیر، او هم یک موقع برای خودش شخصیتی داشته است. الان خدا می‌داند به حضرت عباس قسم، که ولایت شما به من متصل است وگرنه من چهار دست و پا می‌روم. اگر بدانید، پای من سیاه شده است. دیگر من قوه ندارم؛ اما وقتی قدرت داری، قدرتت را در امر بشکن، در برابر یک پیرمرد، مادرت و یک بزرگی تواضع کن. گفت: حسین جان! من از تو یک خواهشی دارم. من کسی هستم که دل خواهرت زینب را شکستم، دل سکینه و ام کلثوم را شکستم، تو به من گفتی از این طرف بروم، از آن طرف بروم، گفتم: باید باید از امیر اجازه بیاید. من نگذاشتم از این طرف و آن طرف بروی. حالا فکر حر، آن فکر خیلی بالا نیست. گفت: کاش گذاشته بودم می‌رفتی کشته نمی‌شدی. حالا دلم می‌خواهد اجازه بدهی من زینب و ام کلثوم را ندیدم، جانم را فدا کنم. آمد رجزی خواند، خیلی‌ها را به درک واصل کرد. یک حرف دیگرش هم این بود، گفت: آقا جان! دلم می‌خواهد اول بچه‌ام برود. گفت: حر، مقصدت چیست؟ گفت: می‌ترسم وقتی من کشته شدم، بچه‌ام کشته نشود. والله، این حرف القای خداست. شاید باشد، یا نباشد. باطن حر دارد کار می‌کند. گفت: آقا جان! حسین جان! تو داغ اکبر را می‌بینی، من هم می‌خواهم داغ بچه‌ام را ببینم. من یک قدری به تو اتصال بشوم، تو از من گذشتی، شاید خدا هم از سر من بگذرد. قربان آن کسی که دارد در ماورای امام کار می‌کند.

عزیزان من! کجا کار می‌کنیم؟ حالا می‌خواهم این را به شما بگویم. یقین کنید. من این که امام حسین گفت: بگذار بروم و حر نگذاشت برود، خیلی میانه‌ام با حر خوب نبود. آن سالی که کربلا رفتم، گفتم: شد می‌روم، نشد نمی‌روم. من خدمت‌گذار آنها بودم؛ چون زوار امام حسین (علیه السلام) بودند، چیز می‌خریدم، کفششان را جفت می‌کردم، اینها به حرف من بودند تا شب هشتم نرفته بودند. یک وقت دیدم نجف رفتم و امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) وسط ضریح ایستاده است. به خود علی راست می‌گویم، به من خطاب کرد: حسین، چرا نمی‌روی نائب ما حر را زیارت کنی؟ فقط زبانم کار می‌کرد. علی جان! چشم، چشم، چشم. صبح گفتم: رفقا، بیایید سر قبر حر برویم. حالا کفشهایم را بر گردنم انداختم و پابرهنه شدم. آن سال جاده آسفالت نبود، چقدر تیغ به پایم رفت. گفتم: من خلاف کردم. سر قبر حر رفتم. سلام کردم و گفتم: آقا جان! تو نیم ساعت جانت را فدای امام زمانت کردی، تو نائب اینها شدی. تو را به حق آقایت حسین، از حسین بخواه من هم یاور امام زمان باشم. آقا جان، بیا با ولایت باش، ولایت به تو یاد می‌دهد چه چیزی بخواهی. این حرفها را قبول کنید و عمل کنید. منِ بچه رعیت، کجا می‌توانم این را از حر بخواهم؟ حالا می‌گویم آقا جان! تو خیلی پیش حسین آبرو داری، اینقدر آبرو داری که پدر حسین تو را نائب خودش قرار داده است. نائب امام زمان، آقا امام حسین (علیه السلام) چه کسی هست؟ مسلم است. حالا امیرالمؤمنین (علیه السلام)‌ هم تو را تصدیق کرده است و نائب شدی، حالا من هم یاور تو باشم. رفقای عزیز! بیایید از ولایت حمایت کنیم، نمی‌گویم اینقدر حرف ولایت نزن، بزن و عمل کن. حالا یک شب امام حسین (علیه السلام) وقت خواست، حر را نجات داد.

«حب علی ایمان است و بغض علی کفر است». اهل کوفه بغض داشتند، بغض علی را داشتند، آنجا افشا شد. من و شما هم یک موقع در دنیا یک چیزهایی داریم که وقتی به ریاست برسد افشا می‌شود، خدا نکند. می‌خواهم یک چیز کوچکی به شما بگویم. می‌خواهم به شما بگویم من از بچگی تفکر داشتم. شاید این چاله میدان را یادتان باشد، هرز آب قم در این چاله میدان می‌آمد. من هشتاد و خرده‌ای سال دارم. اینها تیغ می‌بردند، آن موقع که نفت نبود، گازوئیل نبود، الان دستگاه‌ها سلطنتی شده است. شکر خدا کنید. به یکی از این سفورها، که سرسفور بود گفته بودند که این الاغ‌ها اینجا نایستند. این دست می‌گذاشت روی الاغ، الاغ با بارش صد تا، دویست تا غلت می‌خورد و ته این چاله می‌افتاد. حالا اگر این سفور حکومت در دستش بود، چه کار می‌کرد؟ من همانجا ماتم برد. بترسید از وقتی که حکومت دست شما بیفتد، از حکومت فرار کنید. حضرت فرمود: در آن زمان مثل گلیم کهنه باشید، کنار بروید. اسم در نکنید. آقای مهندس، آقای فلان، پدرت را درمی‌آورد. خریدار، تو را می‌خرد و یک باری هم بار تو می‌کند.

حالا عزیز من! قربانتان بروم! کم کم می‌خواهم برای شما روضه بخوانم. خدا علمای واقعی را رحمت کند. آنها که همه‌اش حسین گفتند و مردند، علی گفتند و مردند. مقلدین آنها هم همین طور بودند. به تمام آیات قرآن، مادرم علی گفت، علی گفت، دیگر نمی‌توانست عل. عل کرد. پدرم آنجا بود، خدا او را بیامرزد. خدا پدرهای شما هم بیامرزد و کسانی که پدر دارند به آنها ببخشد. یک وقت دیدم حال او منقلب است. بالای پشت بام رفتم. گفتم: خدایا او را بیامرز و او را ببر. دیدم روز حال او خوب شد. خانواده گفت: نمی‌روی؟ گفتم: پدرم امروز روز آخرش هست. حال او قدری خوب شد، اول گفت: «لا اله الا الله»، علی با یازده فرزندش بر حق است و دوباره گفت: «لا اله الا الله»، «محمد رسول الله» و دوازده امام همه بر حق هستند. یک وقت رو به قبله نشست و بر سر خودش زد و گفت: ای خدا! اگر گلپایگانی را آمرزیدی، کاری نکردی. اگر من گنه‌کار را آمرزیدی، کاری کردی. انگار صد سال هست که افتاده است. یک بچه داشتم گفت: بابا، بیا ببین بابا مشهدی رضا مثل گل هست. اصلاً چنان او می‌درخشید؛ اما سخی بود. یک جالیزی داشت. هر کس می‌آمد می‌گفت: هندوانه یا خربزه بگیر، بیاور. یک قابلمه هم داشت هر چیزی بود در آن می‌ریخت و هر کسی هم که می‌آمد می‌گفت: بیا بنشین و بخور. سخاوت، شما را نجات می‌دهد. سخی باشید. تا می‌توانید از این ورثه بدزدید. به حضرت عباس، هر چقدر به دامادت بدهی، داماد بیشتر به تو فحش می‌دهد، یک تشکر نمی‌کند. از او بگیر.

شما یک قدری تفکر داشته باشید. اهل کوفه از اول ولایت نداشتند. به نماز و روزه‌هایشان نگاه نکن، به حج عمره‌هایشان نگاه نکن، به گریه‌هایشان نگاه نکن. علی آنجا حکومت داشت، تصمیم گرفتند زینب و امام حسین (علیه السلام) را از کوفه بیرون کردند. گفتند: باید از کوفه بیرون بروید. آخر، زینب آنجا ملکه بود. اینجا معلوم است که با اهل بیت خوب نیستند. وقتی زینب وارد کوفه شد، به او جسارت می‌کنند. حالا در کوفه اسیر شده است. اینها چه کار کردند؟ حسینی‌ها بیایید واقعاً حسینی شویم. والله، امر به شما جزا می‌دهد. مگر امیرالمؤمنین (علیه السلام) را قبول ندارید؟ خدا می‌گوید: عبادت انس و جن کنی، علی را به «الیوم اکملت لکم دینکم» قبول نداشته باشی به صورت تو را در جهنم می‌اندازم. حالا آن روز نیامده، حالا ما با آنها علی را قبول ندارند هستیم. حالا حضرت می‌فرماید: هر کسی را که دوست داشته باشی، با او محشور می‌شوی؛ یا به امر هر کسی راضی باشی، با او محشور می‌شوی. عزیز من! بیایید قدری تفکر داشته باشید.

بیایید امر را اطاعت کنید تا امام حسین (علیه السلام) شما در بغل بگیرد

آقا جان! می‌خواهم این جمله را به شما بگویم. روز تاسوعا، دور امام حسین (علیه السلام) را گرفتند دیگر نمی‌گذارند کسی برود و بیاید. تاسوعا این بود. امام حسین (علیه السلام) هم یک شب وقت خواست و شب شد. اول که خندق کندند. خیلی اصحاب زحمت کشیدند. امام حسین (علیه السلام) گفت: ما فردا کشته می‌شویم و حتی طفل علی اصغر هم شهید می‌شود، هر که می‌خواهد برود. فوج فوج رفتند. اینها که رفتند ام کلثوم در بغل زینب دوید و گفت: خواهر، همه رفتند. آقا ابوالفضل العباس گفت: خواهر جان، فردا کسی را باقی نمی‌گذارم. علی اکبر به میمنه بزند و من به میسره می‌زنم. چون آقا ابوالفضل ارادة الله بود. رفقای عزیز! آرام به شما می‌گویم اگر مؤمن باشید، ارادة الله هستید. هر کاری بخواهید بکنید، می‌کنید؛ یعنی اگر شما کاملا مؤمن باشید، ارادة الله هستید. الان بیشتر شما ارادة الله هستید، حالی‌تان نیست. چه کاری خواستید انجام بدهید انجام نشده است؟ چون دوستان امیرالمؤمنین (علیه السلام) هستید. حالا ابوالفضل ارادة الله هست، امام حسین (علیه السلام) شمشیرش را زد، شکست. دید آن عهدی که با خدا دارد، آقا ابوالفضل به آن عهد خیلی توجه ندارد که باید امام حسین (علیه السلام) به آن عهد عمل کند. اگر اینجوری بشود و این‌ها این کار را بکنند، این می‌شود مثل یک جنگی و امام حسین (علیه السلام) پیروز شد. این نیست.

امام حسین (علیه السلام) حسابش را کرد و گفت: عباس جان، تو برو آب بیاور. اما چه کار کرد؟ تا دید حرف آب است. سکینه دوید و گفت: عموجان، برو بیاور. اگر به قیمت جان است، من جان می‌دهم. آقا ابوالفضل مشک را برداشت و رفت. چهار هزار تیرانداز از برق شمشیر آقا ابوالفضل همه فرار کردند؛ اما اینها نامردی کردند. حالا داخل شریعه رفت و مشتی به آب زد و دید که تشنه‌اش است. گفت: عباس، برادرت تشنه است. آب را روی آب ریخت. اسب ادب شده، آب نخورد. عباس، دوباره آب را اینطوری کرد تا اسب رفت و آب خورد. اصلاً من این را به شما بگویم این که می‌گوید منبر نسوزان باید این منبر، منبر باشد. به یک عده‌ای گفتم: شما منبر را چوب نکنید، چوب را منبر کنید. روی منبر باید حرف اهل بیت زده شود. مگر امام سجاد نگفت: یزید من بالای چوبها بروم؟ آن منبری که یزید بالای آن می‌رود، آن منبر چوب است. آن منبری که آقا امام سجاد برود، آن منبر است.

حالا مشک را پر از آب کرده است می‌خواهد برود، ظالمی دست آقا ابوالفضل را قطع کرده است، ظالمی دیگر دست دیگرش را قطع کرده است. بعضی از روضه‌خوانها خیلی بی‌ادب هستند. یک نفر روضه می‌خواند، یکی از گوشه‌ای گفت صدایت بگیرد، گرفت. یکی از مداح‌های ممتاز قم یک حرفی زد، من به او گفتم: صدایت بگیرد، صدایش گرفت. تا آخرش هم گرفت. حالا آقا ابوالفضل گفت: تیر به چشمم بزنید، به مشک آبم نزنید، دادم به سکینه وعده آب. وقتی تیر به مشکش زدند، دیگر ناامید شد. یک ظالمی از پشت سر چیزی به فرق عباس زد که دیگر توان ظاهری او تمام شد. تا می‌خواست از روی اسب بیفتد، سرازیر شد. زهرای عزیز، آقا ابوالفضل را در بغل گرفت. والله، هم زهرا کربلا بوده است، هم علی و هم پیامبر؛ اما اینها اجازه دفاع نداشتند. حالا بغلش کرد و گفت: پسرم! عزیز من، همیشه ادب را مراعات کنید. در تمام مدت عمر، آقا ابوالفضل به برادرش نگفت برادر. گفت: چون که من از زهرا نیستم، از ام البنین هستم. امام حسن باید به تو برادر بگوید. من لیاقت برادری ندارم. حالا وقتی زهرای عزیز او را در بغل گرفت و گفت پسرم؛ یک دفعه صدا زد: برادر، برادرت را دریاب.

امیدوارم زهرا شما را در بغل بگیرد. به تمام آیات قرآن راست می‌گویم، یک وقت امام حسین (علیه السلام) داشت با زینب می‌رفت. من ایشان را ملاقات کردم، مرا در بغل گرفت. خدا می‌داند به امام حسین (علیه السلام) پاهایم بالا بود، روی زمین نبود. سرم را پایین انداخته بودم. دستش را به دست من داده بود. یک وقت می‌گفتم: ای خدا، من می‌خواستم سگ در خانه حسین باشم، امام حسین (علیه السلام) دارد با من چه کار می‌کند؟ آخرش گفت: فلانی، زینب خواهرم است؛ یعنی انگار اجازه گرفت. بیایید امر را اطاعت کنید، حسین شما در بغل می‌گیرد؛ اما نباید به تلویزیون و ویدئو و غیر خدا نگاه کنید. عزیز من! تو باید سنخه بشوی. امام صادق (علیه السلام) هم می‌گوید: شما عضو ما هستید، وقتی گناه کردید جدا می‌شوید.

حالا می‌خواهم شما را به کربلا ببرم. کربلا، پربلا. حالا ببین چقدر امام حسین (علیه السلام) عاطفه دارد. روایت داریم آن شب در صحرای کربلا گفت: هر کسی که می‌خواهد برود، برود. همه بلند شدند و حرف‌هایی زدند. مسلم بن عوسجه گفت: ما را گرگ‌های بیابان بخورد. یک وقت به آقا ابوالفضل العباس رو کرد و گفت اگر می‌خواهی بروی برو، دست خواهرت را بگیر و برو. گفت: عزیز من! حسین جان، من جواب مردم را چه بدهم؟ بگویند برادرش را گذاشت و آمد. دیگر دنیا برای من دنیا نیست. حالا حرف من این است شما ببین وفای امام حسین (علیه السلام) چیست؟ به غلامش گفت: غلام، تو را آزاد کردم. برو عزیز من. غلام رفت و برگشت. صدا زد: آقا مولای من! من یک فکری کردم. فکرم این است که من هم رویم سیاه است، هم خونم سیاه است. تو نمی‌خواهی من قاطی شهدا بشوم؛ چون که تو دیشب گفتی همه کشته می‌شوند، علی اصغر من هم کشته می‌شود. معلوم می‌شود که همه شهید می‌شوند، تو نمی‌خواهی من اینطوری باشم.

اینها که علی اکبر را کشتند، رسول الله را کشتند

در تمام صحرای کربلا هیچ کس مثل غلام امام حسین (علیه السلام)، ایشان را ناراحت نکرد. امام حسین (علیه السلام) دید در جو عالم یک غلام از دستش ناراحت است، تو چه شیعه‌ای هستی که مردم را از دستت ناراحت می‌کنی؟ تو چطور شیعه امام حسین (علیه السلام) هستی؟ باید مثل امام حسین (علیه السلام) باشی. غلام آمد و گفت: آقا جان! اجازه بده من بروم جانم را فدایت کنم. به میدان آمد. اهل کوفه گفتند: حسین چقدر بیچاره شده است که غلامش را روانه می‌کند. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند. گفت: امام حسین (علیه السلام) صورت به صورت دو نفر گذاشته است. از آقایان اینجا آمدند از من یک سؤالی کردند. گفتند: امام حسین (علیه السلام) سر نعش آقا علی اکبر چند صیحه زد. اینقدر گریه کرد و صیحه زد؛ اما صورت به صورت علی گذاشت. یک وقت صدا زد: بنی هاشم بیایید، نعش علی را به خیمه رسانید. خدا داند که من طاقت ندارم، علی را بر در خیمه رسانم. آقایان اینجا آمدند، آن‌ها که سطح سوادشان بالاست، نمی‌خواهم اسم بیاورم، شاید به آن‌ها توهین شود. گفتند: نظر شما چیست؟ حالا وقتی علی اکبر می‌خواهد برود می‌گوید: خدایا، خلقاً، علماً برسول الله، خدایا فدای امر تو کردم؛ یعنی امر تو به من واجب است. حالا عقیده من این است که امام حسین (علیه السلام) که سر نعش آقا علی اکبر اینطوری می‌کند، می‌بیند که اینها که علی اکبر را کشتند، رسول الله را کشتند. علم را کشتند، دانش را کشتند، همه اهل جهنم شدند. والله، امام حسین (علیه السلام) دارد برای آنها گریه می‌کند. گفتم: امام حسین (علیه السلام) که علی اکبر را در راه خدا داده است که گریه نمی‌کند. چرا برای علی اصغر گریه نکرد؟ حالا بدانید حرف من این است وقتی غلام شمشیر خورد و افتاد، (جسارت می‌کنم) امام حسین (علیه السلام) دید تا غلام زنده است و جان دارد باید بالای سرش برود، مثل باز شکاری بالای سرش رفت. امام حسین (علیه السلام) ثانیه‌ای به خودش اجازه نداد که تأمل کند. چرا اینقدر سریع بالای سر غلام آمد؟ می‌خواست که ببیند رویش سفید شده است. یک دفعه گفت: خدایا، روی این غلام را سفید کن. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند. گفت: غلام مثل صدها خورشید می‌درخشید. دید که روی او سفید شده است.

خدایا، به حق امام حسین (علیه السلام) روی ما را هم سفید کن.

خدایا، وقتی آدم یاد این کارها می‌افتد، می‌فهمد روسیاه است.

خدایا، یک عمر به ما گفتی یک کاری بکن، نکردیم. گفتی نکن، کردیم. به حق آقا علی اکبر، به حق مقامی که به این غلام دادی، به ما هم بده.

خدایا، ما را جزء عزاداران امام حسین (علیه السلام) قرار بده.

خدایا، تو را به حق امام حسین (علیه السلام) ما از کسانی باشیم که می‌گوید اگر یک قطره اشک برای امام حسین (علیه السلام) ریختی، اگر گناه انس و جن را کردی، از سر همه تقصیراتت می‌گذرم. اما گناهی که از روی ولایت باشد.

گریه باید از روی ولایت بلند شود

ابن سعد هم گریه کرد. ابن سعد ریشش خیلی بلندتر از من بود؛ اما شیطان با آن بازی می‌کرد. حالا چه وقت گریه کرد؟ زینب پیش او آمد؛ آخر، این‌ها یک خویشی با هم داشتند. گفت: یابن سعد! تو ایستاده‌ای و جن و ملک نظاره می‌کنند، حسین مرا با شمشیر پاره‌پاره کنند. این نبود که رویی به او بزند، می‌خواست جهنم او محکم شود. ابن سعد بنا کرد گریه کردن. این گریه‌ها که شما می‌کنید ببینید حسابش چه هست. گفت: زودتر کار حسین را تمام کنید؛ یعنی مرا از دست زینب نجات بدهید. هر گریه، آن گریه نیست. گریه باید از روی ولایت بلند شود. باید مُرکّب کتاب، ولایت باشد و بنویسی، هر کتابی را ننویسی.

عزیزان من! قربانتان بروم! ببینید من دارم امروز چه می‌گویم. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند؛ می‌گفت آنجا هم یک واسطه‌هایی هست. گفت: این اشکها که می‌ریزید ملائکه همه این اشکها را در شیشه قرار می‌دهند. ایشان سوگند می‌خورد و می‌گفت: اگر این اشک را در جهنم بریزی، تمام جهنم طوفان می‌شود. من این قضیه‌ای که می‌گویند رفتم در فکر که چه می‌شود؟ شما اگر واقعاً بخواهی در صراط مستقیم باشی، هر موقع که یک ذره در یک حرفهایی بروی نشان تو می‌دهند و به یقینت اضافه می‌شود. من یک وقت در این فکرها رفتم، دیدم مُردم. (به قول فلانی که می‌گفت: بعضی‌ها بی‌خود می‌گویند جهنم است و فشار قبر و نکیر و منکر، ما که از پلکان افتادیم صاف داخل جهنم رفتیم! اینها نیست.) حالا من وقتی مُردم، رفتیم در قیامت. خدا می‌داند آنجا چه خبر است. به تمام آیات قرآن، دیدم پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بالای یک منبری بودند که از همه منبرها بلندتر بود. همه دور منبر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) جمع شده بودند و وانفسا می‌گفتند. به قدر این میز دوستان علی گنهکاران بودند، همه اهل تسنن بودند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) استغاثه کرد. یک دفعه ندا آمد: یا محمد، هر کس کارت علی دارد باشد، همه را به جهنم انداختند. آنجا از تو کارت می‌خواهند. باید کارت علی داشته باشی. کجا کارت علی داری؟ امر، کارت علی است. جوانان عزیز! اگر شما امر داشته باشید، کارت علی هست.

این علی، علی گفتن، لقلقه لسان است، امر را اطاعت کن تا علی در دلت کاشته شود

حالا حرف من این است، به جان امام زمان راست می‌گویم، دلم می‌خواهد همه شما اینطوری باشید. به من گفتند باید به جهنم بروی. من چیزی‌ام نمی‌شد. گفتم: امر هست که بروم یا گناه کردم. گفتند: باید بروی. گفتم: اگر گناه هست، پیش زهرا و علی بروم و التماس کنم، گریه کنم. گفت: امر هست که باید بروی. گفتم: امر روی چشم من، حتی اگر جهنم باشد. آدم نباید چیزش باشد. حالا چه کسی اینطوری هست؟ زینب. ببینید هیچ چیزی را برای شما بی‌مصداق نمی‌گویم. حالا وقتی خیمه‌ها را آتش زدند، (خدا آنها را لعنت کند، نسلشان ور بیفتد) حالا پیش امام سجاد آمد. تا حالا می‌گفت: پسر برادر، گفت: یا حجة الله! ام ایمن همه چیز را به من گفت. شاید خجالت کشید، آیا ما باید بسوزیم؟ خیمه‌ها را آتش زدند. امام سجاد گفت: عمه جان! «علیکن بالفرار». فرار کنید. همه فرار کردند. حالا حرف من این است، به امام زمان، یک علی گفتم، داخل جهنم پریدم. مگر علی از تو گرفته می‌شود؟ علی باید در دل تو کاشته شود. این علی، علی گفتن، لقلقه لسان است، امر را اطاعت کن تا علی در دلت کاشته شود. اهل کوفه بغض علی در دلشان بود که حسین‌کش شدند. تو باید علی را در قلبت بکاری. داخل جهنم پریدم. به امام زمان، تمام جهنم خاموش شد. وسط جهنم ایستاده بودم، خوشحال شدم. فقط دیوارهای جهنم یک ذره سیاهی بود.

عزیز من! اگر ولایت تو کامل بشود از چه چیزی می‌ترسی؟ آتش جهنم غلط می‌کند تو را بسوزاند. مگر آتش، علی‌سوزان است. آتش، دشمنان علی را می‌سوزاند. باید علی در گوشت و خون تو باشد. صفات علی داشته باشی، سخی باشی، مهربان باشی، حلیم باشی، کریم باشی، به آنجا که خدا گفته نگاه نکنی، مرد می‌خواهد که تلویزیون را کنار بگذارد. دوباره تکرار می‌کنم. والله، بیشتر ما عاق امام زمان هستیم. امام زمان می‌گوید: یا جداه، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم. تو یک مشت خارجی را جمع کردی و با آنها لاس می‌زنی. چه دوست زهرا هستی؟ چه دوست امام زمان هستی؟ خجالت بکش. به درک که خانم بدش می‌آید. حالا اگر خانم خوشش بیاید، چه کار می‌کند. اگر می‌خواهی خانم را امتحان کنی، یک شب، دو شب دست خالی، دیر برو. می‌گوید: خوره به آن چشم کورت بزند. بابا، من سی سال هست که چشمم کور بوده است. من نگاهم به دستت بوده است. خانم را باید احترام کنی. خدا می‌گوید: سه چیز به تو دادم، منت سرت گذاشتم. اول: ولایت، بعد: زن خوب، بعد: خانه خوب. در صورتی که آن زن، ولایت‌پرور باشد، نه دنیاپرور و نه هوا و هوسی. خانم‌های عزیز! بیایید ولایت‌پرور باشید. دوش به دوش ولایت باشید.

نوحه

من امشب یک شام غریبان برایتان بگویم.

امشب شام غریبان است، زینب پریشان است.

شام غریبان است، زهرا نگران است.

شام غریبان است، سکینه گریان است.

شام غریبان است، آسمان گریان است.

شام غریبان است، عرش خدا گریان است.

شام غریبان است، ریگ بیابان گریان است.

شام غریبان است، امام زمان گریان است.

شام غریبان است، زهرا پریشان است.

شام غریبان است، رسول الله گریان است.

شام غریبان است، خلقت گریان است.

شام غریبان است.

دعا

خدایا، به حق امام زمان ما را جزء عزاداران امام حسین (علیه السلام) قرار بده.

خدایا، عاقبت ما را به خیر کن.

خدایا، مداحانی که مدح امام زمان می‌کنند، زهرا جان، خودت عوضشان بده. آنها که خودشان را نفروختند، زهرا جان، خودت آنها را بخر. خودت مشکلات آنها را رفع کن.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه