حبل المتین

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

حبل المتین
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1381-04-13

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

رفقا ما یک وقت منبر می‌رفتیم؛ یک منبری مثلاً یک ساعت صحبت می‌کرد. من به دینم راست می‌گویم، همین‌جور که من به او نگاه می‌کردم، مثل این‌ها که انتظار می‌کشند که یک چیزی بگوید، آخرش می‌دیدم یا نمی‌گفت یا یک چیز دیگری می‌گفت. یک ساعت که من بودم می‌دیدم که خب این صحبتها اینطور شد. آن‌ها بنده‌های خدا تقصیر ندارند. خب، حالا همین‌جور شده است. شخصی که در یک فکر و اندیشه است، در فکر خودش است، آن آقا قشنگ صحبت می‌کند، روایت می‌گوید، حدیث می‌گوید، ما نمی‌گوییم؛ اما من در مقصد حدیث و روایت بودم. آن بنده خدا هم که مقصد ندارد، به من بگوید، دارد حدیث و روایت می‌گوید؛ اما ما در مقصد بودیم که بگوید.

یک آقایی بود اسمش را نمی‌آورم، خیلی مهم بود؛ یعنی هر چه بگویی مهم است، مهم است. این بنده خدا روز غدیر، ایشان مجلس درسی داشتند و گفته بود شما بیایید من از غدیر صحبت می‌کنم، فقه و اصول نمی‌گویم، از غدیر صحبت می‌کنم. یکی از طلبه‌های رفقای من، همه اینها را نوشته بود، حالا ببین، اینکه من می‌گویم مقصد یعنی این. به امام زمان، اگر من می‌خواستم این را بگویم؛ حالا پیش آمد. اصلاً نمی‌خواستم. این بنده خدا حدوداً یک ساعت راجع به غدیر صحبت کرده بود. بعد روی عبادت امیرالمؤمنین آورده بود. آن عبادت امیرالمؤمنین درست است. آقا امام هادی فرمودند، حرف درست است که جدم امیرالمؤمنین اینجوری نماز می‌خوانده، اینجوری بوده است، در نخلستانها مثلاً اینجوری نماز می‌خوانده و غش می‌کرده، خلاصه هزار رکعت نماز می‌خوانده و در عبادتهای امیرالمؤمنین بوده است. وقتی عبادتهای امیرالمؤمنین گفته، خب، خیلی گفته، این در نظر من امیرالمؤمنین را جزء خلق آورده؛ اما از خلق بالاتر عبادت می‌کند. شما اینجوری عبادت می‌کنید، او بالاتر عبادت می‌کند. من نظرم این است، خیلی من ناراحت شدم. گفتم: کاش این جمله را ایشان گفته بود از او هم می‌خرند، از من که نمی‌خرند، من مشتری ام کم است، خریدارم کم است؛ اما از او می‌خرند. کاش ایشان عبادتها را می‌گفت، یک دفعه می‌گفت: اگر خلق، عبادت ثقلین کند، علی را دوست نداشته باشد، به را او را در جهنم می‌اندازم. کاش این را گفته بود. این را که نگفته، کاش این را گفته بود.

بحث این است که ما صحبت می‌کنیم، حرف خوب است، درست است، روایت است، حدیث است؛ اما ما آمدیم بگوییم عبادت درست است، نماز درست است، همه این‌ها درست است، اما درست‌تر آن این است که ما امیرالمؤمنین را به وصی رسول الله قبول کنیم و مقصد خدا بدانیم. در تمام خلقت، خدا یک مقصد دارد؛ اگر اما ما آن حقیقت امیرالمؤمنین را افشاء کنیم؛ این درست است. خب، امیرالمؤمنین نماز می‌خواند، ما که نمی‌گوییم. (صلوات)

و من عقیده ام این است که هر روایتی، هر حدیثی، هر آیه قرآنی، هر نقلی، هر حرفی در این عالم درست است؛ اما حقیقتش علی است. عزیزم، تمام این‌ها اگر اتصال به ولایت نباشد، باطل است. اگر اتصال نباشد، تو خودت به او برق دادی؛ اما این حرفها به نور ولایت وصل نیست. این حرفها یک مدتی برق دارد؛ مثل این است که برق قطع می‌شود. پس هر حدیثی، هر روایتی، تا حتی خود آیه قرآن که دیگر بالاتر نداریم، تمام این حرفها، عبادتها، نماز، تمام این‌ها درست است، اگر درست نباشد، ما کافریم. تمام سنت پیامبر محترم است، تمام درست است؛ توجه فرمودید؟ اما این یک برقی دارد، خودتان با این لامپ‌هایی دنیایی آن را درست می‌کنید؛ اما اگر بخواهید درست شود، باید وصل به ولایت بشود. وقتی وصل به ولایت شد، ابدی است. اگر عبادت، وصل به ولایت نباشد، ابدی نیست؛ در ظاهر است. آن ابدیتش، باید وصل به ولایت باشد. چرا می‌گوید عبادت ثقلین کنی، امیرالمؤمنین را قبول نداشته باشی، من تو را در جهنم می‌اندازم.

خدا، یک عبادت ثقلین را فدای علی می‌کند. نادان، تو چرا عبادتت را فدای علی نمی‌کنی؟ تو مقدسی. بیا از مقدسی برخواهد کنار، متدین شو، متدین به دین وصل است؛ مقدس به مقصد خودش و خواست خودش وصل است، (صلوات) عزیز من، فدایت شوم، قربانت بروم، بیا حرف بشنو. اگر می‌خواهی بفهمی، تمام این‌ها را زمین بگذار؛ قدرتت را، سوادت را، آقایی که خودت از اینجا کسب کردی، تمام این‌ها را زمین بگذار، کسب ولایت کن. کسب ولایت خیلی خوب است. پدر جان، عزیز من، بیا کسب ولایت کن. (صلوات)

حالا بیشتر اینکه من نوار گذاشتم، برای دو جمله گذاشتم. الحمد لله، خودتان تمام این ها را می‌دانید و مبرا هستید و متدین هستید و همه این چیزها را دارید؛ اما گفتم، ولایت وجه الله است. ما حالا آمدیم توی این دنیا، این دنیا را می‌گویند کرات خاش، خاشی است. ما داریم تمرین ولایت می‌کنیم، کاری که نمی‌کنیم آزمایش می‌کنیم. این آقا می‌گوید، ما می‌گوییم، ما که مقصد نداریم، چیزی نداریم. ما می‌خواهیم که این صراط مستقیم را بفهمیم که صراط مستقیم چیست؟ چطور است؟ از کجا برسیم؟ آن‌وقت آنها راهها را به ما نشان دادند و ما هم ان‌شاءالله از همان راه‌هایی که به ما نشان دادند، برویم و به صراط مستقیم برسیم. «اهدنا الصراط المستقیم» شما اگر صراط مستقیم را بروید، به خدا می‌رسید؛ اما اگر راه دیگری بروید، به بیراهه می‌روید. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) می‌گوید: «انا الصراط المستقیم» من صراط مستقیم هستم.

یکی از آقایان، از اینها که به اصطلاح درس خواندند، ما آقایان تا می‌گوییم، طلبه ها را نمی‌گوییم، شما هم آقایان هستید، شما تا می‌گویی نگویید، آنها را می‌گوید، ما نمی‌خواهیم آنها را سبک کنیم، آنها خودشان می‌دانند. ما الان توی خودمان را می‌گوییم. یکی از آقایان که به اصطلاح باسواد است، می‌گفت: مگر نگفتند کسی که تعریف خودش را می‌کند، خوب نیست، چرا علی تعریف خودش را می‌کند؟ بفرمایید، حیف از پالان که روی تو بگذارند، که چطور اینها را توی خلق آوردند، خیلی می‌گویم نمازی و چیزی است، بیشتر از این توضیح ندهند. بابا، دارد به تو می‌گوید این مقصد خداست. عزیز من، فدایت بشوم، دارد می‌گوید: «انا صراط المستقیم» اگر صراط مستقیم می‌گوید؛ یعنی می‌گوید خدا من را صراط مستقیم قرار داده است؛ تو توی صراط دیگر نرو. دارد به تو حالی می‌کند. علی دارد «هل من ناصر» می‌گوید. امیرالمؤمنین «هل من ناصر»ش این است؛ «انا الصراط المستقیم» عزیز من، بیا این‌طرف. توجه داریم یا نه؟ نه،

حالا حرف من این است ما باید در محضر خدا باشیم، دائم در محضر خدا باشیم؛ آن‌وقت آن محضر خدا، امر دارد حالا که خودت را از همه چیز خارج کردی، در محضر خدا آمدی، حالا محضر خدا امر دارد. امرش علی است. حالا که در محضر خدا آمدیم، باید در امر امیرالمؤمنین (علیه السلام)، در امر وجود مبارک امام زمان (عج الله فرجه) باشیم، در امر اینها باشیم. توجه فرمودید؟ حالا که در امر اینها هستید، اینها امریه صادر می‌کنند. برای چه امریه صادر می‌کنند؟ برای اشیاء امریه صادر می‌کنند. خانم شما اشیاء است، پسر شما اشیاء است، دریا اشیاء است، درخت اشیاء است، تمام این که که زیر این آسمان است، اشیاء است. باید توجه کنید.

حالا اگر خدا مقصدش امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) است، خواستش عدالت است، حالا باید با اشیاء، با عدالت رفتار کنید؛ آن‌وقت تو بنده خاص خدا می‌شوی. هم در محضر خدایی، هم در امر ولایتی، هم به اشیاء عدالت داری، هم به اشیاء خیانت نمی‌کنی. حالا این اشیاء خیلی ابعاد دارد. این که نزول می‌خورد، خیانت به اشیا می‌کند، این که غیبت می‌کند، خیانت به اشیا می‌کند. اینکه خیانت می‌کند، به اشیا تجاوز می‌کند. این خیلی ابعاد دارد؛ یعنی انگار تمام اشیاء ناموس خداست، حرم خداست، سفارش خداست، آنوقت خدا از آنها دفاع می‌کند. چقدر امیرالمؤمنین (علیه السلام) مواظب است؟ حالا می‌آید، فریاد می‌کشد، می‌گوید: اگر مسلمانی از این غصه بمیرد، جا دارد. علی جان، چه شده است؟ می‌فرماید: در پناه اسلام از پای یک یهودی خلخال کشیده شده است، پایش یک خرده خراشیده شده است. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، می‌گفت: علی تا چند وقت نمازهای نافله‌اش را نشسته می‌خواند. می‌گفت: کمر من لطمه خورد. چرا؟ به اشیاء جسارت شد. چقدر مردم را از خودمان ناراضی می‌کنیم؟ چقدر خیانت می‌کنیم؟ چقدر غش در معامله می‌کنیم؟ بابا جان، عزیز من، بیا گوش بده. حالا چه کار کنیم که اینجوری نباشیم؟ الان یکی می‌گوید چه کار کنیم که اینجوری نباشیم؟ خیلی قشنگ است، خیلی خوب است.

قافله رفت، بار من افتاده است. فکر کن رفقایت کجا رفتند؟ پدرت کجا رفت؟ مادرت کجا رفت؟ همسایه‌ها کجا رفتند؟ با چند نفر هم تیپ بودی، همه رفتند.

قافله رفت، بار من افتاده استبار من بار کن ای رب جلیل، به حق امیرالمؤمنین
من هستم صغیر، من هستم یتیمبار من بار کن به حق امیرالمؤمنین

ما باید در مقابل خدا حساب کنیم، بار ما افتاده است. این بار ما را خدا بار کند؛ اما صغیر باشیم، یتیم باشیم. والله، بار تو را بار می‌کند، به دینم، بار تو را بار می‌کند. حالا من الان یک روایت برای شما می‌گویم، ببین بار تو را بار می‌کند یا نه. دختر فضه دارد مکه می‌رود، این یک شتر داشت از اول این شتر، همچنین خلاصه، خیلی چیز نبود، همچنین بالاخره از آن شترهای خیلی جالب نبود. خب، بالاخره حالا سوار شد و راه افتاد. وسط راه که شد، شتر به زانو درآمد. این است که می‌گویم قافله رفت. قافله هم رفت و دیگر معطل این نشد. حالا که رفتند، وسط بیابان گفت: خدایا، مادر من خدمت‌گذار حضرت زهرا بوده، به حضرت زهرا خدمت می‌کرده، به حق حضرت زهرا، برای من وسیله روانه کن، من وسیله ندارم و وسط بیابان هستم. یک دفعه یک سوار آمد و گفت:عقب من سوار شو و او را توی مسجدالحرام گذاشت. پس بار تو را بار می‌کند؛ اما چه گفت؟ به او قسم داد، به حضرت زهرا قسم داد. [گفت:] مادر من، توی خانه حضرت زهرا خدمت می‌کرد، من دختر آن هستم. بار من افتاده است. بار او را بار می‌کند، چرا نکند؟ اما تو به چه کسی می‌گویی، کجا نظرت هست؟

من این نوار را که گذاشتم، برای این دو جمله گذاشتم، یکی اینکه گفتم باید در محضر خدا باشیم، یکی در امر ولایت باشیم، یکی در وسط اشیاء باشیم، با اشیاء، با عدالت رفتار کنیم. عزیز من، اگر این جوری شدی، تو بنده خدا هستی، داری خواست خدا را عمل می‌کنی. دیگر، چه چیزی می‌خواهی؟ عزیزان من، ما باید توجه به این حرف‌ها بکنیم. دوباره، سه‌باره می‌گویم، ما باید توجه، توجه به این حرف‌ها بکنیم. اگر ما به این حرفها توجه کنیم، نجات‌دهنده ما آن هست. من فدای همه شما بشوم، قربان یکی از رفقا بروم، یکی به او گفته بود: پاشو یک جایی برویم خیلی آنجا آبرنگ دارد. گفته بود: بابا، من الان کجا بیایم؟ من دارم پی یکی می‌گردم که شب اول قبر به دادم برسد، پی یکی می‌گردم که [در حضور] نکیر و منکر کمکم کند، پی یکی می‌گردم که گناهانم را بیامرزد، پی یکی می‌گردم که از گناهان گذشته‌ام صرفنظر کند. هست؟ گفته بود: نه، گفته بود: من نمی‌آیم، من پی این می‌گردم، عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، ما باید پی همان بگردیم، دور همان شمع بگردیم. (صلوات)

این هست که می‌گوید، روایت داریم که ما یک ریسمان داریم به نام ریسمان حبل المتین، آیه قرآن هم هست. آیا توجه فرمودید چیست، که ما بفهمیم حبل المتین چیست؟ من دیدم؛ یعنی حس کردم، دیدم. ما یک وقت خواب دیدم رفتیم حضرت معصومه، وقتی رفتیم دیدیم که این گنبد و بارگاه همه فضای آسمان رفته است. چرا همچین شده است؟ هر چه ما نگاه کردیم، دیدیم نه قبری هست و نه چیزی؛ اما همین جور هست؛ مثل همین که با گل‌دسته‌ها همه توی فضای آسمان رفتند؛ اما صدها زنجیر، اینطور مثل انگشت‌های من، کوتاه و بلند به این آویزان بود. تمام خلق الله قم و غیر قم آنجا جمع شده بودند؛ یعنی مثل اینکه وسعت دارد و این دیوارها نیست. آره، همه دارند نگاه می‌کنند. چیز تعجب‌آوری بود دیگر. ما آن گوشه رفتیم. همه هم می‌خواستند دستشان به این زنجیرها برسد. آن‌وقت آن هم به امر بود.

آخر، خدعه خیلی بد است. زمان قدیم، خیلی قدیم، ما روایت داریم ریسمان حبل‌المتین اینجوری بود. هر کس که مثلاً یک کاری می‌کرد، می‌آمد، دستش را به این می‌گرفت و قسم می‌خورد، یک نفر یک پولی یکی به او داده بود، این آمد پول را داخل عصا کرد، وقتی می‌خواست دستش را به این طناب بگیرد و قسم بخورد، عصا را به این داد. این آقای مهندس، به اصطلاح، پول را به من داده، من هم پولها را توی عصا کرده‌ام، به این دادم، دستم را به این طناب گرفتم و قسم کبیره خوردم که من پول به او دادم. آقا، این ریسمان بالا رفت، همان رفتنی بود که دیگر رفت؛ خدعه کرد. [به خاطر] خدعه، خدا رحمتش را از ما می‌گیرد. خدعه تو را بیچاره می‌کند. چرا درباره برادر مؤمنت خدعه می‌کنی؟ خب، این روایت است که من دارم برایت می‌گویم، رفت که رفت، مردم بدبخت شدند. حالا خدای تبارک و تعالی می‌گوید: «حبل المتین»، این «حبل المتین» خیلی خوب بود.

حالا ما خواب دیدیم که این حضرت معصومه این جوری است، زنجیر های متعدد بود. تمام این مردم همچنین می‌کنند؛ اما دستشان نمی‌رسد. ما رفتیم آن گوشه ایستادیم، دیدیم باید اول کدخدا را ببینیم، ده را بچاپیم. آره، حواسم جمع بود، خودشان جمع می‌کنند. آنجا رفتم، گفتم: خدایا، تو می‌دانی که من دو سه دفعه داخل این کارگاه آبروی خودم را ریختم، بچه‌های مردم را دزد نکردم. پول می‌بردند، چیز می‌کرد، آره، من می‌گفتم: نه، یا می‌گفتم: من دیدم نکرده است. از این طرف به آن پسر می‌گفتم: من دیدم که این پول را برداشتی. اگر دفعه دیگه برداری می‌گویم. هم او را تربیت می‌کردم، هم [آبرویش را نمی‌بردم]

حالا داریم به خدا می‌گوییم، گفتم: خدایا، بیا تو هم آبروی ما را نریز، من جلو می‌روم. فهمیدید؟ به خود حضرت معصومه، تا من رفتم، یک زنجیر پایین آمد. آنها به امر پایین می‌آمدند، فهمیدی؟ ما زنجیره را برداشتیم و همچنین زیر پایمان کردیم و اینجایش را گرفتیم. پایمان را روی زنجیر گذاشتیم. همچنین شد و بالا رفتیم و داخل ایوان حضرت معصومه، نشستیم.

این حبل المتین است، تو را ضبط می‌کند، تو را جمع می‌کند، حبل المتین تو را می‌پذیرد. اما اول باید چه کنیم؟ باید بفهمیم که بالا و پایینشان دست خودش است، خودش می‌گوید: بیا پایین، خودش می‌گوید: برو بالا. اما آنجا اینقدر صفا داشت؛ یک باد خنکی می‌وزید، اینقدر صفا داشت که آدم حظ می‌کرد؛ اما بابا جان من، تو دستت را به آن بدمذهب نگذار؛ آن‌وقت دستت به حبل المتین می‌رسد؛ اما تو دستت به کجا می‌رسد؟ (صلوات)

دوباره این را بگویم. قافله رفت، بار من افتاده است، بار من بار کن ای رب جلیل. عزیزم من، قربانتان بروم، او باید بار ما را بار کند؛ اما به او بگو بار کند. عزیز من، خلق را مؤثر ندان، خلق بارت را کج می‌کند، بار نمی‌کند. والله، [بار تو را] کج می‌کند. خودش کج هست، بار تو را هم کج می‌کند. چون که من هستم صغیر، چون که من هستم یتیم. یک جای دیگر من به شما هم عرض کردم، پوزش می‌طلبم، من یک حرفی که یک جایی زدم، نمی‌خواهم دوباره تکرار کنم؛ اما روی مناسبت می‌خواهم بگویم. گفتم: خودت را در مقابل خدا، در مقابل ولایت، یتیم و صغیر ببین، ولایت تو را کبیر می‌کند. از کجا تو را کبیر می‌کند؟ از کجا ولایت تو را کبیر می‌کند؟ ولایت تو را تایید می‌کند. وقتی تو را تایید کرد، چه می‌شوی؟ هم کبیر می‌شوی، هم قوی می‌شوی.

پس امیدوارم که خدای تبارک و تعالی، به ولایت، کارهای ما را در نظر بگیرد و ما را در پناه خودش حفظ کند و همه ما را تایید کند. ولایت اگر تو را تایید کرد، این تاییدی، ماورایی است؛ اما خلق اگر تو را تایید کرد، می‌خواهد از تو بار بکشد، می‌خواهد امرش را اطاعت کنی.

تایید خلق اشتباه بود، تایید دست ماوراء بود، تایید دست رسول خدا بود. عزیزان من، خدای تبارک و تعالی کسانی را معلوم کرده، به آنها اختیار داده، آنها اگر تایید کردند، تایید آنها «هل من ناصر» است، آن بنده‌ای که تایید می‌شود، به خدا، به ولایت، به قرآن، لبیک می‌گوید. بی‌خود آنها کسی را تایید نمی‌کنند. عزیزان من، اگر می‌خواهید تایید شوید، باید به ندای خدا لبیک بگویید، به ندای قرآن مجید لبیک بگویید، به ندای ولایت لبیک بگویید. اگر شما لبیک گفتید، آنها دارند «هل من ناصر» می‌گویند. والله، خدا هم دارد «هل من ناصر» می‌گوید. از کجا می‌گویی [خدا] «هل من ناصر» می‌گوید؟ می‌گوید: ای بنده من، نمک آشت را هم از من بخواه. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، می‌گفت: نمک آش هم مجانی بود. دو چیز بود که فروختنی نبود؛ چون که اتصال به حضرت زهراست: یکی آب است و یکی نمک. خدای تبارک و تعالی در خلقت، در آسمانها، در عرش، عقد زهرای عزیز را و این ازدواج با امیرالمؤمنین را هماهنگ کرد. پس خدا مثل ما نیست که یک کادو ببرد، خدا یک آب را کادوی زهرا قرارداد، نمک را کادوی زهرا قرار داد. عزیز من، ببین زهرا کیست؟ حالا حسابش را بکن، من در جای دیگر گفتم، اگر غذا نمک نداشته باشد، نمی‌توانیم بخوریم، غذای بی‌نمک خلاصه، خیلی درست نیست.

حالا می‌گوید: هرچه بگندد نمکش می‌زنند، وای به حالی که بگندد نمک. خدا نکند نمک بگندد، مزه غذا را می‌برد. کجا نمک می‌گندد؟ موقعی که مطابق امر کار نکنیم، کارهایت بی نمک است، کارهایت بیهوده است، کارهایت بی‌خود است، نمک ندارد. عزیز من، این آبی که می‌بینی مهر حضرت زهراست، ببین همیشه الان آب اینجاست، هر کجا که بروی آب هست، اگر آب نباشد جهان خشک می‌شود. من عقیده ولایتی‌ام این است؛ اگر امام زمان نباشد، امام صادق می‌گوید، یکی از رفقای من روایتش را دیده بود، گفت از امام صادق (علیه السلام) سوال کردند، اگر حجت خدا نباشد این عالم فروریزان می‌شود؟ گفت: اصلاً زمین اهلش را فرو می‌برد. حالا حسابش را بکن خدا چه کرده؟ حالا اگر آب نباشد، همه عالم خشک می‌شود. جان من، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، امام زمان (عج الله فرجه)، اینها صحیح هستند؛ اما ببین، خدا، زهرا را چه کرده است؟ اگه مهرش نباشد، تمام عالم خشک می‌شود. کجا تو می‌خواهی اینها را بشناسی؟ آرام باش، فقط امرشان را اطاعت کن.

آخر ما دو شناخت داریم؛ یک شناخت است که باطل است. شناخت داریم؛ [اما] آن مقصدمان را از شناخت بالاتر می‌دانیم، دنبال مقصدمان می‌رویم. همین‌جور که ابن سعد رفت، همین‌جور که هارون و مامون رفتند، مگر نرفتند؟ مگر نمی‌شناختند؟ آنها با خدعه و نیرنگ با اینها رفتار می‌کردند. عزیز من، توجه کن، چقدر زهرا مهم است که اگر مهرش نباشد، تمام عالم [از بین می‌رود]. نه این دنیا، آسمانش هم آب می‌خواهد. آسمانش هم به واسطه آب دارد زندگی می‌کند. آخر، ما دو تا حرف داریم؛ یک زندگی داریم، یک نابودی داریم، یک آرامش داریم، یک حقیقت داریم، یک امر داریم، یک مشاور داریم، ما صدها از این حرفها راجع به ولایت داریم. عزیزان من، از کدامشان برای شما بگویم؟ اما هیچ چیزی از این بهتر نیست که تفکر را داشته باشید، پرچم امر داشته باشید. والله، بالله، اگر پرچم امر داشته باشید، آن امر یک تجلی می‌کند، تمام عالم را می‌بینی، دیگر به کامپیوتر جهانی دلت خوش نیست، این را می‌بینی. آیا می‌دانی؟ عزیزان من، دیدن، باز به غیر از فهمیدن است، دیدن، باز به غیر از یقین است. (صلوات)

حالا توجه کن، ما بفهمیم خدا چه عظمتی به اینها داده است. من عقیده من این است که خدا به غیر از دوازده امام، چهارده معصوم و صد و بیست و چهار هزار پیغمبر کسی را ندارد. چرا خدا می‌گوید قرآن را به متقی نازل کردم؟ این برعکس خیال من هست. من می‌گویم این قرآن از برای گنه‌کاران نازل شده است؛ اما می‌گوید به متقی نازل کردم. چرا؟ متقی به قرآن عمل می‌کند. عزیزان من، فدایتان بشوم، اگر شما هم به امر خدا و پیغمبر و قرآن عمل کنید، متقی هستید. الان اینجا عظمائیت به شما نمی‌دهد، من بعد، خدا عظمائیت شما را فاش می‌کند؛ اما متقی شوید. هر چیزی مصداق دارد، حالا یک دفعه امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) می‌گوید: «أنا امام المتقین»، پس اگر من متقی نباشم، علی (علیه السلام) امام من نیست. آیا توجه داریم؟ ما باید توجه به این حرف‌ها کنیم، ما باید بدانیم امیرالمؤمنین (علیه السلام) چه می‌گوید، با آن فکر کنیم، با آن اندیشه داشته باشیم. اگر اندیشه داشته باشیم، والله، حرف علی (علیه السلام) تجلی است. مگر نمی‌گوید قرآن نور است، ما نوریم، حرف ما نور است؟ حرف علی، تجلی است.

عزیز من، این حرف‌ها، این نوشته‌ها، اینها تجلی دارد؛ اما نوار را بایگانی نکنید. [می‌گوید:] خب، حالا یک دفعه گوش دادیم. آره، بله. این می‌دانی مثل کیست؟ اینجا یک عده‌ای هستند، من خبر دارم، سابق هم آنها می‌شناختم، مثلاً الان اگر یک کسی، یک ذره، اسم و رسم دارد، آنجا می‌رود. یک آقایی اسم و رسم دار، چند روز آنجا می‌رود، یک مهندس است، چند روز آنجا می‌رود. تا می‌گویی، می‌گوید: بله، خدمت فلانی رسیده‌ایم، بله، بله، خدمتشان بودیم، این ولایت هم همین‌جور است. [می‌گوید:] آره، می‌دانیم. این عین همان است، این برخورد ولایت است، نه عمل به ولایت. عزیزم، ما نباید برخورد به ولایت داشته باشیم، باید عمل به ولایت داشته باشیم. عمل به ولایت، امر اینهاست که اطاعت کنیم. چرا می‌گوید عارف به حق ما باش؟ «لا اله الا الله حصنی فمن دخل حصنی بشرطها و شروطها و انا من شروطها» شروط «لا اله الا الله» ماییم، شروط «لا اله الا الله» امر اینهاست. ما چیز تازه‌ای نیاوردیم، که بکنیم. خانم، مرتب نماز شب می‌کند، ذکر می‌گوید، من کسی سراغ دارم تسبیحش را دیدم، دیدم هزار دانه است! به ارواح پدرم، تسبیحش را دیدم، هزار دانه است، هزار دانه. بابا، یک‌دانه «لا اله الا الله» بگویی رستگاری. خانم، امر شوهرت را اطاعت کن، امر خدا را اطاعت کن، این چیست؟، خانم، عارف به حق حضرت معصومه باش. حضرت معصومه درست است، برو ببین درست است یا نه؟ گفتم: حضرت رضا (علیه السلام) می‌فرماید: اگر دستتان به قبر من نرسید، خواهر من را زیارت کنید؛ همان هفتاد هزار حج و هفتاد هزار عمره، خیلی زیادتر از اینها را داری؛ اما به عارف می‌دهد. تو زلفت را چلنگری کردی، حالا یک چیزی از پشتش هم پیداست، یک چیزی جلوش است، یک چیزی هم پشتش است. نمی‌دانم، بابا، [با این] زلف‌های اردکی! اردک به تو جزا می‌دهد، نه زهرا.

خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، ما یک دفعه صورتمان را کوتاه کرده بودیم، این به ما کار داشت. ما یک وقت صورتمان را کوتاه می‌کردیم، می‌فهمیدیم این حالا یک چیزهایی می‌گوید، ما هم پوستمان کلفت بود؛ اما تا می‌شد نمی‌رفتیم. یک روز گفت حسین، والله، هر چقدر سرخاب سفیداب کنی، خانم یک وقت تو را نمی‌خواهد، سرخاب سفیداب نکن، ریشت را هم ماچ می‌کند. آن موقع ریش‌ها هم قیمت داشت، فهمیدی؟ حالا ریش‌ها هم قیمتشان رفته است. چرا؟ حالا روایتش را برای شما می‌گویم. ما روایت داریم دو تا یا سه تا دزد داریم. بابا، من روایت نقل می‌کنم که کسی از حرف من، حرف درنیاورد. گفت: یک دزد ریش داریم، یک دزد ذکر داریم، ریش گذاشته خودش را درست کرده، مردم را گول بزند؛ این دزد است. یک دزد ذکر داریم، دائم الذکر است؛ اما می‌گفت تو فکر این است که ملک مردم را از چنگش در بیاورد، خدعه کند. توجه فرمودی؟ گفت: این دزد است. دزد چیست؟ دزد ذکر، اگر «سبحان الله» می‌گویی [یعنی] خدا منزه است، اگر «لا اله الا الله» می‌گویی، [یعنی] مؤثر به غیر خدا نیست. این چیست که تو درآوردی؟ خانم، به تو می‌گوید اگر امر شوهرت را اطاعت نکنی، بیرون بروی، تمام ملائکه‌ها تو را لعنت می‌کنند. خانم‌های عزیز، خیلی عجیب است، به روایت و حدیث توجه کنید، حرف من که نیست. خدا به کافر لعنت می‌کند، خانمی که بی‌اجازه شوهرش بیرون برود، ملائکه او را لعنت می‌کنند، معلوم می‌شود که این کافر است. چه کافری؟ نجس نیست، کافر است، توجه به حرف کنید؛ نجس نیست، کافر است. کافر به امر شوهرش است. امر شوهرش، امر خداست. کجا بیرون می‌روی؟ [می‌گوید:] من دلم سیاه می‌شود و نمی‌دانم چه! حالا توی خیابان‌ها بروی، سفید می‌شود؟ امر خدا باید تو را سفید کند، امر خدا باید به تو تجلی بدهد. برای چه می‌کنی؟

من دیدم، به ارواح پدر و مادرم، توی خانه، یک خانم بدبختی است، یک چادری می‌پوشد، وقتی می‌خواهد بیرون برود، خودش را درست می‌کند. آخر، برای چه کسی می‌کنی؟ خانم، عزیز من، مگر تو به خدا و ماوراء اعتقاد نداری؟ می‌گذرد. زمانی می‌شود که مردم و زنها از تو بدشان بیاید، بچه‌ها هم بدش می‌آید، پیر می‌شوی، اینجوری می‌شوی. حساب آنجا را بکن. اگر آن موقع اطاعت کردی، امر توی پیرمرد یا پیرزن خیلی محترم است.

من یک صحبتی کردم، دوست عزیزم یک حرفی زد. گفتم: وقتی هشت شهر قوم لوط را بالا برد، یک پیرمردی را روی قفا خوابیده بود، یا اخا جبرئیل، نگهدار، این هشتاد سال، صد سال در مقابل من ایستاده است. حالا ببینم عوض می‌شود؟ یک مرتبه گفت: یا صنم، گفت: شهر را برگردان. یکی از علمای اعلام به نام حاج شیخ عباس تهرانی، خدا رحمتش کند، می‌گفت: اگر می‌گفت: «یا صمد، یا احد» هشت شهر را پایین می‌برد. یک ریش سفیدی که اینجوری است، خدا می‌خواهد «هل من ناصر» می‌گوید که پیش او بیاید، اینها هستند. حالا از کجا می‌گویی؟ چرا می‌گوید اگر یک مؤمن در یک شهر باشد، خدا شهر را حفظ می‌کند؟ خب، این هم همان است دیگر. گفت: یا صنم، یعنی یا بت.

حالا عزیز من، خانم عزیز، پیرمرد، مرد حسابی، بیا امر خدا را اطاعت کن؛ این‌قدر تو در مقابل خدای تبارک و تعالی ارج و مزد داری. چرا روایت داریم می‌فرماید: این پیرمرد که دیگر از پا می‌افتد، کار خیر کرده است، انفاق کرده، حاجت برادر مؤمن را برآورده کرده، حالا نمی‌تواند بکند، ای ملائکه که می‌نوشتید، حالا پای این همین ثواب ها را بنویسید، دیگر نمی‌تواند بکند. پای این بنویس. این بهتر است یا این؟ عزیز من، خانم عزیز، آقای عزیز، برادر عزیز، جوان عزیز، بیا تفکر داشته باش، آینده‌نگر باش، آینده‌ات را ببین. دنیا آدم را پیر می‌کند، بیا پرونده عزیز خودت را زهرا امضا کند، بیا خانم عزیز، پرونده تو را زینب امضا کند، تا امام زمان آن امضا را ببوسد، بگوید: این امضای مادرم است، این امضای عمه‌ام زینب است.

والله، بالله، اگه من می‌خواستم این حرف‌ها را بزنم، خودش دارد می‌آید. عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، بیا حرف را بشنو. اصلاً زن و مرد شیعه، باید تولیدش برکات باشد. همین‌جور که خدای تبارک و تعالی، برکات نازل می‌کند، از وجود مبارک یک خانمی که امر را اطاعت می‌کند، باید برکات باشد. آقا، تو هم باید برکات باشی. جوانان عزیز، تو هم باید برکات باشی. این فضای عالم باید از برکات شیعه پر باشد، نه جنایت، نه بی امری. از کجا برکات داری؟ باید امر را اطاعت کنید. (صلوات) الان رفقای عزیز می‌گویند، ما از کجا باید بفهمیم که کارمان برکات دارد؟ حقانیت خدا را یقین کنیم. اگر حقانیت خدا را یقین کردیم، ما متصل به برکات می‌شویم.

حالا من می‌خواهم اشاره‌ای به یک روضه‌ای بکنم. آقا امام حسین، به این ها که دارند دنبالشان می‌آیند، یک هشدار داد. یک جایی منزل کردند، روایت داریم، حضرت اینجوری کرد، به آن شمشیری که دستش بود اینجایش را همچنین کرد، یک وقت اینجوری کرد. گفت: منادی داشت ندا می‌داد، اینها که دارند می‌روند، اینها دارند رو به مرگ می‌روند. یک هشدار داد، یک دفعه آقا علی اکبر با شهامت گفت: پدر جان، مگر ما بر حق نیستیم؟ گفت: چرا، گفت: ما که از مرگ نمی‌ترسیم. ببینید این دارد چه چیزی را می‌بیند؟ این دارد حق را می‌بیند. آقا علی اکبر، حق را می‌بیند و دارد فدای حق می‌شود. گفت: ما که ترسی نداریم.

حالا اول کسی که در کربلا میدان رفت، آقا علی اکبر بود؛ اما امام حسین (علیه السلام) یک کاری کرد. گفت: علی جان، چیست؟ گفت: پدرجان، امرت را اطاعت می‌کنم. مرگ که در نظر من این حرف‌ها را ندارد. گفت: می‌خواهی میدان بروی؟ گفت: بله، گفت: برو خیمه با آنها خداحافظی کن. حالا وقتی حضرت آقا علی اکبر آمد، خداحافظی کرد، روایت داریم مادرش هم بود؛ اما خلاصه، بیشتر به عمه‌اش نظر داشت، بعد، یک وقت گفت: عمه جان، زینب، خداحافظ، این تا خداحافظ گفت، تمام اینها دور علی ریختند، همه گریه می‌کردند؛ اما سکینه همیشه شیرین‌زبانی می‌کرد، یک دختر خیلی باهوش بود. این، فقط دور علی می‌گشت، می‌گفت: خدایا، من را فدای علی کن. شاید آقا علی اکبر می‌گفت: خواهر، اینقدر من را خجالت نده؛ اما یک دفعه امام حسین (علیه السلام) دید لشکر دارد «هل من مبارز» می‌گوید. فوراً گفت: دست از علی بردارید، علی دارد به سوی خدا می‌رود، اینها دست برداشتند. آقا علی اکبر به میدان رفت. روایت داریم صد و بیست نفر از شجاعان عرب را به درک واصل کرد، برگشت. گفت: بابا جان، من تشنه هستم. این زره دارد من را یک قدری اذیت می‌کند. روایت داریم آقا امام حسین (علیه السلام) زبان در زبان علی گذاشت، گفت: علی جان، برو تو را می‌سپارم که از دست جدت سیراب شوی. یک وقت آقا علی اکبر به میدان رفت، خدا ابن زیاد و ابن سعد را لعنت کند، صدا زد: دور علی را بگیرید وگرنه دیاری را باقی نمی‌گذارد. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، گفت: هفتاد هزار لشکر، یک دفعه هجوم آوردند. ایشان می‌گفت: این تا روی گردن اسب افتاد، اسب عوضی رفت توی لشکر، هر کسی یک حربه‌ای داشت به آقا علی اکبر می‌زد؛ اما آقا علی اکبر یک ندا داد. گفت: بابا، جدت من را سیراب کرد، ذره‌ای آب هم از برای تو نگه داشته است. زینب، برای هیچ یک از شهدا نیامده است، یک دفعه آقا امام حسین فوراً بالای سر آقا علی اکبر رفت، زینب توی میدان آمد. مرتب می‌گفت: ولدی علی، ولدی علی، آقا امام حسین دست برداشت و آمد خواهرش را از میان لشکر نجات بدهد. «لا حول ولا قوة الا بالله العلی العظیم»

دعا

خدایا، عاقبتمان را به خیر کن.

خدایا، ما را بیامرز.

خدایا، ما را از خواب غفلت بیدار کن.

خدایا، به حق آقا امام زمان، دست ما با آن ریسمان حبل المتین باشد.

خدایا، تمام این رفقای ما را تایید کن.

خدایا، قلب مبارکشان را پر از نور کن.

خدایا، قلب مبارکشان را ساکت کن، صامت کن، تجلی داشته باشند، نه تزلزل؛ با صلوات بر محمد و آل محمد

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه