ولایت؛ حقیقت توحید

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

ولایت؛ حقیقت توحید
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1373-11-14

اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم، العبد المؤید، الرسول المکرم، ابوالقاسم محمد

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

توحید

روز ماه مبارک رمضان است، ماه رجب، ماه امیرالمؤمنین است، ماه شعبان ماه پیغمبر است. این ماه، ماه خداست، ان‌شاءالله به خواست خدای تبارک و تعالی، من می‌خواهم از توحید یک جمله‌ای به عرض رفقای عزیز برسانم.

اصول دین پنج تاست: اول، توحید، بعد عدل، نبوت، امامت، معاد روز قیامت. اهل تسنن این دو تا را قبول ندارند؛ [یعنی] معاد و امامت را، ما که به اصطلاح خودمان شیعه اثنی‌عشری هستیم، این پنج کلام اصول دین را که توحید و عدل و نبوت و امامت و معاد است را قبول داریم.

من می‌خواهم امروز وجداناً، خواهش می‌کنم از شما، تو را به حق امیرالمؤمنین (علیه السلام) که در این ماه ضربت می‌خورد [توجه کنید]. چنان قلب من ناراحت است که [با] این همه [که] خدای تبارک و تعالی [مردم را] از آتش نجات می‌دهد، مردم آمرزیده می‌شوند، من جداً به طوری فریفته امیرالمؤمنین (علیه السلام) هستم، گفتم کاش این ماه نیامده بود، که علی ما ضربت بخورد. حالا می‌خواهم به شما عرض بکنم این [ماه] ماه خداست. این اصول دینی که یاد ما دادند، سطحی است؛ یعنی یا پدر و مادرمان یاد دادند، یا استاد یادمان داده، یا عالم محله یادمان داده است. خب، اصول دین پنج تاست. ما پنج تایش را خوب بلدیم. این اصول دین که پنج تاست، مثل اینکه اسم اصول دین را یاد گرفتیم، مثل این است می‌گوییم قرآن، یا می‌گوییم دوازده امام، چهارده معصوم، صد و بیست و چهار هزار پیغمبر، ما اسمش را یاد گرفتیم. من امروز به خواست خدای تبارک و تعالی، [برای] رفقایی که مثل خودم هستند، می‌خواهیم با هم یک درددلی کنیم، به اندازه‌ای با اندیشه و فکر حرف بزنیم، [که] آیا ما وقتی می‌گوییم اصول دین یا توحید، توحید یعنی چه؟ عدل یعنی چه؟

توحید یعنی خدای تبارک و تعالی یک است و دو نیست. همه ما هم داریم می‌گوییم. آیا این خدا که یک است و دو نیست؛ یعنی ما نباید دیگر مشرک بشویم؟ به خدا قسم، من عقیده‌ام این است که بیشتر ما مشرکیم؛ اما نجس نیستیم. مشرکیم، از روی غفلت مشرکیم. اگر واقع خدای تبارک و تعالی یک است و خدای دیگری نیست، [که] ما در تشهد می‌گوییم؛ «أشهد ان لا اله الا الله، وحده لا شریک له» شهادت می‌دهیم خدا شریکی ندارد، آیا این خدای تبارک و تعالی که همه ما را خلق کرده، بیهوده خلق کرده؟ احکام را به ما نگفتند. قرآن مگر به پیغمبر نازل نشده؟ مگر احکام به حضرت زهرا (علیها السلام) نازل نشده؟ اگر اسمی است، که ما اسماً بلدیم؛ پس احکام نازل شده دیگر. این خدای تبارک و تعالی ما را با مقصد خلق کرده، بی‌مقصد، بیهوده که خلق نکرده است. حالا ما در نماز می‌گوییم: «أشهد ان لا اله الا الله، وحده لا شریک له» من امروز به خواست خدای تبارک و تعالی، به اندازه‌ای می‌خواهم، یک مطلبی را به رفقای عزیز خودم بگویم، یک اندازه‌ای ما اندیشه داشته باشیم، فکر کنیم، بدانیم به غیر این عالم، عالم دیگری است.

حالا احکام نازل شده، ما امام داریم، دستور به ما دادند، مثلاً یکی از دستورات الهی این است که تو مواظب رزقت باش؛ یعنی دزدی نکن، خیانت نکن، معامله ربوی نکن، غش در معامله نکن، این غذایت حلال باشد. حالا ما این کارها را نکردیم. اولاً به عقیده من، آن کسی که دزدی می‌کند مشرک است. چرا مشرک است؟ اگر خدای تبارک و تعالی می‌فرماید: «والله خیر الرازقین»، به جان خودم قسم، (من چه قسمی بخورم) وقتی این را من می‌شنوم، تمام اجزایم می‌چندد. می‌گویم ما خدا را قبول نداریم؛ آن‌وقت خدا برای ما قسم می‌خورد. یک مثل سر ساده [بزنم]: من فلان آقا را قبول ندارم، آن‌وقت او می‌آید برای من قسم می‌خورد؛ من قسم که خورد، باور می‌کنم. حالا خدا قسم هم خورده، ما باور نمی‌کنیم، باز می‌رویم غش معامله می‌کنیم، باز می‌رویم دزدی می‌کنیم، باز می‌رویم خیانت می‌کنیم، باز می‌رویم معامله ربوی می‌کنیم. پس اینکه اگر من می‌گویم ما مشرکیم، مشرک به احکام هستیم، نه آن مشرکی که ما نجس باشیم.

حالا اگر خدای تبارک و تعالی، ائمه طاهرین می‌گویند، از برای خود ما می‌گویند. چرا پیغمبر اکرم فرمود که من دو چیز بزرگ در میان شما می‌گذارم: یکی قرآن است، یکی عترت، [قرآن را] از عترت من بپرسید. اگر بگوییم که خدای تبارک و تعالی این دوازده امام، چهارده معصوم (علیهم السلام)، صد و بیست و چهار هزار پیغمبر را اینجا آورده، بی‌خودی آورده که اینها کشته شوند [صحیح نیست]. آخر، عقل ما این را نمی‌گوید. قربانتان بروم، یک قدری تفکر داشته باشید، برادرهای عزیز، فدایتان شوم، به دینم، من مقصد ندارم، دلم می‌خواهد اگر گفتم شما هدایت کرده هستید، اگر یک دانه هدایت بشوند، برای من همین بس است. من اگر حرف می‌زنم، می‌خواهیم با هم حرف بزنیم، با هم بشنویم، با هم تفکر داشته باشیم.

حالا این آقا گوش نداد و مالش را اینطوری کرد. اولاً که با این مال حرام اگر روزه‌اش را باز کند، نود تا روزه گردنش می‌آید، چون که همه علما، ائمه، فقها هم نوشتند که با مال حرام نمی‌شود روزه را باز کرد. این از روزه‌اش، حالا آمدیم و ایشان خب روزه‌اش را گرفت و بالاخره مسجدش را رفت و نماز عیدش را هم خواند و حالا می‌خواهد برود مکه. حالا که می‌خواهد برود مکه، با این پول می‌خواهد برود مکه، می‌آید می‌رود خدمت یک آقایی، اگر حقیقت به این آقا بگوید که این مال من غش در معامله است، دزدی است، خیانت است، اگر آن آقا درست کند، آن آقا عین سه سر بگیر قمار است؛ یعنی آن قمارباز، قمار گرفته، آن سه سرش را گرفته است. به هیچ عنوانی این آقا نمی‌تواند این مال را درست کند. خب، تو از کجا می‌گویی، اینقدر سفت حرف می‌زنی؟ من روایت برای تو می‌گویم:

قربانت بروم، فدایت شوم، آقا امام حسن (علیه السلام) عسگری در ظاهر که از دنیا رفت، اهل نیشابور پول، انبان‌هایی کرده بودند، با چند نفر آن‌جا آمدند. وقتی که آمدند، جعفر کذاب نشسته بود، گفتند اینها که به ما داده‌اند، گفته‌اند هر چقدر توی انبان است بگو و جواب نامه‌ها را هم بده. گفت: از من اعجاز می‌خواهید؟ پس به غیر امام، ما نباید دنبال کس دیگر برویم. البته امام باید اعجاز داشته باشد، باید بگوید. شخصی آن‌جا بود، او را خدمت آقا ولی الله الاعظم امام زمان، برد. منظورم این است که این آقا پولش را نمی‌تواند درست کند. من برای شما روایت بگویم، آقا فرمود که این پولها را ببر به آن‌ها بده. این پولها حرام است، من دست به آن‌ها نمی‌گذارم، درست نکرد. این آقا چه کاره است که این مال حرام را درست کند؟ خب، بابا به من بگویید من آشنا بشوم دیگر، من محتاج حرفم، من محتاجم یکی چیز یادم بدهد. این آقا [امام زمان] درست نکرد؛ توانش را دارد، دارد یک کاری می‌کند اگر فردا یکی گفت من نایبش هستم، من نمی‌دانم از آن اجازه دارم، همین [قضیه]، مدرک است. [امام زمان] گفت: آن شطیطه چقدر داده؟ راوی خبر می‌گوید من خجالت می‌کشیدم که [بگویم؛ چون] شطیطه چیز جزئی داده بود؛ دو گز کرباس بود، یک چیز خیلی جزئی. حضرت گفت: سلام من را به شطیطه برسان، این مبلغ را هم به او بده، بگو یک سال زنده‌ای، بخور. رزقش را داد. چرا ما دنبال حرام و حلال می‌رویم؟ چرا ما در خانه امام زمان نمی‌رویم؟ آخر، ما چه مسلمانی هستیم؟ ما چه توحیدی داریم؟ حالا آقا چه کاره است درست کند؟ این یک.

روایت دوم، شخصی آمد خدمت آقا امام صادق (علیه السلام)، شما باور کنید من روزه‌ام، نه آن روزه‌ای که خدا می‌خواهد، من دهنم را بستم. آن روزه‌ای که خدا می‌خواهد من توان ندارم بگیرم؛ اما در ظاهر دهان‌بسته‌ام، بدانید دروغ نمی‌گویم. این شخص آمد پیش آقا امام صادق (علیه السلام)، گفت: آقا جان، من در خانه یک نفر بودم، یک پول‌هایی به من می‌دادند، به قول امروزیها رشوه، حق‌الزحمة، حالا رشوه هم شده حق‌الزحمة! چندین وقت است که به این صورت بودم، من می‌دانم مالم حرام است. حضرت فرمود: توبه تو این است: اولاً هر چیز که از رشوه گرفتی، چیزی گرفتی، کسی چیزی به تو داده، از ترس به تو داده، از حفظ آبرویش به تو داده که آبرویش نریزد، آخر، یک پولهایی است این حرام است، چرا؟ فلان آقا از ترسش می‌آورد یک چیز به من می‌دهد، این هم حرام است. بعد، حضرت فرمود همه اینها را باید بدهی، تا حتی لباسهایت را، بعد امام صادق (علیه السلام) چیز دیگری فرمود. فرمود: از این مال خوردی، بدنت پرورش پیدا کرده، باید اینقدر بدوی، اینقدر کار کنی، گوشت‌های بدنت هم آب بشود. این بنده خدا همه این کارها را کرد، اینقدر زحمت کشید، اینقدر دوید، گوشت بدنش هم آب شد. روایت داریم یک چیزی دورش گرفت، رفت در یک خرابه، خبر به امام صادق (علیه السلام) دادند: یابن رسول الله، ایشان این کار را کرده، حضرت گفت که بیایید به برادرتان لباس بدهید، دیگر برادر شد.

مگر مال حرام اینطوری است که کسی درست کند؟! این آقا که مال درست می‌کند، اگر بداند این حرام است که نمی‌تواند درست کند. اگر هم درست کند، خودش مسئول است، خودش نمی‌تواند بخورد، به آنهایی هم که داده خوردند، مسئول آن‌ها هم است. چرا؟ مثل یک مرغ مرده می‌ماند. حالا این حاج آقا، حقیقتش را به این آقا نگفته، حقیقتش را به حضرت آیت الله نگفت؛ اما در باطنش آیا این مال حرام است یا نه؟ آقا هم پنج یک آن را گرفت و به فقرا داد. من به دینم قسم با علما خوب هستم، من خودم پسرم عالم است؛ اما من به دینم قسم، با علما خوب هستم. یک وقت اگر کسی بگوید که این چرا مثلاً به این صورت حرف می‌زند، نفهمیده، باید تفکر داشته باشد تا بفهمد. من منظورم این است، مال را ببینید. دو تا روایت گفتم [که ثابت کنم] هیچ عالمی نمی‌تواند مال حرام را حلال کند.

روایت سوم، پیغمبر فرمود تا قیام قیامت حرام من، حرام است، حلال من حلال است، خدا لعنت کند کسی را که حلال من را حرام کند، حرام من را حلال. پس دیگر چه می‌گویید؟ این سه تا روایت. حالا این آقا آمد و رفت مکه، با همین لباسش و با همین پول داده لباس احرام پوشیده، خریده، پوشیده، با همین بساط دارد می‌آید و خلاصه، حج به جا آورده، طواف نساء می‌کند. حالا که با همین طواف نساء کرد، بی‌زحمت، خانم به او حرام است. حالا حاج آقا از مکه برگشتند، دارد زنا می‌کند.

بابا جان، قربانتان بروم، عزیز من، نماز شب چیزی نیست، نماز جماعت چیزی نیست، بیتوته چیزی نیست، مسجد جمکران رفتن چیزی نیست، الغوث کشیدن چیزی نیست، گریه فایده‌ای ندارد، بیایید از ریشه کار را درست کنیم. حالا من می‌خواهم یک چیز دیگر بگویم، آیا از این بدبخت‌تر کسی است؟ بله، حالا از اینکه زنش به او حرام شد، یک روزه خورد، نود روزه گردنش آمد، از این بدبخت تر چه کسی است؟ آن کسی که این را تشویقش می‌کند، آن کسی که به عمل این راضی است. حالا من روایتش را می‌گویم. اگر بنده گفتم این بدبخت‌تر است، من بی‌روایت حرف نمی‌زنم. من زبانم قطع بشود اگر بی‌روایت و حدیث حرف بزنم، من با منطق روایت حرف می‌زنم.

این جمله‌ای که گفتم [روایتش این است:] جابر بن عبدالله انصاری، وقتی آمد سر قبر آقا امام حسین (علیه السلام)، حالا قدم‌هایش را کوچک، کوچک برداشت، آمد سر قبر آقا امام حسین (علیه السلام)، مرتب حسین جان، حسین جان گفت. بعد بنده به این نکته کار دارم که حرف خودم را اثبات کنم. پس شما یقین کنید، نگویید ایشان همین‌طور صحبت می‌کند. والله، این حرفی که دارم می‌زنم، حجت به شما تمام است. مبادا شک کنید، باز دوباره از این حرفها شانه خالی کنید. والله، باید یقین کنید. چرا؟ وقتی که جابر می‌گوید یا حسین، من با شهدای شما شریکم، عطیه می‌گوید وای بر تو جابر، چه می‌گویی؟ اینها دستهایشان جدا شد، سرهایشان جدا شد، سرها روی نیزه‌ها است، زیر سم اسب رفته، تو با اینها شریکی!؟ جابر قسم می‌خورد، می‌گوید: از دو لب پیغمبر شنیدم: هر کسی که به عمل قومی راضی باشد، جزء آن قوم است. من به عمل اینها راضی بودم. آقا، چرا تو به عمل به ظالم راضی هستی؟ چقدر تو بدبختی. آخر، تو که نه بردی و نه خوردی! این روایت است، صحیح است. پس بدان این آدم از آن آدم بدبخت‌تر است.

چرا ما باید یک قدری اندیشه نداشته باشیم؟ آخر، آقا جان من، قربانت بروم، قانع باش. اگر بشر قانع باشد، [خوش است] والله، من گفتم توی این عالم هیچ کس خوش نیست؛ مگر قانع باشد. اگر قانع باشد، دزدی نمی‌کند. اگر قانع باشد، خیانت نمی‌کند. چرا ما باید قانع نباشیم؟ آخر، آقا جان یک احتمال بده می‌میری.

برگردم به همان حرف اولم، اگر ما توحیدمان درست باشد، مشرک نباشیم، اعتقاد به خدا داشته باشیم؛ دزدی نمی‌کنیم، غش معامله نمی‌کنیم، اطمینانمان به خداست. پس اگر من می‌گویم مشرکیم، همان هست. این آقا که دزدی می‌کند، چرا دزدی می‌کند؟ آن که غش در معامله می‌کند، خدا را قبول ندارد؛ از دزدی‌اش رزق می‌خواهد. این آقا از غش معامله‌اش رزق می‌خواهد، این آقا از معامله ربوی‌اش رزق می‌خواهد.

خدا رحمت کند حاج میرزا علی اصفهانی را، این مرد، مرد مجتهد ملایی بود، تمام علمای ایران ایشان را قبول داشتند. یک روز آمد، مسجد امام منبر رفت، گفت: بازاری‌ها شنیدم لر خیلی توی بازار آمده، لرها کلاه سرتان نگذارند. یکی گفت آقا ما کلاه سر آن‌ها می‌گذاریم، ما یک پارچه‌هایی به این صورت است به اینها می‌دهیم. بنا کرد از زرنگی خودش گفتن. گفت: هان، تو کلاه سر آن گذاشتی؟! آن کلاه سر تو گذاشت.

ما اگر واقع، توحیدمان درست است و اعتقاد داریم، نباید این کار را بکنیم. ائمه طاهرین آمدند ما را رشد بدهند. اگر ما به قیامت اعتقاد داشته باشیم، این کارها را که نمی‌کنیم. اتفاقاً یک روایت داریم این در کافی نوشته، کتاب کافی معتبرترین کتابهاست، آن‌جا حضرت می‌فرماید، امام می‌فرماید که اگر کسی خانه‌ای به ریا بسازد، وقتی این خانه را به ریا ساخت، [در قیامت] تا هفت طبق گردنش می‌اندازند. [در قیامت از او] سؤال می‌شود. من آن‌جا یک حرفی زدم آقا خندید، گفتم: آقا به ریا، هفت طبق زمین گردنش می‌اندازد؛ اگر به حرام باشد چیست!؟ بنا کرد آقا خندیدن.

قربان شکلت بروم، عزیز من، یک فکری بکن، یک ثانیه یک تفکر داشته باش. چرا حضرت می‌فرماید: نیم ساعت تفکر، نیم ساعت فکر، بهتر از هفتاد سال عبادت است؟ چون که شما اگر فکر کردی، اندیشه داشته باشی درست است. چرا شب قدر شخصی می‌آید خدمت امام می‌گوید چه کار کنم؟ می‌گوید برو علم یاد بگیر. علم؛ یعنی علم به دین، علم به امام، علم به پیغمبر، علم به خدا. اگر علم داشته باشیم که این کار را نمی‌کنیم. آخر، ما سه جور یقین داریم: یک یقین داریم، یک عین الیقین، یک حق الیقین داریم. ما به آخرت یقین نداریم که این کارها را می‌کنیم. اگر در دعای ندبه می‌فرماید «الآخرة بقا و الدنیا فنا»، من یک پاره وقتها جوری می‌گویم که رفقا می‌خندند، می‌گویم: بابا، ما «الدنیا بقا و الآخرة فنا»ییم. ما اگر به آخرت خود و خدا ایمان داشته باشیم، این کار را می‌کنیم.

آخر، عزیز من، قربان شما بروم، یک قدری پیشینیان را ببینید، روایت‌ها را ببینید، این آقای شداد چه کار کارد؟ خلاصه، چندین سال بهشت ساخت، تمام طلاهای زنها را گرفت، آنچه که دستش رسید، طلا جمع کرد بهشت ساخت. حالا تا آنجا آمده، دستور آمد جانش را بگیر. یک نگاه درون آن نکرد. بابا جان، عزیز من، قربانت بروم، حالا بنده بشوم شداد، یک بهشت به این صورت هم بسازم. خب، من که نگاه نتوانم درون آن بکنم، چه فایده‌ای دارد؟

والله، ما ائمه طاهرین را نشناختیم. من یک مثالی برای شما بزنم. ببین، [در] اهل بیت شناختن باید اینجور باشی. الان یک باغی است. این باغ آن طرفش تابستانی است، این طرفش زمستانی است. آنچه که میوه بخواهی در این باغ ایجاد است؛ هم تابستانی، هم زمستانی. این درختها به فلک سر کشیده، یک برگ زرد توی این باغ نیست. (من می‌خواهم به شما عرض کنم که، ما در یقین به ائمه، باید اینطوری باشیم.) یک برگ زرد در تمام این باغ نیست. نهرهایی توی این باغ است از عسل، از شیر. تمام ریگهای این [باغ]، از زمرد است، دیوارهای این از طلاست. حالا اگر ممکن باشد، بنده عرض می‌کنم، ممکن است ممکن باشد، حالا شما داخل این باغ آمدی. یک دفعه می‌بینی که مادرت آنجا می‌گوید آی پهلویم، برادرت آنجا دستش جدا شده، یک طفل شیرخوار داری سرش را آنجا بریدند، عمه‌ات اینجا دارد می‌گوید آی پهلویم! تو را به حضرت عباس، می‌خواهی توی این باغ بمانی یا نه؟ تو را به دینت، می‌خواهی توی این باغ بمانی؟ نه، نمی‌خواهیم بمانیم. دنیا اینجور است، مگر زهرای ما را چه کار کردند؟ امام حسین ما را چه کار کردند؟ ما [که] باید از این دنیا بیزار باشیم؛ آنوقت بیاییم یک دکان برفی درست کنیم، یک کاخ برفی درست کنیم؟! آخر، آن‌وقت چرا؟ خدای تبارک و تعالی می‌فرماید: به عزت و جلال خودم قسم، من زمین، آسمان، همه را به واسطه اینها خلق کردم. حالا که به واسطه اینها خلق شده، اینها اینجور بودند، اینها اینجور توی دنیا مصیبت کشیدند. آخر، ما آن‌وقت چه کار داریم می‌کنیم؟ ما باید به این صورت بیزار باشیم. به دینم قسم، یک پاره وقتهایی می‌گویم خدایا، کاش من اصلاً توی دنیا نیامده بودم که این حرفها را بشنوم. اصلاً این حرفها که [نمی‌خواهم] بشنوم، چرا ببینم! اینقدر من از این دنیا منزجرم. اگر امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌فرماید، دنیا به منزله استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار هست یعنی چه؟ من این حرف را از کسی نشنیدم، انشای خودم است؛ یعنی دنیا مثل مرض خوره می‌ماند. اگر تو محبتش را کسب کردی، داشتی، همه جانت را می‌گیرد.

قربانت بروم، عزیز من، تو برای عالم دیگری خلق شدی، تو را اینجا نیاوردند که به این صورت باشی. آخر، ما باید اعتقاد داشته باشیم. ما باید یک قدری توی کارمان مبنا داشته باشیم، ما یک قدری باید یقین کنیم. والله، اگر ما یقین کنیم، در کارهایمان تجدید نظر می‌دهیم. ما می‌گوییم پیرو اینهاییم؛ آخر، تو چه پیروی هستی؟! اگر پیرو باشی، تا حتی داریم، حضرت سلمان وقتی با امیرالمؤمنین (علیه السلام) جایی می‌رفت، پایش را جای پای امیرالمؤمنین می‌گذاشت. می‌گفت خلاصه، این اندازه من از امیرالمؤمنین پیروی کنم. آخر، ما که می‌گوییم شیعه هستیم، چه شیعه‌ای [هستیم]؟! ما باید اینها را اطاعت کنیم.

من یک جمله‌ای به شما بگویم که ببینید خدا چقدر اینها را می‌خواهد. یک جمله‌ای خدمتتان عرض کنم، خیلی این مهم است. خدای تبارک و تعالی وقتی که همه پنج نور پاک جمع شدند، جبرئیل نازل شد، گفت: یا محمد، حق به تو سلام می‌رساند، [می‌فرماید:] من، تمام زمین، آسمان، لوح، قلم، همه را از برای شما خلق کردم؛ یعنی از برای این پنج تن. حالا حسابش را بکن که همه خلقت به واسطه این پنج تن است؛ آنوقت اگر یکی محبت اینها را داشته باشد، (این یک قدری دقیق است، خواهشمندم که آقایان یک قدری دقت بفرمایند) چون که خدا اینها را از همه خلقت بیشتر می‌خواهد، چون که خلقت به واسطه اینها خلق کرده، نه اینها را به واسطه خلقت، درست شد؟ حالا تو شیعه، تو دوست امیرالمؤمنین (علیه السلام) بیا علی را دوست داشته باش، بیا مطیع پیغمبر باش، بیا مطیع حضرت زهرا (علیها السلام) شو، وقتی مطیع شدی، محبت اینها را داشتی، آنوقت همین‌طور که همه خلقت به واسطه اینها خلق شده، آنوقت خدا چیزی به تو می‌دهد که از همه خلقت بالاتر است. چرا؟ چه چیزی به تو داد؟ محبت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را، محبت حضرت زهرا (علیها السلام) را. حالا پیرو شدی، حالا حضرت عباسی، (چون که من آقا ابوالفضل را خیلی زیاد دوست دارم، واقع خدمتش هم رسیدم، خیلی عنایت به من دارد، تو را به حضرت عباس) این ارزش دارد که دیگر ما برای به خانه، برای یک دکان، برای یک کاخ، برای یک ماشین این حرفها را بزنیم؟ اگر خدای تبارک و تعالی سلطنت سلیمان را داده، سلطنت به سلیمان داد، سلطنت دنیا را به او داد، حالا [به خاطر] محبت اینها چه چیزی به تو می‌دهد؟ لوح را داده، قلم را داده، آسمان داده، زمین داده، دریاها را داده، همه چیز به تو داده، برای چه داده؟ برای محبت اینها.

بابا جان، اگر آدم عقل داشته باشد، هوش نداشته باشد، [باید بداند که] ما باید پیرو اینها باشیم. اگر ما پیرو اینها باشیم، با این روایت، با این حرف، ببین چه چه خدا به تو داده؟ به تو عرش داده، فرش داده، زمین داده، آسمان داده است. خدا خودش می‌گوید من به واسطه [پنج تن]، اینها را خلق کردم؛ آنوقت خدا محبت اینها را دارد. حالا هم آن محبت را به تو بدهد. حالا که این محبت را به تو داد، مگر افضل همه این خلقت نیست؟ آقا جان من، حاج آقا، قربانت بروم، عزیز من، رفیق من، فدایت شوم، بیا تفکر داشته باش، بیا ائمه را دوست داشته باش، بیا مطیع ائمه باش. اگر به تو می‌گوید دزدی نکند، می‌خواهد...

ولایت

من در پیرامون توحید صحبت کردم، به خواست خدای تبارک و تعالی می‌خواهم در پیرامون ولایت صحبت کنم. آنجا حرف به قدری تند شد. من گفتم که ما مشرک هستیم، حالا اگر رفقای عزیز من گوش دادند، به ما خواهند گفت: چطور ما مشرکیم؟ من دلیل دارم: یک وقت آدم مشرک به خداست؛ یعنی به معراج مشرک می‌شود، منکر می‌شود. وقتی منکر شد، کافر است. ما منکر نیستیم؛ مشرک هستیم؛ یعنی چطور مشرک هستیم؟ مشرک به ولایتیم. من اینجا ان‌شاءالله، به خواست خدای تبارک و تعالی، دو تا روایت از برای رفقای عزیزم نقل می‌کنم:

رفقای عزیز، این حرفها تفکر دارد؛ یعنی نه اینکه شما بخواهید سرسری گوش دهید. خود با خدا، یک وقت آدم عنایت دارد، یک وقت لجاجت دارد. اگر لجاجت داشته باشد، بابت این حرفها که راجع به ولایت می‌زنم، می‌گوید: بابا، ولش کن، این هم «علی اللهی» است؛ یعنی شیطان تمام این را از مغزتان بیرون می‌برد. من خواهشمندم از خدای تبارک و تعالی بخواهید، خدای تبارک و تعالی به ما تفکر بدهد. اینکه حضرت می‌فرماید: نیم ساعت فکر یا یک ساعت فکر، بهتر از هفتاد سال عبادت است، یعنی چه؟ آقا هفتاد سال عبادت کرده، مشرک به توحید است، مشرک به ولایت است؛ چه فایده‌ای دارد؟

من می‌خواهم به خواست خدا عصاره این ولایت را به رفقای عزیز خودم بگویم. عصاره این خداشناسی را، یعنی «أشهد ان لا اله الا الله» را بگویم. رفقای عزیز، قربانتان بروم، فدایتان شوم، من به دینم مقصد ندارم. دلم می‌خواهد که شما تفکری به هم بزنید. اگر آدم واقعاً ولایت را فهمید، خب، به زن و بچه‌اش هم می‌گوید، به رفقایش هم می‌گوید. ولایت ابعاد دارد. شما حساب کنید، این آقایان اهل تسنن که «لا اله الا الله» می‌گویند، درست است که «لا اله الا الله» می‌گویند؛ اما «لا اله الا الله» بی‌ولایت که «لا اله الا الله» نیست. ما باید امر خدا را اطاعت کنیم. اگر خدای تبارک و تعالی به پیغمبر امر کرد: یا محمد، بگو «لا اله الا الله»، چه «لا اله الا الله»ی است؟ بعد گفت: «محمد رسول الله»، بعد گفت: «علی ولی الله».

رفقای عزیز، ما خیال نکنیم که پیغمبر، غدیری به امر خدا تشکیل داد و مردم زیر بار نرفتند. والله، خود خدا غدیر تشکیل داد؛ [چه موقع؟] آن روزی که خدا به تمام خلقت و غیر خلقت، به ذرات ما ولایت را ابلاغ کرد. درست است بعضی از علما، منظورشان این است که می‌گویند: توحید؛ اما من اینجا، به خواست خدای تبارک و تعالی معنی «لا اله الا الله» را می‌گویم که اگر خدای تبارک و تعالی می‌فرماید من اول عقل را خلق کردم؛ اول ولایت را خلق کرده است. ما بفهمیم عقل؛ یعنی ولایت.

حالا این ابو حمزه ثمالی، همین دعای ابوحمزه که ما می‌خوانیم، رفقا می‌خوانند، یک ساعت، دو ساعت گریه می‌کنند، حالا آمده خدمت حضرت سجاد. می‌فرماید: یابن رسول الله، شما می‌گویید تمام انبیاء که ترک اولی کردند، دیر زیر بار ولایت رفتند؛ یعنی دیر زیر بار علی رفتند؟ حضرت گفت: ابوحمزه، بلند شو، از جا بلند شد. آمدند لب دریا. امام سجاد (علیه السلام) حوت را صدا زد. آن ماهی که یونس در دلش بود حوت بود، حوت را صدا زد، گفت: قضایا را به ابوحمزه بگو، گفت: ابوحمزه بدان، وقتی ولایت از جانب خدا ابلاغ شد، یونس گفت: چیزی که من ندیدم، چطور بیایم قبول کنم؟ فوری به من از طرف خدای تبارک و تعالی امر شد او را ببلع. این روایت را مرحوم جزایری نقل می‌کند. تمام علما جزایری بزرگ را قبول دارند، ایشان از زبان امام چهارم، حضرت سجاد نقل می‌کند. بعد او گفت که ابوحمزه، تا این جمله را گفت امر شد او را ببلع؛ اما حلش نکن، هضم نکن، او را گرداندم، چنان تاریکی دل من ایشان را به فشار آورد، داد می‌کشید.

من اینجا یک جمله‌ای دارم به رفقا، به بعضی از ولایتی‌ها که حالا راجع به امام زمان شک می‌کنند. وقتی که امیرالمؤمنین، آن یعسوب الدین، آن ولایت مطلقه، اشاره کرد، [یونس] گفت: «یا لا اله الا أنت، سبحانک إنی کنت من الظالمین» حوت اینجا می‌گوید: اگر نگفته بود تا قیامت او را می‌گرداندم. حالا یک حوت که ماهی است معلوم می‌شود تا قیامت زنده است، چطور بعضی‌ها می‌گویند آقا امام زمان (عج الله فرجه) هزار و سیصد سال هست، چطور است؟ ما چطوری قبول کنیم؟ بابا، ولایتت ناقص است. اینجور چیزها را باید به قدرت الهی قبول کنی، با ولایت قبول کنی. موسی، عیسی، ابراهیم، تمام اینها که ترک اولی داشتند، یک ذره، یک لحظه، دیر، زیر بار ولایت رفتند. پس حالا غدیر کجا و آن ابلاغ خدا کجا که خدا به تمام کون و مکان، به تمام عالم، به همه وجود، به تمام خلقت، ولایت را ابلاغ کرد. اینها که بودند که بودند، آنها که نبودند، ولایت، به ذراتشان ابلاغ شد. ما چه می‌گوییم؟

یکی از دوست‌های من از من تقاضا کرده است که ما می‌خواهیم این جمله را بفهمیم که چطور بود که هفت میلیون مردم بودند، از هفت میلیون، شش نفر، پنج نفر [شیعه] بودند؟ آقا جان من، قربانت بروم، اینها «لا اله الا الله» بی‌ولایت گفتند. حالا تو از کجا همچنین سفت صحبت می‌کنی که می‌گویی «لا اله الا الله»‌شان قبول نیست؟ آقا امام رضا (علیه السلام) صاحب الائمه، ایشان معلوم کرده است. وقتی آمده در نیشابور، از او خواهش می‌کنند، یابن رسول الله، چیزی که جدت گفته، خدا به جدت گفته، جدت به شما گفته بگو، می‌گوید: «لا اله الا الله حصنی، فمن دخل حصنی [امن من عذابی]» بعد حضرت توی سینه‌اش می‌زند، می‌گوید: شرط «لا اله الا الله» ماییم. دلیل من این است که اینها «لا اله الا الله» نگفتند. این عمر لعنتی که می‌گوید: «حسبنا کتاب الله» خب، امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌گوید: «انا قرآن الناطق» این هم حدیثی که خود صاحب الائمه می‌گوید. می‌گوید: شرط «لا اله الا الله» ماییم. خب، اینها «لا اله الا الله» گفتنشان شرطی ندارد. اینها «لا اله الا الله» گفتنشان مصنوعی است.

من در جای دیگر گفتم، ولایت سه جور است: یک ولایت حلقی است، یک تجاری است، یک ولایت است امیرالمؤمنین (علیه السلام) تکلیفش را معلوم کرده، می‌گوید: یا کمیل، دست و جوارح خودت را در نزد خدا بگذار؛ یعنی خدا را اطاعت کن. کسی که خدا را اطاعت کند، باید ولایت را اطاعت کند. چرا شیطان از درگاه الهی رانده شد؟ مگر شیطان چه کرد؟ مگر شیطان عالم نبود؟ مگر شیطان مجتهد نبود؟ شیطان به جایی رسید که مقرب ملائکه بود، مجلس درسی داشت، عبادت می‌کرد که چهار هزار سال نمازش طول می‌کشید. چه چیزی ما داریم می‌گوییم؟ حالا وقتی خدا به او گفت که آدم را سجده کن، ببین، چه حرف خوش خط و خالی می‌زند، رفقای عزیز، خواهشمندم گوش بدهید، می‌گوید: سجده مال توست، من به غیر تو به کس دیگر سجده نمی‌کنم. [خدا] گفت: گم شو! حالا اگر خدای تبارک و تعالی می‌گوید زیر بار ولایت بروید، نمی‌رویم؛ ما گم شو هستیم.

خب، شما حسابش را بکن، تمام اهل تسنن زیر بار ولایت نرفتند. حالا رفقای من، عزیزان من، قربانتان بروم، ان‌شاءالله امیدوارم که، اول خدا ولایتتان را کامل کند، بعد تنتان را. چه کار کنیم که حالا ما این را تشخیص بدهیم؟ آقا جان، شما اگر تن و بدنت ناراحت است، یک چیزی صدقه می‌دهید، [آیا] تا حالا یک چیزی صدقه دادی که ولایت را بفهمی، ولایت تو کامل بشود؟ خب، [آیا] تا حالا شده ما یک صدقه‌ای بدهیم، بگوییم: خدایا، این ولایت ما را کامل کن؟ ما این صدقه را می‌دهیم برای اینکه کم داریم، حفظش کن. اینقدر صدقه خوب است. تو تا حالا جسمت مریض می‌شود، می‌روی دکتر، برای این جسم پوسیده که آخرش هم کرمها می‌خورند و خلاصه چه و چه [باید به فکر ولایتت هم باشی]

رفقای عزیز من، بیایید ما یک ذره فکر بکنیم. من الان یک روایت می‌گویم که ان‌شاءالله به امید خدا آن مطلب هم روشن بشود. شما حسابش را بکن اینها چقدر از رسول الله معجزه دیدند؟ جبرئیل نازل می‌شد، رسول الله را می‌دیدند، جنگها می‌رفتند، معجزات می‌دیدند. یک شخصی آمده توی مسجدالنبی یک سوسمار آورده، آنجا جلوی همین‌ها می‌اندازد، می‌گوید: یا محمد، اگر تو بر حقی، [کاری کن سوسمار] شهادت بدهد. ایشان چنان شهادت داد، اینها را نگران کرد. سوسمار، اول به یگانگی خدا شهادت داد، بعد به رسالت پیغمبر، بعد به امیرالمؤمنین، علی ولی الله گفت. اینها را دارند می‌بینند اینطوری شدند. حالا اینها مثل قوم حضرت موسی هستند. حضرت موسی این قومش چقدر در شکنجه فرعون بودند، چقدر فرعون اینها را شکنجه داد؟ زنهایشان کلفت بودند، مردهایشان نوکر بودند، (آن که می‌گویند سبطی و قبطی، اینها به اصطلاح سبطی‌اند) حالا شما ببین، حضرت موسی به امر خدا آمده اینها را نجات داده، آمدند لب دریا. (اینجا یک مطلبی است توی پرانتز، ببینید، خدا می‌فرماید از آن زن بنی اسرائیلی کمتر نباشید، امیرالمؤمنین (علیه السلام) آنجا می‌گوید: خدایا شکرت که من را مرد خلق کردی؛ اما خدا اینجا می‌گوید از زن بنی اسرائیلی کمتر نباشید، ببین چقدر عقیده ما تنزل می‌کند.) حالا موسی آمده کنار دریا، وحی رسیده یا موسی، جنازه یوسف را باید خاک کنی. پا شده رفته پیش آن زن، می‌گوید چه کسی می‌داند؟ می‌گوید آن زن، یک زن، پیر عجوزه بود. رفت، او گفت می‌دانی که من موسی هستم، پیغمبر اولوالعزم هستم. صدها مردم پشت سد گیر کردند. جنازه یوسف کجاست؟ گفت: بله! چه می‌گویی؟ مگر موسی نیستی؟ گفت: چرا؟ گفت مگر ید بیضا نداری؟ گفت چرا؟ گفت اولی‌اش این است باید دعا کنی من جوان شوم، بعد هم توی بهشت زن تو بشوم. ببین، این چطوری است؟ هم دنیایش را می‌خواهد، هم آخرت، جای دیگر هم داریم حضرت می‌فرماید: ما خانواده می‌خواهیم نخوریم، بخورانیم، کیف می‌کنیم؛ شیعه‌های ما هم می‌خورند، هم می‌خورانند، باقی‌شان هم لئیم هستند. حالا ببین زن بنی اسرائیل چه می‌گوید؟ می‌گوید من جوان شوم، بعد هم توی بهشت زن تو بشوم. خب، موسی اینجا حالا دعا کند جوان شود چیزی نبود. تا گفت زن تو بشوم، یک قدری خلاصه نزدیک بود که قبول نکند. وحی رسید یا موسی قبول کن. این، آنجا [در بهشت] که آن پیر عجوزه نیست. خلاصه گفت و جنازه یوسف را دفن کردند، رفتند آن طرف، دریا شکافته شد و از دریا رفتند آن طرف. حالا رفتند، [از آسمان] مائده می‌آید. ببین، اگر یکی از ما یک نصفه کرامت داشته باشد، چقدر دنبالش می‌رویم؟ حالا این موسی چه کار دارد می‌کند؟ مرتب [از آسمان] برای اینها مائده می‌آید. این ماش، عدس، حبوبات، از زمان حضرت موسی درآمده است. اینها حالا ناز هم می‌کنند، هر روز هم یک جور غذا می‌خواهند. هر روز اینها یک جور غذا می‌خواهند. هر روز ماش، لوبیا، هر روز، یک جور غذا، غذای خیلی خوب از آسمان برای اینها نازل می‌شود. ببین، اینها چه چیزی را دارند می‌بینند؟ خدا امر کرد که یا موسی، بیا آنجا من یک کتابی به تو بدهم، الواح به تو بدهم. خب، به اینها بگو دیگر، اینها بخور و بخواب شدند؛ اما خدای تبارک و تعالی دستور فرمود، سی روز باید بیایی. «و واعدنا موسی ثلاثین لیلة و اتممناها بعشر و تم میقات ربه اربعین لیلة» حالا آمده بعد از سی روز، حضرت موسی دهنش را شسته، می‌خواهد کتاب بگیرد. وحی رسید یا موسی، من از دهان روزه‌دار خوشم می‌آید، شما باید که ده روز دیگر اینجا بمانی. این سامری به قول امروزی‌ها یک مرد سیاسی بود. وقتی که جبرئیل نازل شد، جلو می‌رفت که اسب فرعون بیاید، از زیر پای این اسب فرعون یک مشتی خاک برداشته بود. آن طلاهایی هم که بنی اسرائیل از قبطی‌ها همه برداشته بودند، اینها را گرفت و یک گوساله درست کرد و این خاک را تو دهنش ریخت، این یک صدایی می‌کرد. تمام اینها، گوساله را سجده کردند.

بابا جان، چقدر معجزه دیدند؟! چرا؟ اینها «لا اله الا الله‌»شان، «لا اله الا الله» صوری بود. اینها به موسی ایمان نداشتند. ما باید ایمان به «لا اله الا الله» داشته باشیم، ببینیم خدا چه می‌گوید. اگر من می‌گویم مشرکیم، بیشتر ما مشرک به حقیقت ولایتیم. اهل تسنن هم همین‌طور بودند. وقتی که ولایت ابلاغ شد، اینها قبول نکردند دیگر. اینها «لا اله الا الله» به غیر از امر خدا می‌گویند؛ مثل همان است که شیطان به این صورت شد؛ اینها رانده شدند. ما باید یک قدری فکر کنیم. خدای تبارک و تعالی آن غدیری که به قول من، روز اول ابلاغ کرد، آن غدیر کبیره است، این غدیر صغیره است. ما نمی‌خواهیم بگوییم صغیر، بگویید یعنی کوچک است؛ نه، خدا ابلاغ به تمام کائنات کرد؛ اما پیغمبر اکرم به همین‌ها ابلاغ کرد، اینها هم قبول نکردند. آن روز هم آن‌ها قبول نکردند. اینها که قبول نکردند، آن روز [در روز الست] قبول نکرده بودند.

حالا یک دوست من می‌گوید چطور شد به این صورت شد؟ طوری که نشد، اینها قبول نکرده بودند. چه کسی قبول کرده بود؟ این چهار، پنج نفر قبول کرده بودند؛ [یعنی] سلمان، اباذر، میثم، مقداد. چنان اینها را در شکنجه گذاشتند [که اینها هم از ولایت برگردند.] من در یک جای دیگر گفتم، اینقدر این سلمان را مسخره‌اش می‌کردند، شاید این طرف بیاید. می‌گفتند: ریش تو بهتر است یا دم سگ؟ می‌گفت: هر کدام از پل صراط بگذرد. ببین، چه جواب خوبی می‌داد. آن مقدادش را، آنجا بستند، یک یهودی بست؛ اما چنان این ولایت در قلب این نورفشانی می‌کند، بستن چیزی نیست، این حرفها چیزی نیست. اینها ولایت در قلبشان نورفشانی می‌کرده است.

روایت صحیح داریم، یکی از رفقای من از تهران آمده بود، یک جلسه‌ای داشت، می‌گفت دیگر کمترین، کوچکترین افرادش باید دیپلم باشند، دکترا و نمی‌دانم لیسانسه و لیسانس؛ به قول شما، شما بهتر بلدید، ما که قدیمی هستیم. اینها بحثی کرده بودند که این «اشهد أن امیرالمؤمنین علی ولی الله» را، روی تعصبی درآوردند؛ یعنی شیعه‌ها روی تعصبی که با امیرالمؤمنین (علیه السلام) داشتند در آوردند، در زمان پیغمبر نبوده است. من نمی‌خواهم یک حرفی بزنم که بعضی از نادانها بگویند که این خودش را می‌خواهد از آقای گلپایگانی هم بالاتر معرفی کند یا از آقای نجفی. نه والله، می‌خواهم به شما بگویم یک جوابهایی است، یک حرف‌هایی است، خدا به دهان بعضی‌ها القا می‌کند، اینها درسی نیست. اینها را باید رفقا که این نوار را گوش می‌دهند توجه بفرمایند. به این روزه‌ام قسم گفت رفتم، [علما] من را قانع نکردند. آنجا ما خدمت یکی از علما بودیم. آمد یک شرح حال داد. این مرد عالم هشتاد ساله گفت: اگر اذان بگویی اینجور است، اقامه بگویی اینجور است، وقتی بلند بشوی علی بگویی اینجور است. هر چه گفت، گفت: آقا جان، قربانت بروم، حرفها درست است. من یک جواب برای اینها می‌خواهم. اینها همه مافوق دیپلم هستند، اینها کسانی هستند در دانشگاه هستند، اینها استادهای دانشگاه هستند، آنجا جمع شدند. به اینکه بگوییم این کار ثواب است که قبول نمی‌کنند. من از آن آقا خواهش کردم، گفتم من الان به تو می‌گویم. گفتم: آقا جان، قربانت بروم، روایت صحیح داریم، وقتی که پیغمبر اکرم به امر خدا امیرالمؤمنین (علیه السلام) را بر روی دست بلند کرد، آن‌وقت خلاصه [گفت:] «من کنت مولا، علی مولا، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه»، خلاصه، این دعا خیلی مفصل است. بعد گفت «الیوم اکملت لکم دینکم» جبرئیل نازل شد، [گفت:] کسی که منکر این حرفها شود کافر است، نجس است. اهل تسنن خودشان هم [این حدیث را] می‌گویند؛ اما آدمی که غرض دارد، [توجیه می‌کند] می‌دانی می‌گویند چه؟ می‌گویند پیغمبر گفت: علی خوب است، علی را بخواهید، ما هم علی را می‌خواهیم. ببین، چه کار می‌کند؟

الان من بعد، کسی که این نوار من را گوش می‌دهد می‌دانی شیطان چه به تو می‌کند؟ آقا، ببین من دارم می‌گویم، من خطور شیطان را هم حالا می‌گویم. می‌گوید: بابا، اینکه دارد این حرفها را می‌زند، عمل نمی‌کند. حالا به تو چه که من عمل نمی‌کنم. مگر پیغمبر نگفت؟ خب، عمل نکردند، مگر پیغمبر راست نگفت؟ مگر امام حسین (علیه السلام) راست نگفت؟ چقدر «هل من ناصر» گفت؟ او را کشتند. این حرف چیست توی دهان شما افتاده، تا می‌گویی فلانی، می‌گوید عمل نمی‌کند. بابا، تو عمل نکنی؟ حالا من عمل نمی‌کنم، تو هم عمل نمی‌کنی؟ پس مثل هم هستیم، بیا تو برتری بجو، بیا تو عمل کن برو تا «قاب قوس او ادنی»، چه کار به من داری؟ حرف روایت است، حدیث است، حرف خدا و پیغمبر است. چرا شما قبول نمی‌کنید؟ حالا ببین شیطان برای ما چه کار می‌کند، ما را چطور فریب می‌دهد.

حالا من به ایشان عرض کردم، وقتی که «الیوم اکملت لکم دینکم» آمد، فوراً سلمان آنجا بلند شد، اذان گفت؛ «أشهد ان لا اله الا الله، اشهد انّ محمداً رسول الله، اشهد انّ امیرالمؤمنین علیاً ولی الله». من والله، جرأت نمی‌کنم یک حرفهایی بزنم، خیلی کم شما می‌گذارم، حرف از اینها بالاتر است. حالا من الان یکی می‌گویم، می‌گویید: ببین [ولی] چیست؟ من الان یکی‌اش را می‌گویم. ببینید ولی؛ یعنی ولی خداست، آن نبی خداست. الان می‌گویید که ایشان نمی‌دانم، پیغمبر اکرم را کوچکتر می‌داند. نه، پیغمبر هم ولی است، هم نبی است؛ اما تمام انبیاء که تزلزل داشتند، از طریق [کسری] ولایت بوده است. ولایت خیلی سنگین است. به عقیده من، تمام گلوله‌های خون من دارد شهادت می‌دهد، اگر پیغمبر به معراج رفت، به توسط ولایتش رفت. من دلیل دارم، این حضرت عیسی، تا کجا رفت؟ تا آسمان چهارم، خود روایت دارد می‌گوید، حدیث داریم، گفت: چه آوردی؟ گفت: یک سوزن و نخ. گفت: او را نگه دار، توان نداشت برود. روایت داریم، جبرئیل آمده خدمت پیغمبر، عرض می‌کند: یا اخا جبرئیل، تو از آنجا که می‌آیی وحی به تو نازل می‌شود، چقدر سال است؟ چقدر راه است؟ می‌گوید سیصد سال است؛ یعنی سیصد سال راه است. حال چه راهی است، ما نمی‌دانیم آنجا تا اینجا چقدر است. می‌گوید چطور می‌آیی؟ می‌گوید به یک چشم به هم زدن، می‌گوید به چه توسطی؟ بالش را باز می‌کند، می‌بیند نوشته «علی ولی الله». [جبرئیل] «علی ولی الله» می‌گوید. یا محمد، من به این توسط می‌آیم. نیروی من، «علی ولی الله» است.

حال تو هر چقدر می‌خواهی بگو. هر چقدر می‌خواهی به من بگو، به غیر اینکه می‌گویی علی اللهی است؟ والله، من حرفی ندارم علی اللهی باشم؛ اما به من اگر هم بگویید، من گریه می‌کنم. در زمان امام صادق (علیه السلام) یک عده‌ای بودند اینها را [چون شیعه بودند] رافضی می‌گفتند، شهادت اینها قبول نمی‌شد، دختر به آن‌ها نمی‌دادند، چیز از آنها نمی‌خریدند. اینها را توی اداره آورد، شهادتش قبول نشد. [آن شیعه] بنا کرد گریه کردن، گفت چرا گریه می‌کنی؟ برو از رافضی بودنت [دست بردار] (در زمان حضرت سجاد و امام باقر، بوده است. من سندش را هم نشانتان می‌دهم) گفت: من گریه‌ام مال این است که رافضی نیستم [من کجا و شیعه بودن کجا؟] ، تو به من می‌گویی رافضی.

قربان شما بروم، عزیز جان من، [پیامبر] به توسط ولایت تا «قاب قوس او ادنی» رفت. هیچ کس توان ولایت را نداشت. در تمام ممکنات خدا، به غیر رسول الله، هیچ کس توان ندارد. این را من به شما بگویم. ببین، تمام پیغمبرهایی که مرسل هم هستند، تزلزل داشتند. دیگر ما از اینها مهمتر که نداریم. ولایت یک امر مهمی است، ما همین‌طور هیچ چیز و سرسری گرفتیم؛ مثل اصول دینمان که پدر و مادری است، ولایتمان هم پدر مادری است. خب، آقا، شما مسلمانی؟ بله، دوازده امامی هستیم، دوازده تا امام داریم، اینها همین! این امام‌ها را آوردند، پیغمبرها را آوردند اینجا [که اینها کشته شوند؟]

من آن چند وقتها با یکی از اینها که الستی هستند، با استادشان، یک بحثی داشتم. خلاصه، بحث ما تقریباً شاید یک ساعت، یک ساعت و نیم طول کشید. آخر، اینها خیلی زرنگند؛ یعنی اینها را شیطان رهبری می‌کند؛ چون که شیطان رهبری می‌کند، خدا هم مرتب می‌گوید که «بسم الله الرحمن الرحیم، اعوذ بالله من الشیطان العین و الرجیم» مرتب می‌گوید: «عدوٌ مبین، عدوٌ مبین» یعنی کسی که می‌بیند، اینها رهبری‌شان، اینطوری هستند دیگر. آخر، من یک مطلبی به او گفتم، گفتم که مرتب الست، الست، درمی‌کنی، الست آنجا اراده خدا بوده، حالا به قول تو الست است، همان فرمایشی که تو می‌گویی. پس ما همانطور که آنجا بودیم [اینجا هم هستیم؟]. ایشان می‌گوید هر چقدر آنجا بودی اینجایی؛ یعنی آن روزی که خدا ابلاغ کرد، [همان تغییر نمی‌کند] گفتم: خب، پس خدا صد و بیست و چهار هزار پیغمبر، دوازده امام را اینجا روانه کرد، اینها را بکشند، شکنجه بدهند، از دنیا بروند؟ اینکه خدا دارد می‌گوید من زمین و آسمان و لوح و قلم و همه را محض تو خلق کردم، خدا این را اینجا بی‌خودی آورده؟! خدا کار بی‌خود می‌کند؟! آقا، درون آن مثل خری که توی گل بماند، ماند. بعد من یک جلسه‌ای بود، یک وقت می‌رفتم، به اهل جلسه گفته بود ایشان مزاحم است. خیلی درباره من صحبت کرده بود. [گفته بود] ایشان مزاحم است؛ یعنی چه؟ یعنی تا این است ما نمی‌توانیم مردم را گول بزنیم. مردم را گول می‌زنند. گفتم پس خدا صد و بیست و چهار هزار پیغمبر را روانه کرد اینجا چه کنیم؟

خدا اولاً، آن روزی که ابلاغ ولایت به تمام خلقت، یعنی به تمام ذرات ما که تا قیام قیامت به وجود بیاید، کرد، حالا که این ولایت را ابلاغ کرد، آنوقت خدا که می‌گوید همه اینها را من محض اینها خلق کردم، حالا اینجا چیست [و باید چه بکنیم]؟ خدا تو را مخیر کرده، می‌خواهی این طرف برو، می‌خواهی این طرف برو. حالا هم که خدا تو را اینجا آورد، به تو عنایت کرده، آن روز اگر لبیک نگفتی، زیر بار ولایت نرفتی، خدای تبارک و تعالی عنایت کرده که تو بیایی اینجا زیر بار ولایت بروی. گفتم ما داریم چه می‌گوییم؟! چرا ما متوجه نیستیم؟!

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه