نعمت ولایت؛ اشراف؛ عبادت، ذوق اطاعت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

نعمت ولایت؛ اشراف؛ عبادت، ذوق اطاعت
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1376-06-13
کد 10128

أعوذ بالله من الشیطان العین الرجیم، العبد المؤید رسول المکرم أبوالقاسم محمد

السلام علیک یا أباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علیّ بن الحسین و أولاد الحسین و أهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

محتویات

فرق آگاهی و یاد دادن؛ دائم به فکر دوست ولایتی خود بودن؛ وگرنه این دوستی قطع است

رفقای‌عزیز! همه شما از من برتری دارید، هم علم‌تان، هم سوادتان [و] هم ولایت‌تان؛ در هر ابعادی [که] هست، من شکر نعمت شماها را نمی‌توانم بکنم، تا آخر عمرم هم نمی‌توانم بکنم. خدا می‌داند [که] من نه از برای تملق بگویم، در تمام گلوله‌های خونم این حرف هست؛ اما الآن من یک مَثالی بزنم که خودم یک قدری متوجه بشوم. الآن مثلاً شما داری در یک کوچه می‌روی، در یک خیابان پیاده‌روی می‌کنید، آن‌جا یک چاه است، آن چاه را خودتان هم دیدید؛ اما افکار یک جوری است که توأم به‌هم است. یک شخصی می‌آید [و] می‌گوید آقاجان! آن‌جا که داری می‌روی، یک چاه است. شما چاه را خودت دیدی. این را آگاهی‌دادن می‌گویند، نه این‌که چیزی یاد کسی‌دادن [باشد].

ببین آقا‌جان! بنده عرض کردم، این‌جا که در مسیر شما یک چاه هست [و] شما چاه را دیدی؛ اما الآن، من دارم [به شما] می‌گویم که آقای فلانی! آن‌جا یک چاه است، این آگاهی‌دادن است؛ نه این‌که چیزی یاد کسی‌دادن [باشد]. شما آن چاه را دیدی. الآن بنده نسبت به شما همین‌جورم، نه این‌که بخواهم چیزی یاد شما بدهم. فی‌الواقع خدا می‌داند در تمام گلوله‌های خون من همین است؛ اما یک چیزی هست [که] یک وقت می‌بینی آن رفیق شما می‌بیند. من به‌وجدانم قسم! یک‌وقت فکرم این‌قدر پایین است که نگو، یک چیزی دارم می‌خورم، می‌بینم [که] لذت است، می‌گویم کاش آقای فلانی [و] آقای فلانی بودند، آن‌ها هم می‌خوردند. حالا یک چیز بهتر [هم] دارد می‌خورد؛ اما من دلم می‌خواهد این‌جوری باشد؛ یعنی در افکار یک بشر، یک ولایتی این‌جوری باشد که دائم به فکر دوستش باشد. اگر این‌جوری نباشد آن دوستی قطع است. آن دوستی، از این دوست امیرالمؤمنین قطع است، همین‌جور که ولایت قطع می‌شود. این قطع نشده است، [[بلکه] ولایت توی ما فراموش شده. ما همیشه باید به فکر هم باشیم. الآن این آقا مثلاً لندن است، نمی‌دانم آمریکاست، باید به فکر آن دوست ولایتی‌اش باشد؛ آن‌وقت این ولایتش چیست؟! این ولایتش قطع نیست؛ اگرنه قطع است. بیشتر این مردم این‌ها را خیلی متوجه نیستند [و] گیر [به آن] نمی‌دهند.

شما یک بچه داری، ببین چقدر دلت می‌خواهد الآن [که] یک جا می‌رود، مکه هم می‌رود [اما] دلت می‌خواهد [از او] آگاهی داشته باشی. والله! من دلم می‌خواهد از شماها آگاهی داشته باشم، هیچ تمنایی هم ندارم. خدا دارد [این را] می‌گوید، اگر که من الآن دروغ بگویم، [خدا] می‌گوید: ‏ای مشرک! چرا دروغ می‌گویی؟! به من هم دروغ می‌گویی؟! هان؟!

خدا دنبال رفیق می‌گردد، می‌خواهد مافوق این خلقت را به تو بدهد؛ مشورت دادن به دیگران؛ منّت گذاشتن خدا بر بندگانش به خاطر نعمت ولایت

حالا من این جمله را می‌خواهم [به شما] بگویم: به موسی خطاب شد: یا موسی! نعمت‌های من را به این بنده‌های من بگو [تا] با من رفیق بشوند. ببین [می‌گوید] «یا رفیق!» این‌است بابا‌جان! می‌گوید به آن‌ها [نعمت‌هایم را] بگو [تا] با من رفیق بشوند. چقدر خدا دارد پی [یعنی دنبال] رفیق می‌گردد! چقدر دلش می‌خواهد با شما رفیق شود! منّت سرتان [هم] نمی‌گذارد. خدا همه خلقت را [که خلق] کرده، منّت سر هیچ‌کس نگذاشته! تمام خلقت در مقابل ولایت کوچک است. چرا ما متوجه نیستیم؟! باید یک‌قدری از کارهایتان زمین بگذارید، خستگی بیندازید [و] در ولایت بیایید.

من یک وقت کار می‌رفتم، خیلی خسته بودم. یکی [که] می‌خواست از من یک مشورتی کند، می‌گفتم برو فردا بیا [تا] من امشب بخوابم. باباجان! از این کارها یک‌قدری خستگی بیندازید، ببینید من چه می‌گویم! حرف من که نیست. تمام خلقتی که خدا کرده، منّت سرتان نگذاشته؛ اما ولایت را منّت سرت گذاشته [است]. چرا؟! می‌خواهد مافوق این خلقت را به تو بدهد. فدایت بشوم! قربانت بروم! به حرف گوش بده. خدا می‌خواهد مافوق این خلقت را به تو بدهد.

یک ماشین به تو داده است و یک کارگاه به تو داده، الحمد لله محتاج هم نیستی. زندگی‌ات دارد می‌گذرد، این زندگی نیست. اگر این زندگی بود، چرا امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) یعسوب‌الدین، امام‌المبین، وصیّ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم)، قدرةُ‌ الله، عینُ ‌الله، صَفیُّ ‌الله، مقصد خدا چه می‌گوید؟! می‌گوید: دنیا به منزله استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است. والله! اگر چیزی از این بدتر بود، علی (علیه السلام) همان را می‌گفت، چیزی از این بدتر نیست.

دنبال حرف خلق نرفتن؛ جریان امام صادق و قُرّاء قرآن

حالا من إن‌شاءالله به یاری خدا می‌خواهم از نعمت‌های خدا برای شما بگویم. آیا شما می‌توانید شکر این نعمت را بکنید؟! من یک روایت بگویم که از من قبول کنید، فدایتان بشوم، قربان‌تان بروم، عزیزان من! نور چشمان من! من این را در یک جای دیگر صحبت کردم، مناسبت دارد [که] یک وقت من یک حرفی را تکرار می‌کنم، وگرنه [اگر] حرف تکراری [می‌زنم] من که حرف ندارم. آن را که [به من] می‌گویند، ما [هم] می‌گوییم.

سه نفر از قُرّاءِ قرآن بودند، این‌ها در سه شهر بودند. امام صادق (علیه السلام)، رئیس مذهب ما می‌خواست ماها را امتحان کند؛ یعنی خیلی دنبال بعضی حرف‌ها نرویم، با اندیشه و فکر برو. اگر یکی یک آیه قرآن را برایت معنی کرد، باید معنی قرآن را بدانی، دنبال این آیه قرآن نروی. چقدر اشخاص دنبال آیه قرآن رفتند [و] ضد قرآن شدند! اگر یکی آمد [و] یک قرآنی برایت معنی کرد، فوراً نگو این آیه همان آیه است. [روی] آیه اندیشه داشته باش! ببین مقصد این مرد چیست؟!

حالا این‌ها [یعنی سه نفر قاری قرآن] دارند قرآن تفسیر می‌کنند، حضرت این‌ها را خواست. گفت: این که خدای تبارک و تعالی می‌فرماید که من از شما سؤال می‌کنم [و] از شما بازخواست می‌کنم، این چیست؟! یکی از آن‌ها گفت: یک نفر گرسنه است [و] دارد هلاک می‌شود، ما نان به او بدهیم. یکی گفت: نه! یکی از تشنگی هلاک می‌شود، ما آب به یکی بدهیم. یکی گفت: بیچاره است، ما چاره‌دارش کنیم، یک چیزی به او بدهیم.

[امام] گفت: من سؤالی از شما می‌کنم، اگر شما یک تشنه‌ای را سیراب کردی [آیا] منّت سرش می‌گذاری؟! گفت: نه. [امام] گفت: اگر یک گرسنه‌ای [را] سیر کردی [آیا] منّت سرش می‌گذاری؟! گفت: نه. [امام] گفت: اگر یکی نداشت، یک چیزی به او دادی [آیا] منّت سرش می‌گذاری؟! گفت: نه. [امام] گفت: شما خدا را از خودتان کوچک‌تر کردید. بابا! گوش بدهید، این [شخص] دارد با آیه قرآن حرف می‌زند؛ اما اشراف ندارد، ندارد. قرآن را دارد می‌خواند، [اما] معنی قرآن را نمی‌فهمد. گفت: یابن‌رسول‌الله! پس چیست؟! گفت: از ولایت ما سؤال می‌کند، خدا هر کسی که ولایت ما را [به او] داد، منّت سرش می‌گذارد. این‌قدر فکر این قرآن‌خوان، کوچک است! ببین چه استفاده‌ای دارد از قرآن می‌کند!

شکر نعمت؛ منّت گذاشتن خدا به خاطر سه نعمت و مبنای آن

چرا منّت سر تو می‌گذارد؟ ولایت یعنی بهشت، ولایت یعنی جنّات، ولایت یعنی دوش‌به‌دوش علی (علیه السلام) بودن، ولایت یعنی دوش‌به‌دوش حسین (علیه السلام) بودن، ولایت یعنی چیزی که خدا شما را می‌پذیرد. مگر این قیمت دارد؟! ما چه داریم می‌گوییم؟! حالا آقاجان! خدای تبارک و تعالی نعمت [که] به تو داد، همان ولایت را گفته [که شما] باید شکر کنی. اگر شما پیرو ولایت هستید، همان ولایت را به تو گفته شکر کن. اگر یک خانم خوب داری، والله! باید شکرش را بکنی.

من بارها گفتم، خدا سه چیز را می‌گوید منّت سرت می‌گذارم: یکی خانه خوب، یکی زن خوب، یکی ولایت. این‌قدر این زن را خدا گیر به او داده [که] در کنار ولایت آورده [است]. چرا ما مبنایش را نمی‌فهمیم؟! چون که تو می‌خواهی با این خانمت تولید نسل کنی. اگر این خانم تو درست نباشد، نسل تو خراب می‌شود. اگر خدا می‌گوید منّت گذاشتم، به تولیدِ نسل می‌گوید منّت گذاشتم، نه به آن زن. اگر این زن پاکدامن و خوب باشد، تولید تو خوب می‌شود.

آقاجان! قربان‌تان بروم، شما کارخانه‌هایی دارید، شماها بیشترتان مهندس هستید، ببین من راست می‌گویم یا نه؟! اگر تولید شما خوب باشد، خوب است. اگر یک مشت خاک‌اَره، یک مشت آشغال توی این باشد، تمام تولیدت خراب می‌شود. پس اگر خدای تبارک و تعالی می‌گوید، زن را می‌گوید [که] منّت گذاشتم، والله! به واسطه تولید نسل توست.

اگر خانه [را] می‌گوید خانه خوب، نه خانه‌ای که صدای ویدیو توی آن بیاید، نه والله! آن مرکز شیطان است. این بچه‌ها، طفلک‌ها [در] خانه بزرگ یک‌قدری پرورش بخورند [و] یک‌قدری راه بروند. به یکی از این آقایان مهندس گفتم، گفتم: اگر خانم تو بیاید توی این خانه‌ها، دیگر در آپارتمان نمی‌رود، یاد آپارتمان می‌افتد ناراحت می‌شود؛ اما این خانم باید شکر کند که از آپارتمان آمد توی یک خانه‌ای که دارد؛ فضایش خوب است، هوایش خوب است.

اشراف نداشتن و ندانستن مبنای هر چیز؛ پاسخ دادن امیرالمؤمنین (علیه السلام) به کسی‌که یک‌ذره خداشناس باشد

ما همه چیزها را شنیدیم [و] همه چیزها را می‌دانیم؛ [اما] مبنایش را نمی‌دانیم، [چون] اشراف نداریم. قربانت بروم! اگر اشراف داشته باشی، همه چیز را می‌دانی. خدای تبارک و تعالی، ما باید یک‌قدری خداشناس شویم، خدا تاحتی پیغمبرش را هم با تو فرق نگذاشته. آن رسولش است، وحی هم به او می‌رسد، [اما] باید علی (علیه السلام) اشراف بدهد. من گفتم که خدا از «العلمُ نورٌ یَقذفهُ اللهُ فی قلب من یشاء» می‌دهد. خدا می‌فرماید: من هر کسی را می‌خواهم این نور را به او می‌دهم. اما من به شما بگویم اگر خدا یک وقت یک انعامی می‌دهد، ولایت هم یک انعامی می‌دهد، در مقابل خدا قرار گرفته [است].

اگر شما خداشناس بشوی، امیرالمؤمنین (علیه السلام) پاسخ به شما می‌دهد. مگر نبود که من گفتم راجع به این آقای مهندس، آن صحبتی که کرد [و] گفت که صفات‌الله [را] پاسخ می‌دهد؟! چه کسی پاسخ می‌دهد؟ علی (علیه السلام) می‌دهد. این آدمی که صفات خدا را دارد، فوراً امیرالمؤمنین (علیه السلام) پاسخ می‌دهد. [از] بس که علی (علیه السلام) خدا را می‌خواهد، [از] بس که علی (علیه السلام) متوجه به خداست، [از] بس که شما یک ذره‌ای خداشناس شوی، علی (علیه السلام) پاسخ می‌دهد.

والله! من خودم همین‌جورم ، اگر من یک دوستی داشته باشم [و] یک نفر با این دوست باشد، آن را هم می‌خواهم. همان‌موقع که این را دارم می‌بینم در صورتی که به من خیانت هم بکند، والله! من به‌واسطه آن دوستم به روی خودم نمی‌آورم. همین‌موقع که می‌خواهم تلافی کنم نگاهم به آن دوستم است. باباجان! علی (علیه السلام) هم همین‌جور است. به من ذره‌ای از اقیانوس ولایت یک ذره دادند. هر کسی [که] یک ذره خداشناس باشد، علی امیرالمؤمنین (علیه السلام) پاسخ می‌دهد.

مشکل گشا امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)است.

حالا شما ببین موسی یک پیغمبر اُولوالعزم، صاحب کتاب [و] صاحب معجزه است، عصایی در دستش است، [وقتی آن را] می‌‌اندازد تمام سحر و جادو را خورد؛ اما می‌ترسد [عصا را] بردارد. اِی قربانت بروم مشکل‌گشا! بابا! مشکل‌گشا این نیست [که] بروید یک‌قدری توت خشک، یک‌قدری نمی‌دانم نخودچی و کشمش می‌ستانی [یعنی می‌خری و] می‌گویی این مشکل‌گشاست. این مشکل‌گشای شکم تواست! مشکل‌گشا علی (علیه السلام) است. از هر طرف به تمام کون و مکان خدا اشراف دارد، تمام گره‌ها که در هر کجا باشد، باید علی (علیه السلام) باز کند. ما داریم چه می‌گوییم؟! حالا به موسی نداده، به خضر داده [است]. چرا؟! خضر، مشکل‌گشاست. خضر حالا هم هست. به امر ولایت، هرکجا هر کسی در بیابان کارش گیر بیفتد، فوراً حاضر می‌شود.

جریان آن شخص ریخته‌گر و دزدیدن وسایلش؛ مضطر شدن درباره ولایت

یک مثالی برایتان بزنم [که] خوشمزه است. یک نفر بود، در یک شهری رفت [و] یک جنسی را درست می‌کرد، ازاین چیزهای ریخته‌گری‌ها. این شهر خیلی آسوری[۱] داشت، همه‌اش می‌آمدند چیزهای این بنده خدا را می‌دزدیدند. [در] این [جا] یکی بود [که به او] گفت: اگر تو این [آیه] «أمن یُجیب المُضطرّ إذا دعاه و یَکشف السو‌ء» را بخوانی، این رفعش می‌شود. این بیچاره هر چه [این آیه را] خواند، دید [که فایده ندارد، چیزهایش را] می‌دزدیدند. یک وقت [به خودش] گفت می‌دانی ما باید چه کنیم؟! گفت ما باید از این شهر برویم.

این بیچاره، بنده‌ خدا، خیلی که سرمایه نداشت، یک‌قدری در جُوال [یعنی کیسه‌ای] ریخت [و] خلاصه یک الاغ هم کرایه کرد، مثل این‌که از این شهر به یک شهر دیگر برود. یک‌قدری که [راه] رفت، وسط آن شهر، یک وقت دید یکی از همین آسوری‌ها با اسب دارد می‌آید. گفت بَه‌‌بَه! این قبلاً یک ذره از آن را می‌دزدید، حالا همه را می‌دزدد و می‌برد [و] ما را هم می‌کشد. این [شخص] فوراً همان آیه «أمن یُجیب المضطرّ إذا دعاه و یکشف السوء» را خواند.

آقا! فوراً یک سوار پیدا شد [و] به بناگوشش زد، این را [یعنی آسوری را] پرت و پلایش کرد [و] رفت. یک‌دفعه آن سواری [که] آن‌ را [یعنی آسوری را] پرت و پلایش کرد آمد. [این شخص] به او گفت که خدا به تو عوض بدهد و دعا به او کرد. گفت: تو چه کسی هستی؟! گفت: من همان آیه‌ای هستم که تو می‌خوانی؛ «أمن یجیب المضطرّ إذا دعاه و یکشف السوء». گفت: بابا! من آن‌جا هزارتا خواندم، آن‌جا که [در شهر] بودم [اما] این‌ها چیزهایم را می‌دزدیدند، چطور این‌جا یکی خواندم [اما] این‌جوری شد؟! گفت: [تو] مضطر شدی. باباجان من! قربان‌تان بروم! ما باید درباره ولایت مضطر بشویم. فدایتان بشوم، یک دانه [این آیه را] خواند، گفت که هر کسی مضطر باشد، خدا فوری من را ایجاد می‌کند [که] رفع گرفتاریش بشود.

محتاجِ ولایت بودن و رفع گرفتاری‌ها؛ اشرافی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) به انبیاء داده است؛ دانشجوی ولایت بودن

بیایید درباره ولایت محتاج باشید، [آن‌وقت] ببینید رفع گرفتاری‌هایتان می‌شود یا نمی‌شود؟! چرا می‌گوید یک دانه علی (علیه السلام) بگویی [گرفتاری‌هایت رفع می‌شود]، حالا ببین خدای تبارک و تعالی چه کار کرده، چرا ما بیدار نمی‌شویم؟! عیسی یک علی (علیه السلام) می‌گوید [و] مُرده [را] زنده می‌کند. داوود یک علی (علیه السلام) می‌گوید [و] آهن در دستش نرم می‌شود. والله! روایت داریم جبرئیل یک علی (علیه السلام) گفت [و] هشت شهر قوم لوط را زیرورو کرد. از او سؤال کردند: یا أخا جبرئیل! به چه قدرتی [این کار را کردی]؟! گفت: بالش را همچنین کرد، [بر آن] علی! علی! نوشته بود. علی (علیه السلام) هشت شهر قوم لوط را زیرورو کرد، اراده خداست. آن اشرافی که می‌دهد، به جبرئیل داد.

چه داری می‌گویی [که] به او داد؟! آن [اشرافی که] به داوود می‌دهد، به عیسی می‌دهد. باباجان! به تو هم می‌دهد، بیا گیر به این حرف‌ها بده. خب [به آن شخص گفتی] نوار فلانی را گوش دادی؟ گفت آره! این را دیشب [گوش] دادیم، حالا یک جدیدش باشد [را هم گوش] می‌دهیم. اصلاً تو آن [اولی] را فهمیدی که دنبال دومی‌اش می‌گردی؟!

بابا! ببخشید به شما جسارت نکنم! داغ دلم را دارم می‌گویم، من به قربان بعضی‌ها بروم که می‌گوید من ده دفعه، بیست دفعه این [نوار] را گذاشتم، از هر دفعه یک چیزی پیدا کردم. این دانشجوی ولایت است که دارد توی نوار چیز پیدا می‌کند. والله! این دانشجوی ولایت است! چه دارید می‌گویید؟! باز هم دارد یک چیزی توی این [حرف‌ها پیدا می‌کند، چرا؟! می‌فهمد که حرف ولایت حدّ ندارد.

آن شخصی که همیشه دنبال روایت و حدیث ائمه (علیهم السلام) می‌گشت؛ ما باید دست از دامن وِلای ائمه بر نداریم؛ قانع نشدن در ولایت؛ یاد‌گرفتن از مکتب ائمه (علیهم السلام) و تسلیم شدن

الآن من یک روایت می‌گویم که نگویید این [را] برای نوار [خود]ش می‌گوید، اگر من مقصدم نوارم باشد؛ به دین یهود بمیرم! اما یک نفر [است که] سی‌هزار حدیث از امام باقر (علیه السلام) حفظ است، سی‌هزار حدیث از امام صادق (علیه السلام) [حفظ است، اما] هنوز دارد [دنبال حدیث] می‌گردد؛ [چون] می‌‌گوید شاید یک چیزی که باعث نجات من باشد، هنوز به گوشم نخورده باشد. من باید دست از دامن وِلای این‌ها برندارم.

مگر شما باید در ولایت قانع بشوید؟! بابا! شصت‌هزار حدیث حفظ دارد، [اما] هنوز این‌طرف [و] آن‌طرف می‌دود. ما داریم چه می‌گوییم؟! چرا بیدار نمی‌شویم؟! چرا ولایت را احترام نمی‌کنیم؟! چرا دانشجو نمی‌شوید؟! بابا! تو دانشجو شدی، آخر چه کار می‌کنی؟! حالا انگار ده سال هم پیش فرنگی‌ها رفتی [و] از فرنگی‌ها استفاده کردی یا کانادا رفتی یا آمریکا رفتی، ببخشید نمی‌خواهم جسارت کنم.

بیایید از مکتب علی (علیه السلام) چیز یاد بگیرید، بیایید از مکتب حسین (علیه السلام) چیز یاد بگیرید، بیایید «إن الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ یا أیّها الذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیما» بیایید تسلیم پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بشوید. آن‌ها که نشدند، چه کردند [و] به کجا افتادند؟! به چه پرت و پلایی افتادند؟! آقا‌جان! کارآگاه یعنی این. من بناست [یعنی قرار است که] دیگر اسم کسی را نیاورم. ببین به کجا رسیدند؟!

شکرانه خدا را کردن؛ نگاه‌کردن به رفیقِ وابست به ولایت

آقاجان! خدای تبارک و تعالی پسر به تو داده شکرش را بکن. دختر به تو داده شکرش را بکن. رفیق خوب به تو داده شکرش را بکن. چرا به شما می‌گوید اگر یک رفیق ولایتی گرفتی، خدا می‌گوید به پاسخ این رفیقت، من یک قصری به تو می‌دهم [که] خلق اولین تا آخرین [را] بخواهی دعوت کنی جا داری؟! این را دارد به تو می‌گوید.

یک نگاه توی روی [یعنی صورت] مؤمن کردن، انگار ثواب دوازده‌امام، چهارده‌معصوم (علیهم السلام) به تو می‌دهد. چرا؟! این [مؤمن] وابسته به ولایت است. [این ثواب] از این رفیق وابسته به ولایت است.

حالا از حضرت سؤال می‌کنند [که این رفیق باید] چه جور باشد؟ می‌گوید: این رفیق تو را یاد خدا بیندازد. خب، حالا چه خبر است؟! روزنامه چه کرده؟! نمی‌دونم فلانی چه کرده؟! آن‌جا چه‌جور شده؟! پسره چه کرده؟! آره، آن‌جا بودیم، فلانی چه کرده! چه‌جور شده! آخر تا نصف‌شب [از این حرف‌هاست]! آخرش هم بلند شو برو، تمام شد رفت پی کارش. همین‌طور عمر ما دارد کلید می‌اندازد.

چرا شکر نمی‌کنید؟! آیا شکر کردی که پدرت مسلمان است؟ آیا شکر کردی [که] مادرت مسلمان است؟ آیا شکر کردی که خدای تبارک و تعالی یک سکونتی به شما داده؟! به قرآن مجید! من نمی‌گویم که [شکرانه] نمی‌کنید، توان نداریم که شکرانه ولایت کنیم. خدا این‌جا ساکت‌تان کرده. شما‌ها پر‌هایتان باز است می‌توانید بپرید، نمی‌پرید. این‌ها همه پیش خدا حساب دارد.

بیشتر مشکلاتی که برای ما پیش می‌آید تقصیرِ خودمان است؛ چون امر را اطاعت نمی‌کنیم؛ جریان توهین کردن آن دو نفر متشخص کوفه به سلمان و قنبر

من یک مثالی بزنم و یک روایت بگویم که این روایت جا بیفتد. دو نفر از مردمان کوفه بودند [که] خیلی متشخص بودند، متشخص‌ترین مردم کوفه بودند. [این‌ها] آمدند از در یک باغ بروند، یکی [از آن‌ها را] مار به پایش زد [و] یکی [دیگر] عقرب از پشت گردنش افتاد [و] به او زد، این‌ها نعره‌شان بلند شد. آمدند [آن‌ها را به] آن‌جا [یعنی] آن زمان جراحی بوده، هر چیزی بوده] بردند [و] این‌ها یک اندازه‌ای بهتر شدند.

خلاصه مردمان کوفه دسته‌به‌دسته [به] دیدن این‌ها می‌آمدند. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) [به دیدن آن‌ها] نرفت. این دوتا به هم گفتند [که] ما یک کاری کردیم که علی (علیه السلام) [دیدن‌مان] نیامد، اگر تمام این اهل کوفه نمی‌آمدند [و] علی (علیه السلام) می‌آمد، درست بود. بلند شو [پیش امیرالمؤمنین (علیه السلام) برویم.

[پیش حضرت آمدند و] گفتند: یا امیرالمؤمنین! ما چه [کار] کردیم؟! دیگر سرزنش برای ما، از این بالاتر دیگر نیست، ما دیگر آبرو نداریم [که] تو دیدن ما نیامدی. ببین آقاجان! چه دارم می‌گویم؟! ببین کجای کاری؟! [حضرت] گفت: یکی از شما که مار به پایش زد، [وقتی] سلمان وارد یک مجلسی شد، تو می‌خواستی به اهل مجلس بگویی که من با شما هستم، با این نیستم، از جلو پایش بلند نشدی [و] احترامش نکردی.

حالا از این سوء‌استفاده نکنید [که] یک وقت من را احترام کنید، به دینم! من احترام نمی‌خواهم، به آیینم! [احترام] نمی‌خواهم. اگر من شما را بخواهم، از جلوی پای من بلند بشوید یا تف توی روی من بیندازید، من [هردو را] یک‌جور می‌دانم. من راه خودم را می‌روم. نگویید این برای خودش می‌گوید، [البته] شما این را نمی‌گویید، آن کسی که این نوار من را گوش می‌کند، به غیر [از] شما رفقاست.

یک‌وقت یکی دیگر [نوار را] گوش می‌کند، برای او دارم می‌گویم. نه [این‌که به شما بگویم]! شما اهل این حرف‌ها نیستید. اگر بگویم [که شما] هستید، توهین به شما کردم، زبان من قطع شود!

[امیرالمؤمنین (علیه السلام)] گفت: [تو] جلو پایش [یعنی سلمان] بلند نشدی [و] احترامش نکردی، [به‌خاطر همین] مار به پایت زد. [آن دیگری] گفت: من چه کردم؟! گفت: تو یک حرفی زدی [که] قنبر من را به کتک دادی، تو هم باید عقرب به تو بزند. بابا! بیشتر کارها که برای ما پیش می‌آید خودمان تقصیر داریم، [چون] امر را اطاعت نمی‌کنیم. خب، بفرما! این هم روایتش.

آگاهی ولایت از تمام خلقت؛ سؤال موسی از خدا راجع به رزق دادن موجودات

پس همین‌جور که خدای تبارک و تعالی آگاهی دارد، [ولایت هم آگاهی دارد]. هان! حالا من این قضیه را بگویم. یک‌وقت موسی به خدا گفت [که] من می‌خواهم بفهمم [که] مثلاً چه‌جوری شما رزق می‌دهی؟! [خدا] گفت: عصایت را به دریا بزن. [موسی عصا را] به دریا زد، [دریا] خشک شد. یک سنگ بود، گفت: [به آن] بزن! زد [و سنگ] نصف شد، دید [داخل آن یک] کرم است [و] یک برگ سبز به دهانش است. [خدا] گفت: ما لای دریا، لای زمین، از آن خبر داریم.

همین‌جور که خدا از شما خبر دارد، والله! ولایت هم دارد. باید مواظب ولایت باشید. همین‌جور که خدا آگاهی‌اش این‌جوری هست، امام‌زمان (عج الله فرجه) [هم] آگاهی به شما دارد [و] شما را دارد می‌بیند.

متقی از کارها و گناهان مردم تعجب نمی‌کند، از اهل جلسه که گناه می‌کنند، تعجب می‌کند؛ غرق لقای خدا بودن و لذت نداشتن گناه

یک دوست عزیزی دارم، خیلی من این را دوستش دارم، یعنی بگویم مطابق جان خودم دوستش دارم. امروز یک صحبتی شد، گفتم که من تعجب نمی‌کنم که مثلاً چطور این مردم دارند این کارها را می‌کنند! من تعجب می‌کنم که چرا تو گناه می‌کنی؟! آن‌ها را تعجب نمی‌کنم؛ اما از تو تعجب دارم [که] چرا تو گناه می‌کنی؟! چرا؟ آن کسی که دارد گناه می‌کند، دارد از گناه لذت می‌برد، [اما] تو که دو سال، سه سال است این‌جا آمدی که ولایت پیش شما جا افتاده، شما که می‌دانید علی (علیه السلام) دارد تو را می‌بیند، زهرا (علیها السلام) دارد تو را می‌بیند، امام‌‌زمان (عج الله فرجه) دارد تو را می‌بیند ، ملائکه دارد تو را می‌بیند، جنّ دارد تو را می‌بیند، اِنس دارد تو را می‌بیند، خدا دارد تو را می‌بیند، چطور گناه می‌کنی؟! من تعجبم از این است [که] چطور تو گناه می‌کنی؟! تو چنان باید غرق لقای خدا باشی که دیگر گناه پیش تو لذت نداشته باشد. من تعجبم [از] این است. هنوز من یک چیزهای جزئی که می‌شنوم ناراحت می‌شوم [و] می‌گویم عجیب است!

امام صادق (علیه السلام) و احترام کردن هشام

مگر امام صادق (علیه السلام) قربانش بروم، رئیس مذهب ما این نبود؟! باباجان! بدانید [که] به رئیس مذهبِ ما هم حرف می‌زدند. چرا؟ این‌ها راجع به امام‌زمان خودشان اشراف ندارند! بیشتر ما هم همین‌جوریم.

یک جوانی بود [که] صورتش درست مو در نیاورده بود، زیبا بود؛ اما این جوان ولایتش هم زیباست. امام صادق (علیه السلام) خیلی این را احترام می‌کرد. بابا! بیایید دهان‌تان لجام داشته باشد! مگر آیه نداریم که می‌گوید مؤمن [باید] لجام داشته باشد؟! نود ساله‌ها، صد ساله‌ها گفتند [که چون] ایشان خوش‌رو است، امام صادق (علیه السلام) احترامش می‌کند.

فوراً حضرت دستور داد: فردا هر کسی یک مرغ بیاورد. هر که آورد، گفت: بروید [آن را] بکُشید جایی که کسی نباشد. همه این‌ نود ساله‌ها، صد ساله‌ها، هشتاد ساله‌ها، هفتاد ساله‌ها، مرغ را کشته آوردند، [اما] این جوان زنده آورد.

[امام] گفت: مگر من امر نکردم [که] مرغ را بکش؟! گفت: یابن‌رسول‌الله! [شما] قید به آن زدی [و] گفتی جایی‌که کسی نباشد، در خانه‌مان دیدم کس است، در بیابان رفتم [و] دیدم خدا من را می‌بیند، ملائکه من را می‌بیند، جنّ من را می‌بیند، انس من را می‌بیند. باباجان! من می‌خواهم همه ما این‌جوری بشویم. جایی نبود که کسی نباشد [تا] من این را بکشم. امام‌زمانم که تویی من را می‌بینی، ملائکه‌های آسمان دارند من را می‌بینند، جنّ می‌بیند، جایی نبود که بکُشم. حضرت فرمود: من معرفةُ ‌الله این جوان را می‌خواهم. باباجان من! تو هم باید ولایت کسی را بخواهی.

بسم الله الرحمن الرحیم

أعوذ بالله من الشیطان العین الرجیم. العبد المؤید رسول المکرم أبوالقاسم محمد.

السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته. السلام علی الحسین و علیّ بن الحسین و أولاد الحسین و أهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته.

درس ولایت خواندن؛ عبادت ذوق اطاعت است، دل یکی را خوش کردن و ذوق داشتن عبادت

ما دیشب یک، چند‌تا مهمان خیلی عزیز داشتیم، خیلی عزیز؛ یعنی هر چه که بگویید عزیز، عزیزتر [هستند]؛ البته [این را بگویم] خب این‌ها، آقایانی که دانشجو هستند یا ما‌فوق دیپلم هستند، این‌ها باز عرض کردم، این‌ها در ابعاد خودشان هستند. ما این‌هایی که می‌بینیم، ناراحت نمی‌شویم. چرا؟! این رفته درس خودش را خوانده، درس ولایت حرف دیگری است. امیدوارم که این‌ها یک‌قدری که درس می‌خوانند، بعد بیایند در ولایت هم درس بخوانند.

بعد یکی از آقازاده‌های ایشان، خب یک‌قدری صحبت کرد و بعد ایشان نظر مبارک‌شان این بود که می‌گفت: این اهل تسنن عبادت می‌کنند. حالا من می‌خواهم نه که جواب او را بدهم، [بلکه] جوابِ کلیه این آقایانی که در عبادت یک‌قدری امیدواری دارند و خلاصه عقیده دارند [‌هم بدهم و هم] من به این‌ها بگویم که عبادت یعنی چه؟!

قربان‌تان بروم! فدایتان بشوم! ما یک عبادت داریم [و] یک اطاعت. من در جای دیگر گفتم [که] عبادت، ذوق اطاعت است. اگر شما اطاعت کردی، عبادتت ذوق دارد. اگر یک مشکلی از کار یکی گشودی، دل یکی را خوش کردی، ببین چقدر این عبادتت ذوق دارد. من جسارتاً خدمت شما عرض می‌کنم، آن ذوقش از برای اطاعت ولایت است.

پول انداختن در مرقد ائمه (علیهم السلام) خلاف است؛ مگر آن‌ها محتاج هستند؟!

اگر به شما می‌گوید که مثلاً از حضرت سؤال می‌کند: یابن‌رسول‌الله! زیارت قبر پدر شما از هفتاد حج [و] هفتاد عمره بالاتر است؟ حضرت می‌فرماید: درست است [که] زیارت قبر پدر من از هفتاد حج [و] از هفتاد عمره بالاتر است. از جوادالائمه (علیه السلام) سؤال می‌شود: آیا ثوابی از این بالاتر [هم] هست؟ می‌گوید: یک حاجت برادر مؤمن [را] برآوردن [بالاتر است]. چرا؟! این حاجت برادر مؤمن را بر آوردن، اطاعت ولایت است.

قربان‌تان بروم، ببینید [که] این هر حرفی یک‌قدری مبنا دارد. چون‌که امام‌رضا (علیه السلام) می‌فرماید: دیدن یک مؤمن [و] یک دوست ما برو [و] یک دستگیری از او بکن. باباجان من! معنی [آن] این‌است: امام رضا (علیه السلام) که دستگیری نمی‌خواهد از او بکنی. این پولی که در مرقد می‌اندازی، والله! خلاف می‌کنی! مگر امام رضا (علیه السلام) محتاج است؟! بیا یک گوسفند بخر [و] یک چیزی به این دوست‌های امیرالمؤمنین (علیه السلام) بده، [به] دوست امام رضا (علیه السلام) بده. من ‌بی‌‌خودی این حرف را نمی‌زنم، یک وقت نگویید [که] ایشان می‌خواهد فتوا بدهد. والله! به خود امام رضا (علیه السلام) تا اندیشه نداشته باشم [و] یک چیزی را به یک جایی وصلش نکنم، نمی‌گویم.

قضیه سکینه قلعه‌نشین

ما یک‌وقت در یک خانه‌ای دیگر بودیم، آن‌جا با آن برادرمان در یک خانه می‌نشستیم. یک نفر به نام حاج‌دارابی است، ایشان یک وقت در مجله‌های مذهبی آقا علی‌بن‌موسی‌الرضا (علیه السلام) شرکت داشت، این‌جا آمده بود، آن زمانی که مثلاً کار و بارشان خوب نبوده بود، یکی از خواهرهایش [را] به یک قلعه‌نشین داده بود. این خواب نیست که من دارم می‌گویم، من دیدم [که] دارم می‌گویم که شما در این حرم‌های مشرف پول نیندازید! دارم [این قضیه را] نقل می‌کنم.

این آمد و [به من] گفت پسر دایی! من چهل سال [است که به قم] نیامدم، نذر کردم [که] یک روپوش روی ضریح [حضرت معصومه (علیها السلام)] بیندازم. من دیدم [که] آن زمان هزار و پانصد تومان تقریباً [پول] دارد. گفتم که فلانی! گفت: بله! گفتم که من یک خانه بچه سید سراغ دارم [که] این چهار، پنج‌تا بچه دارد، الآن هم شب عید است. بیا من هر چه می‌گویم، [تو] برای این بچه‌ها بخر و با همان [پول] بخر.

من اگر رفقای عزیز یک‌وقت یک کارهایی می‌کنند، من این‌ها را اطمینان دارم، من خیلی متکبرم! دیدم که من اگر این را قبول کنم، شاید بگوید این برای خودش می‌خواهد. ما این [پول] را رفتیم [با آن] یک چادر برای این گرفتیم، یک پیراهن برای این گرفتیم. ابعاد بچه‌هایش را می‌دانستم، یک پیراهن سفید هم برای آقا گرفتیم. یک درشکه گرفتیم و بردیم دم چهل اختران [و] به این دادیم.

وقتی این بنده‌خدا این سید را دید، آن سید هم یک‌قدری مریض احوال بود و بیست تومان دیگر هم به او داد، هزار و پانصد و بیست تومان شد. ما آن‌جا که بودیم توی خانه داداش‌مان، یک اتاق مهمانی داشتیم، یک اتاق هم دست‌مان بود. وقتی که ما مهمان برایمان می‌رسید، زن‌ها توی این اتاقِ مهمانی می‌رفتند، من هم توی اتاق خودم [و] داداشم هم تو اتاق خودش می‌رفت.

نصف‌شب ما دیدیم [که] این داد می‌زند. این قلعه‌نشین، دادش هم معلوم بود، از این شَلیته‌ها پوشیده بود و می‌گویم که قلعه‌نشین بود. فوراً ما چراغ را روشن کردیم، گفتم: آقای حاج‌دارابی! این آقای آل‌طاها به من گفته [که] هر موقعی که یک مریضی [یا] کاری داشتی بیا. اگر نصف‌شب هم هست بیا. اگر هم این خواهرت دردی، چیزی دارد؛ دلش درد می‌کند، ما آن‌جا می‌رویم. آن موقع قدیم‌ها این‌جوری نبود که نمی‌دانم آژانس باشد و این حرف‌ها، [این جریان] برای خیلی سال پیش است. ما دیدیم این داد می‌زند، داد می‌زند [و] گریه می‌کند. هر چه به او می‌گوید: خواهر چه شده؟! [فقط] گریه می‌کند. بعد یک‌قدری که ساکت شد، گفت: وقتی پسر دایی این کار را کرد، من گفتم که من یک روپوش می‌خواهم روی حرم بیندازم، چرا این پسر دایی این کار را کرد؟!

امشب من خواب دیدم [که] از همین در وارد شدم، یک چندتا بی‌بی آن‌جاست. نمی‌گفت زن، می‌گفت: بی‌بی، [به] همان سَبک قلعه‌نشینی خودش [حرف می‌زد؛ به من] گفت که بی‌بی حضرت معصومه (علیها السلام) به تو کار دارد. من توی سرم زدم [و] گفتم که بی‌بی چه کار با من دارد؟! گفت: [وقتی] من رفتم. اسمش سکینه بود، [به من] گفت: سکینه قلعه‌نشین! هزار و پانصد و بیست تومان به‌توسط آن حاج‌شیخ‌حسین به دست ما رسید؛ تاحتی [آدرس] دکّان من را هم گفته بود، [سکینه گفت:] به لوح نگاه کردم [دیدم که در] آن بالا [ی] لوحش نوشته بود: یا حجة‌بن‌الحسن! یا یا امام‌زمان (عج الله فرجه)! آن‌جا هزار و پانصد و بیست نوشته بود. من شکرانه خدا را کردم، گفتم: خداجان! شکر که ما را از تهمت درآوردی؛ این یک.

جریان آن سیدی که متقی به او کمک کرد و خواب امیرالمؤمنین (علیه السلام) را دید؛ رضایت ائمه (علیهم السلام) را به‌جا آوردن و اطاعت کردن و امرُ الله شدن

دو: باز یک سیدی بود [که] ما رفتیم [و] دَربَند خانه‌اش را درست کنیم و خلاصه اتاقش پایین آمد، دوباره درست کردیم و باز دوباره نمی‌دانم دو، سه هزار تومان خرج کردیم. بعد از چند روز، صبح دیدم، یک سید آمد [و] گفت: من خواب دیدم که نجف رفتم، آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود که سلام من را به فلانی برسان [و] بگو دو هزار و نمی‌دانم پانصد و خُرده‌ای، خوب نظرم نیست! به دست ما رسید.

باباجان من! تو چه داری می‌گویی؟! چه کار داری می‌کنی؟! چه کسی می‌خورَد؟! چه کسی می‌بَرد؟! حالا صبح نگویید [که] این گفت حرام است! نه! من این را نمی‌گویم! خدا حاج‌میرزا ابوالقاسم را رحمت کند! می‌گفت به امام‌زاده زنده بده [تا] بخورد، تو همین‌طور می‌روی به آن می‌دهی؟! این بیچاره [را] می‌گفتند [که] با آقا شاه‌سیدعلی بد است. حالا شما تهمت به ما نزنید، هر چه می‌خواهید بگویید، من پوستم کلفت است! ما حرف‌مان این‌است که باید رضایت این‌ها را به جا بیاوریم، امر این‌ها را اطاعت کنیم؛ آن وقت خودت امرُ الله می‌شوی.

عبادت‌ اهل تسنّن مثل نماز بی‌وضو است.

حالا من منظورم این بود که راجع به اهل تسنن یک‌قدری صحبت کنم. این جوان عزیز، دیدش همین است، ما هم دیدش را قبول داریم؛ ما نباید خیلی سر‌‌به‌سر این‌ها بگذاریم. بعد یکی از رفقای خیلی عزیز من با ایشان یک‌قدری صحبت کرد، خیلی منطقی صحبت کرد، وقتی ایشان تشریف بردند، من با این جوان صحبت کردم [و] گفتم: عزیز من! قرآن می‌گوید ما [اعمال را] از متقی قبول می‌کنیم، این‌ها که متقی نیستند. تمام عبادت‌شان مثل یک نماز بی‌وضو می‌ماند، [امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌فرماید:] «أنا امام المتقین!» این‌ها که متقی نیستند. چه می‌گویی که می‌گویی این‌ها موفق می‌شوند، چه موفقی شدند؟! اهل تسنن که موفقیت ندارند. باباجان! این حرف‌ها به درس و بحث نیست.

پاسخ متقی به حرف مطهری راجع به عبادت‌های اهل تسنن که چون امام المتقین را قبول ندارند، فایده‌ای ندارد؛ فهم ولایت است.

آن چند وقت‌ها بنده‌زاده این‌جا تشریف داشتند، یک صحبتی راجع به آقای مطهری کردند. خب، آقای مطهری خیلی سوادش بالا بوده، شما بهتر می‌دانید، ایشان [یعنی پسرم] خیلی با کتاب‌های ایشان آشناست. ایشان [یعنی مطهری] عبادت یک اهل تسنن را آورده بودند، یک کسی هم که مثل منِ گنه‌کار [و] اوباش [است] را آورده بودند، آقای مطهری فرموده بود که ما نمی‌توانیم از این؛ یعنی از این سنّی بگذریم.

به او گفتم: پسرجان! قربانت بروم، من می‌دانم [که] تو الآن یک‌قدری مور، مورت می‌شود [یعنی ناراحت می‌شوی اگر] من روایت مطهری را رد کنم؛ اما پسرجان! من سؤالی می‌کنم؛ من ایشان [یعنی مطهری] را می‌شناختم، ایشان یک‌وقت پیش حاج‌شیخ‌عباس می‌آمد، گفتم اگر آقای مطهری بود، من به خودش می‌گفتم؛ حالا دارم به تو می‌گویم. آیا مگر خدا نمی‌گوید [که] من از متقی قبول می‌کنم؟! آیا اهل تسنن متقی هستند؟!

دو مرتبه این بنده‌زاده گفت: احسنت! این القای خداست که به تو گفته. چرا ایشان متوجه نشده؟! [چون] اشراف ندارد. درس خوانده، خوب [هم] خوانده، خوب هم گفتند، خدا حاج‌شیخ‌‌عباس را رحمت کند! حالا نگویید توهین به ایشان [یعنی مطهری] می‌کند، حاج‌شیخ‌عباس می‌گفت: خوب خواندیم و خوب گفتیم و خوب هم نفهمیدیم. فهم، ولایت است.

متقی و عطای رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم)؛ محبت عمر و ابابکر را داشتن و سهام بردن؛ قبول کردن ولایت و سهام داشتن؛ متقی حواسش پیش سهام است.

من قربان‌تان بشوم، فدایتان بشوم، ما آگاهی‌مان خیلی کم است، این عبادت‌ها که من و شما می‌کنیم این نماز‌ها یک دولا و راست [شدن] است. ما سهام خیلی داریم، من نمی‌خواهم یک حرف‌هایی بزنم [که] به من عقیده پیدا کنید، نه! والله! یک باغی به من دادند [که] نه آخرش [و] نه اولش پیدا بود. یک جوانی آن‌جا بود [که] اگر سر توی دنیا پیدا می‌کرد [یعنی به دنیا می‌آمد] دنیا رُبس [یعنی ذوب] می‌شد.

این [جوان] پیش من آمد [و] گفت: این باغ برای تو [است]، من هم در اختیار تو هستم. گفتم: پسرجان! شاه‌زاده! تو پیش پدر [و] مادرت برو. هر چه نگاه کردم، دیدم من لیاقت این جوان را ندارم، من [در] خونم این [عقیده] است. بعد گفتم آقاجان! پسرجان! چه کسی این را به من داده؟ گفت: عطای رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) است. به رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم)! راست می‌گویم، گفت: عطای رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) است. گفتم: رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) کجاست؟ گفت: آن‌جاست. دیدم رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) ایستاده [است].

باباجان من! فدایتان بشوم، عطا به شما می‌دهد، من الآن خودمانی با شما صحبت می‌کنم، سهام به شما می‌دهد. یک نَفَس امیرالمؤمنین (علیه السلام) کشیده [که] افضل [از] عبادت ثقلین [است]، تمام عبادت ثقلین را سهام به تو [یعنی] دوست علی (علیه السلام) می‌دهد. یک شمشیر زده یوم الخندق [که] افضل از عبادت ثقلین [است]، به ثقلین قسم! به علی (علیه السلام) قسم! هر نَفَس علی (علیه السلام) افضل از عبادت ثقلین است. هر نَفَس زهرا (علیها السلام) افضل [از] عبادت ثقلین است. هر نَفَس حسین (علیه السلام) افضل [از] عبادت ثقلین است. کجایی؟! سهام به تو می‌دهد.

اگر محبت آن‌ها را هم داشته باشی، سهام به تو می‌دهد. زهراکشی را [هم اگر راضی به آن باشی] سهامش را می‌بری! طناب گردن علی (علیه السلام) انداختن، سهامش را می‌بری! تمام مسیر خلقت را عوض کرده، سهامش را می‌بری! باز هم [به اهل تسنّن] بگو برادر! امیدوارم با تو برادر باشد! [و] با همان برادرت محشور شوی! چه چیزی دارید می‌گویید؟! باباجان! بیایید ولایت را قبول کنید، سهام دارید.

به خدا! من این‌جا یک نماز می‌کنم، خودم خجالت می‌کشم، درست کمرم راست نمی‌شود، یک نمازی که به هیچ‌دردی نمی‌خورد، حواسم پیش سهام است. می‌گویم علی‌جان (علیه السلام) دوستت دارم! زهرا‌جان (علیها السلام) دوستت دارم! به خدا! به دینم قسم! من راست می‌گویم.

متقی و معامله نکردن زهرای عزیز (علیها السلام) با بهشت و جنّات؛ اگر اشراف داشته باشید، بازی نمی‌خورید؛ عمر خلقتی را گمراه کرده، حالا آیا از زیر بار سهامش در می‌آیید؟! چگونه به اشراف برسیم؟

یک جایی بودم [که] دیدم خدمت حضرت زهرا (علیها السلام) هستم، جبرئیل نازل شد [و] گفت: حسین! این فردوس! این جنّات! این بهشت! برو! گفتم: مخیّرم یا باید بروم؟! گفت: مخیّری. گفتم:

پشت پا بر عالم امکان زدم، من دست بر دامن زهرا (علیها السلام) زدم

یک نگاه زهرا (علیها السلام) را به بهشت و فردوس نمی‌دهید. باباجان! بیایید به اشراف برسید! این اشراف است، آدم بازی نمی‌خورد، عاقل می‌شوی. ما عاقل نیستیم! تو حالا هم گول تلویزیون و رادیو و نمی‌دانم ویدیو می‌خوری! بهشت [که هیچ]!

من وقتی بلند شدم، این‌قدر تشکر از خدا کردم [و] گفتم خدا! علی‌جان! تو من را نگه داشتی [که] زهرا (علیها السلام) را به بهشت ندادم، به فردوس ندادم، به جنّات ندادم. این وضع من است که شما می‌بینید. اگر به اشراف برسی، مگر تو بازی می‌خوری؟! ما چه کار داریم می‌کنیم؟! کجاییم [که] همین‌طور علی، علی (علیه السلام) می‌کنیم؟! [اگر محبت عمر را داشته باشی] کل این خلقتی که عمر برگردانده [را] به تو سهام می‌دهد، آقاجان من! اگر ذره‌ای محبتش را داشته باشی، سهام به تو می‌دهد. ببین از زیر بار این سهام درمی‌آیی یا نه؟!

مگر روایت نداریم [که اگر] یکی را گمراه کنی، انگار تمام خلقت را گمراه کردی؟! این [عمر] ‌چقدر مردم را گمراه کرده! چقدر گمراه کرده، سهام می‌بری، بیا بترس از سهام! بیا این حرف را از من قبول کن! از علی (علیه السلام) هم سهام می‌بری. حالا چه‌کار کنیم که به این‌جا برسیم؟! امیرالمؤمنین (علیه السلام) تکلیفش را معلوم کرده، [می‌فرماید:] یا کمیل! دست و جوارح خودت را در نزد خدا بگذار. وقتی گذاشتی؛ آن‌وقت علی (علیه السلام) هم اشراف به تو می‌دهد. این را به تو بگویم: تا [دست و جوارحت را در نزد خدا] نگذاری، به تو نمی‌دهد.

صحبت راجع به اشراف؛ متقی و واسطه قرار دادن رفقا بین خود و خدا؛ موسی و مریض شدن همسایه‌اش

این دوست عزیز من می‌گوید از اشراف یک‌قدری صحبت کن. مکرر کنم این حرف را، آن کسی‌که اشراف دارد، باید دربست در اختیار ولایت، در اختیار خدا باشد، اشراف مانند ناموسش باشد. خیانت نکند. خیانت چیست؟! نگوید [که] چند نفر [از] آقایان این‌جا هستند، نمی‌دانم دیپلم دارند [و] من دارم برای این‌ها صحبت می‌کنم، والله! [اگر این‌طور باشم،] به من نمی‌دهد. من باید به خاک پوزبمالم [و] تشکر از قدم‌های شما کنم. [بگویم:] خدایا! چه کردی؟! چه کسی دل‌های این‌ها را این‌جوری کرده؟! تو کردی. والله! من یک گاهی شب‌ها شما را واسطه وحی مُنزل خدا قرار می‌دهم، شماها را در درگاه خدا می‌برم.

من نمی‌خواهم حرفی بزنم که تملق باشد، من تملق توی خونم نیست. خدا روزیِ مرا می‌دهد، جانم هم دست خداست؛ اما ما واسطه می‌خواهیم. چرا؟! من بی‌مدرک حرف نمی‌زنم. به موسی خطاب شد: چرا دیدن من نیامدی؟! من مریض شدم، گفت: مگر تو مریض می‌شوی؟! [خدا گفت:] فلانی [که] مریض است، [مثل این‌است که] من مریض شدم. یک مؤمن به‌طوری می‌شود که خدا می‌گوید من هستم. اگر من می‌گویم شما را واسطه قرار می‌دهم، درست می‌گویم.

توان شکر ولایت را نداشتن؛ اصحاب امام حسین (علیه السلام) و دادن توان و اشراف به آن‌ها

شما باید شکر بکنید، شکر نعمت خدا را بکنید، شکر بکنید [که] خدا سکونت به شما داده. مگر حُبّ این‌ها را می‌شود [که] ما از دل‌مان بیرون کنیم؟! مگر [این‌که] ولایت بیرون کند! بیایید دست به دامن [این‌ها شویم]، همین‌جور که موسی به او گفتند، خدا به او گفت: شکر من را به‌جا بیاور. گفت: توان ندارم، ما هم باید شکر ولایت را بگوییم خدا! توان نداریم، علی‌جان! توان نداریم، زهرا‌جان! توان نداریم، حسین‌جان! توان نداریم. آن‌وقت توان به تو می‌دهد.

چه کسی توان به اصحاب امام حسین (علیه السلام) داد؟! اشراف به آن‌ها داد. وقتی که آن‌ها جان‌شان را در اختیار امام حسین (علیه السلام) گذاشتند، همان است دیگر، جان‌شان را در اختیار خدا گذاشتند. مگر در زیارت امام حسین(علیه السلام) نمی‌خوانید؟! ای اصحاب رسول‌الله! ای اصحاب امیرالمؤمنین! ای اصحاب زهرای مرضیه! یعنی اصحاب امام حسین (علیه السلام)، اصحاب دوازده‌امام، چهارده‌معصوم (علیهم السلام) است، اصحاب خداست. ببین این‌ها به کجا رسیدند؟! باباجان! قربان‌تان بروم، من حرفی با شما ندارم، من هم می‌گویم [ببینید] این‌‌ها به کجا رسیدند؟! بیایید این‌جوری شوید!

اسم و رسم داشتن و آقایی کردن؛ اصحاب امام حسین (علیه السلام) آقا بودند؛ انتظارالفرج یعنی امام‌زمان! ما هیچ نداریم، یک جان داریم می‌خواهیم فدایت کنیم.

این اسم و رسم‌ها که این‌جا هست ما برای خودمان درست کردیم. آقای فلان! آقای فلان! آقای مهندس فلان! نمی‌دانم چه و چه؟! همه این آقایی‌ها کنار می‌رود. چرا کنار می‌رود؟! ببین این بلال است، این غلام سیاه است، آن زهیر است، عثمانی است. ببین آقایی این است! حالا امام‌زمان (عج الله فرجه) می‌فرماید: «السلام علیک یا مطیع لله و لرسوله عبدالصالح» پدر و مادرم به قربانت! اسم و رسم این‌است؛ بیایید قربان‌تان بروم، این‌جوری بشویم!

چطور شدند این‌ها [که] این‌جوری شدند؟ این‌ها از دنیا گذشتند [و] جان‌شان را در اختیار امام‌زمان‌شان گذاشتند، تو هم همین‌جور [باش]. خودت را نبین، ریاستت را نبین، سوادت را نبین. این [که] می‌گوید: «انتظار الفرج، افضل العبادة» یعنی‌چه؟! آیا ما فهمیدیم؟! انتظارالفرج هم این‌است که یا حجة‌بن‌الحسن (عج الله فرجه) همین‌طور‌ بکشی؟! نه! انتظارالفرج [این است که] امام‌زمان! ما هیچ نداریم، یک جان داریم [و] می‌خواهیم فدایت کنیم. انتظار‌الفرج این‌است [که] عین اصحاب امام حسین، ما آرزو ببریم که جان‌مان را فدای امام‌زمان‌مان کنیم.

اتصال شدنِ اصحاب امام حسین به او و شوخی کردن اصحاب در شب عاشورا

حالا ببین [اصحاب امام حسین (علیه السلام)] چه لذتی می‌برد! [امام حسین (علیه السلام)] جایشان را نشان داد. روایت داریم: حوریه‌هایشان را نشان داد، سرشان را زیر انداختند، مثل این‌که نامحرم دیده‌اند! چه داری می‌گویی؟! قربانت بروم، حالا که حوریه‌هایشان را نشان داد، اصحاب امام حسین (علیه السلام) سرشان را زیر انداختند، انگار نامحرم دیده‌اند! چرا؟!

امام حسین (علیه السلام) دید این‌ها یک چیز دیگر می‌خواهند. یک‌دفعه جلوه کرد، دیدند امام حسین (علیه السلام) دارد می‌رود، این‌ها هم ردّ امام حسین (علیه السلام) دارند می‌روند؛ یعنی به ولایت اتصال شدند، آن وقت بنا کردند شوخی کردن. زهیر با بریر شوخی می‌کرد. گفت: امشب شوخی می‌کنی؟! گفت: شب شوخی است. هان! آقاجان! تو هم باید این‌جوری باشی. والله! می‌توانی، می‌توانی بشوی، چرا شدند؟! چرا شدند؟! می‌شود بشوی.

ما باید به جایی برسیم که از لقای خدا لذت ببریم؛ کار‌کردن متقی و در فکرِ رفتن به گوشه‌ای و نجوا‌کردن با خدا و ولایت

آقای مهندس! قربان‌تان بروم، برو کار کن! کارگاه‌ها را راه بیندازید. خیلی قشنگ کار کنید! مستعد کار کن؛ اما دلت آن‌جا باشد، جسمت توی کارگاه باشد. آقای دکتر! جسمت توی مطبت باشد؛ اما نظرت توی حسین (علیه السلام) باشد، نظرت توی امام‌زمان (عج الله فرجه) باشد، [آن‌وقت] تو اتصالی، نظرت برنگردد. جناب آقای مهندس! قشنگ کار کن، اگر ذره‌ای کم کار بگذاری، خیانت کردی؛ اما دلت یک جای دیگر باشد.

به دینم! من راست می‌گویم، یک‌وقت کار می‌کردم همه‌اش توی فکر بودم [که] یک گَل و گوشه‌ای بروم. کار می‌کردم، خوب هم کار می‌کردم، اگر شما آن‌ها که با من کار می‌کردند [را] بیبینی که من چه‌جور مستعد به کار بودم؛ اما دلم، همه‌اش توی فکر بودم [که] یک گَل و گوشه‌ای بروم [و] بگویم خدا! هان! یک گَل و گوشه‌ای بروم [و] بگویم خدا! نمی‌خواهم بگویم، چرخ [دوچرخه] برمی‌داشتم [و] می‌رفتم، تا جایی که می‌توانستم با چرخ می‌رفتم، یک گَل و گوشه‌ای [که] کسی نباشد [و] بگویم خدا! آن‌موقع من لذت می‌بردم.

رفقای‌عزیز! به دینم قسم! دلم می‌خواهد شما هم این‌جور باشید. لذت بردن این‌است، ما باید به این‌جا برسیم [که] از لقای خدا لذت ببریم. از یک خدا که بگوییم لذت ببریم، نه از لهو و لعب، نه از جایی‌که شلوغی است، نه از جایی که شما بهتر از من می‌دانید. به‌دینم قسم! تمام گُل‌های عالم پیش من مثل مقواست، می‌بینم [که] آخر ندارد. من یک چیزی را انتخاب می‌کنم که آخر داشته باشد، آدم عقل‌دار این است.

تفریح‌ رفتن و دل را از ولایت جدا نکردن

روایت داریم [که] می‌گوید تفریح برو! خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! می‌گفت: اگر توی یک کاخ سلطنتی [که] خرابه، مرابه [هم] هست، به عرض سال برو! این یک حرف دیگر‌ی است، ببین من نمی‌گویم نروید. حالا این نوار من را یکی گوش بدهد و بگوید، خانم‌ها [هم] بگویند [که] این می‌گوید نروید و این عقب افتاده‌است، نه من جلو افتاده‌ام. این آقا کفش جلو پایش جفت می‌شد؛ اما ببین من چه دارم به شما می‌گویم؟! تفریح برو؛ اما دلت یک جای دیگر باشد. من حرف دل [را] دارم می‌زنم، دل را از دل جدا نکن. اگر دل را از دل جدا کنی، چوب می‌خوری!

ببین یعقوب چه چوبی خورد! نگویید [که] حالا یعقوب گناه کرد، آن‌موقع این کار مباح بود. یک کنیزی را با بچه‌اش خرید. بچه [که] یک‌قدری رشد کرد، بچه را فروخت. [کنیز] گفت: خدایا! ما توی خانه پیغمبرت آمدیم، بچه من را فروخت! [خدا] گفت: یا اُمّاه! بچه‌اش را جدا می‌کنم. من هم دارم می‌گویم [که] دل‌تان را از ولایت جدا نکنید؛ [آن‌وقت] چوب می‌خورید. والله! چوب می‌خورید. خیال می‌کنید، ببین جدا شدند، چوب خوردند. چه چوبی خوردند؟! [شما] دیدید.

یا علی

  1. یکی از فرقه‌های مسیحیت
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه