نجوا با ولایت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

نجوا با ولایت
پی‌دی‌اف دریافت
پی‌دی‌اف (نسخه موبایلی) دریافت

طبق فرموده حاج حسین، نام کتاب را «نجوا با ولایت» نهادیم.

نجوا با ولایت بیزاری از دنیاست. چنان باید محبت خدا و ائمه طاهرین باشد که چیزی را نبینی تا به غیر آن‌ها نجوا کنی. باید با آن‌ها نجوا کنی.

نجوا، یعنی این.


نجوا با ولایت

خدایا، شکر، تشکر می‌کنیم، خدایا، تو علی (علیه السلام) به ما داده‌ای، بهشت داده‌ای،

علی (علیه السلام) داده‌ای، فردوس داده‌ای.

علی (علیه السلام) داده‌ای، علی (علیه السلام) داده‌ای.

علی (علیه السلام) داده‌ای، خودت را داده‌ای.

یا امام زمان، تشکر می‌کنیم. کارهای ما را می‌بینی و غضب نمی‌کنی.

آقا جان، شناخت خودت را به ما بده.

ما را در پناه خودت قرار بده.

حسین جان، ما را جزء شهدای خودت قرار بده.

خدایا، ما از تو تشکر می‌کنیم که محبت خودت را به ما داده‌ای.

خدایا، شکرت که تو خودت را ارزانی کرده‌ای برای ما.

خدایا، شکرت. اگر بگویم تو ممتازی در خلقت، تو را خلق قرار داده‌ایم. خدایا، ما می‌توانیم بگوییم خدا، در حالی که باید لرزه به انداممان می‌افتاد.

خدایا، به عدد آنچه که عدد است در دنیا، تو را شکر.

خدایا، به قدر برگ درخت‌ها که از زمان آدم ابو البشر سبز شده، ریخته شده، دوباره سبز شده، تو را شکر.

خدایا، به عدد ستارگان، تو را شکر.

خدایا، به عدد آن‌ها که باران آمده، تگرگ آمده، برف آمده، شبنم آمده، عدد آن‌ها را تو می‌دانی، تو را شکر.

خدایا، به تمام جانداران که نفس کشیده، به عدد نفس آن‌ها، تو را شکر.

خدایا، اگر بگویی کوه دماوند را گردو کن، من چقدر عاجزم.

خدایا، من عاجزم که شکر رفقایم را بکنم. این شکر را روی شما پیاده می‌کنم. نه شکر چیز دیگر را. نه شکر ولایت را. از شکر آنها، که عاجز، عاجز، عاجزم.

بشر در هر حالی باید یک حال داشته باشد، اگر یک حال نباشد، لطمه به بشریت می‌خورد، یعنی در دارائی و نداری و مریضی و گرفتاری یک جور باشد. خدا را شکر کند، چون آن شکر هم نعمت است و هم رحمت، خدا کند آن را از ما نگیرند.

چرا؟ ما باید بدانیم، صلاح ما همین بود که به ما داده.

اما آیا حالا خانه نخواهی؟ چرا، بخواه.

آیا دارایی نخواهی؟ چرا، بخواه.

پس چرا نجوا؟ چون اگر هم نداد، راضی باشی.

خدایا، دارایی به ما بده، اما حفظمان هم بکن. من حرف زدنم با خدا و ائمه جور دیگری است. شما زمینه‌هایی دارید، من ندارم. می‌گویم خدایا، بهشان بده، به من بدهند، من هم بدهم به بقیه. من دیگر نمی‌توانم تجارت و کار کنم.

خدایا، گفتی هزار تا آنجا، صد تا اینجا می‌دهم. هزار تا را همین جا بهشان بده. اینجا احتیاج دارند.

جوانان، شما الان باید شکرانه فرصتتان را بکنید که موفق به زیارت ائمه و نجوا با آن‌ها شده‌اید.

هزارها هستند که مال دارند، اما یک خدا و یک علی نمی‌گویند. این حرفها، ولایت شما را تکمیل می‌کند.

گاهی می‌گویم: خدایا، شیعه اصلاً فرصت ندارد. یا دنبال کارش باید باشد یا دنبال فرصتی برای نجوا با خدا و ولایت. من همین‌جور بودم. تا از کار فارغ می‌شدم پی فرصت می‌گشتم که در بیابان بروم و با خدا و ولایت نجوا کنم. به خدا و پیغمبر گفتم: خدایا، از خانه‌ات، دور می‌شویم، از تو دور نشویم. یا رسول الله، از قبر تو دور می‌شویم، از تو دور نشویم.

به امام رضا (علیه السلام) گفتم: من هر چی خواستم، از عقل خودم است، اما اگر برای من صلاح نیست، نده.

به امام رضا (علیه السلام) گفتم: من گدا هستم. کمکم کن. تو سلطان سلاطینی.

از امام رضا (علیه السلام) بخواهید، آقا، ما حضور شما و حضور خدا باشیم، نه حضور خلق و فکر خودمان. در حضور امر باشیم.

به امام رضا (علیه السلام) گفتم: آنچه داری، خدا به تو داده، خب، به شما هم خدا می‌دهد.

اما تو گناه می‌کنی، تسلیم نیستی، تو حرفهای دیگر می‌افتی.

به امام رضا (علیه السلام) گفتم: هر چه داری، خدا به تو داده، از آن‌ها که خدا داده، به ما بده.

به همسرم گفتم: اگر با خدا باشی، بچه‌های مردم، بچه‌هایت می‌شوند. ولی اگر با خدا نباشی، بچه‌های خودت هم هروئینی و تریاکی می‌شوند.

تازه، خود امام را هم خدا بهش داده است.

خدا به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، که از او بالاتر نیست، می‌گوید: یا محمد، من به تو داده‌ام. به امام زمان (عج الله فرجه) گفتم: خدا تو را حجت خودش قرار داده، من دوستت دارم. می‌خواهم کف پایت باشم. اما اصل خداست.

از امام رضا (علیه السلام) خواستم: رفقا لذت از ولایت ببرند، همیشه لبشان پر خنده باشد.

به امام رضا (علیه السلام) گفتم: شما که گفتی این‌ها (جوانان) را راهنمایی کن. به این‌ها هم یک لیاقتی بده تا علی (علیه السلام) حرفهایش را در چاه نزند به این‌ها بزند.

اینقدر نجوا به من لذت داده بود، به امام رضا (علیه السلام) گفتم: آقا جان، من هم شما را می‌خواهم، هم نجوا را. گفتم: چقدر می‌خوابی؟ ا ... بگو، علی (علیه السلام) بگو، زهرا (علیها السلام) ....

نجوا این نیست که من نماز شب پا شوم. اصلش، اتصال بودن توست به ولایت. قدر این حرفها را بدانید. شکرانه کنید. شکرانه شما کم است. ما نعمت‌های خدا را کوچک می‌دانیم که شکرمان کم است. معنی شکر این است که خدایا، تو این کار را کرده‌ای. تو این عنایت را به ما داده‌ای.

شکر خدا، به نظر من، شکر ولایت است. چون ولایت، مقصد خداست که به تو داده. شکر ولایت، عمل به ولایت است. این است که می‌گوییم عاجزیم که شکر کنیم.

وقتی نجوا با خدا و ائمه می‌کنی، با مافوق خلقت نجوا می‌کنی.

گفت: به آن شخص بگو، لبیک من آن است که من اجازه می‌دهم با من حرف بزنی.

اگر با خدا و امام زمان (عج الله فرجه) حرف می‌زنی، او اجازه داده، مگر شوخی است؟

مگر هر کسی می‌تواند حرف بزند؟

بعضی اینقدر دنیا دورشان گرفته تا آخر عمر یک «لا اله الا الله» نمی‌گویند.

هر کسی بخواهد ندای خدا را بشنود، باید با امر رفتار کند. ندای خدا، از همه عالم می‌آید، یک جا نیست. انگار همه عالم این حرف را می‌زند.

خدایا، تولید ما را القای خودت قرار بده.

خدایا، ما را به فقر ولایت و فقر در زندگی مبتلا نکن.

خدا مرا تنگ دست مکن که دستم پیش خلق دراز باشد. تو را به حق امام زمان (عج الله فرجه) مرا کفایت کن.

خدایا، تو را به حق امام زمان (عج الله فرجه) هر محبتی از دیگران یا خیالی در دل من و رفقایم هست به غیر محبت امیرالمؤمنین (علیه السلام) بیرون کن و جایگزین آن محبت خودت و اهل بیت (علیهم السلام) باشد.

خدایا، کسانی که می‌خواهند اختلاف بین ما بیندازند، از ما دور کن.

خدایا، تو را به حق امام زمان (عج الله فرجه)، ما را در حین قانع و راضی بودن، کفایت کن.

خدایا، تو را به حق امام زمان (عج الله فرجه)، القاء و افشاء به من و رفقا بده تا حمایت از ولایت کنیم. حمایت از زهرا (علیها السلام) کنیم. خدایا، تا آخر عمرمان، این حمایت گرفته نشود. خودت حفظ کن.

خدایا، حضرت زهرا (علیها السلام) تا آخر عمرشان حمایت از ولایت کرد، ما هم جانمان را باید فدای ولایت کنیم. نه حرف لهو و لعب.

اگر ما اینطور باشیم، امام زمان (عج الله فرجه) می‌فرماید: پدر و مادرم به قربانت.

مگر شهدای کربلا به غیر این‌ها چه کردند؟

آن‌وقت امام زمان (عج الله فرجه) می‌فرماید: پدر و مادرم به قربانت.

خدایا، ما از آن‌ها باشیم، خدایا، ما حمایت از امر امام زمان (عج الله فرجه) کنیم نه امر خلق که جدایی بین ما و امام زمان (عج الله فرجه) نیفتد.

خدایا، ما را تهی دست نکن. مال دنیا بده، اما محبتش را نده، که آن را در راه تو و ولایت خرج کنیم.

خدایا، ما از آن‌ها باشیم که کار، به جا در دستمان ایجاد بشود نه کارهای هوا و هوس.

خدایا، ارتباط ما را با امام زمان (عج الله فرجه) قطع نکن. چون امام صادق (علیه السلام) فرمود: شما عضو مایید، اگر گناه کنید، جدا می‌شوید.

خدایا، به حق امام صادق (علیه السلام) ما عضو امام زمان (عج الله فرجه) باشیم. خدایا، به حق امام زمان (عج الله فرجه) ما را عاق والدین نمیران، چون اگر آدم، عاق والدین بمیرد، خدا می‌فرماید: هر کاری بکنی، می‌سوزانمت.

خدایا، پدر اولمان، حضرت علی (علیه السلام) و حضرت زهرا (علیها السلام) است، بعد پدر و مادر ظاهری. خدایا، محبت آن‌ها را در دل ما بینداز و محبت پدر و مادرمان را، تا عاق والدین نشویم.

خدایا، ما تهی دست نباشیم که دستمان پیش پدر و مادر دراز باشد. می‌خواهیم احسان کنیم به پدر و مادر. احسان به پدر و مادر در این است که دل آن‌ها را خوش کنیم.

خدایا، کسی که از تو نیست، از ما دور کن.

خدایا، جلسه ما، تا زمان امام زمان (عج الله فرجه) برسد.

خدایا، کار و کارکرد ما «لا اله الا الله»، «محمد رسول الله» و «علی ولی الله» باشد،

خدایا، اینقدر دارا باشیم که به دیگران بدهیم.

یک دعا در کربلا از حضرت عباس (علیه السلام) خواستم که از امام حسین (علیه السلام) بخواهد و آن اینکه گفتم: یا ابو الفضل العباس (علیه السلام)، تو یاور امام زمانت بودی، من هم می‌خواهم یاور امام زمانم باشم.

خدایا، هوای ما را داشته باش، گناه نکنیم.

خدایا، ما را با خودت آشنا کن.

خدایا، ولایت ما طعمه شیطان نشود.

خدایا، به غیر تو، اگر در کار و بار ماست، دور کن.

خدایا، وسوسه شیطان را از ما دور کن.

خدایا، ولایت در ما تزریق بشود.

خدایا، حاجت‌هایی که از تو می‌خواهیم، اگر به ضرر ماست، برآورده نکن.

خدا نکند ما امر ولایت را نفهمیم.

خدایا، کار تو نجات بشر است، آن هم که می‌سوزیم، اعمال ماست.

خدایا، گناه را می‌بخشی، اما خجالتش را چه کنیم؟

خدایا، ولایت ما را القائی کن.

خدایا، ما از آن‌ها باشیم که وقتی حضرت فرمود: بیا، برویم.

خدایا، عیدی ما این باشد که ولایت ما تکمیل گردد.

خدایا، ثروت ما این باشد که علی (علیه السلام) را خلق حساب نکنیم.

خدایا، با محبت علی (علیه السلام) از دنیا برویم که خیلی لذت دارد.

خدایا، آسمان به نور نجواکن‌ها با ولایت روشن است نه عبادت‌کن‌ها.

خدایا، تشکر از تو می‌کنیم چیزی که به ما داده‌ای از تمام خلقتت بالاتر است؛ یعنی محبت ائمه (علیهم السلام)

یا امام رضا (علیه السلام)، تا زنده هستیم، ما را بطلب. ما را جا بده. راه خوب بده. ما را حفظ کن.

خدایا، از تو می‌خواهیم درون ما ولایت بگوید.

خدایا، به درگاه تو اعلام ضعف می‌کنیم تا توانایمان کنی.

خدایا، هر جا کم می‌آوریم ما را امتحان نکن. اگر امتحان کنی، از امتحان ما را سرافراز درآور.

خدایا، امام رضا (علیه السلام)، ولایت و حرف ولایت، فانی نمی‌شود. من فانی می‌شوم.

خدایا، زمانی برسد که حرف ولایت را در همه عالم بزنیم.

خدایا، امام رضا (علیه السلام)، ما را کمک کن. افشاءکنِ ولایت باشیم. نه افشاءکنِ خودمان و مقصد خودمان.

خدایا، کمکمان کن از جو عالم، نتیجه ولایت بگیریم، نتیجه به غیر امر ولایت نگیریم.

خدایا، بت‌های درونی ما را غیر ولایت، هیچ چیز نمی‌تواند بیرون بریزد.

خدایا، ایده واقعی داشته باشیم، ولایت را بالاتر از هر چیز بدانیم.

خدایا، کمکمان کن، تسلیم تو باشیم. تسلیم امام معصوم باشیم.

خدایا، به ما استقامتی بده تا در ولایت، تا آخر بایستیم.

خدایا، مالی به ما بده که هدایت‌گرِ ما باشد نه باعث گمراهی ما.

از خدا بخواهید برکات به کارتان بدهد، تا بتوانید از آن برکات، چیزی هم به دیگران بدهید.

گاهی به امام زمان (عج الله فرجه) می‌گویم: آقا جان، من این حرفها را با گریه از شما می‌گیرم، با خنده تحویل مردم می‌دهم. رفقا این حرفها را قدردانی کنند.

به امام رضا (علیه السلام) بگو: آقا جان، من به خاطر رضایت مادرت زهرا (علیها السلام)، دل یکی را شاد کردم، تو هم جان مادرت زهرا (علیها السلام) دل مرا شاد کن. اگر دلت را شاد نکرد، هر چه می‌خواهی به من بگو. اگر صلاحت باشد، حتماً انجام می‌دهد.

خدایا، شکرت که با وجود حوزه‌های علمیه در این شهر (قم)، قال الصادق (علیه السلام) و قال الباقر (علیه السلام) در تمام دنیا، پخش می‌شود.

پروردگارا، اگر من در این شهر زاده نشده‌ام، ولی عمری است که در این شهر پرورش یافته‌ام و از ساکنان این شهر محسوب می‌شوم. امیدوارم توفیقم دهی تا به مقام اهلیت در این شهر نیز برسم، تا مشمول کلام امیرالمؤمنین (علیه السلام) شوم که می‌فرماید: «سلام الله علی اهل قم». اهل قم، اهل ولایت باشد نه ساکن قم.

خدایا، ما از آنانی نباشیم که به علت عدم شناخت و معرفت نسبت به حق حضرت معصومه (علیها السلام)، زیارت می‌کنند قبر ایشان را، ولی اطاعت نمی‌کنند امر ایشان را.

خدایا، زکریا بن آدم، که از شیعیان خاص امام هشتم در قم بود، با مشاهده خدعه و نیرنگ یک نفر با یک حیوان، قصد ترک این شهر می‌کند. اما به سفارش امام رضا (علیه السلام) که به او می‌فرماید: زکریا بمان، قم به واسطه تو محفوظ است. در قم می‌ماند.

خدایا، ما را یاری کن تا مرتکب گناهی نشویم که باعث رنجش خاطر شیعیان واقعی در این شهر گردد.

خدایا، ما از آن‌ها نباشیم که عمری در این شهر زندگی کرده باشیم، ولی مشمول خطاب «انه لیس من اهلک»[۱] شویم.

خدایا، ما ساکنان حرم اهل بیت (علیهم السلام) در حریم ناموس تواییم. بر ما لازم است که حرمت ناموس دهر (حضرت معصومه (علیها السلام)) را رعایت کنیم و در محضر ایشان گناه نکنیم.

خدایا، کمکمان کن که در این شهر، مرتکب خلافی نشویم که قطعاً جرم آن در نزد تو سنگین‌تر از ارتکاب خلاف در شهرهای دیگر است.

خدایا، موفق به گناه نشویم.

باید مهر دنیا نداشته باشید، و الا، نجوایتان موقت است و دنیا می‌برد شما را. این حرفها همه درست، باید یقین به این حرفها داشته باشید.

اینقدر محبت امام علی (علیه السلام) درونش زیاد باشد که هیچ محبت دیگر نباشد و الا، تمام حرفها «هباءاً منثوراً»[۲] (ذرات گرد در هوا) است.

متوجه باشید که هیچ چیز از تبری دشمنان دین، بالاتر نیست.

اویس قرنی تبری داشت که برادر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) شد. از تبری به اینجا رسید. چون وقتی سلام عمر به او رسید، دیگر در آن شهر نماند. این است معنی تبری.

چون حضرت زینب (علیها السلام) به یزید گفتند: تو حرف می‌زنی، اما حرف ما کلام است، کلام وصل به قرآن است.

باید حرفها، با قرآن ناطق که امام علی (علیه السلام) است موافق باشد.

ولایت، خنثی کن هر گناهی است، اما اگر ولایت نداشته باشی، هر ثوابی را از بین می‌برد. چون ولایت امر خداست.

یا علی

ارجاعات

  1. (سوره هود، آیه 46)
  2. (سوره الفرقان، آیه 23)
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه