نازله

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و رحمة الله و برکاته

نازله
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1388-02-21

«جلسه» همگانی است؛ «دور هم نشستن» همگانی نیست

اگر فکر بشر متلاشی نباشد؛ یعنی اغلب ما فکرمان متلاشی است. توجه داشته باشید این حرف‌هایی که من می‌زنم، فکر نکنید به شما می‌زنم. این حرفی که می‌زنیم، پخش می‌شود و خیلی افراد هستند که این حرف‌ها را می‌شنوند. به وجدانم قسم! به دینم قسم! مقصد من شما نیستید، شما که اهل این جلسه هستید نیستید. شما فقط به این درجه رسیدید، توجه خیلی ندارید، بعضی اوقات نق می‌زنید؛ چون که توجه ندارید، توجه شما کم است؛ پس این نوار را همه کس می‌شنود. نوار یعنی پخش کننده؛ یعنی پخش می‌شود. نوار پخش می شود، می خواهم دیگران هم که می شنوند، قدری توجه کنند؛ وگرنه الان شما خودتان توجه دارید. الحمد لله رب العالمین خیلی پیشرفت کردید؛ پیشروی شما این است که فکرتان هیجانی بوده است و الحمد لله در مجلس ولایت شفا گرفتید. کسی که در مجلس ولایت شرکت می‌کند شفا می‌گیرد؛ یعنی ولایت او را شفا می‌دهد. وقتی که شفا داد، نه اینکه جسم او را شفا دهد، والله، بالله، روح او را شفا می‌دهد. شما حساب کنید آیا سلمان را شفا داد یا نداد؟ آیا مقداد را شفا داد یا نداد؟ تمام اینها شفا گرفتند؛ یعنی قلب مبارکشان اتصال به ولی الله الاعظم شد.

الحمد لله شما در این جلسه ولایت که امروز می‌گویم «جلسه»، چون می‌خواهم حرفم را بزنم؛ وگرنه هنوز ما «جلسه» نگفتیم، گفتیم دور هم می‌نشینیم. در عرش خدا، خدا یا ائمه نمی‌گویند «جلسه»؛ می‌گویند همه دور هم جمع شدیم. دلم می‌خواهد به این حرف‌ها توجه کنید. الان هم شما دور هم جمع شدید. «جلسه» همه می‌گیرند، ما «جلسه» نداریم؛ دور هم داریم. (حالا بعضی افراد یک وقت تلفن می‌زنند، آنها جمعه‌ای‌ها هستند؛ شب جمعه‌ای‌ها نیستند که جلسه کی شروع می‌شود) «جلسه»، الان در زمان ما همگانی شده است؛ اما ما «جلسه» نداریم؛ ما دور هم نشستن داریم. ما دلمان نمی‌خواهد «جلسه» بگیریم، چرا؟ مثلاً امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) از در داخل نشد؛ دلم می‌خواهد امروز خیلی توجه بفرمایید. التماس‌ها که من کردم؛ ان‌شاءالله به ثمر برسد. امیرالمؤمنین از آن در وارد نشد؛ چون از آن در همه وارد می‌شوند؛ سلاطین وارد می‌شوند، مشرکین وارد می‌شوند. از در خانه خدا وارد خانه می‌شوند. «جلسه» الان مثل همان است؛ جلسه خیلی هست؛ اما دیوار شکافته می‌شود و امیرالمؤمنین وارد می‌شود. الان اگر ما هم «جلسه» می‌گوییم؛ مثل همان جلسه‌ها است، ما «جلسه» نداریم، دور هم نشینی داریم. توجه بفرمایید که «جلسه» همگانی است و دور هم نشستن همگانی نیست. چون خیلی خوشم آمد تکرار می‌کنم؛ امام صادق می‌فرماید: همه ما در شب‌های جمعه در عرش خدا دور هم می‌نشینیم، پیامبر با ما صحبت می‌کند و اگر الان نبی بوده است، آن موقع دیگر ولی است. پیامبر دیگر نبی نیست؛ اما امر نبی را ما باید اطاعت کنیم. در زمین امر نبی است؛ اما الان که پیامبر در عرش معلی صحبت می‌کند، حرف ولی می‌زند؛ چون که خدا خوشش می‌آید، حرف ولی بزند. الان آنجا رهبر است، مگر این سمتی که اینجا به او داده است، خدا آنجا از او می‌گیرد؟ نه. خدای تبارک و تعالی سمت‌هایی هم که به شما داده است، همین طور است؛ مگر اینکه خودتان از دست بدهید.

در این جلسه که حمایت از ولایت می‌کنید، والله، هر نفس شما افضل عبادت ثقلین است

گفتم می‌خواهم در مورد «نازله» صحبت کنم. الان هر حرفی به شما نازل می‌شود، مگر به پیامبر نازل نشد؟ یا محمد، مشرکین می‌خواهند نبی را بکشند؛ یعنی الان نبی در خطر است. باید علی به جای تو بخوابد، تا نبی برود. مگر خدا نمی‌توانست حفظ کند؟ امروز بعد از هزار و سیصد سال ما داریم افشا می‌کنیم؛ خدا می‌خواهد افشا شود. مگر خدا نمی‌توانست حفظ کند؟ که باید بگوید: ای محمد! علی را جای خودت بگذار. حالا علی چقدر خوب است. وقتی پیامبر به امیرالمؤمنین علی علیه السلام امر کرد؛ گفت: یا رسول الله! اگر من بخوابم آیا جان تو سالم می‌ماند؟ گفت: آری. خدا نکند به گیر آخوند جدلی بیفتید؛ آخوند جدلی خیلی بد است. البته ما عالم داریم، عالم ربانی هم داریم؛ اما من با آخوند جدلی طرف هستم. من کفش عالم ربانی را می‌بوسم، قابل نیستم که دستش را ببوسم؛ اما آن کسی که با رب ارتباط دارد؛ نه با ویدئو، نه با تلویزیون، نه با فکر و خیال، نه با ریاست. من پای عالم ربانی را می‌بوسم. عزیز من! حالا حساب کن ببین چه دارد می‌گوید. می‌گوید: امیرالمؤمنین می‌فهمد یا نمی‌فهمد؟ می گوید: بله. می‌گوید: امیرالمؤمنین می‌فهمد که کشته نمی‌شود؛ به همین خاطر جای پیامبر می‌خوابد. گفتم: آقا! بداء حاصل می‌شود، پس بداء چه چیزی هست؟ این حرف چه هست که داری می‌زنی؟ امیرالمؤمنین دارد جانش را فدای رسول الله می‌کند. حالا چرا جانش را فدای رسول الله می‌کند؟ مقصد رسول الله، علی است. عزیز من! حالا می‌خواهد نبی به مقصدش برسد، تا بماند و علی را معرفی کند. آن موقع که می‌خواستند رسول الله را بکشند، هنوز رسول الله «من کنت مولاه، فهذا علی مولاه، وال من والاه و عاد من عاداه» نگفته بود. حالا یک دفعه خدای تبارک و تعالی به علی «نازله» می‌دهد؛ یا علی! نفسی که کشیدی، افضل عبادت ثقلین است.

دلم می‌خواهد یک مقدار به این حرف‌ها توجه کنید. قربانت بروم! بعضی افراد توجه‌شان کم است. الان شما دارید در این جلسه حمایت از ولایت می‌کنید. والله، هر نفس شما افضل عبادت ثقلین است. عزیزان من! قربانتان بروم! فدایتان بشوم! کجا می‌روید؟ چرا بیدار نمی‌شوید؟ توجه، توجه، توجه، توجه، توجه! عزیزان من، قربانتان بروم، شما جلوی دشمن یک وقت با شمشیر کار می‌کنید، یک وقت خودتان را جلوی دشمن وا می‌دارید. والله، بالله، الان ولایت غریب است. الان در این مملکت ایران که به حساب ایران اسلامی است و گفتم از همه جا مقدس‌تر است، کجا حرف ولایت است؟ این ضد ولایت وارد خانه‌ها شده است؛ ضد ولایت، تجدد است. قربانتان بروم! تجدد، حواستان را پرت می‌کند. الان مگر به شما نازل نمی‌شود؟ الان دو جبهه است: یک جبهه‌ای که می‌خواهد ولایت را بگیرد، شما در مقابل این جبهه ایستادگی دارید. حسابش را بکنید کسانی که دارند اینطوری می‌کنند چه کاره هستند. الان امر به شما نازل می‌شود؛ آقا جان من، به ویدئو نگاه نکن، آقا جان من، به گناه نگاه نکن، آقا جان من، والله، خدا دارد «هل من ناصر» می‌گوید، علی دارد «هل من ناصر» می‌گوید، نه اینکه امام حسین در روز عاشورا «هل من ناصر» گفت. به دینم، دارم می‌بینم همه اینها دارند «هل من ناصر» می‌گویند. شما حواست کجاست؟ به شما نازل می‌شود. دیگر از این بهتر نازل بشود؟ من دلم می‌خواهد شما روح بشوید و من هر نگاهی به شما می‌کنم روح ببینم، نه جسم. این چیست؟ جسم علیین است، من روح شما را می‌بینم. من دارم روح شما را هم می‌بینم. بی‌خود نیست که من شما را می‌بوسم؛ الان روح شما دارد از ولایت حمایت می‌کند. چرا توجه ندارید؟ چقدر شما زحمت می‌کشید، آن را می‌خرید، این را می‌آورید، شما دارید فدای ولایتی‌ها می‌شوید. آیا می‌فهمید یا نه؟ جان من! باید یک نگاهی به ماوراء بکنید، لااقل یک نگاهی به این دنیا بکنید، ببینید سیر مردم دارد کجا می‌رود. گفتم: شکرتان کم است و تا من این حرف‌ها را نزنم نمی‌فهمیم که شکرمان کم است. والله! من گاهی شب‌ها می‌گویم: خدایا، به اندازه باران‌هایی که از زمان آدم ابوالبشر آمده است تو را شکر، به عدد درخت‌هایی که روئیده است و برگ‌هایش ریخته است تو را شکر، به عدد ستاره‌های آسمان تو را شکر، یک موقع هم می‌گویم به عدد نفس‌هایی که جاندار کشیده است تو را شکر. یکدفعه خجل می‌شوم. می‌گویم: شکر کردی؟ می‌گویم: شکر رفقایم را هم نکردم؛ نه شکر ولایت را، نه شکر تو را؛ تو نیستی اما امر تو، تو است. اینطوری باید باشید شکر کنید، نه شکر مرغی.

خانمها، بیایید خودتان را شبیه حضرت زهرا کنید

عزیزان من! قربانتان بروم! الان دارد وحی به شما نازل می‌شود. چگونه وحی به شما نازل می‌شود؟ امام صادق می‌گوید: اگر او را نخواهی، دروغ بگویی من را می‌خواهی. من را نمی‌خواهی! رئیس مذهب شما را از خودش بالاتر برده است، دیگر چه چیزی به شما بدهد. نه اینکه بگوید: خراب کردی، می‌گوید: آجرهایش هم شکستی و آنجا ریختی. آقای شاه آبادی به من گفت یعنی چه؟ گفتم: انگار اینقدر یک شخص خانه خدا عظمت به هم می‌زند، که خدا چه چیزی فدای شما کند؟ خدا، «خود» نیست که بگوید خودم فدایت. امام صادق در مقابل خدا «خود» است، می‌گوید: تو اگر این را قبول نداشته باشی، مرا قبول نداری. امام صادق «من» است، خدا «من» نیست. حالا به شما چه می‌گوید؟ دارد به شما می‌گوید: اگر به این توهین کنی، خانه من را خراب کردی. خانه‌اش را فدایت می‌کند. تو چه کسی هستی؟ کجایی؟ آیا توجه داری یا نه؟ خانم! شما هم حواست جمع باشد، چرا دست از زهرا برداشتی، رفتی خودت را شبیه زنان آمریکایی و انگلیسی می‌کنی؟ والله، با آنها محشور می‌شوی. شما بیا خودت را شبیه زهرا بکن. زهرای عزیز وقتی می‌خواست راه برود، نمی‌فهمیدند صورتش کدام طرف است، این چادر برای او مثل خیمه شده بود، انگار زهرا داخل خیمه است. خانم! من نمی‌گویم آن طوری باش، لااقل رویت را بگیر. من همین توقع را از شما دارم. یک جوراب نپوش که تمام پاهایت پیدا باشد. خانم! پاهایت را دکوری نکن. یک وقتها که می خواهم نگاه نکنم، همچنین می کنم می بینم پایش دکوری است. خدا من را خواست که در خانه بنشینم و این‌ها را نبینم. من بی‌خود نبود که گفتم با قطار بیایید. من دیدم که این زن‌ها اینطوری هستند و این جوان‌ها نگاه می‌کنند، گفتم: فردای قیامت بگوید مرتیکه، می‌خواستی خوش باشی، روی طیاره بنشینی؟ برای همین گفتم: با قطار بیایید. الحمد لله رب العالمین تا حالا خوب بوده است. آن خانم دکوری می‌شود و همسرش هم تجددی می‌شود. شما باید بر خانواده‌ات تسلط داشته باشی؛ او را بازی دهی. خانم، این را بپوشی، یک مقدار درست نیست؛ اینها برای زن‌های تجددی است. او را بازی بدهی. با او رفیق بشو، قلدر نباش. خدا رحمت کند بهاءالدینی را. یک آخوندی آنجا آمد و نمی‌دانم می‌خواست به کجا برود. گفت: صدام، قلدر نیست؛ بعضی افراد قلدر هستند. او رفت و شیخ یک دفعه ناراحت شد. گفت: این حرف را به من زد. گفت: من امروز که می‌خواستم بیایم، زنم را زدم. شما قلدر هستی، قلدری نکن. عزیز من! با خانواده‌ات و با مردم با مهربانی رفتار کن. « لا اکراه فی الدین»[۱] آیا فهمیدی « لا اکراه فی الدین»[۱] چیست؟ دین، اکراه ندارد.

دائم به قلب شما امر نازل می‌شود

حالا عزیز من! دارد دائم به شما نازل می‌شود. چه چیزی نازل می‌شود؟ امر، نازل می‌شود. خدا می‌گوید: ای بنده من، این کار را نکن، این کار را هم نکن. عزیز من! این کار را نکن. اگر این کار را نکنی، نه اینکه علی ‌شوی، نه اینکه حسین شوی؛ خود من می‌شوی. نمی‌خواهی خدا شوی؟ روایتش کجاست؟ یا موسی! چرا نیامدی به من سر بزنی، من مریض شدم. خدایا مگر تو مریض می‌شوی؟ همسایه‌ات، دو تا خانه آن‌طرف‌تر مریض است، او مؤمن است؛ آن همسایه «من» هستم، چرا نرفتی به او سر بزنی؟ یک نفر بود که عالم ماورائی را می‌دید. یک روز یک نفر را دنبال یکی از شاگردانش روانه کرد. گفت: آن همسایه‌ات، دیروز رفته است و از نانوایی نان نسیه کرده است. امروز رفت دیگر به او نان نداد و گفت: پولش را بده. شب گذشته خرما خورده است و امشب گرسنه خوابیده است. گفت: آقا، من خبر نداشتم. گفت: اگر خبر داشتی، اصلاً اسلام نداشتی. حالا خدا به موسی می‌گوید: چرا نیامدی مرا ببینی؟ مگر خدا بلد نیست او را شفا بدهد؟ این حرف‌ها گره‌چینی دارد، آدم باید گره‌چینی این حرف‌ها را بفهمد وگرنه رد می‌شود. این حرف‌ها گره‌چینی دارد، مگر خدا بلد نیست او را شفا دهد؟ به دکتر گفت: نسخه‌ات را بنویس؛ اما شفا با من است. این را آن روز مثال زده است که تو امروز بفهمی. البته این را هم به شما بگویم: امروز، دروغگو زیاد شده است. یک نفر اینجا آمده است و گریه کرده است و دوباره پیش عروسم رفته و چقدر گریه کرده است که من یک دختر شوهر دادم، یک لباسشویی می‌خواهم، یک یخچال می‌خواهم، اینها پانصد هزار تومان می‌شود. این بنده خدا، به من تلفن زده است و من هم گفتم: خانم، برو ببین. رفته است و دیده که این اصلاً دختر ندارد. این گریه دارد؛ دختر ندارد. این هم دارم به شما می‌گویم: می‌خواهید کار کنید خیلی توجه کنید، آدم باید به اهلش بدهد. توجه می‌کنید یا نه؟ اما باید آنجا را متوجه باشی؛ می گوید: او من هستم. پس اگر یک فقیری که در ظاهر فقیر است و متدین، این خداست. تند شد؟ نه، والله، خدا دارد خودش می‌گوید، من دارم نقل می‌کنم. من که از خودم حرف نمی‌زنم. من تا حالا که برای شما صحبت کردم، حرف نزدم؛ من نقل می‌کنم. این بوده است و دارم می‌گویم؛ دیگر شما و توجه شما، شما و عقل شما، شما و فهم شما.

این جلسه را با چنگ و دندان حفظ کنید

قربانتان بروم! پس اگر من گفتم «نازله»، «نازله» درست است. دائم دارد به شما نازل می‌شود. الان دوباره دارم تکرار می‌کنم، خیلی حواستان جمع باشد. این جلسه را با چنگ و دندان حفظ کنید. اگر من از دنیا رفتم، این حاج ابوالفضل را من قبول دارم، بچه خوبی است، من، والله، یک پاره‌وقتها گریه می‌کنم که این بچه اینقدر معصوم است، اینقدر خوب است؛ یک قران زیر و رو نمی‌کند. می‌بینید من یکی، دو جا پول دارم، می‌گفت: بابا، این کار و این کار را بکن. الان یک گوسفند می‌کشیم، یک چیزش را هم به او می‌دهم. یک وقت می‌بینی می‌رود و بین راه یک کسی را می‌بیند و می‌رود یک کیلو گوشت می‌خرد. اگر چیزی به او بدهم که به کسی بدهد، اگر یک صد تومانی اضافه بیاورد به من می‌دهد. آخر اگر من این را هم می‌گویم، اگر بچه گناه بکند، گناه‌هایی که می‌کند، تقصیر من است. حالا خیال نکنید من پس فردا می‌میرم، من دارم پیش‌بینی می‌کنم. پیامبر هم پیش بینی کرد. شب‌های چهارشنبه هم همینطور است. نتیجه این باشد که وقتی به این جلسه می‌آیید به من کار نداشته باشید. شما به هوای تولیدی که در این جلسه می‌شود بیایید. اصلاً باید به هوای آن بیایید، اگر به هوای آن هم آمدید، اگر می‌خواهید به ماوراء برسید، ببینید ما در ولایت کسری داریم. واقعاً هم داریم. خدا نکند یکی بگوید ما می‌فهمیم، دیگر این حرف‌ها را بلد شدیم. مگر یک حرف است که تو بلد شدی؟ اگر بگویم ولایت مطابق ستاره‌های آسمان است، دروغ گفتم.اصلاً ولایت چیزی است که مانند ندارد. علم ولایت یک چیزی است که انتها ندارد. ما داریم حرف ولایت می‌زنیم، هنوز ما از ولایت نگفتیم. من تا حالا دارم یک مطلبی را نقل می‌کنم، نه این که حرف ولایت بزنم، حرف ولایت را باید خدا بزند. حالا خدا می‌گوید: اگر این را قبول نداشته باشی و عبادت ثقلین بکنی، تو را به رو در جهنم می‌اندازم. خدا یک تو دهانی به کسانی که علی را دوست ندارد زد.

باید با همدیگر مطالعه ولایت داشته باشید

می گوید: یا علی، تو که یک شب جای محمد خوابیدی، یک نفس تو، افضل عبادت ثقلین است. والله، اگر شما هم این حرف‌ها که هست دور بریزید و واحد بشوید، یک نفستان افضل عبادت ثقلین است؛ چون همه شما دارید هم از ولایت حمایت می‌کنید و هم دارید ولایت را افشا می‌کنید. شما حق ندارید بروید بیرون و ولایت را افشا کنید، دیگر بیرون اجنبی شده است. در بین خودتان افشا کنید. این آقا و آقای حاج علی آقا بگویند: حاج حسین این حرف را زد، این چطوری است؟ او بگوید این چطوری است؟ شما باید با همدیگر مطالعه ولایت داشته باشید. این حرف‌ها «نازله» است، باید با حرف‌های «نازله» ارتباط داشته باشید. آنوقت ارتباط، یقین داشته باشید. یقین خیلی بالا است؛ آنوقت امیرالمؤمنین به شما صفات الله می‌دهد. قربانت بروم، اسم این نوار را «نازله» بگذارید. مگر حرف پیامبر «نازله» نیست؟ از او نازل شده است، این حرف‌ها از قرآن نازل شده است. این حرفها نیست؛ حالا مردم می‌خواهند از خودشان نازل کنند، می خواهند اینجوری شوند، یا آنجوری شوند. دائم می‌گویند: امر من. ما تا حالا نشنیدیم بگویند امر امیرالمؤمنین. من نشنیدم. من تمام عمرم را اینجا بین وعاظ و علما طی کردم؛ نه این که بگویید اسمم نجار است؛ حبیب هم نجار بود. کس شرط نیست؛ فهم شرط است. جسارت می‌کنم، ما یک روایت داریم امام صادق چوب می‌فروخته است. مردم الان اینطوری شدند. قدیم‌ها روی اتاق‌ها چوب می‌ریختند، آهن که نبود چوب می‌ریختند؛ امام صادق هم چوب می‌فروخت، یک مقداری هم به فقرا می‌داد. یک سیدی مشهد بود، خدا او را بیامرزد، من یک دفعه دویست تومان بردم؛ گفت: فلانی؛ گفتم: بله؛ گفت: دو تا اتاق بچه‌هایم ساختند، پایه‌هایش را بالا آوردند، معطل این هستند که چوب رویش بگذارند. گفت: الان خوشحال شدم رفتم چوب روی آن ریختم.

خمس و سهم امام که می‌دهید به شجره‌های توحید کمک کرده‌اید

دنیا چه خبر است؟ این تا زندگی می‌کند، دارد به پای تو که خمس و سهم امام دادی می‌نویسد. تو خمس و سهم امام را یک چیزی شنیدی. خدا می‌خواهد باقیمانده پول‌هایت را به سلامتی بخوری. برای او بازی در نیاور، خدا هم برای تو بازی در می‌آورد. اصلاً شما بفهم که کاری که داری انجام می‌دهی، شجره توحید می‌نویسد، این ابدالآبادی است. حالا می خواهم یک ذره هم بالاتر بگویم: این بچه الان دارد می‌خورد، شجره توحید است، شما به او دادی، دوباره بچه او هم که می‌خورد، شجره توحید است. شما به شجره‌های توحید کمک کردی، نه به شجره توحید. این همه که خدا دارد می‌گوید، این همه امام رضا و جوادالائمه دارند می‌گویند: برآوردن حاجت یک برادر مؤمن، از زیارت پدر من هم واجب‌تر است. الان به آقای بیطرفان زنگ زدند. گفتم: ایرانی جان! الان شما آنجا ایستادی، حاجت یک برادر مؤمن است؛ نگاه نکن که نیامدی، الان آن بیچاره کسی را ندارد، پیرمرد است، این طفلک هم به حاج ابوالفضل گفت: من پیش شما هستم. حالا گفت اگر این چاه که الان کندیم، دیرتر می‌کندیم، یک محوطه فرو می‌ریخت. چون که ما سی سال است که نکندیم، حالا بعد از سی سال دارد اینطوری می‌شود. حالا آن پولی که شما می‌دهی چطور می‌شود؟ ممکن بود چند نفر را کشته شوند، شما به خاطر این دو سه شاهی که می دهی، باعث نجات چند نفر شدی؛ البته به وجدانم قسم، من پول از خودم دادم؛ حتی این را هم احتیاط کردم؛ اما بالاخره شما یک وقت به من دادی که من هم دادم. من ملک ندارم، زراعت هم که ندارم. پس باطنش شما دادی، من والله، به دینم، از خمس و سهم امام به بچه‌ام ندادم. حالا هم که یک چیزی دادم؛ باطنش شما دادی، ظاهرش را من دادم.

باید به قلب شما علی وارد شود، نه شیطان و غیر امر

حالا دارد به شما نازل بشود؛ اما به پیامبر مگر نازل نمی‌شد، یک ان‌شاءالله نگفت؛ چهل روز جبرئیل نیامد. قربانت بروم! شما باید همه کارهایت با «ان‌شاءالله» باشد، تا به شما نازل شود. مگر این ولایت به شما نازل نشده است؟ هم به شما نازل شده و هم تزریق شده است. چرا سر آمدن به مشهد داشت جدل می‌شد؟ او می‌گوید من می‌خواهم بیایم، او می گوید من می خواهم بیایم. والله، شما الان به «نازله» آمده‌اید. البته گفتم: درود خدا و پیامبر و ائمه به روح مجاهد باشد. امیدوارم اینقدر خدا به بچه‌هایش بدهد، که این یک میلیون و دو میلیون و پنج میلیون و ده میلیون چیزی نباشد که خانه‌شان را بفروشند؛ درود خدا به روح این بنده خدا که این کار را کرده است؛ اما می‌خواهم این را بگویم که جسارت نشود: الان چقدر از این هتل‌ها است که وقتی به این هتل‌ها می‌روید، خانم‌های اینطوری را می‌بینید و خوش هستید؛ ما منزل آقای مجاهد آمدیم. والله، این خانه بوی بهشت می‌دهد. من از این‌ها تشکر می‌کنم، امیدوارم خدا به اینها عوض بدهد. من آن سالی که به اینجا آمدم، دیدم یک تلویزیون خیلی بزرگی اینجا هست، گفتم: مجاهد، این پدر تو این را به شما نداده که در اینجا ساز بلند شود، دیگر این دفعه اینجا نگذار. درود خدا به روحش که اینچنین فرزندانی پرورش داده است. می‌گویم تا در این نوار بماند. آنوقت شما چطور هستید؟ شما اینجا آمدید. آن روزی که مجاهد این خانه را خریده است، خدا می‌دانسته که شما باید بیایید، ولایتی‌ها باید بیایند؛ نه تلویزیون بزن و ویدئو بزن. امروز از پول گذشتن، از پل گذشتن است. توجه می‌کنید یا نه؟ من حرفی که به گردنم است می‌زنم، خیلی باید اینها شکرانه کنند. به نظرم بالاتر از این نیست که درود خدا به روح پدرشان؛ خدا اینقدر به اینها بدهد که اصلاً احتیاج به اینجا نداشته باشند؛ یعنی اینجا را مثل یک چیز کوچکی بدانند، تا آخر عمرشان باشد و من بعد هم به بچه‌هایشان بگویند که همین کارها را بکنند. اگر در خانه مجاهد، عرش خدا و ائمه جمع می‌شوند، شما جمع شدید. شما که از عرش خدا دارید دفاع می‌کنید. نه از عرش خدا؛ بلکه از کسانی که در عرش خدا هستند دفاع می‌کنید. من این چیزها را می‌بینم، یک نق که می‌بینم، یک خدشه به جگر من می‌خورد که شما هنوز توجه نداری. امروز افشا کردم که دیگر هر موقع بیایید، بگویید: خدایا شکر، خدایا شکر؛ اما خدایا باز ما را نگهدار، باز هم ما اهل دنیا نباشیم، اهل تو باشیم، اهل ولایت باشیم، اهل قرآن باشیم، نه اهل خلق. ما اهل آن باشیم که ما را خلق کرده است، نه اهل آن باشیم که خودش خلق است. امروز حرف‌ها خیلی مهم است اگر شما به آن‌ها توجه کنید.

قربانتان بروم! فدایتان بشوم! دارم دوباره تکرار می‌کنم شما باید با هم نجوا داشته باشید، تلفنی داشته باشید؛ یعنی ولایت را با ولایت نجوا کنید. یک حرفی که یک ذره چیز است، تلفن بزنید، بپرسید. عقیده من این است که تمام شما باید به یک جایی برسید که همه حرف‌ها را بفهمید. اگر هم یک چیزی را هم سراغ می‌گیرید، می‌خواهید به اصطلاح بهتر بفهمید؛ بعضی‌ها مثل یک شلنگ گرفته هستند؛ اما قلب مبارک شما باز است؛ اما می‌خواهید چطور بشود؟ مثل خانه خدا که علی وارد آن بشود. قلب شما باز است، می‌خواهد علی وارد آن بشود؛ یعنی آنجا دیوار شکافته شد و وارد شد. نباید از آنجا که شکافته شده است، شیطان وارد دل شما شود؛ علی باید وارد شود، خدا وارد شود، قرآن وارد شود، مستضعف وارد شود، ولایتی وارد شود؛ نه اینکه چیز دیگری وارد بشود. چرا؟ چون شما از خانه خدا بالاتر هستید. ببینید به خانه علی وارد شد. اصلاً اگر از جای دیگر به شما وارد بشود؛ یعنی از در دیگری وارد شده است. دل شما طوری باید باشد که اصلاً در نباشد که شیطان وارد شود، شهوت وارد شود، پول وارد شود، غیر امر وارد شود. باید ولایت، دل مبارک شما را، قلب مبارک شما را بشکافد و وارد شود. الان وارد شده است که شما اینجا جمع شده‌اید.

حاج ابوالفضل به من گفت: سلام مرا برسان، افرادی که می‌خواستند بیایند و نیامدند من دیدم که آنجا می‌خواهید بخوابید یک مقدار برای شما مشکل به وجود می‌آید، وگرنه بعضی‌ها که می‌خواستند بیایند، روی سر من که نمی‌خواستند بیایند. من هم خیلی به ایشان گفتم، پدر جان، ملایم رفتار کنید؛ آخر یک عده زیادی می‌خواستند بیایند. آنوقت حاج ابوالفضل گفت پدرجان، اینجا جا نیست. اداره کردن هم لازم است. الان آقای ایرانی واقعاً زحمت می‌کشد؛ همه را اداره می‌کند. الان یک ذره ایشان دیر کرده بود، نزدیک بود افراز سکته کند. :) پس جمعیت باید طوری باشد که هم جای خواب داشته باشند و هم بشود آن‌ها را اداره کرد. خب اینها یک مقدار مشکل است. حاج ابوالفضل هم از آنها که خواستند بیایند و نیامدند، عذرخواهی کرد و خدمت همه سلام رساند. خدا خودش می‌داند، شما با حاج ابوالفضل هیچ فرقی برای من ندارید؛ هر اندازه که آنها را می‌خواهم، همه شما را هم می‌خواهم. اصلاً بعضی‌ها را که دو سه روز نمی‌بینم، انگار یک تاریکی در دلم ایجاد شده است، تا او را می‌بینم دلم روشن می‌شود. نمی‌خواهم اسم بیاورم. آن خدمت‌هایی که به اسلام کردند، آن خدمت‌هایی که به مردم کردند، به تمام آن‌ها توجه دارم که این از این جوان نازل شده است. کسانی که اینطوری هستند، من نگاه می‌کنم می‌بینم که از این نازل شده است. والله، اگر پیر شود و صد سالش بشود، اگر قدرت نداشته باشد، من قدرت او را می‌بینم. نه الان شکستگی او را، نه الان که نداری، او را می‌بینم. من صفت را می‌بینم. حالا اینها را می‌گویم یک وقت تحریک نشوید. می‌خواستم اسمت را بیاورم؛ ولی گفتم در نوار نباشد. بعضی وقتها می گوید این اینجوری است، اینجوری است، می‌گویم پدر جان، خدا تو را که این سخاوتی را داری، نجات داده است. قبلاً کجا بودی؟ حالا این همه به تو داده است، این همه صدقه می‌دهی، خدا را شکر کن. من خدا می داند، این نوار من را هم اگر کسی می‌شنوند، بداند: من بالاخره دلم می‌خواهد شما بخندید. روایتش را بگویم. یک نفر خدمت پیامبر آمد و گفت: یا رسول الله! چطور می‌شود که این بچه از رحم بیرون می‌آید؟ گفت: ملک، رحم را باز می‌کند و بچه بیرون می‌آید. گفت: والله، این ملک نیامده است که آن را به هم بیاورد، همین طور باز است. مردم خندیدند، حضرت فرمود: این آمرزیده شد، چون که یک عده دوست ما را، دوست علی را خنداند. حالا ما یک حرفی می‌زنیم، می‌خواهیم شما بخندید که خلاصه خدا یک چیزی به ما بدهد؛ وگرنه این حرفها را که نمی‌زنیم.

اگر امر خلق را اطاعت کنید، مشرک به امر شده‌اید

پس بنا شد کسانی که «نازله» دارند؛ شما «نازله» دارید، مواظب وحی باشید؛ اما هر کاری را «ان‌شاءالله» بگویید. دائم دارد به شما امر نازل می‌شود. قربانتان بروم! فدایتان شوم! شما دائم باید مواظب باشید. کجا «نازله» را کنار می‌گذارید؟ زمانی که گناه می‌کنید. عزیز من! خدا از گناه بدش می‌آید. خدا خیلی شما را می‌خواهد، دائم دارد وحی‌اش را به شما نازل می‌کند، شما خودت توجه نداری. اگر شما امر خدا را اطاعت کنید، امر ولایت را اطاعت کنید، شما در «نازله» هستید؛ اما خدا نکند امر خلق را اطاعت کنید؛ آنوقت عقیده من این است که مشرک به امر شده‌اید. چرا؟ خدا می‌گوید این امر را اطاعت کن، شما می‌روی امر خلق را اطاعت می‌کنی؛ شما مشرک به امر شدی، خودت توجه نمی‌کنی. یکی هم خلق را مؤثر می‌دانی؛ والله، اگر کسی خلق را مؤثر بداند، «لا اله الا الله» نگفته است. «لا اله الا الله» سنی‌گری گفته است. تازه، با آن «لا اله الا الله» چون آن «لا اله الا الله» وارد قلب او نیست، مشرک است. تمام اهل تسنن، مشرک هستند؛ چون که «لا اله الا الله» امر خداست، «لا اله الا الله» خداست؛ حداقل باید بدانید یک وجودی است.

بابا بیایید خدا را به اندازه یک آدم راستگو قبول کنید. اگر می‌گوید بگویید «لا اله الا الله» همین خدا پشت سرش می‌گوید بگویید: «محمد، رسول الله». حالا خود خدا می‌گوید، خود رسول الله هم می‌گوید: «علی، ولی الله». خب شما کجا ولی می‌گیری؟ پس مشرک هستی. صریح می‌گویم مشرک هستی. خب، تو برو در باطن، ببین من درست می‌گویم یا نه. عزیز من، قربانت بروم، ببین این حرفها چیست، با این حرف‌ها نجوا کن. به تمام آیات قرآن، این حرف‌ها روح است؛ باید روح به جسم شما نازل بشود تا شما هم روح بشوید. حرف ولایت، روح است، شما الان جسم هستید، جسم علیین هستید؛ بگذارید علی وارد آن بشود تا روح شوید. مگر امام حسین نمی‌گوید: قبر من در دل دوستانم است. شما کجا هستی؟ خدا در دلت گذاشته است که یک فاتحه برای امام حسین بخوانی؟ خب بگویید؛ همه شما که باسواد هستید و آمدید با من روبرو شدید. امام حسین می‌گوید: یاد من باش. شما هر موقع یاد پدرت هستی، سر قبر او می‌روی. می‌گوید: یاد من باش که ثواب تو، مطابق عبادت من است. خوب شد؟ مگر امام صادق به آن فرد نگفت: یک سلام بر حسین گفته است، خودش را فدای حسین نکرده است؛ که اگر جانش را فدا کند که امام زمان می‌گوید: پدر و مادرم به قربان شما. شما در این مسیری که هستید، امام حسین می‌گوید: پدر و مادرم به قربان شما. ای کسی که یاد ما هستی، ای کسی که خلق را مؤثر نمی‌دانی، ای کسانی که اینجا جمع شدید و حرف ولایت را گوش می‌کنید و امر ولایت را اطاعت می‌کنید.

به یعقوبی هم گفتم، بعضی وقت‌ها انگار می‌خواهد یک کارهایی بکند. بابا، شما بلند شو و صحبتت را بکن، حالا می‌خواهد فلانی هدایت شود، می‌خواهد هدایت نشود. شما می‌خواهی از پیامبر هم جلوتر بیفتی؟ به پیامبر گفت: پا شو تبلیغ کن. چرا مردم را اینطوری می‌کنی؟ می‌گویی اگر این کار را نکنید، من دیگر حرف نمی‌زنم، یا حرف می‌زنم. مگر تو حرف می‌زنی؟ تو اصلاً چه کسی هستی که حرف بزنی؟ من چه کسی هستم که حرف بزنم؟ ما باید حرف آنها را بزنیم. کسی نیستیم که بخواهیم حرف خودمان را بزنیم. من اگر بگویم شما بیایید و حرف نمی‌زنم، من هنوز می‌گویم از خودم حرف می‌زنم. من غلط می‌کنم از خودم حرف بزنم. در تمام نوارها ببینید من یک کلمه از خودم حرف نمی‌زنم. به ما گفته: بلغ، پاشو بگو. چه کار داری که اگر فلانی نگوید، من حرف نمی زنم؟ تو چه کار به این کارها داری؟ تو چه کسی؟ اگر یکی از شما تزلزل داشته باشید ناراحت می‌شوم. متوجه هستید چه می‌گویم؟ اما نیست که من بگویم شما را هدایت می‌کنم. من غلط می‌کنم. ما باید از ماوراء حرف بزنیم. اگر کسی از ماوراء حرف نزند، دارد حرف از خودش می‌زند؛ من دارم از ماوراء برای شما حرف می‌زنم. حالا نگویید وحی به او می‌رسد و یک جارو به دم من ببندید. اصلاً بیایید ببینید من اصلاً دم ندارم. هر کس می‌خواهد ببیند، بیاید ببیند.

عزیز من، دوباره تکرار می‌کنم شما باید در این جلسه بیایید، در این جلسه حرف ولایت است، هر روز هم یک حرفی است. نمی‌توانید بگویید: ولش کن بابا، این حرف را حاج حسین زده است، این حرفها را زده، است. الان خیلی از منبری‌ها تکراری هستند. یک نفر بود که محض پدرش یک احیا بود می‌رفتیم. پانزده، شانزده سال، همان که آن سال می‌گفت، سال دیگر هم می‌گفت. آخر تو در طی پانزده سال، حرف دیگری بلد نشدی؟ ما هم به واسطه این که جلسه برای پدرش بود، می‌رفتیم. الحمد لله شما هر روز که آمدید یک حرفی بوده است. من یک ذره ورق و کتاب که مطالعه نکرده‌ام، هر حرفی که بوده، اتصال به ماوراء است. حالا اگر شما اینطوری شدید، نه اینکه ماورائی شوید؛ خدا ماوراء را در اختیار شما قرار می‌دهد. اگر یک شیعه در آسمان رفت، شیعه را دعوت می‌کنند که برود. توجه می‌کنید یا نه؟ حالا نگویید چرا من به آسمان نمی‌روم؟ باز دوباره «من» در کار نیاورید. عزیز من، تو چه کاره هستی؟ دیدند و رفتند.

ما باید انسان باشیم تا خدمت انسان برویم؛ نه اینکه حیوان بشویم و بخواهیم خدمت انسان برویم

یک چیزهایی است که انبیاء دارند، آن در مقابل خدا یک ناقصی دارد؛ اما آن‌ها عصمت دارند، کار ناقصی نمی‌کنند. این حرف‌ها خیلی مهم است. عیسی دارد به آسمان می‌رود؛ می‌گوید: چه آورده‌ای؟ می‌گوید: یک سوزن و نخ. اگر اینجایم پاره شود، بدوزم. اگر یکی آدم را مهمان کند، آدم می‌داند، میزبان، آدم را اداره می‌کند. خدا می‌تواند او را اداره کند، سوزن و نخ را برمی‌داری چه کنی؟ به او گفت: نگهش دارید. حالا اینها باید بشود که به شما بگوید: اگر می‌خواهی که در جمع آسمان بیایی، یعنی آنجا بیایی، باید محبت دنیا نداشته باشی؛ یعنی در دنیا باشی؛ ولی محبت آن را نداشته باشی. متوجه هستید یا نه؟ این آدمی که الان در بانک کار می‌کند، این اسکناس‌ها را در اختیار او گذاشته‌اند؛ اما اسکناس‌ها برای خودش نیست. باید بدانید که دنیا مال خودتان نیست، در اختیار شما گذاشته است. توجه می‌کنید؟ این آقای آهنچی، این پل را زد، آنوقت یک پل در مسیله هست، تمام گندم مسیله به واسطه او هست. یکی از این مقدس‌ها به او گفت: آقا، شما همه پول‌ها را که داری می‌دهی، تمام سرمایه‌ات دارد تمام می‌شود. گفت: توحید یعنی چه؟ گفت: توحید؛ یعنی خداشناسی. گفت: والله، من اینقدر خدا را می‌شناسم که یک کیسه پول روی دوش من گذاشته است که من هر چقدر از آن را بردارم حرف نمی‌زند. من می‌خواهم از آن بردارم. شیخ هم رد کارش رفت. یک چیزی که به کسی می‌دهی اینقدر منت سر او نگذار. مال کس دیگری هست، تو از او گرفتی و به این داده‌ای. حالا ببین وقتی مال خودش را دادی، مگر خدا به تو پاسخ نمی‌دهد؟ حالا می‌گوید: به اندازه زیارت امام رضا به تو می‌دهد. پول او را داری می‌دهی، باز خدا چقدر خوب است که پاسخ تو را می‌دهد. آخر بهتر از این خدا کجاست که این طرف و آن طرف رفتید؟ خدا شما را چه کار کند؟ خدا خودش گفت، تو خودش هست، باز هم نق می‌زنی باز هم می‌روی طرف دیگر. چرا؟ ما نمی‌فهمیم. آقا جان من، ما باید آگاه باشیم. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، به این حرف‌ها توجه کنید. ما باید انسان باشیم تا خدمت انسان برویم؛ نه اینکه حیوان بشویم و بخواهیم خدمت انسان برویم. چرا امام سجاد وقتی همچنین کرد، دید همه حیوان هستند؛ آخر، باید شتر حضرت سجاد حاجی باشد و این آقایی که اینجایش باید تا اینجا باشد، باید حیوان باشد؟ قربانت بروم، کجایی؟

اینکه یک روز به شما گفتم ولایت اینطور است، شما وقتی در جلسات ولایت، ولایت را نجوا کردید، انسان می‌شوید. چرا؟ یک موقع ظاهر شما عبادت‌کن هست؛ ولی در باطن ظالم هستی. آنوقت امام سجاد باطن را نشان داد. توجه می‌کنید چه می‌گویم؟ امام سجاد باطن را نشان داد. دید همین حاجی‌ها، حسین‌کش هستند. حالا گفت: ببین همه اینها حیوان هستند. بشر یک ماورائی دارد؛ امام خوب می‌داند. توجه می‌کنید یا نه؟ قربانتان بروم! امام خوب می‌داند. شما که دو بار مکه رفتی که انسان نشدی. انسان کسی است که بگوید: علی، آنوقت امر امیرالمؤمنین را هم اطاعت کند؛ این انسان می‌شود. سلمان انسان است. چقدر زحمت کشید؟ چقدر خون دل خورد؟ دست برنداشت. عزیز من! شما هم از ولایت دست برندارید.

روضه و دعا

من می‌خواهم برای شما یک روضه بخوانم که حضرت فرمود: اگر یک قطره اشک برای حسین بریزید، خدا از سر همه گناهان ما می‌گذرد. ان‌شاءالله می‌خواهم یک اشکی بریزیم، حضرت فرمود: هر کس هم اشکش نمی‌آید، بکاء کند، خدا ثواب گریه را به او می‌دهد. یک دل‌هایی نازک است و یک دل‌هایی یک طوری است که گریه‌اش نمی‌آید، کسل است؛ اما حضرت می‌گوید: بکاء کن. من روضه‌ای می‌خوانم که امام زمان می‌خواند، را می‌خوانم. امام زمان خیلی وارد مصیبت‌های امام حسین نمی‌شود؛ اما یک مصیبت است که وارد می‌شود. امام زمان می‌گوید: یا جداه! فراموش نمی‌کنم آن موقع که اسب بی‌صاحب تو به در خیمه آمد. آخر می‌دانید چطور شد؟ امام حسین یک وصیتی به زینب کرد. گفت: خواهر جان، زینب، این اسب بی‌صاحب به در خیمه می‌آید. این اسب می‌آید که شما را راهنمایی کند. می‌گوید: زینب جان، ام کلثوم، امام سجاد، برعکس نایستید، این طرف بیایید تا حسین را به شما نشان بدهم. به شما نشان بدهم که کجا افتاده است. حالا امام حسین گاهی وقت‌ها لب خیمه می‌آمد و «لاحول ولا قوة الا بالله» می‌گفت. یک وقت دیدند اسب آمده، خیال کردند امام حسین است. همه از خیمه بیرون ریختند، خیلی دلش می‌سوزد. امام حسین گفته بود: زینب جان، اسب می‌آید شما را راهنمایی می‌کند. مبادا بگذاری بچه‌ها را دنبال اسب بیایند و مرا ببینند. وقتی مرا شهید کردند، سر مرا جدا می‌کنند. مبادا بگذاری سکینه بیاید و ببیند؛ ممکن است فجعه کنند. حالا اسب آمد، دارد «الظلیمه»، «الظلیمه» می‌گوید. وای به حال کسانی که پسر پیامبر را اینطوری کشتند. همه از خیمه بیرون ریختند. حالا وقتی الظلیمه گفت؛ سکینه فهمید این اسب خوب می‌فهمد. «الظلیمه»، «الظلیمه» عربی است؛ سکینه خوب فهمید. حالا آمد، گفت: ای اسب، می‌فهمم که تو خوب می‌فهمی، آیا پدر من را آب دادند یا با لب تشنه او را کشتند؟ از این اسب سوال می کند. حالا همه بچه‌ها بیرون می‌دوند. یکی از این طرف می‌رود، یکی از آن طرف. زینب، می‌خواهد بچه‌ها را برگرداند. زینب، دنبال بچه‌ها می‌دود، می‌گوید: عمه کجا می‌روید، داخل خیمه بیایید. کاش احترام کرده بودند، ریختند خیمه را غارت کردند و آتش زدند. بی‌خود نیست که امام زمان می‌گوید: گریه می‌کنم، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم؛ برای اسیری عمه‌ام گریه می‌کنم. از بس که حضرت زینب معرفت دارد. خدمت حضرت سجاد آمد و گفت: یا ولی الله، دید که امامت به حضرت سجاد منتقل شده است. گفت: ام ایمن، همه را به من گفته است؛ این را نگفته است. آیا ما باید بسوزیم؟ حضرت فرمود: عمه جان! علیکن بالفرار، به بچه‌ها بگو فرار کنند. لاحول ولا قوة الا بالله العلی العظیم.

دعا

خدایا، عاقبت ما را به خیر کن.

خدایا، این محبت ولایت به قلب مبارک تمام حضار مجلس تزریق شود. خدایا وقتی تزریق شد، گرفته نشود.

خدایا، ما را با سرافرازی وارد محشر کن.

خدایا، ما اگر ولایت داشته باشیم، مافوق تمام خلقت داریم، ما دیگر نمی‌گوییم مسجد ساختیم و چه کار کردیم. خدایا، این ولایت ما را به آخر برسان. خدایا، در قیامت برسانیم.

خدایا، امام زمان ما را خودت نگهداری کن.

خدایا، ما را یاورش قرار بده.

خدایا، ما از کسانی باشیم که امر امام زمان را در این زمان اطاعت کنیم.

خدایا، تو را به حق امام زمان، هر چه ما فرسوده بشویم، ولایت ما قوی شود.

یا علی

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ (سوره البقرة، آیه 256)
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه