منتخب: امام سجاد 1

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) کفواً أحد است، حضرت زهرا (علیها السلام) کفواً خلقت است. به اولیای امور کار نداشته باشید. بر عمر و ابابکر لعنت کنید.

روضه متقی [۱]

امروز روز قتل امام سجاد (علیه السلام) است، یک اشاره‌ای از برای حضرت بکنیم. بنّایی بود که از مدینه به شام آمده بود. یک‌وقت دید دارند شهر را چراغانی می‌کنند، حساب کرد امروز چه روزی است؟! سؤال کرد و گفت: چه خبر است؟! گفتند: مگر نمی‌دانی؟! گفت: نه! گفتند: یزید فتح کرده، پسر پیامبر، امام حسین (علیه السلام) را کشته‌اند، اهل‌بیتش را هم اسیر کرده‌اند، می‌خواهند اُسرا را همراه با سرهای شهدا وارد شهر ‌کنند؛ این‌که جلوی قافله است، امام سجاد (علیه السلام) است،.

ایشان وقتی این خبر را شنید، با همان دست‌های گچی توی صورتش زد و فوراً از پله‌ها پایین آمد، امام سجاد (علیه السلام) را می‌شناخت. دید غُلّ و زنجیر گردنش است. سلام کرد، حضرت فرمود: چه کسی هستی؟! از کربلا تا شام کسی به من سلام نکرده! گفت: آقاجان! من از دوستان جدّتان هستم. آقا! کاری دارید؟ چیزی می‌خواهید؟ حاجتی دارید؟ حضرت فرمود: اگر پولی در اختیارت هست، به این نیزه‌دارها بده تا این نیزه‌ها را قدری عقب‌تر ببرند، این‌قدر عمه‌ام سکینه به این سرها نگاه نکند. [۲]

بعضی افراد حرف‌هایی می‌زنند که خیلی ناراحت‌کننده است! می‌گویند امام فرمود: غُلّ و زنجیر به گردنم فرو رفته، یک دستمالی به من بدهید که زیر آن بگذارم! آقایی که به اصطلاح درس خوانده‌ای! درس ولایت نخوانده‌ای! درس کمال ولایت نخوانده‌ای! معلوم می‌شود که امام را نشناخته‌‍‌‌‌‌ای! وقتی آن شخص خدمت امام سجاد (علیه السلام) آمد و گفت: الحمد لله که خدا شما را اسیر زنجیر کرد! امام فرمود: زنجیر اسیر من است! یک نگاه کرد، همه دانه‌های زنجیر از هم جدا شد و به زمین افتاد. همه این‌ها ناراحت شدند و وحشت کردند، پیش امام دویدند و التماس کردند که آقاجان! قربانت برویم، ما باید شما را با زنجیر پیش خلیفه مسلمین، یزیدبن‌معاویه ببریم. حضرت یک نگاه کرد، تمام دانه‌های زنجیر مثل این‌که روح پیدا کنند، همه کنار هم آمدند و بر گردن امام قرار گرفتند. [۳]

حضرت سجاد (علیه السلام) در ظاهر قدری ضعیف بود. حالا همه از اعیان و اشراف به نماز جماعت رفتند، یزید هم می‌خواست عظمت خودش را نشان اهل‌بیت بدهد که من هم مقامی دارم و بگوید که ای امام سجاد! اگر تو مرا قبول نداری، مردم مرا قبول دارند که پشت سرم نماز می‌خوانند. حالا حضرت را به نماز جماعت برد، قدری زودتر رفتند. خطیبی بالای منبر بود، داشت مدح و ثنای ابوسفیان و معاویه را می‌کرد. یک‌دفعه حضرت سجاد (علیه السلام) فرمود: ای خطیب! خاموش باش! تو کسی هستی که خدا و رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) را از برای خلق به غضب آوردی! چرا تعریف و تمجید یزید را می‌کنی؟! عزیزان من! این‌است که می‌گویم دنبال خلق نروید و خلق را تأیید نکنید، هر کسی‌که می‌خواهد باشد! ولایتِ خلق را تأیید کنید. [۴]

امام سجاد (علیه السلام) فرمود: من بروم بالای چوب‌ها؟ امام باید بگوید منبر، چرا گفت چوب‌ها؟! منبری که روی آن حرف امام حسین (علیه السلام) نباشد و حرف خلق باشد، چوب است. معاویه پسر یزید گفت: بابا! بگذار بالا برود و ببینیم چه می‌گوید؟! انگار «نستجیرُ بالله» کسری دارد! ببین یزید چقدر حالیش است! گفت: بابا! تو این‌ها را نشناخته‌‌ای، نگاه به فرسودگی‌اش نکن، علم به این‌ها تزریق شده و در کالبد بدن‌شان است نه این‌که بخوانند، خدای تبارک و تعالی علم را به این‌ها نوشانیده؛ یعنی چشیده‌اند، خورده‌اند و آشامیده‌اند، سر اندر پایشان سخن است، نگاه به مریضی‌اش نکن. اگر بالا برود، آبروی ما را می‌ریزد. معاویه گفت: من از تو خواهش می‌کنم، بگذار بالا برود و صحبت کند. [۵]

حالا که حضرت بالای منبر رفت، خطبه غَرّایی خواند. اول حمد و ستایش خدا را کرد و رضایت او را به جا آورد، بعد خودش را معرفی کرد و فرمود: منم مکّه و مِنا! منم زمزم و صفا! منم حِجر اسماعیل! منم فرزند پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و حجت خدا! سپس فرمود: ماییم آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم)! جدّم رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) کسی است که به دو قبله نماز خوانده! یک‌دفعه رُو به یزید کرد و گفت: یزید! این محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) جدّ من است یا جدّ تو؟! اگر بگویی جدّ من است که دروغ گفته‌ای، جدّ تو ابوسفیان است، تو پسر معاویه هستی؛ محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) جدّ من است! اگر تو خلیفه مسلمین هستی، باید امر رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) را اطاعت کنی! چرا فرزندانش را اسیر کرده‌ای؟! این‌ها دختران پیامبرند. تو زنان خودت را پشت پرده گذاشته‌ای؛ اما حرم رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) را در بین مردم آورده‌ای!

امام بنا کرد تندی کردن و یزید فلج شد! یک‌دفعه گفت: اگر الآن رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) در ظاهر بود، جواب او را چه می‌دادی که با فرزندانش این کارها را کردی؟! یک‌دفعه انفجار شد، مردم توی کوچه و بازار شام می‌دویدند، گریه می‌کردند و می‌گفتند: بیایید ببینید این‌که یزید می‌گفت این‌ها خارجی هستند، این‌ها فرزندان پیامبرند!

وقتی امام این حرف‌ها را زد، یزید گفت مؤذّن! اذان بگو. می‌خواست شلوغ کند و نگذارد امام حرفش را بزند! تا مؤذّن گفت: «أشهد أن لا إله إلّا الله»، امام سجاد (علیه السلام) فرمود: گوشت و پوست ما به یگانگی خدا شهادت می‌دهد. تا گفت: «أشهد أنّ محمّداً رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم)» یک‌دفعه امام فرمود: محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) جدّ من است. چرا فرزندانش را کُشتی و اسیر کردی؟! امام سجاد (علیه السلام) یزید را رسوا کرد. حالا همان حرفی که امام حسین (علیه السلام) گفت باید پرچم یزید و معاویه را بِکَنی، پرچم پدرمان علی (علیه السلام) را نصب کنی، دارد آشکار می‌شود، خلاصه یزید بیچاره شد. [۶]

وقتی یزید دید الآن ممکن است که همه بازار و خیابان‌ ببندند و مردم انفجار کنند، همان‌جا بلند شد و گفت: من نگفتم که پدر شما را بکُشند، خدا ابن‌سعد و ابن‌زیاد را لعنت کند! من گفتم که حسین بیاید و با هم صلح کنیم، مملکت را اداره کنیم و اسلام دو دُرقه‌ای نشود [یعنی تفرقه بین ما نیفتد]. آخَر منافق تا بتواند می‌خواهد جلو برود، وقتی نمی‌تواند پرده دیگری را نشان می‌دهد! به‌خاطر همین قرآن می‌گوید «المنافقین أشدّ مِن العذاب» منافق یعنی دو رُو، ریاکار. دو چیز حکومت یزید را زیر و رو کرد: یکی خطبه حضرت زینب (علیها السلام) و یکی هم منبر حضرت سجاد (علیه السلام). یزید بیچاره شد! وقتی دید بیچارگی‌اش بیشتر رسوا می‌شود؛ اشاره کرد که اهل‌بیت را به کاخش ببرند. [۷]

[ فهرست فرمایشات منتخب ]

یا علی

  1. سخنرانی عاشورای ۸۷ و حضرت ابوالفضل و ولایت عدالت سخاوت
  2. اربعین 80 و درخواست از امام رضا 81
  3. عصاره عاشورا 82 و اربعین 80
  4. اربعین 91 و اربعین 81 و اربعین حسینی 78 و ارزش نماز 76
  5. اربعین 91 و عاشورا 87 و اربعین حسینی 78
  6. عصاره عاشورا 82 و اربعین حسینی 87 و اربعین 91
  7. اربعین 91 و اربعین 81 و عصاره عاشورا 82
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه