مشهد 92 - جامعه

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

مشهد 92 - جامعه
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1392-02-02

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اصحاب الحسین و رحمة الله و برکاته

خدای تبارک و تعالی حکم روی زن و مرد گذاشته است، خدا که ما را خلق کرده است، بالاخره یک نظری داشته است. شما مثلاً یک درخت می‌نشانید، می‌خواهید این میوه بدهد. یا هر کاری را پی نتیجه‌اش می‌گردی. خدای تبارک و تعالی مثل ما محتاج نیست؛ یعنی او اشخاصی را برانگیخته کرده است، آن‌ها نگهدار شما هستند، شما حافظ آن‌ها هستید. شما که نمی‌توانید امام زمان را نگه دارید، باید حافظ کلام آن‌ها باشید. اگر کلام آن‌ها را حفظ کردید، خود آن‌ها را حفظ کردید، می‌گوید افضل عبادت شناخت امام زمان است؛ یعنی باید شناخت حرفهایشان را داشته باشید. گفتم شما باید نگهبان باشید، اگر نگهبان شدی، الان کسانی که کارخانه دارند، هستند دیگر، کارگاههای زیادی دارند، اگر دستگاه قدری خدشه بخورد، همه را می‌ریزند توی انبار. آن وقت یک نگهبان برایش می‌گذارند. نگهبانی به من زنگ زده می‌گوید من یک مقدار چرتم برده، حالا می‌بینم یک چیزی نیست، حالا می‌خواهند کم از حقوق من هم بگذارند. گفتم: پسر جان، تو باید روز بخوابی شب، شب‌زنده‌دار باشی که خوابت نبرد.

حالا بشر هم یک مرتبه خوابش می‌برد، شیطان می‌آید یک خدشه‌ای به آن می‌زند. حالا به شما می‌گوید که اگر امام زمان غایب است، برای همه‌کس که غایب نیست، او هم اگر خودش را ظاهر کند، او را می‌کشند. مگر ائمه ما را نکشتند؟ دادی که زدم گفتم: حسین جان! چه کسی تو را کشت؟ حالا همانها هستند. حالا افشایش در نوار نکنم. شما الان مشغول کاری هستید، داری کار می‌کنی، یک دفعه یک چیزی به تو امر می‌شود دنبالش می‌دوی. همین سان که دویدید. چه کار کردید؟ شما باید آگاهی داشته باشید. هر کاری را از روی فکر کنید. آگاه باشید. اگر آگاه باشید، خدا را حتی‌الامکان می‌شناسید. امامتان را می‌شناسید، رسول الله را می‌شناسید. آن شناسایی که دارید آن شما را از آتش جهنم ایمن می‌کند؛ چون که آتش حرف می‌زند؛ مثل این آتشهای اینجا که نیست. می‌گوید یک ذره آوردند مثل کوه ابوقبیس گذاشتند رویش، آن توان نداشت، فرو رفت، از دودش این آتشهای دنیا شد. خدا کوهی اینطوری خلق کرد، رویش گذاشت. آن آتش به امر خدا سوزندگی دارد.

اگر هم بخواهی بی روایت حرف نزنم، وقتی ابرهه می‌خواست خانه خدا را خراب کند، همین پرستوها، یک وقت دیدم جیرجیر می‌کنند. حالا دور خانه خدا هم می‌گردند. گفت بروید از آن ریگهای برهوت، خدا قسمت نکند، برهوت جای کسی است که کسی را اذیت کنی، مال این است که حق الناس گردنت باشد. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، ببین من هر چه دارم می‌گویم با روایت و حدیث می‌روم، یک آقا حسن بود زن گرفت. خلاصه زن را این‌ها رها نمی‌کردند. یک شب من خواب دیدم، برهوت مؤمنی را اذیت نمی‌کند. ایشان در برهوت بود، من وقتی به حاج شیخ عباس گفتم، دو دفعه گفت حسین! سید و برهوت. سید و برهوت. پا شد آمد و خلاصه دخالت کرد و آن دختر را جهیزیه‌اش را به او دادند و آزادش کردند. گفت من خلاص شدم از برهوت. بترسید. اینقدر به هم ور نکن. مالها را جمع می‌کنی. اگر این‌ها قصه حسین کرد است که برای شما می‌گویم. من بلدم که نقل کنم. نقل هم بلد هستم. می‌خواهید یک دفعه برایتان نقل کنم. حق الناس برهوت است. خدا نکند. حالا به این پلشتکها گفت بروید یکی از این ریگهای برهوت بیاورید، بریزید روی سر اینها. آخر من یک دفعه جوان بودم یکی من را برد باغ وحش. آن وقت یک فیل بود من دیدم. خیلی بزرگ است. نمی‌دانم شما دیده‌اید یا نه؟ آن وقت یک خرطوم هم داشت. آن ابرهه این فیلها را برداشت. زنجیر بوده است. یعنی از قدیم بوده است. بوده که می‌گویند زنجیر انداختند گردن ایشان و می‌کشیدند. آن وقت می‌آمد مثلاً این پایه هست می‌بست به این، از طرفی هم به فیل می‌بست، او را روانه می‌کرد یک مرتبه پایه می‌آمد پایین. از این فیلها خیلی زیاد کرد که یک خانه ساخت. چند سال پیش هم این‌ها بالای تهران یک خانه ساختند. مَحرم هم می‌شدند و می‌گشتند. دولت به هم زد. امر شد بینداز روی اینها. اما به یکی از این‌ها نخورد. خدا خوب بلد است. رفت به ابرهه گفت، ابرهه کسی نیامد. اما از این پلشتکها آمدند. یکی از این‌ها هم خورد به سر ابرهه. او هم از بین رفت.

رفت گفت شترها کلیددار خانه خدا ابوطالب بود. گفت شترهای من را بده. به ابرهه کار دارم. معرفی کرد من کلیددار خانه خدا هستم. گفت عجب مرد پستی هستید. خیلی پستی. تو باید امان خانه را از من بخواهی، شترهایت را می‌خواهی. گفت خانه، صاحب دارد؛ من صاحب شترهایم هستم. گفت بروید شترهایش را به او بدهید. خانه صاحب دارد. ای مردم دنیا! به تمام دنیا می‌گویم ولایت صاحب دارد. چرا تصرف می‌کنید؟ صاحب ولایت خداست. هیچ دشمنی به شما نمی‌تواند کاری کند؛ اما خدشه به شما می‌زند. مثلاً مالتان را می‌گیرد. مثلاً چند وقت ممکن است شما را زندان هم بکند. اما آن گرفتاری نجات است. ببین! من چه می‌گویم. مگر یوسف را در چاه نینداخته‌اند. خواستند او را بکشند. گفت نکش او را. او را در چاه بیندازید. او را در چاه انداختند. جبرئیل، یوسف را بگیر به ته چاه نخورد. چرا به برادرها و بچه‌هایتان می‌نازید؟ کم عقلها؟ اگر بگویم عقل ندارید جسارت می‌کنم. برادرها او را در چاه انداختند. حالا حامی‌اش کیست؟ خداست. جبرئیل یوسف را بگیر، به ته چاه نخورد که لطمه بخورد. چه خبر است؟ حالا جبرئیل در سدر المرسلین است. چطور آمد من نمی‌دانم. خب جبرئیل با چه توسلی؟ سدر المرسلین بالای عرش خداست. آنجا هم خبرهایی است. زمینها را که خدا بی خودی رها نکرده است. تمام این خلقت جا دارند. بی خود که نیست. یوسف را گرفت. اما حالا باید چه کار کند؟ حالا باز گیر خلق افتاد. درش آوردند. به یکی فروختند. آن را مزایده کردند. گفت هر کسی یوسف را بیشتر پول بدهد، مال همان است. این‌ها همه آمدند و شرکت کردند. شما هم شرکت در یک تعاونی‌هایی می‌کنید. یک زن چیز نداشت دو تا دولچه آورد. گفتند به دو تا دولچه یوسف را نمی‌شود خرید. گفت من می‌خواهم در اطراف خریدارهای یوسف باشم. چرا یوسف را همچنین کردم؟ جگرم خون است از دست بیشتر شما. خون است. با شما می‌سازم. چرا نمی‌فهمید؟ چرا این حرفها را نمی‌فهمید؟ حالا چرا یوسف را همچنین کرد؟ یک روز آمد در آینه، دید خیلی زیباست. آخر آن موقع می‌خریدند. گفت اگر کسی بخواهد من را بخرد خیلی باید گران بخرد. خدا همچنین کرد دو تا دولچه بیاورند تا او را بخرند. آقای یوسف ای نبی خدا! چه کسی این جمال را به تو داده، به جمالت می‌نازی، به چهار شاهی که داری می‌نازی، فقرا را زیر پایت له می‌کنی؟ انسان باید شد. انسان همه چیز دارد، انسان فهم دارد، کمال دارد، رحم دارد، مروت دارد، انسانیت دارد، همه چیز دارد، کل کمال را انسان دارد. چرا؟ خدا می‌گوید: «احسن الخالقین» که من احسن را خلق کردم. پس شما باید اینجوری باشید.

من یک وقت از دست یک نفر ناراحت هستم، یک وقت از خریتش ناراحت هستم. دو تا ناراحتی من دارم. آقا! تو می‌توانی ما را درست کنی با همه رفاقتت؟ می‌توانی من را درست کنی؟ آخر، یک عمر که حرام‌زاده در حرام‌زاده هست، آنهایش بماند، این آمد خدمت رسول الله، چند تا از دخترهایش را خاک کرده است. به رسول الله می‌گوید: یک دختر داشتم گذاشتم یک مقدار بزرگ بشود، به او نگاه کنم. یک قدری بزرگ شد، او را در بیابان بردم، قبر کندم خاکش کنم، این خاکهای من را می‌تکاند، گفت پدر خاکی شدی. گفت: وقتی او را خواباندم، گفت پدر! با من مزاح می‌کنی. گفت خاک رویش ریختم. این مرتیکه آدم کش که خلیفه اسلام نمی‌شود. این آدمی که اینقدر بی رحم است. به تمام آیات قرآن یک همسایه داشتیم، من یک مقدار برنج روی پشت باممان می‌ریزم. یک یاکریم داشت می‌خورد از آن عقب از آن تفنگها داشت، زد بالش را شکست. بیچاره افتاد. من توانم را از دست دادم. همین‌طور پابرهنه دویدم توی کوچه که چرا همچنین کاری کردی؟ به سی جزء کلام الله، اگر چند میلیارد داشتم می‌دادم این بالش درست بشود، بپرد. آخر این چه بی انصافی است. آخر این خلیفه اسلام هفتاد هزار نفر رفتند دنبالش. امیرالمؤمنین که نور خداست، پنج نفر بودند. الان چه خبر است؟ کجا می‌روی؟ چه کسی را قبول می‌کنی؟ چرا می‌گوید بی دین می‌روید؟ دین به تمام آیات قرآن این است که من می‌گویم. بیداری دین را برایتان دارم می‌گویم. دارم صراط مستقیم را برایتان می‌گویم. آگاهی را دارم برای شما می‌گویم. هوشیاری را برای شما می‌گویم. تولی و تبری را دارم برای شما می‌گویم. اما قربانتان بروم! بیایید حرف بشنوید، دست من را می‌بوسید، من ممنون شما هستم. آخر یکی آمد پیام داد چرا این‌ها دست شما را می‌بوسند. گفتم من که نمی‌گویم آن موقع که جلسه جمعه بود، گفت دست سید و علماء را باید بوسید! گفتم فقط شما اولش که آمدید بی خود آمدید، دیگر هم نیایید. گفتم اولش که آمدی بی خود آمدی. مگر من می‌گویم دستم را ببوس. این بنده خدا از شهرستان آمده، دلش می‌خواهد دست من را ببوسد. گفت این‌ها خیلی نادان هستند. دست سادات، دست علماء را باید بوسید. نمی‌توانند ببینند. این یک وقت شاگرد من هم بوده است. حالا به یک مقامی رسیده است، یک ملک زمین خریده است که یک میلیارد می‌ارزد، یعنی به یک چیزی رسیده است. تو به دارایی می‌رسی، نه به فهم. حرف قشنگ است. دارایی که فهم نیست. تو برو ببین چقدر دارند. خدا بس که از دنیا خوشش نمی‌آید بیشتر دنیا را به کفار داده است. خدا رحمت کند ایشان را، می‌گویی چه می‌گویید؟ ما مستعمره آن‌ها هستیم، نه آن‌ها مستعمره ما، ما دستمان جلوی آن‌ها دراز است. فقط در دنیا کسی که حرف زد ایشان بود. بس که از دنیا بدش می‌آید، به آن‌ها خیلی می‌دهد. حالا روایت برایتان بگویم:

ملائکه بیشترشان در جو آسمان هستند. هوا آن‌ها را نگه می‌دارد. دو ملک به هم برخوردند. گفت: کجا می‌روی؟ گفت: نمرود مهمان دارد، قول ماهی سمنقور داده است. آخر در دریا یک ماهی است به نام سمنقور. اما در دریای زمین نیست. من می‌روم در بالا دریای بالای آسمان هست. پر بزنم، از آن ماهی در تور این بیفتد. به حضرت عباس! اگر خداشناس نباشید از خدا برمی‌گردید. حالا خدا را خیلی قبول ندارید، اما برنمی‌گردید. گفت: تو کجا می‌روی؟ گفت دو سه تا بچه یتیم است، یکی از این گوشتها یک مقدار گوشت کسی برایشان آورده است، من رفتم آن‌ها را بریزم! این‌ها گریه کنند، من خوشم می‌آید. چه خبر است؟ چرا به تو می‌گوید دارایی که محض دارایی‌اش سلام کنید، بار دوم و سوم دین ندارید. این حرفها چیست که امروز تو می‌زنی؟ توجه کنید. آن را می‌خواهد یک خدا هم نگوید. اینکه من یک پاره شبها می‌گویم خدایا! تو خودت را پیش ما ارزان کردی، که مرتب بگویم خدا خدا خدا خدا، نمی‌شناسم تو را. اگر تو را بشناسم، اینقدر خدا، خدا نمی‌کنم. عظمت تو را نمی‌دانم، قدرت تو را نمی‌دانم، توان تو را نمی‌دانم، تمام کون و مکان در اختیار توست، مرتب بنا می‌کنم عظمت خدا را می‌گویم. کجایی ای پسر جان! حالا نمرود را می‌خواهد به او بدهد که یک خدا نگوید.

به یک نفر یک حرف زدم که خدا ما را می‌خواهد که خدا اینقدر مال به ما داده، آن‌ها را نمی‌خواهد که به آنها نداده است؟ زهرا را نمی‌خواهد؟ یک پوست داشت، روزها چیز رویش می‌ریخت، شترش بخورد، شب هم آن را می‌تکاند، زیر امام حسن و امام حسین می‌انداخت. بی خود نیست که این‌ها را قبول نداشتند. این‌ها مال نداشتند. مرتب برو دنبال داراها. به حضرت عباس! یک نفر پدرش حاشا کرده بود. پدرش بیچاره نداشت. اصلاً دنیاپرستی را ما نمی‌فهمیم چیست؟ دنیا مگر همین دنیاست؟ دنیا! جانم امرهایی درونش شده است، آن‌ها را باید تشخیص بدهیم. اگر امام زمان هم بیاید همان دنیاست. چه خبر می‌شود؟ بهشت می‌شود. دختری وجیه‌ترین تمام دخترها طشتی سرش باشد، از مغرب برود مشرق، از مشرق به مغرب برود، کسی به او تعرض نمی‌کند. به سی جزء کلام الله متقی هم همین سان است. هیچ نظری ندارد. اصلاً نظر ندارد. همان موقع آن متقی مثل همانها هست. تو چه چیزی می‌بینی؟ بی‌حیاگری نکنم. اغلب ما شبیه انسان هستیم. انسان شدن خیلی مشکل است. به تمام آیات قرآن! درست می‌گویم. اگر می‌گوید آن زمان اینجوری است، چون آن زمان اصلاً نگاه نمی‌کند، کاری ندارد به او، چیزی نمی‌خواهد از او. الان هم متقی همین‌جور است. الان خب کم است. نه هر کس شد مسلمان می‌توان گفتش که سلمان شد، حالا متقی کم است. تو چه چیزی داری می‌گویی؟ آنچه که هست در دنیا، امر رویش است؛ تا حتی روی اشیاء. درختی که میوه دارد را می‌گوید حق نداری آن درخت را ببری. یک نفر بود یک توت خانه بود برید، کور شد. شاخه‌هایش آمده بود توی ملکش. سر جاده بود، آن‌ها می‌مالیدند، آن را برید. کور شد. چرا؟ این درخت نتیجه‌اش به مردم می‌رسید، طرف کورش کرد. اتفاقاً سید هم بود. تو نتیجه‌ات باید به مردم برسد که اشرف مخلوقات بشوی. چه نتیجه‌ای داری؟ آن‌ها فقرا را با خودشان شریک می‌کردند، مستمندان را با خودشان شریک می‌کردند. چند نخلستان دارد، نوشتند تا هزار نخلستان داشت. همه را با چاه آب می‌کشید، به این‌ها می‌داد. هر دفعه هم می‌فروخت می‌آمد در مسجد می‌داد. البته سهم خودش را برمی‌داشت. یک دفعه دست خالی برگشت. حضرت زهرا گفت علی جان! تو سهم ما را چه کردی؟ گفت: فاطمه جان! من داشتم می‌آوردم یک نفر آمد گفت علی جان! من چند تا بچه دارم چیزی ندارم بخورم. چه خبر است دنیا؟ تو نمی‌خواهد هستی‌ات را به مردم بدهی، حضرت فرمود شما مثل ما نباشید، هم بخورید، هم بخورانید. الان خدا آن را از شما گرفته است. چرا؟ می‌دهید به کسی که محب آن‌ها نیست، محب خلق است، به آن‌ها می‌دهید. همه چیز گرفته است که بی‌دین می‌روید. اینکه می‌گوید آخرالزمان یکی با دین برود، ملائکه تعجب می‌کند برای این است که همه چیزتان را گرفت. چه کسی گرفت؟ خلق.

به تمام آیات قرآن! نجات شما این است که دنبال خلق نروید. اگر بروید علی را فروختی، زهرا را فروختی، خدا را فروختی. باز هم دنبال خلق برو. کدام یک از شما دنبال خلق نمی‌روید؟ شما ببین تمام ائمه ما را خلق کشتند، امر خلق کشت، او که نیامد بکشد. مگر یزید امام حسین ما را کشت؟ روی تخت سلطنت نشسته است و باد هم به خودش کرده است، خلق دارد امرش را اطاعت می‌کند. همین حرف را اگر بفهمید به دینم رستگار هستید. برو کنار عزیز من! واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج، به خیر و شر مردم شرکت نکن، خیرشان شر است. چرا خدا این را می‌گوید؟ یعنی در آن موقع خیر وجود ندارد، خیر شر می‌شود، آن وقت خلق با خیر شما را گول می‌زند. نمی‌توانم بگویم. آن خیر شما را بی دین می‌کند، می‌گوید دنبالش نرو. مگر عمر خیر نبود؟ اول کاری که کرد گفت بیایید. یک روز آمد در مسجد گفت با مردم حرف می‌زنید با یک بزرگی چطور می‌کنید؟ گفتند خلیفه! اینجور می‌کنیم. گفت از خدا بزرگ‌تر هست؟ گفت نه. گفت دست را روی سینه بگذارید. همه‌شان اینجوری شدند. این حرف شناسایی داد به شما که سنی‌ها را بشناسید. هر کسی دست روی سینه‌اش گذاشت بدانید که سنی است. خدا دارد شیعه را حالی می‌کند، شما را بیدار می‌کند، بشناسید. از سنی بدتر کیست؟ آن کسی است که این‌ها را تشویق می‌کند. آن توبه دارد، این توبه ندارد. خلیفه اسلام!!! دنیا چه خبر است؟ خوب حرفی شد اگر بفهمید. در این زمان خیر را هم از شما گرفتند. اگر شما یک حاجت برادر مؤمن را برداشتید که جوادالائمه می‌گوید، هفتاد حج، هفتاد عمره است، چرا بی دین می‌روید؟ تو حاجت اهل تسنن را داری برآورده می‌کنی یا کسی که اهل تسنن را می‌خواهد. تو خودت فاسدکننده اعمال خودت هستی. آقا جان من! به دینم راست می‌گویم، به ایمانم راست می‌گویم. آرام!

دو نفر بودند این‌ها ما را آمدند گرفتند سر و دست و صورت من را بوسیدند می‌گویند شما دعایتان مستجاب می‌شود. من یک دفعه رو کردم به علی بن موسی الرضا با چشم گریه گفتم خدا لعنت کند کسانی که این‌ها را گمراه می‌کند. این‌ها یک کسی را که می‌گویند مؤمن است، اینقدر می‌خواهند. آن وقت این‌ها را دارند از امام زمان برمی‌گردانند، رو به عمر و ابابکر. آتش گرفتم، عوض اینکه خوشم بیاید گریه‌ام گرفت، خدا! این‌ها را چه کسی گمراه می‌کند؟ آن کسی که دنبالش می‌روید. یک زیارت نکن که خوشحال باشی و نماز بخوانی و خوشحال باشی. خوشحال باش آن زمانی که فهمیدی. خوشحال باش آن موقع که بفهمی. باید بکر باشید. به چه چیزی تو تصرف می‌کنی؟ خلق، تصرف به ولایتت می‌کند، به ایمانت می‌کند، به صدقاتت می‌کند، به انسانیتت می‌کند. هنوز هم می‌روی دنبالش؟ مگر نکردند؟ شما ببین من یک ذراتی خدا از رحمش به من داده است، آدم چه کار می‌کند؟ توانش را از دست می‌دهد که یک ظلم به یک یاکریم شده است، نه به یک بشر شده است، نه به یک مؤمن شده است، نه به یک متقی شده است. چه خبر است؟ جان آدم دارد پرش می‌کند می‌رود دوباره برمی‌گردد. آن متقی است. هر چه هم به تو می‌گوید دوباره می‌روید یک جایش را می‌گیرید.

من به قربان بلال بروم. این مرتیکه مرتب دارد این طرف و آن طرف می‌زند که وارد دستگاه بشود. مرتب این را ببیند و آن را ببیند. یکی به من می‌گفت من یک حاجت دارم بروم زیر قبه امام حسین، می‌گویند آنجا دعای انسان مستجاب است. می‌خواست برود آنجا دعا کند. می‌خواست یک جا راهش بدهند. آن راه که می‌خواهد بی دین شود. حالا می‌خواهد برود زیر قبه امام حسین بخواهد. اف بر تو! ای گمراه! ما رفتیم زیر قبه امام حسین می‌گویم لطف کن، عنایت کن. آمدم به امام رضا می‌گویم یک چیز از تو می‌خواهم من را مثل مؤمن طاق [کن] که به امر تو حرف بزنم، به امر تو صحبت کنم. حالا که امر کردی به من گفتی بگو. حالا باز هم من را کمک کن. من حتی گفتن را از او می‌خواهم. این درست است. بزن پرده را بگو من امام زمان هستم!

به دینم به آیینم اگر حرف بشنوید حزب الله شما هستید. حزب الله سرافراز است. کورس می‌زنم علی دارم، زهرا دارم، حسین دارم، حسن دارم. عمر! ابابکر! تو را می‌خواهم چه کنم؟ آدم زنده باید اتصال به امر باشد. یک دفعه من یک صحبتی کردم الان یادم نیست. یک زنده‌هایی است که مرده‌اند، یک مرده‌هایی است که زنده‌اند، تو مردی، حالی‌ات نیست. اینجا داری لول می‌خوری. به تمام آیات قرآن! به خدای لاشریک له کسی که علی ندارد، مرده است. حالا خدا احترامش می‌کند لای مردم یک چیزی بخورد. خدا زنده را که نمی‌سوزاند. چرا خدا می‌گوید به عزت و جلالم عبادت انس و جن کنی تو را می‌سوزانم؟ آخرالزمان که بی دین می‌رویم علی را از ما می‌گیرند بدل می‌دهند. آن موقع را هم علی را از آن‌ها گرفت آن دو نفر را داد، گفت کافِر و مرتد هستند. مواظب باشید، آرام! بیدار باشید.

این کارهایی که آدم اینجا می‌کند در خواب هم می‌کند. من یک شب کل احمد را خواب دیدم. من هر وقت که او را می‌دیدم یک چیز به او می‌دادم. یکی دو تا دیگ بار گذاشته بود، عصایش را هم دستش بود. مرتب در جیبم دنبال پولی می‌گشتم که به او بدهم. می‌دانید چرا؟ آخر این غذاهایی که آن‌ها می‌دهند، غذای بهشتی نیست. غذای بهشتی روح است. جسم نیست. ان‌شاءالله بروید، وقتی رفتید یاد من باشید. چون که قاذورات ندارد. بهشت که توالت ندارد! آن روح است. اما این غذاهایی که مثل کل احمد درست می‌کنند، آن‌ها را می‌آورند می‌دهند به مردم دنیا. زمان موسی که غذاهایی که می‌خوردند از آنهاست. ببین! دارم به شما می‌گویم. من در همین فکر بودم که دو سه شاهی به او بدهم. تو اگر اینجا خیر الله هستی، آنجا هم خیر الله هستی. تو اگر اینجا به فکر مردم هستی، آنجا هم به فکر مردم هستی.

یک شب خواب دیدم که یک باغی به من دادند که خدا می‌داند چقدر خوب بود. اگر اینجا بخواهی آن‌ها را نبینی، آنجا به تو می‌دهد که ببینی. یک جوان خیلی زیبا بود، خدا می‌داند، آمد گفت این باغ مال شماست. گفتم مصادره نباشد! گفت نه. این را رسول الله به شما عطا کرده است. گفتم: ایشان کجاست؟ دیدم حضرت آنجا ایستاده است. گفتم جوان! تو برو پیش پدر و مادرت. تو حیف هستی. من همه شما را حیف می‌دانم پیش من هستید. همه‌تان جوانهای بهشتی هستید؛ اما مواظب باشید زشت نشوید. کجا زشت می‌شوید؟ آن موقع که گناه کنید. من خیلی دل خوشی به شما دارم. آنجا این عبادتهایی که می‌کنی آن‌ها خودشان به تو نمی‌دهند عطا می‌کنند. مثلاً من خانه‌مان چهل روز بنایی کردیم، هر روز به این‌ها یا چلو کباب دادم، یا چلومرغ دادم، یک دفعه آب گوشت به این‌ها دادم. به این علی بن موسی الرضا وقتی رفتند چند شبانه‌روز من گریه می‌کردم. خدایا! خیر از دست من گرفته شد. اینقدر خوشحال بودم، عمله، بناها می‌خوردند من حظ می‌کردم. گریه کردم. آخر هم هر کدام را ده هزار تومان دادم گفتم بروید کفش بخرید. انسان باید این باشد. اما یکی سراغ دارم، عالم است، اگر بدانید با عمله، بناها چطور عمل کرده است. گفت یک دفعه نکرد یک صبحانه به ما بدهد. حالا هم یک توقع‌هایی داشت. عالم یعنی با ولایت باشید. آن عالم است. پس شما رسول الله به شما عطا می‌کند. امام صادق ببین! حسرت به هیچ کجا نمی‌خورد، می‌گوید من غبطه می‌خورم به مجلس ولایت. به تمام آیات قرآن! یک همچنین مجلسی در تمام ایران نیست، کجا مجلس است که «من» در آن نباشد؟ به من بگویید که من صد هزار تومان به شما بدهم. چه کسی پول می‌خواهد؟ اگر یکی دو روز هم بگردید همین یکی دو روز هم عمرتان تلف می‌شود. پیدا نمی‌کنید. می‌خواهید بگردید، بگردید. من الان صد هزار تومان می‌گذارم پیش آقا مهدی. اما حالا ندارد. حالا جمع و جور می‌کنم. تو اگر پیدا کردی از ایشان بگیر.

مؤمن دارد می‌گردد. شما اگر اینجور باشید مؤمن هستید. من یک پاره وقتها یکی دو سه شاهی دارم، می‌گویم خدایا حواله بده، من بی‌خودی ندهم. یک وقت می‌بینی حواله‌اش صادر می‌شود. مؤمن پی متقی می‌گردد. اصلاً مؤمنی که متقی باشد، نه اینکه مثل این‌ها که خودشان را مؤمن می‌دانند. مؤمن یعنی متقی. آن مؤمنی که در اختیار متقی باشد، آن هم خوب است، درست است. ان‌شاءالله امید خدا از اینجا تشریف بردید، این دفترهایتان خوب است، اما یک دفتر آگاهی داشته باشید، این نوشته‌ها خیلی خوب است. این‌ها را باید داشته باشید. این‌ها باقی است؛ اما دفتر آگاهی باز بهتر است. یعنی آگاه باشید امیرالمؤمنین شناس باشید، زهرا شناس باشید، امام زمان شناس باشید، علی بن موسی الرضا شناس باشید، فقیر شناس باشید. نه کنار باشید. ما بیشترمان کنار هستیم. می‌گوید یک چیزی می‌خواهی به کسی بدهی بهترین چیز را بده. چه کار داریم می‌کنیم؟ او به تو می‌گوید اگر یک مؤمن را زیارت کردی، من را زیارت کردی، نه این که من را زیارت کردی، ما دوازده امام چهارده معصوم را زیارت کردی. طرف، می‌گوید این‌ها اینجوری هستند، در جلسه نمی‌آیند. دارد کورس اسلام می‌زند، نه اینکه اسلام را فهمیده باشد. آن به تو می‌گوید یکی را ببینی، انگار دوازده امام، چهارده معصوم را زیارت کردی. اصلاً خیلی خلاصه ما عقب افتاده‌ایم. هر کدام از شما را می‌بینم انگار همه ائمه را می‌بینم. همه شما مؤمن هستید. خدا می‌داند همه شما را می‌خواهم. گفتم تکرار می‌کنم به دینم! شما را از دنیا بهتر می‌خواهم. من به دنیا نگاه نمی‌کنم، اما می‌خواهم به شما نگاه کنم. من شما را می‌خواهم که شما را نگاه می‌کنم. چرا به دنیا نگاه نمی‌کنم؟ این آپارتمانها را که می‌بینم احمقی مردم را می‌بینم. نادانی مردم را می‌بینم. نفهمی مردم را می‌بینم. اما شما را که می‌بینم می‌بینم که شما اتصال به امام زمان هستید.

این خلق را می‌بینید یک میلیارد باشد یکی از شما لای آن‌ها باشید من می‌روم شما را می‌آورم. حالا خیلی هم خودتان را لوس نکنید! جهان اگر فنا شود علی به پایش می‌کند جهان اگر به پا شود علی فنایش می‌کند؛ اما به اذن خدا، علی بی اذن خدا کاری نمی‌کند. خدا گفت علی جان! تو اذن اللهی خودت، گفت: خدا جان! من بی اذن تو کاری نمی‌کنم. آن را تو به من دادی، من که نداشتم. من یک پاره‌وقتها به خدا می‌گویم خدایا این‌ها را تو به ما دادی، ما الان باید توی باغ باشیم، حالا آمدیم در بهشت، تو ما را راه دادی. یکی از امام رضا خواستم همه شما را راه دهد. اگر امام رضا به شما راه دهد، محرم می‌شوید. قسمش دادم به حق جوادش، به حق خواهرش که در ظاهر می‌خواست تو را دیدار کند، نشد. تمام این رفقای من را راه بده. یکی هم گفتم محبت دنیا را بزن کنار، محبت خودت را به این‌ها بده. این زیارتم همه‌اش راجع به شما حرف زدم. گفتم مثل مؤمن طاق من را تأیید کن اجازه کلام به من بده، اجازه حرف به من بده، حالا هم که دادی باز هم هوایم را داشته باش. تو یک پول به پسرت می‌دهی هوایش را هم داشته باش، بیهوده خرج نکند. عزیز من! قربانت بروم! فدایت بشوم.

این دفترها خوب است، خدا گفت تا حتی قرآن را بنویسید، حرفهای ما را بنویسید، زمانی بشود که نگذارند آن متقی حرف بزند، حرفهایش بایگانی می‌شود، توی دل خودت، قلب خودت. مگر علی بن موسی الرضا حرفش را قبول نداشتند. قوم و خویشها قبول نداشتند. گفتم خدایا! بایگانی نشود. این‌ها را نشنیدند، رفت توی چاه حرف زد. آخرش هم گفت یا رسول الله! زهرا را کشتند، هستی من را کشتند، من دیگر طاقت دنیا را ندارم. من دیگر خانه‌ای که زهرا در آن نیست را نمی‌خواهم، دنیایی که زهرا تویش نیست را نمی‌خواهم. خسته شدم. هر چه گفتم دنیا مثل استخوان خوک در دهان سگ خوره دار هست نشناختند، همه اهل دنیا شدند، علی جان! نفرین کن. اجازه نفرین داد. ببین! امام زمان اجازه از مادرش می‌گیرد، قیام می‌کند. حالا هم امیرالمؤمنین بنده پیامبر نیست، اما از ایشان اجازه می‌گیرد. گفت نفرین کن. من را از ایشان بگیر، مثل خودشان را به این‌ها بده. خدا نکند امام زمان بگوید من را بگیر، مثل خودشان را به آن‌ها بده. هنوز نفرین نکرده است. آگاه باشید. مبادا امام زمان یک همچنین نفرینی به ما بکند. چرا علی اینقدر ناراحت شد. برای زهرا کشها. چه خبر است دنیا؟ خدا علی را گرفت، معاویه را به این‌ها داد. معاویه هم رفت منبر. گفت این همه اسلام اسلام کردند، هر کاری می‌خواهید بکنید بکنید. من به خلافت رسیدم. آیا شما حالی‌تان هست؟ شما آزاد هستید. کاش مطابق عرق خور می‌فهمید؟ گفت:

آبادی میخانه ز می‌خوردن ماست؛ اما آسایش رحمت به گناه کردن ماست.

این دارد می‌فهمد که گناه دارد می‌کند. من عقیده ام این است که خدا این عرق خور را می‌آمرزد، اما این مقدس را نمی‌آمرزد. عقیده هم درست است. هر کسی حرف دارد بزند. او خداشناس گنهکار هست. فهمیدی؟ این ثواب دارد می‌کند و خداشناس نیست.

ان‌شاءالله باطن امام زمان دفترهایتان بایگانی نشود، ان‌شاءالله اگر از اینجا به خوبی و خوشی رفتید، یک دفتر آگاهی داشته باشید که هر کاری بکنید آگاه باشید، خواب نباشید. به همه آیات قرآن! اگر آگاه باشید، خوابتان آگاهی است. جسمت خواب است. روحت بیدار است. می‌گوید تو بگیر بخواب به فکر فقرا باشی، دارد پای تو ثواب می‌نویسد. ملائکه می‌نویسند. خدا به تو ویزا می‌دهد. حقوقش را هم خودش می‌دهد. دیگر از خدا بهتر کجا است که می‌روید؟ جدیر به منصور گفت: از علی بهتر چه کسی است؟ از خدا بهتر چه کسی است که من دارم نشان شما می‌دهم، خواب شما هم بیداری است. اما به دینم بیداری ات خواب است. کجا بیداری‌ات خواب است؟ آن موقع که دنیا را بخواهی. ما اهل دنیا هستیم، دنیا بزرگ شدیم. کجا دنیا را نمی‌خواهی؟ آن کسانی که اهل دنیا هستند را نباید بخواهی. آن وقت تو دنیا را نمی‌خواهی.

آن خانمی که به شوهرش می‌گوید برو مشهد، خوش به حالش. آن خوشی زندگی‌اش شوهرش است. می‌خواهد به فراق آن خوشی مبتلا شود شوهرش مشهد برود. خوش به حالش. به تمام آیات قرآن! زهرا آن زن را فراموش نمی‌کند. خدا نکند آن زنی که به شوهرش بگوید نرو، آن خوشی شوهرش را بهتر می‌خواهد تا اینکه این بیاید خدمت امام، آن اگر امام زمان هم باشد هم به او می‌گوید نرو. این امام که مرده نیست. اگر امام زمان هم بیاید این خانم می‌گوید نرو. این از آنهاست. آن خانمی هم که می‌گوید برو، از آنهاست. اما امیدوارم که خدا تتمه عمر این خانم را خاص امام زمان قرار دهد. این هم از خانمها! حرف خیلی درست است. ببین! خوشی خودش را کنار می‌گذارد برای اینکه شوهرش بتواند در جلسه ولایت حضور پیدا کند.

شما هم باید خواست دنیا را کنار بگذاری، در جلسه ولایت حاضر شوی. شما هم همین‌طور هستید. در جلسه ولایت حاضر شدن، [شوخی نیست] اصلاً چقدر عرش خدا اینقدر قیمت دارد که خدا به عرش قسم می‌خورد. برای اینکه آنجا افشای ولایت می‌شود. چرا امام صادق غبطه می‌خورد به آن مجلس. می‌گوید دور هم جمع می‌شوید حرف ما را بزنید. آن مجلس هم افشای ولایت است. به حضرت عباس! مانند عرش خداست. هم بنویسید و هم گوش بدهید و هم بفهمید و هم عمل کنید. حالا می‌دانید چطور است؟ حالا نیامدن شما هم یک وقت آمدن است؟ یعنی چه؟ الان ایشان یک جلسه دکترا دارد. این آقای دکتر می‌خواهد کسی را عمل کند نمی‌آید در جلسه. این آمده است. چرا؟ می‌گوید کسی را بخواهی با او محشور می‌شوی. اما تو آمدی نیامدی؟ اینجا آمدی حواست جای دیگری است. جسمت اینجاست. خدا روح می‌خواهد. امیرالمؤمنین روح می‌خواهد. او خودش روح است می‌خواهد تو هم روح باشی. ببین! اویس نیامده، آمده، این ملعون‌ها آمدند ده پانزده سال پیش پیامبر بودند نیامدند. آمدن شما چیست؟ فکر شما، خیال شما باید اینجا باشد. حالا چطور بفهمیم که هستیم؟ الان این پسر که در کاناداست، اینجاست. صد تا چلو مرغ می‌دهد می‌گوید بده به همین‌ها بخورند. این اینجاست. تو اینجایی، در جیبت کاه گل زده است. جبرئیل نمی‌تواند پاره کند. تو اینجایی اینجا نیستی. او آنجاست، اینجاست. اویس نبود، آنجا بود. چرا؟ آن تبری‌اش زیاد بود. شما هم باید تبری‌تان زیاد باشد. با این‌ها که سنی هستند برادر نباش. او می‌گوید برادر ماست، گفتم که او برادر توست، من برادر نمی‌خواهم. بداخلاقی هم نکنید با اینها. این را هم به شما بگویم.

پسر زنگ زده می‌گوید من چقدر لعنت کردم به عمر و ابابکر گفتم خیلی بی‌خود کردی، تو جر این‌ها را درآوردی. آدمها این را نمی‌گوید سنی را می‌بیند می‌گوید خدا لعنت کند عمر و ابابکر را. این حرفهای لغو چیست که داری می‌زنی. او خودش می‌داند با خدای خودش. تو سنی نشو لامروت. تو خودت حالی‌ات نیست، سنی شدی می‌روی به سنی‌ها چیزی می‌گویی؟ من که نمی‌توانم بگویم. حفظ کن لسانت را، حفظ کن کلامت را، فلانی خودش سنی است می‌رود به سنی چیز می‌گوید، یک مقدار هم بالاتر.

خلاصه آخر حرف من این است، شما باید در اختیار ولایت باشید. چطور می‌شود که ما جلسه ولایت را از دست ندهیم؟ ما باید تسلیم جلسه ولایت باشیم، چون و چرا نداشته باشیم. «ان الله و ملائکه یصلون علی النبی، یا ایها الذین آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما» باید تسلیم پیامبر باشید. اگر تسلیم پیامبر بودید امر پیامبر را اطاعت می‌کنید. شما باید تسلیم این جلسه باشید. آن وقت امر این جلسه را اطاعت می‌کنید. اگرنه والله! اطاعت نمی‌کنید. می‌روید چیزی دیگری هم جزءش می‌کنید. دلم می‌خواهد تسلیم این جلسه باشید. چرا؟ امام صادق هم تسلیم است. می‌گوید من غبطه می‌خورم به آن مجلس. این مجلس ولایت همچنین چیزی خیلی سرسری نیست. دوباره تکرار می‌کنم باید تسلیم مجلس ولایت باشید. چون و چرا نداشته باشید. اگرنه با آن چون و چرایت می‌روید. دنبال چون و چرایت می‌روید. امیرالمؤمنین شناختن هم باید تسلیمش باشید. نبودند تسلیم امام حسین. اما کسی که تسلیم بود اصحابش بودند. حالا امام زمان می‌گوید جان خودم و پدر و مادرم به قربانشان. شما اگر تسلیم این جلسه باشید والله! امام زمان همان را می‌گویید. توجه! توجه! توجه کنید به این حرف.

پس شب و روز دعا کنید

خدایا! یکی ما را از خودت جدا نکن، یکی ما را از اهل بیت جدا نکن، یکی ما را از مجلس ولایت جدا نکن.

خدایا! عاقبت ما را به خیر کن.

خدایا! عاقبت به خیری این است که ما این‌ها که ولایت ندارند را نخواهیم. خدایا! ما آن‌هایی که ولایت دارند را بخواهیم. امام صادق هم همین سان بود. قسم می‌خورد می‌گوید پدرم اگر این‌ها می‌آمدند می‌بوسید می‌گفت صادق جان بوی بهشت می‌دهند. این‌ها که می‌آمدند بوی ولایت می‌دادند. بوی بهشت بوی ولایت است. خدایا ما را مطهر کن که ما هم بوی ولایت بدهیم.

خدایا! ما در اختیار ولایت باشیم، نخواهیم ولایت در اختیار ما باشد.

خدایا! به حق امام زمان قسمت می‌دهم امام زمان را از ما راضی و خوشنود بگردان

خدایا! یک خواهشی از تو داریم کارهای بدی هم که می‌کنیم یک پرده بکش امام زمان نبیند ما را قبول کند.

خدایا! تو را به حق امام زمان، سفارش اهل جلسه را بکن که امام زمان این‌ها را تحویل بگیرد.

خدایا! هر محبتی از دلشان هست بیرون کن، محبت خودت را و ائمه را و حضرت زهرا را در دلشان جایگزین کن.

خدایا! ولایت را ما بارش را بکشیم تا آخر برسانیم.

خدایا! امام سجاد خودش امام است، خودش حجت است، اما ببین چه چیزی می‌خواهد. اما می‌گوید خدایا ولایت ما طعمه شیطان نشود. خدایا! ولایت ما طعمه شیطان نشود. این ولایت به ما تزریق بشود.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه