عید فطر 92

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

عید فطر 92
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1392-08-18

اصلاً اسم علی کارگشا است، خود علی، مثل خدا می‌ماند. اسم علی کارگشاست که [داود] می‌گوید: علی، آهن به دستش نرم می‌شود، عیسی با همه حرفهایش می‌گوید: علی، مرده را زنده می‌کند. آن [آصف] می‌گوید: علی، تخت بلقیس را حاضر می‌کند. در تمام دنیا اسم علی کارگشا است؛ خاک به توی سر آن‌ها کنند که دست از علی برداشتند و مشابه درست کردند. به تمام آیات قرآن، یک موقع می‌فهمید که می‌دانید نفهم‌ترین مردم شماها هستید. چه کار داریم می‌کنیم؟ خود علی یک حرف دیگری است. خود علی را خدا می‌شناسد. مگر خدا این خلقت را که کرده نمی‌خواهد؟ پس الکی خلق کرده است؟ تمام شماها را خلق کرده، بهشت به این جاودانی را خلق کرده، غلمان را برای شما گذاشته، حوریه‌ها را برای شما گذاشته، تازه این‌ها که گذاشته برای شما گذاشته است، به دینم، من نمی‌خواهم، به ایمانم، من نمی‌خواهم. این مال شماست. مال شماست که هنوز ویدئو و ماهواره می‌زنید. چه دارید می‌گوید؟ من یک عنایت زهرا را به فردوس و بهشت و غلمانش ندادم. گفتم: برو رد کارت. متقی؛ یعنی این. شما چه دارید می‌گویید؟

تو هنوز چشمت نگاه به بچه مردم می‌کند، دختر مردم می‌کند، خاک تو آن سرت بکنند. کجا احیاء رفتید؟ کجا قرآن سر گرفتید؟ با چه کسی هستی، کجا هستی، تو مستی. کجا هستی؟ تو مستی! مست؛ آن است که برای زهرای عزیز مشابه درست کند، برای آقا امیرالمؤمنین. مگر اهل تسنن درست نکردند. حالا به تو می‌گوید بیا. من در تمام جهان و دنیا خرد هستم، کارهای همه‌شان را زیر نظر آوردم، آن‌ها را دارم به شما می‌گویم. قدردانی کنید. آقا جان، شما حسابش را بکن، این پیامبر اکرم چقدر خوب است؟ خوبی‌اش را نمی‌توان گفت؛ حبیب خداست، بنده خداست، خدا به او گفته: بلّغ! حالا یک غنیمتی است. به یک نفر خیلی اطمینان داشت، به او گفت قسمت کن. جبرئیل نازل شد گفت: ای محمد! چرا به او گفتی؟ آن‌ها که به مردم داده، برو برگردان. حالی‌تان می‌شود؟ به دینم! همین حرف را اگر حالی‌تان بشود، رستگار رستگار هستید. اینقدر باید در اختیار خدا باشد. ما کجا در اختیار خدا هستیم؟ بنده یعنی این.

خب، حالا طوری که نیست. آن‌ها مگر عبادت ندارند؟ خدا می‌داند چه قرآنهایی سر می‌گیرند، چه خدا، خداهایی می‌کنند، چه رسول الله، رسول الله می‌کنند. صدایشان تا آسمان می‌رود. چرا عبادتشان قبول نیست؟ علی ندارند. نمی‌توانم این کار را برای شما بشکافم. تو چه کسی را داری که قرآن سر گرفتی؟ به آن کسی که قرآن به او نازل شد، اغلب شما که قرآن سر گرفتید، قرآن به شما لعنت می‌کند! کجا به امر قرآن هستید؟ قرآن به تو گفته: نگاه به بچه مردم نکن، زن مردم نکن، معامله ربوی نکن، دروغ نگو، خدعه نکن، به فکر مردم باش، سخی باش. شما چه کار کردید؟ ماه رمضان رفت، چه حاجت برادر مؤمنی را برآوردید؟ به چه کسی افطاری دادید؟ چه کار کردید؟ قرآن؛ یعنی عمل به قرآن، علی می‌گوید: «انا قرآن الناطق» من قرآن ناطق هستم. آخرش هم یک حرف دیگری زدید. شما عین اهل تسنن هستید. هر طوری می‌خواهد بشود، می‌خواهید بیایید، می‌خواهید نیایید. ببین، الان به شما بشارت می‌دهم، آن‌ها را می‌گوید اهل جهنم هستند، مرتد هستند، به تو هم می‌گوید: اگر یکی از شما با دین از دنیا رفتید، ملائکه تعجب می‌کند. هم به تو می‌گوید، هم به من. من هم مصداق شما هستم. چرا؟ کارهایمان روی امر نیست. مکه‌ات روی امر نیست. کارهای ما روی امر نیست.

ببین، پیغمبر یکی از این کارها کرده، می‌گوید چرا؟ به پیامبر ایراد می‌کند. ما الان داریم چه می‌کنیم؟ اما الحمد لله کسانی که در جلسه ما بودند، در جلسه زهرا بودند، اینقدر انفاق کردند، انفاق به آن‌ها احسنت گفت. قربانتان بروم، شما که نبودید چه کار کردید؟ کجا بردید؟ کجایید؟ خب، تو هم مشابه آن هستی؛ اما می‌خواهم به شما بشارت بدهم. حالا پیغمبر می‌گوید: هر کسی در این زمان دینش را حفظ کند، با من و در درجه من است. اینکه دارم به شما می‌گویم، امروز افشایش می‌کنم: اویس کنار رفت، برادر رسول الله شد، شما نمی‌توانید کنار بروید. چرا کنار نمی‌روید؟ چرا دوباره باز می‌روی عبادت می‌کنی؟ مگر پیامبر نگفت: واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج، به خیر و شر آن زمان شرکت نکن، برو کنار. تو کنار نمی‌روی. یا رفیق داری، نمی‌خواهم خیلی بی‌حیاگری کنم. تو کنار نمی‌روی. کنار؛ یعنی گناه نکن، کنار؛ یعنی ویدئو نزن، کنار؛ یعنی تلویزیون نداشته باش، کنار؛ یعنی ویدئو نداشته باش، کنار؛ یعنی دروغ نگو، کنار؛ یعنی چشمت را حفظ کن، کنار؛ یعنی کنار بروید. کجا کنار می‌روید؟ حالا یک پسری گفته، حاج حسین گفته: برو کنار، پی کار نمی‌رود. اُف بر تو. بفهم من چه می‌گویم؟ از عقاید بد مردم برو کنار. تو عقاید بد مردم را امضاء نکن.

جانم، من عالم‌دوست هستم. هر کسی بگوید حاج حسین با علماء بد است، خدا او را نیامرزد. من با عالم ربانی خوب هستم که از خودش حرف نزند. چرا؟ به پیامبر خطاب شد، اگر از خودت حرف بزنی، رگ دلت را قطع می‌کنم. بدعت‌گذار از خودش حرف می‌زند، عمر و ابابکر از خودشان حرف زدند. هارون و مامون از خودشان حرف زدند. بنی‌عباس از خودشان حرف زدند. آن [بنی عباس] امام صادق را کنار گذاشت، از خودش حرف زد. آن امیرالمؤمنین را کنار گذاشت، از خودش حرف زد. حالا شما پیش‌کشتان! شما چه کار می‌کنید؟ عزیز من، قربانتان بروم، بیدار شوید.

اصلاً عید یعنی چه؟ یعنی ما یک ماه آزگار در نماز و روزه اطاعت خدا را کردیم، آیا عید تمام شد؟ اتفاقاً روایت داریم ماه رمضانی‌ها را مذمت می‌کند. می‌گوید: همین یک ماه خوب بودند، باقی‌اش دوباره می‌روند در همان کارهای زشتشان. عید؛ یعنی این. قربانت بروم، فدایتان بشوم، عزیز من، امروز عید است، باید زهرا به تو عیدی بدهد. امروز عید است، امام زمان به تو عیدی بدهد، امیرالمؤمنین به تو عیدی بدهد؛ یعنی بندگی تو را امضاء کند؛ آن‌وقت عید است. آنها یک زمانی می‌گفتند: عید ما روزی بود از پهلوی اسمی نباشد، گفتم: بگو عید ما روزی بود از مشرکین اسمی نباشد؛ یعنی زمان امام زمان. ما داریم چه می‌گوییم؟ حالا ناراحت نباشید. پیش کوره و لوچه باز هم شما خوبید! باز لوچه، بهتر از کوره هست.

قربانتان بروم، فدایتان بشوم، بیایید حرف بشنوید. می‌خواهم حواستان جمع باشد، بعضی از شما مبتلا نشوید. [یک نفر] خواهرش به من زنگ زده است، می‌گوید: یک کار ناجوری کرده است، ده سال یا پنج سال او را زندان کردند. آخر، چه کاری است؟ چرا توجه نداریم؟ چرا ما فکر نداریم؟ باید با فکر قدم بزنیم. یک پرچم امر دستت باشد، با این قدم بزنی؛ هر کجا امر خدا و پیامبر است اطاعت کن، هر کجا است نکن، تو بنده خدایی. ما چه کاره‌ایم؟ قربانت بروم، خدا این پا و چشم و دستت را، تمام پیش تو امانت گذاشته است، حکم رویش صادر کرده است. عزیز من، نگاه به قرآن بکن، عزیز من، نگاه به متقی کن، عزیز من، نگاه به پدر و مادرت کن. نروید جای دیگری را نگاه کنید، چشمت را پر از عذاب می‌کند. مگر آن نبود که زمانی که از پیامبر آمد مسأله‌ای سراغ بگیرد، پسر عباس نگاه کرد. گفت: ای پسر عباس! خدا چشمت را پر از آتش کند. یک نگاه کرده، تو در تلویزیون و ویدئو به چند نفر نگاه می‌کنی؟ حالا یک دستگاه‌هایی دیگر هم درآمده است. هر روزی خارجی‌ها برای شما یک چیز جدیدی پیدا می‌کنند. خسته نشوی بس که نگاه به تلویزیون کردی! حالا نگاه به این بکنی، این از آن بدتر است. هر چیزی را دارند برای شما به وجود می‌آورند؛ نرو دنبالش.

عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، مگر تو اعتقاد به آخرت نداری؟ خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گفت: این تجدد، پدر مردم را درآورده است. هر روز یک چیزی درمی‌آید. آن متقی اصلاً نگاه نمی‌کند؛ یعنی نگاه به دنیا نمی‌کند، دنیا را سه‌طلاقه کرده است. امیرالمؤمنین هم می‌گوید: دنیا را سه‌طلاقه کردم؛ برو ای شیطان، من نمی‌توانم تو را بگیرم. بابا جان، تو خودت می‌روی این آشغال‌کاری‌ها را می‌کنی. اصلاً اشتباه‌هایی هست که نمی‌خواهم وارد بشوم. اصلاً ولایت، دمده شده است، حضرت زهرا، دمده شده است. پیش چه کسانی؟ پیش شما که دم از اسلام می‌زنید. اسلام، به ذات خود ندارد عیبی، هر عیب که هست از مسلمانی ماست. قربانتان بروم، روح اسلام، ولایت است. مگر آن‌ها اسلام ندارند؟ خب، ولایت ندارند، اهل جهنم هستند. تو چه کاره‌ای؟ من چه کاره‌ام؟ خب، تو مشابه همان‌ها هستی. الان امام زمان در شهر دارالمؤمنین بیاید، از در دروازه کاشان، از در دروازه قلعه وارد شهر بشود، بخواهد یک خانه برود که ویدئو و تلویزیون نداشته باشد، خانه چه کسی برود؟ خانه کدام یک از علماء برود؟ آن‌ها که دم از دین می‌زنند، شما که هیچ چیز! کجا برود؟ کجا برود که مرکز فساد نشود؟ خب، بفرما بگو کجا برود؟ اگر خانه ما بیاید که آمده است. چرا خانه تو نمی‌آید؟ خانه تو، انگلیسی می‌آید، آمریکایی می‌آید، ژاپنی می‌آید، همه توی خانه‌ات می‌آیند، تقبل الله هم به تو می‌گویند! ای کسی که پیرو ما هستی، تقبل الله! اما امام زمان می‌آید، می‌گوید: تو یاور من هستی. کجا بیاید؟ به تمام آیات قرآن، راست می‌گویم.

برو جانم! برو دست از این کارهایت بردار. امروز روز عید است. قرارداد کنید که این کارها را دیگر نکنید. با امام زمان شرط کنید، دل امام زمان را خوش کنید. به دینم، امام زمان دارد «هل من ناصر» می‌گوید، خدا می‌داند «هل من ناصر» می‌گوید. این حضرت معصومه دلش خون است. می‌گوید: زیارت می‌کنند [قبر] ما را، اطاعت نمی‌کنند امر ما را. به تمام آیات قرآن، امام رضا گفت: ما را زیارت می‌کنند، به امر ما نیستند، کارشان است. تمام این‌ها رد است. حالا تو پا شو برو امام رضا. تو چه کسی را می‌خواهی؟ لا اله الا الله، نمی‌توانم حرفم را بزنم. اینقدر دیشب از خدا خواستم، [گفتم:] خدایا، زبانم را حفظ کن. چه کسی را می‌خواهی؟ کجا هستی؟ کجا هستی؟ تو مستی. مست که حالی‌اش نیست. تو حالی‌ات نیست که ویدئو می‌زنی و ماهواره می‌زنی و تلویزیون می‌زنی و این دستگاهها را می‌زنی، حالی‌ات نیست. جان من، برو نصف شب با خدا و امام زمان عشق‌بازی کن. به تمام آیات قرآن، به امام زمان گفتم، گفت: خوشی تمام شد، گفتم: دو تا خوشی هست: یکی آدم خدمت امام زمانش باشد، یکی بیتوته شب، برود با خدا حرف بزند، با خدا بیتوته کند. اویس همین‌جور بود. حالا می‌گوید: برادر من است.

کار به این حرفها نیست، بیا این طرف. تو اگر پدرت ناجور است، بیا این طرف؛ مثل پسر ابابکر. الان خیلی از باباها ناجور هستند، نمی‌خواهم داخل شوم؛ بیا این طرف. چرا می‌گوید محمد بن ابابکر؟ یعنی پسر ابابکر، پسر من است. طرف ولایت رفته است. تو طرف چه کسی می‌روی؟ حالا پسر ابابکر را بهشت استقبال می‌کند. چرا؟ امر رسول الله را اطاعت می‌کند، امر خدا را اطاعت می‌کند. امروز خبر دارم خیلی از پدرها اینجور هستند؛ اما به او جسارت هم نکن، به او نگو تو اینجوری هستی، برو کنار. این را هم دارم می‌گویم. الان گفتم. آدم با بعضی از پدرها، باید برخورد داشته باشد؛ یعنی با آن عقایدی که اهل تسنن را می‌خواهد، با آن عقاید که درست نباشد. بعضی‌هایشان هستند دیگر. الان در خانه ما آمده، می‌گوید: من نمی‌توانم از آن‌ها دست بردارم؛ آن یکی پدر زن رسول الله است، آن یکی چقدر در جنگها خدمت کرده است!!! (صلوات)

جلسه ولایت، آدم ساخته می‌شود؛ اما بخواهی ساخته بشوی. تو اینجا می‌روی، آنجا می‌روی، همه جایی هستی. همه جایی نباش. برو عزیز من! یک جایی باش. قربانت بروم، من به کسی کاری ندارم؛ من الان توی عمر و ابابکر هستم. خیلی از آن‌ها رفتند. الان هم همین‌سان هستند. آخر، شما حسابش را بکن؛ علی به این خوبی، هفتاد هزار نفر طرف آنها بروند، پنج نفر طرف امیرالمؤمنین باشد؟ مگر الان نیست؟

قربانتان بروم، چه چیزی به شما بگویم. حالا روز عید من شما را گیر آوردم. شما از اینجا که می‌روید، باید پرچم ولایت دستتان باشد، پرچم هدایت دستتان باشد. از خانه ما که بیرون رفتید، هر کجا امر هست، اطاعت کن، هر کجا هست نکن؛ من حرفم این است؛ آن‌وقت بنده خدا می‌شوی، بنده خلق نمی‌شوی. حالی‌تان شد من چه می‌گویم؟ ما کاری نداریم. این خود انبیاء هم خلق هستند. خدا می‌گوید: امرش را اطاعت کن. متقی را هم می‌گوید امرش را اطاعت کن. حالی‌ات می‌شود من چه می‌گویم یا نه؟ هر خلقی که بد نیست. تو خلق خلق‌پرست هستی، بد هستی. تو باید خلق باشی، ولایت‌پرست باشی، خداپرست باشی. تو دیگر خلق نیستی، تو روح شدی. رفقای عزیز، ما دلمان می‌خواهد شما روح باشید.

بیایید دست از جسمیتتان بردارید. جانم، زمان امام زمان هم همین‌جور می‌شود. روایت داریم دختری که وجیه‌ترین آن زمان باشد، تشت طلا سرش باشد، مغرب برود، مشرق برود، هیچ‌کس کارش ندارد؛ یعنی حالا هم هستند. آدمهایی که دنیا را نمی‌بینند، همان‌ها هستند. ما دلمان می‌خواهد شما الان در این زمان بد، زمان امام زمان پیشتان باشد. اگر مردم خوب باشند که دنیا که بد نمی‌شود، همین دنیا هست که امام زمان می‌آید اتصال به بهشت می‌شود. اتصال به خدا می‌شود، همین دنیاست. دنیا که عوض نمی‌شود، تو را عوض می‌کند. اما ببین چه می‌کند؟ اینجای تمام اینها روی پیشانی‌شان نوشته می‌شود: [مارک] منافق می‌زند، پاکسازی می‌کند. این پاک‌سازی نیست که این‌ها می‌کنند. پاک‌سازی که دلم بخواهد که نیست، پاک‌سازی را که خدا بخواهد می‌زند. امام صادق قسم می‌خورد، می‌گوید: به عزت و جلال خدا قسم، به خدا قسم، مهر زننده، علی بن ابی طالب است. حالا دست از علی برداشته‌اید. روی پیشانی‌تان مهر می‌زند، مشابه درست کرده‌اید. جگر من خون است.

آسوده خاطرم که در دامن توامدامن نبینم که در دامنش بروم

یقین کردم، دامان توست اتصال به ماوراء بود، کجا می‌روید؟ عزیز من، بیا در دامان امام زمان. به تمام آیات قرآن، من یک دفعه، دو دفعه [امام زمان را] دیدم، فقط تنهاست. این همه عالم و این همه مجتهد و این همه اسلام، آخر، یکی نباید با امام زمان باشد؟ چرا؟ توی اهل دنیا و شهوت و تجدد این‌ها هستید. جانم، بیا بیرون، شما در چاله افتادید، بیا از چاله بیرون. من امروز دارم چه می‌گویم؟ به تمام آیات قرآن، این حرفها هیچ کجا نیست. ان‌شاءالله، امیدوارم که شما قدری این حرفها را عمل کنید. این کتاب گنجینه را، این را قدرش را بدانید. گنجینه؛ یعنی سینه زهرا، والله، این کتاب، به امر زهرا نوشته شده است. من عقیده‌ام این است که دست بی‌وضو به این نزنید؛ اما تا آخر بخوان. بعضی‌ها می‌گویند بیست دفعه خواندم، بعضی‌ها هم نصفش را خوانده‌اند. یک نفر من را زنده کرده است. می‌گوید: یک نفر را هدایت کنی، بس است. یک نفر من را زنده کرد. گفت: حاج حسین، اگر دنیا، همه‌اش مال من باشد، همه دنیا را می‌فروشم، این کتاب گنجینه را می‌خرم. تو که خواندی، یک نگاه به او کردی یا نه؟ گفتم: این کتاب را هر کسی که می‌خواند، با ولایت به او تزریق باشد. وقتی ولایت به او تزریق شد، این هم ولایت است، به این اتصال می‌شود؛ وگرنه فایده ندارد.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه