عناد

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

عناد
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1376-06-27

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، هر کس که کسی را دوست داشته باشد به فکرش است؛ مگر آن شخص را دوست نداشته باشد. دوستی چند جور است: اغلب ما یک دوستی [با یک نفر که] می‌کنیم، یک عناد داریم. به واسطه‌ای که به آن عنادمان برسیم، با بعضی‌ها دوستی می‌کنیم؛ اما اگر ما واقع بخواهیم دوستی را محض خدا بکنیم، همیشه باید به فکر دوستان امیرالمؤمنین باشیم. الان من حساب کردم که الحمد لله همه شما یقین به ولایت دارید و ولایت را تصدیق کردید، حالا که یقین به ولایت دارید و ولایت را تصدیق کردید، یک امراضی به این ولایت می‌خورد، باید مواظب آن امراض باشید؛ چون که ولایت، حقیقت است، حقیقت مقصد خداست. حالا الحمد لله، شکر رب العالمین به شما داده شده است. ما نیامدیم بگوییم که راجع به این ولایت الان با شما [می‌خواهیم] صحبت کنیم؛ اما آمدیم صحبت کنیم که خدشه به این ولایت نخورد. همین‌طور که ما شما را دوست داریم، ولایتتان را هم دوست داریم.

ما اگر بخواهیم که آنطور که خدا و پیغمبر می‌خواهد [باشیم]، باید ولایت شخص را بخواهیم نه شخص را. البته ما نباید حاضر باشیم که این شخص مثلاً خدای نخواسته، یک آسیبی به او برسد. ببینید من چه می‌گویم؟ این حرفها یک قدری فکر می‌خواهد. باید سرسری از آن نگذرید. اگر ما به بد یک مؤمنی راضی باشیم، مؤمن نیستیم؛ اما اگر شخص را بخواهی، ولایتش را باید بخواهی. من یک روایت برای شما بگویم که این حرف را قبول کنید. پسر نوح هیچ کاری نکرد، گناهی نداشت، گناهی نکرد. گناهش این بود که امر پدرش را اطاعت نکرد؛ در صورتی که خدای تبارک و تعالی قول به نوح داد خودت و اهل بیتت را حفظ می‌کنم. حالا که به حرف رفقای ناجور رفت، به او گفت بیا توی کشتی. [پسرش] نیامد. امر نبی را، امر پدرش را اطاعت نکرد. حالا تا می‌خواست غرق بشود، نوح گفت: خدا، پسرم! گفت: «إنک لیس من اهلک» چرا ما متوجه نیستیم؟ قربانتان بروم، فدایتان بشوم، ما اگر بخواهیم باید «إنک لیس من اهلک» نباشیم؛ یعنی اهل ولایت شویم. ما باید ولایت شخص را بخواهیم. اگر ولایت شخص را به غیر این بخواهیم، تو شخص‌پرستی. ما باید ولایت‌پرست بشویم. ولایت خداست، ولایت امر خداست، امر خدا، خداست. اگر من می‌گویم باید شخص‌پرست نباشیم، ولایت‌پرست باشیم؛ [چون] ولایت، مقصد خداست.

ما عناد نباید داشته باشیم. عناد، چیز بدی است. حالا خدمت شما عرض می‌کنم. ببینید چطوری شده که بعضی‌ها عناد داشتند. عناد، خیلی بد چیزی است. عناد؛ یعنی مقصد آن شخص است. من می‌گویم مقصدت ولایت باشد. آن شخص یک مقصد دارد، مقصد آن شخص عناد است. من به این سبک صحبت می‌کنم؛ اما به قول یکی از رفقای عزیز من گفت: مقصد، گفت: مقصد. ما که حرفهای شما را مطیع هستیم، می‌گوییم مقصد. اینقدر ابعاد این بالا است، که آدم را گیج می‌کند. ببینید بعضی از اشخاص هستند که هنوز مشرف به اسلام نشدند، عناد ندارند؛ یعنی به غیر ولایت، به غیر خدا مقصد و چیز دیگری ندارند. این آدم الان که به اسلام مشرف نشده، (رفقای عزیز، این خیلی با دقت [است] خواهش می‌کنم که عنایت بفرمایید. ما باید خیلی روی این حرف تکیه کنیم و یک قدری فکر کنیم؛ با اندیشه این را متوجه بشویم.) این شخص الآن مشرف به اسلام نشده، عناد ندارد. شما الان می‌توانی بگویی عنادش همان است که مشرف نشده است. نه، آن نیست، این مشرف به اسلام نشده، دارد پی حقیقت می‌گردد. یکی‌اش سلمان است، یکی‌اش بلال عزیز است. این بلال را آنجا بردند. آمده برود، دید پیغمبر اکرم دارد صحبت می‌کند. از پیغمبر خوشش آمده، آن جاذبه پیغمبر او را گرفت. به پیغمبر قسم، آن جاذبه پیغمبر، هم «لا اله الا الله» است، هم «محمد رسول الله» است، هم «علی ولی الله» است؛ آن جاذبه پیغمبر است. اما هنوز به اسلام مشرف نشده، حالا او را بیابان می‌برند، از این ریگهای داغ می‌ریزند، دستهایش هم به این صورت می‌بندند. می‌گوید: محمد. این [بلال] اگر گفت محمد، به دینم قسم، عقیده ولایتی من این است، هم خدا گفته، هم علی گفته است. اما حالا می‌آید، ابابکر او را می‌خرد، به پیغمبر می‌بخشد. گویا حالا انگار مخرج شین نداشت، اینجور که حالا می‌گویند. علما، مهندسها بهتر از من می‌فهمند، [مخزن شین] نداشته، صدایش هم همچنین خوب نبود است. کجا پی صدا می‌گردی؟ اگر صدا می‌خواهی برو دلکش دلت را هم می‌برد. پی صدا می‌گردی؟ آنها هم پی صدا می‌گشتند. تا [حتی] مشرکین آمدند، گفتند: این کلاغ سیاه اگر اذان نگوید، صبح نمی‌شود؟ پیغمبر گفت: نمی‌شود، آقا نشد. خدا یک عالمی را در اختیار بلال گذاشت. چه می‌گوییم؟ یک عالم در اختیار ولایت است. ولایت اشراف دارد به کل خلقت، بلال اشراف پیدا کرد صبح نشد. حالا آمدند عزّ و التماس کردند. گفت: اذان بگو. تا گفت: «اشهد أن لا اله الا الله، اشهد انّ محمداً رسول الله» به پاس احترام پیغمبر فوراً طلوع شد، طلوع صبح شد. بابا، چه می‌گوییم؟ کجای کار هستیم؟ این [بلال] عناد نداشته است.

سلمان مگر پدرش کافر نیست؟ اگر تاریخ این سلمان را بخوانید، [می‌فهمید] چقدر این [سلمان] زحمت کشیده است. چقدر این را رنج دادند. او را توی چاه انداختند، یک لقمه نان به او می‌دادند. متوسل شد، از چاه نجات پیدا کرده، آمده گیر یک راهب افتاده، آمده گیر یک زن یهودی افتاده، چقدر رنج برده؟ اما حالا عناد ندارد. حرف من سر این است، حالا که عناد ندارد آمده مشرف به اسلام شده است. [پیغمبر] می‌گوید: «سلمان منّی اهل البیت» رفقای عزیز، والله، به دینم قسم، به ایمانم قسم که حالا چه اندازه‌ای من ایمان دارم، به ایمانم قسم، می‌خواهم همه شما «سلمان منّی اهل البیت» بشوید، اگرنه من اینطوری که حرف نمی‌زنم. من یک وقت تند حرف می‌زنم، خودم هم می‌دانم، تندی‌ام هم دست خودم نیست. ببخشید الان جسارت می‌کنم. آدم یک پسر دارد، دلش می‌خواهد این رشد کند. اگر یک ذره ناراحت باشد، این ناراحت می‌شود. چرا؟ دوستش دارد، یکی خانمش را دوست دارد، واقع این خانم متدین است، متشرع است، [اگر خانمش] یک خرده ناراحت بشود، ناراحت است. بابا جان من، من اگر یک وقت ناراحت می‌شوم، می‌فهمم که یک اشتباه‌هایی است، دلم می‌خواهد شما رشد کنید. الان من می‌خواهم این را بگویم، رفقای عزیز باید خیلی با اندیشه فکر کنند. اگر هم حرفی دارند به من بزنند. من از شما خواهش می‌کنم، من را ادب کنید، واقع ادب کنید. حالا [یکی] «لا اله الا الله» گفته، «محمد رسول الله» گفته، اما این عناد دارد. به عقیده ولایتی من، به دینم قسم، نه «لا اله الا الله» گفته، نه «محمد رسول الله» گفته است؛ عناد دارد. چرا؟ می‌خواهد به عنادش برسد. اینکه دارد می‌گوید عادتش است. اگر علی می‌گوید، محمد هم می‌گوید، تا حتی علی ولی الله هم بگوید عادتش است؛ چون که عناد دارد. عناد باید کنار برود. عناد؛ یعنی به قول ایشان، خواستش کنار برود، یک خواست داشته باشد، آن هم ولایت باشد.

حالا، مگر این عمر و ابابکر، نماز نمی‌خواند، روزه نمی‌گرفتند؟ جهاد نمی‌رفتند؟ حج به جا نمی‌آوردند؟ چطور اینها زندگی‌شان در فشار بود، خودشان را در فشار قرار می‌دادند، منافق بازی درمی‌آوردند. خیلی ابعاد داشتند، یکی از زیارتنامه‌های این عمر این است که می‌گویند: ای کسی که شمشیر به کمر داشتی، دائم می‌گفتی یا رسول الله، امر بفرما؛ اما این مرتیکه عناد دارد. اصلاً به دینم، «لا اله الا الله» نگفته، به ایمانم قسم، عمر و ابابکر «محمد رسول الله» نگفتند؛ عناد دارد. عناد چیست؟ بی‌عنادی چیست؟ شما الان اگر خانمت درست می‌گوید، باید بگویی خانم درست می‌گویی، قبول کنی. ایشان هم اگر شما درست بگویی، باید قبول کند. بی عنادی [این است]، کسی که عناد ندارد، حق را باید بپذیرد. اگر کسی حق را نپذیرفت، این عناد دارد.

این همه پیغمبر اکرم تعریف حضرت زهرا را کرد؛ هر که زهرا را اذیت کند، من را اذیت کرده، هر که من را اذیت کند، زهرا را اذیت کرده. زهرا سلام الله علیه است. خدا سلام به او می‌رساند، همین‌طور که پیغمبر سلام الله علیه است، والله، زهرا هم سلام الله علیه است. بروید تاریخات اسلام را ببینید. [خدا می‌فرماید:] یا محمد، اگر تو نبودی زمین و آسمان را خلق نمی‌کردم، اگر علی نبود تو را خلق نمی‌کردم، اگر زهرا نبود تو و علی را خلق نمی‌کردم. زهرا؛ یعنی این. چه می‌روید، [توی] روضه گریه می‌کنید و یک خرده مِن، مِن می‌کنید. اول زهرا را بشناس، بعد گریه کن. اگر گریه می‌کنی، باید مال توهین زهرا گریه کنی. رفقای عزیز این هفته قتل حضرت زهراست؛ کشتند زهرا را.

تکرار می‌کنم، اگر پیغمبر، سلام الله علیه است، زهرا هم سلام الله علیه است. چرا پیغمبر سینه زهرا را می‌بوسد؟ سینه زهرا، ولایت است؛ والله، بالله، به زهرا قسم، پیغمبر ولایت را می‌بوسد، سجده به ولایت می‌کند. بفهمیم زهرا چیست. مگر تو اسمت را زهرا گذاشتی، زهرا شدی؟ پیرو زهرا شدی؟ ببین، چه از دهنت در می‌آید؟ آیا این حرفی که تو می‌زنی زهرا راضی است؟ تو باید پیرو زهرا باشی. بعضی‌ها از اسممان و شغلمان می‌خواهیم استفاده مادی کنیم، وای به حال ما.

خود پیغمبر می‌گوید ام ابیها است، چه دارد پیغمبر می‌گوید؟ هر چیزی بقایش بر پدر است. بقای شما بر پدرتان است، فقط یک چیزی است که توی تمام خلقت بقایش به پدرش نیست، آن هم خداست. «قل هو الله احد، الله الصمد، لم یلد ولم یولد، ولم یکن له کفواً احد» کفو نداری، از کسی زایید نشدی، از تو زاییده نشده است. کل خلقت باید زاییده شود. زهرا زاییده پیغمبر است، زهرا زاییده ولایت است. چه داری می‌گویی؟ به روح تمام انبیاء، اگر بگویی زهرا باید با وضو باشی. وضو یعنی چه؟ بروی دستهایت را بشویی؟ بله؟ اگر من می‌گویم باید با وضو اسم زهرا را بیاوری، باید از تمام دنیا و مافیهای دنیا دستت را بشویی، آن‌وقت بگویی زهرا. اینطور باید بگویی زهرا. زهرا یعنی این. اگر گریه می‌کنی، برای توهینی که به زهرا شد گریه کنی، این گریه است. چطور گریه می‌کنید؟ کجا می‌روید؟ یک عده‌ای، دکان درست کردند. اگر روایت و حدیث هم می‌خواهید، حرف من را یک قدری قبول دارید، اما یک عده‌ای هستند صد در صد [قبول] ندارند، روحتان را می‌گویم. یک عده‌ای هستید هنوز بد تزلزلهایی دارید. نمی‌توانید از تزلزلتان دست بردارید. اگر می‌گویم وضو؛ باید دست از تمام چیزها بردارید. برای توهینی که به زهرا شد گریه کنی. اگر روایت هم می‌خواهید این است که آقا امام حسن می‌گوید: مادر ما را، زهرا را کشتند، تمام ما را کشتند؛ یعنی ما دوازده امام، چهارده معصوم را کشتند. این است زهرا. مگر زهرا مضطر است که برایش گریه کنی؟ روایت صحیح داریم، یک نفس کشیده مسجد حرکت کرد؛ ستونهایش از زیرش آمد و شد می‌کنند. روایت داریم تمام مدینه حرکت کرد، تمام خلقت حرکت کرد. گفت: زهرا، اگر نفرین کنی، زیر و رو می‌شوم. این است زهرا. اگر این نبود امیرالمؤمنین نمی‌گفت: سلمان جان، به زهرا بگو نفرین نکند، طیور در جو هوا هلاک می‌شوند؛ یعنی همه عالم نابود می‌شود. این است زهرا. چطور زهرا، زهرا می‌کنی؟ اول باید زهرا را بشناسی، بعد بگویی زهرا.

اتفاقاً روایت داریم، وقتی که زهرای عزیز را زدند کشتند، خدا می‌خواست تمام عالم را نابود کند. عالم، دیگر به درد نمی‌خورد. عالمی که زهرا را بکشند، به درد نمی‌خورد. یک عده‌ای کشتند، یک عده‌ای نگاه کردند. آخر، بابا جان، چرا فکر نمی‌کنید؟ چرا ما اندیشه نداریم؟ آیا زهرا از ناقه صالح کمتر است؟ وقتی او را کشتند، همه نابود شدند. زهرا یعنی این. بفهم زهرا کیست؟ ما زهرا را از یک ناقه صالح کمتر می‌دانیم! مقدسها کمتر می‌دانند، مهندسها کمتر می‌دانند. خدا می‌داند با جگر من چه می‌شود؟ چرا معرفت در حق زهرا نداریم. والله از زهرا را یک ناقه صالح کمتر می‌دانیم. شما چه می‌گویید؟ آن‌وقت می‌گویید چرا ناراحت می‌شود، تند حرف می‌زند؟ خدا می‌خواست به واسطه زهرا تمام خلقت را نابود کند. روایت داریم، [به خاطر ] این چند نفری که رفتند به جنازه زهرا نماز خواندند، خدا گفت یا علی، همه خلقت را می‌خواستم نابود کنم، چون که حبیبه من را کشتند، یک عده‌ای نگاه کردند، یک عده‌ای مثل حالا که می‌روید نماز جماعت، رفتند دوباره پشت سر این اقتدا کردند! این چند نفری که روایت داریم به زهرا نماز خواندند، خدا گفت: یا علی، به واسطه اینهایی که آمدند نماز خواندند و دل تو را یک خرده خوش کردند، زمین و آسمان و خلقت را نابود نکردم. به واسطه اینها که به زهرا نماز خواندند، رزق به تمام عالم می‌دهم. [حیات] تجدید شد. این زهراست.

حالا عناد، این دو تا، سوخته، آتش گرفته، [یعنی عمر و ابابکر] عناد دارند. نماز می‌خوانند، روزه می‌گیرند، جهاد می‌روند، همه کارها را می‌کنند؛ [اما] حواسشان پیش عنادشان است؛ یعنی می‌خواهند به آن مقصد خودشان برسند. یکی از رفقای عزیز ما را ادب کرد، گفت: مقصد، [می‌خواهند] به مقصد خودشان برسند، عناد دارند. همه این کارها را که کردند، حالا چه کردند؟ این زهرایی که این همه پیغمبر سفارش او را کرد، کشتند، زدند؛ چون که می‌خواهند به مقصد برسند. رفقای عزیز، این مقصد عناد است. [اینها] عناد دارند. والله، به دینم، نه، «لا اله الا الله» گفتند، نه «محمد رسول الله» رفقای عزیز، ببین، من چه می‌گویم؟ اگر ما هم عناد داشته باشیم، مشابه آن‌هاییم. آن‌ها عناد داشتند. عناد را کنار بگذار؛ یعنی حق را بپذیر، ولایت را بپذیر، حرف حق را بپذیر. عنادت را کنار بگذار. عناد، مثل یک بت می‌ماند. عناد، خدشه به ولایت می‌زند. حالا می‌گویی چه؟ حالا من روایت برای شما می‌گویم؛ ببین این بلعم کار ائمه طاهرین را می‌کرد؛ به سگ گفت آدم شو شد، به آدم گفت سگ شو شد. درست است؟ می‌دانید دیگر. اینکه قرآن است. قرآن را که قبول دارید. حالا عناد دارد. من مثال بزنم که جناب‌عالی‌ها، آقایان قبول کنند. [بلعم] عناد دارد. حالا روی فکر خودش دید اگر موسی بیاید، یک قدری دستگاهش به هم می‌خورد. اول سراغ خودش رفت، دید دیر گول می‌خورد، این بلعم هم مثل آدم شد. رفت سراغ زنش، زنش هم به او گفت که مگر خدا تو را مستجاب الدعوه نکرده؟ گفت چرا، گفت: خب، نفرین به او کن، سرگردان شود، موسی منصرف شود که توی این شهر بیاید. تو الان توی این شهر موقعیتی داری. ببین، بابا جان، من می‌گویم تعریف نکنید، حرف نزنید. خدا نکند آدم یک موقعیتی به هم بزند. این آقا مهندس یک موقعیتی دارد، آن موقعیت عناد است، آن موقعیت می‌شود مقصد ما. ما از آن موقعیت می‌خواهیم چه کار کنیم؟ می‌خواهیم به مقصد خودمان برسیم.

حالا بلعم دید یک مقصد دارد، یک موقعیتی دارد به آن مقصدش نمی‌رسد. به موسی نفرین کرد. حالا که نفرین کرد، چهل روز موسی سرگردان شد. گفت: خدایا، تو گفتی برو! گفت: من به بلعم قول دادم که مستجاب الدعوه باشد؛ اما چون که زیر بار تو نیامد و به تو نفرین کرد، حالا تو فردا شهر را پیدا می‌کنی. برو بگو سه تا دعا داری مستجاب می‌شود، باقی‌اش دیگر نمی‌شود. من به قربان این خدا بروم، باز هم حالا نفرین کرده به پیغمبرش، امر پیغمبرش را هم اطاعت نکرده، ببین چقدر خدا خوب است. باز هم دارد یک فرصتی به او می‌دهد، باز هم دارد یک فرصت به او می‌دهد. ای به قربان این خدا بروم. رفقای عزیز، خدا می‌داند، خدا نمی‌خواهد ما بسوزیم. شما نمی‌دانید خدا چقدر خوب است. ببین حالا هم دارد به او فرصت می‌دهد. فوری ابلاغ نشد تو کافری. اما حالا چه کرد؟ حالا آمده، گفت: خدایا، این زن من را سگ کن. قوم و خویشها جمع شدند، گفتند: فلانی، آخر این همه با هم بودید، عروس دارید، چیز دارید [دعا کن خوب شود؟]. دعا کرد خوب شد. ببین، عناد چیست؟ بابا جان، ببین عناد چیست. قربانت بروم، عزیز من، [بلعم] مستجاب الدعوه است، این همه دارد، حالا عناد تویش است، رفت درون آن. چون که به پیغمبر خدا نفرین کرد، رفت درون آن، کارساز شد. عناد کارساز شد. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، عزیزان من، با فکر این حرفها را به خودتان بقبولانید. حالا زنش به او گفت که ما را که خلاصه کنف کردی. حالا دعا کن جوان بشویم با هم کیف کنیم. این یک دعا را هم کرد آن زن جوان شد، یک نگاه به او کرد، [دید] پیر و پاتال [است]، او را ول کرد و رفت. قرآن داد می‌زند؛ بلعم بی‌دین از دنیا رفت. چرا؟ تا آنجایی که نفرین به موسی نکرده بود، امر را اطاعت می‌کرد. نفرین که به موسی کرد، آن شد عناد. ما تمام باید در رهبری ولایت باشیم، عناد نداشته باشیم. عناد خدشه به ولایت می‌خورد. عناد ولایت را از دست ما می‌گیرد. چرا؟ عناد مقصد توست. تو می‌خواهی به مقصد خودت برسی. من دوباره تکرار کنم، این عمر و ابابکر مقصد داشتند، جنگ می‌کردند، نماز می‌خواندند، «لا اله الا الله» می‌گفتند، پیش پیغمبر می‌رفتند، همه این کارها را می‌کردند، اما لا به لای کارهایشان ...

بسم الله الرحمن الرحیم السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، من از شما خواهش می‌کنم، تمنا دارم یک قدری روی این عناد فکر کنید. عناد چیز خطری است. من درباره عناد راجع به ولایت اعلام خطر می‌کنم. والله، اگر شما مواظب این عناد نباشید، خدشه به ولایت می‌خورد. رفقای عزیز، قربانتان بروم، فدایتان بشوم، یک خدشه‌هایی است که به ولایت می‌خورد، این جبران‌پذیر است، یک خدشه‌هایی است جبران‌پذیر نیست. اگر شما یا بنده زنا کردم، ولایتم قطع می‌شود؛ اما توبه می‌کنم وصل می‌شود. یک وقت می‌بینی که عناد جوری است که نمی‌شود دیگر توبه کرد؛ اگر عناد را از خودتان دور نکنید. عناد به غیر گناه است، عناد به غیر معصیت است. شما ببین قوم‌هایی را که خدای تبارک و تعالی [عذاب کرد یا]، شهرهایی که زیر و رو شد، چه می‌گوید؟ می‌گوید که من اینها را به عذاب مبتلا کردم؛ اما آنها جزء طاغوت نیستند. این دو نفر عناد داشتند که جزء طاغوتند. چرا ما متوجه نیستیم؟ خدا رحمت کند حاج شیخ عباس تهرانی را، می‌گفت: هر به یک هفته، لااقل هر به یک ماه، یک خرده بنشینید فکر کنید. از دنیا فارغ شوی، فکر کنی. چرا میگویند زن آبستن فارغ شد؟ بابا، ما به دنیا آبستنیم، بیا فارغ شو. بنشین، فکر بکن. یک فکری برای ولایتت بکن. ببین، عناد اینها را به کجا رساند؟ طاغوت شدند. این به غیر عذاب است. دوباره تکرار می‌کنم که رفقای عزیز یک قدری روی این فکر کنند. اگر قوم عاد یا قوم لوط یا قوم ثمود یا این قوم‌ها را خدا می‌گوید عذاب کردم، اما چرا می‌گوید اینها، عمر و ابابکر، لعنت شدند؟ چرا؟ اینها عناد داشتند. گناه به غیر عناد است.

ببین رفقای عزیز من جدایش می‌کنم که خوب حالی‌مان بشود. عناد به غیر گناه است. گناه جبران‌پذیر است، می‌توانی توبه کنی، عناد توبه ندارد. حالا من به شما می‌گویم، ببین این دو نفر چقدر متوجه بودند. یقین داشتند که زهرا حبیبه خداست، یقین داشتند که پیغمبر می‌گوید ام ابیها است، یقین داشتند که [پیغمبر] می‌گفت زهرا عصاره خلقت است. چرا زهرا را کشتند؟ چرا زهرا را زدند؟ عناد داشتند. می‌خواستند به مقصد خودشان برسند. این دو نفر با خود پیغمبر هم عناد داشتند؛ یعنی با دین پیغمبر عناد داشتند. چرا؟ من الان روایت و حدیث می‌گویم که آقایان از من قبول کنند، نگویند از خودش می‌گوید، توی شک نیفتید. روایت صحیح داریم، بعد از اینکه این جنایت هولناک را کردند، زهرای عزیز را زدند، دست زهرا را شکستند، صورت زهرای عزیز را نیلی کردند، پر و بال زهرا را در ظاهر شکستند، پر و بال علی را در ظاهر شکستند، به مقصد خودشان رسیدند، حالا علی گریه می‌کند. والله، روایت داریم زهرای عزیز، اشکهای علی را پاک می‌کند. چرا علی گریه می‌کند؟ والله، از خجالت زهرا گریه می‌کند. می‌فهمد زهرای عزیز به واسطه علی آمده محسنش سقط شده، به واسطه علی صورتش نیلی شده، به واسطه علی بازویش شکسته است. علی، خجالت از زهرا می‌کشد گریه می‌کند؟ چرا ما نمی‌فهمیم؟ مگر آقا ابوالفضل پسر علی نیست؟ می‌گوید برادر، من را به خیمه نبر، یک عده‌ای از منبری‌هایی می‌گویند آقا ابوالفضل گفت من خجالت می‌کشم. نه، والله. سکینه گفته برو آب بیاور، رقیه گفته آب بیاور، حالا دستهایش جدا شده، سرش شکسته است. حالا ابوالفضل می‌گوید آن‌ها خجالت می‌کشند. چرا؟ می‌گوید آنها به من گفتند برو آب بیاور، من اینجور شدم؛ آن‌ها خجالت می‌کشند. برادر، من را به خیمه نبر.

حالا زهرا دارد اشکهای علی را پاک می‌کنند، می‌گوید: علی جان، پدرم رسول الله گفت؛ مظلومی را نوازش کنی ثواب دارد. آیا از تو مظلوم‌تر در عالم است؟ بابا جان، عزیز جان من، من برایتان روایت نقل می‌کنم. زهرا بیرون بود، آمد توی خانه، دید امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) زانوهایش را توی بغل گرفته، گفت: علی جان، چه شد آن قدرت و زور و بازویت که در خیبر را گرفتی، هفت قلعه را، روی هم ریختی؟ چه شد آن چیزی که یک شمشیر به عمر بن عبدود زدی؟ تمام شجاعان عالم از کیاست تو، از شجاعت تو می‌ترسیدند. چه شده؟ بابا جان من، عزیز من، گول بعضی مهندسها را نخورید که دارند یک حرفهایی می‌زنند. اینها عناد داشتند، با اصل دین طرف بودند. ببین، علی چه می‌فرماید؟ مؤذن اذان گفت، موذن گفت: «اشهد أن لا اله الا الله، اشهد أنّ محمداً رسول الله» گفت: زهرا جان، می‌خواهی این اسم باقی باشد؟ گفت بله، گفت: من و تو باید صبر کنیم، اینها می‌خواهند این اسم را بردارند. بفهمید عمر و ابابکر چیست؟ حالا تا یکی می‌گوید برادر، اینطور صلاح است، چه صلاحی است؟ رفقای عزیز گول نخورید. این دو نفر اصلاً می‌خواستند اسلام و دین و دیانت را از بین ببرند. چرا زیر بار ایمان نرفتند؟ چرا گفتند: «حسبنا کتاب الله»، کتاب خدا ما را بس است؟ چرا ایمان را قبول نکردند؟ ایمان، امر پیغمبر بود. ایمان علی است. چرا «الیوم اکملت لکم دینکم» را قبول نکردند؟ ببین، عناد اینها را به کجا رساند.

رفقای عزیز، فدایتان بشوم، بیایید اگر عناد دارید، [از وجود خود] بیرون کنید. عناد، بد چیزی است. عناد جوری است که حرف حق را ما قبول نمی‌کنیم؛ یعنی روی عنادمان داریم کار می‌کنیم. یک چیزی در مقابل ولایت علم کردیم، یک چیزی در مقابل خدا علم کردیم، یک چیزی در مقابل قرآن علم کردیم، آن مقصد ماست، آن عناد است. این را نداشته باش. عناد در دل ما رشد می‌کند. عناد رهبرش شیطان است، ولایت رهبرش خداست. الان شیطان خیلی پیش رفته است، خیلی رهبری‌اش پیش رفته است، علی‌الخصوص در آخرالزمان. عناد یک چیزی است که ولایت را کامل نمی‌پذیرد. اول عناددار این دو نفر بودند. اگر پا می‌شوی نماز شب می‌کنی، اگر جایی بیتوته می‌کنی، یک وقتی زیارت می‌روی، از خدای تبارک و تعالی بخواهید خدا عناد را از شما بگیرد، ولایت به شما بدهد. اگر عناد نباشد، پذیرفتن ولایت خیلی آسان است؛ یعنی ولایت آن جایی است که عناد نباشد. آنجایی که عناد است، آن یک مقصدی است، تو می‌خواهی به آن برسی. باز دوباره تکرار می‌کنم، تمام جنایتهایی که اینها کردند، می‌خواستند به مقصد خودشان برسند. مگر بنی‌عباس عناد نداشتند، اینها چه کار کردند؟ آقا امام حسین وقتی که شهید شد، اینها پا شدند، توی ده و دهکده افتادند، [گفتند:] بیایید حسین را کشتند، زینب را اسیر کردند، بیایید دفاع کنید. این بنده‌های خدا تمام از ده و دهکده ریختند، خلاصه کمک کردند بنی‌امیه را از بین بردند، بنی‌عباس سر کار آمد. جنایتی که بنی‌عباس کرد، بنی‌امیه نکرده است. چرا؟ تمام ائمه ما را بنی‌عباس کشته است. بنی‌امیه فقط امام حسین را کشته، تمام اینها را بنی‌عباس کشت. عناد [داشتند]؛ زیر بار حق نیامدند. اگر هم یک کارهایی می‌کردند، اینها منافق‌بازی بود.

حالا پدر خبیثش هارون، موسی بن جعفر را شهید کرده، حالا مأمون می‌خواهد ماست‌مالی کند؛ یعنی من آن نیستم. این بدتر از آن است، حالا می‌خواهد بگوید من آن نیستم. حالا آقا امام رضا را خیلی با احترام آورده، می‌گوید من می‌خواهم خلافت را به شما بدهم. ببین، عجب حرفی می‌زند؟ رفقای عزیز، من می‌گویم که حکومت غصب است، ببین اینجا من یک اشاره‌ای می‌کنم. حضرت به او گفت، اگر حکومت را خدا به تو داده، البته تو حق نداری خلافت به من بدهی. اگر خدا به تو داده، تو حق نداری به من بدهی. اگر به تو نداده، بگذار زمین. ببین می‌گوید بگذار زمین. اگر زمین بود، آقا امام زمان نایب معلوم می‌کرد. گفت: حالا بیا ولیعهدی را معلوم کن. اگر هم نکنی تو را می‌کشم. حالا قبول کرد. اگر یک کاری می‌کنند، اینها روی عناد است. من یک روایت دیگر بگویم، که این مطلب برای شما جا بیفتد. روایت صحیح داریم، اگر کسی متقی نباشد خدا هیچ اعمالش را قبول نمی‌کند. بروید بپرسید، قرآن هم راجع به متقی صحبت کرده است. شما بهتر از من می‌دانید متقی کیست؟ کسی که امیرالمؤمنین را به «الیوم اکملت لکم دینکم» قبول دارد، نه بنی‌عباس، نه این عمر و ابابکر، نه پیروانش اینها متقی نیستند. اگر دیدید اینها نماز می‌کنند، روزه می‌گیرند، جهاد می‌روند، تمام اینها به باد فناست؛ چون که اعمال را خدا از متقی قبول می‌کند. ببین، امام المتقین، امیرالمؤمنین چه می‌گوید؟ نمی‌گوید من امام همه‌ام، می‌گوید: امام المتقین، من امام متقی‌ها هستم. پس تمام اعمال اینها باطل است؛ چون که بنی‌عباس، عناد داشتند. از اول اینها پا شدند این هو، هو را درآوردند خلافت را بگیرند. این عناد است. چرا من می‌گویم آدم عناددار «لا اله الا الله» نگفته، محمد رسول الله نگفته، علی ولی الله نگفته؟ [چون] این که دارد می‌گوید عادتش است. رفقای عزیز، بیایید اگر عناد توی ما است بیرون کنیم. عناد خیلی بد چیزی است.

عناد توی زنها بیشتر از توی مردهاست. می‌داند این برحق است [اما اعتنا نمی‌کند]. من اینجا یک اشاره‌ای بکنم. جوانان عزیز، قربانتان بروم، فدایتان بشوم، این خانمی که الان به شما می‌گوید سر به پدر مادرت نزن، این یک ظرف بنزین برداشته است، دارد به خودش می‌ریزد، متوجه نیست. چرا؟ اگر شما سر به پدر و مادرت نزنی، سر به خواهرت نزنی، اینها یک آه می‌کشند، آن آه دامن‌گیرت می‌شود. ببین، آه چیست؟ ببین، یک آه زهرای عزیز کشیده، ستونها از جا حرکت کرد، مدینه از جا حرکت کرده. نفرین نکرده، یک وقت پدر شما نفرین به تو نمی‌کند، آه می‌کشد. این خواهر عزیزت اگر نروی یک سر به او بزنی آه می‌کشد. چرا به تو می‌گوید اگر صله رحم نکنی، سی سال عمرت کم می‌شود؟ اگر بکنی سی سال عمرت زیاد می‌شود؟ چرا می‌گوید هفتاد سال بوی بهشت [از کسی که صله رحم نمی‌کند] می‌رود؟ من در یک صحبت‌هایم گفتم، بوی ولایت می‌آید. مگر آنجا آشپزخانه است که غذا درست کرده باشند. آنجا که چیزی نیست. آنجا مؤمن اراده می‌کند این مرغ پخته می‌شود، گوارایش می‌شود. اراده می‌کند درست می‌شود. به اراده مؤمن این پخته می‌شود. به اراده مؤمن این میوه جلو می‌آید؛ یعنی آنجا همه‌اش روح است، جسم که نیست. توجه بفرمایید! حالا این پدر و مادر یک آه می‌کشد. قربانت بروم، جوان عزیز، یا خدای نکرده فقیر می‌شوی یا به یک دردی مبتلا می‌شوی.

والله، من یکی را سراغ دارم، این مادرش اشک می‌ریخت، گریه می‌کرد، می‌گفت: من قواره بچه‌ام را می‌خواهم ببینم. خب، می‌گفتند نرو. درست است؟ آقا، یک دفعه این جوان مریض شد و سل سینه گرفت و با ما هم یک خویشی داشت. من روانه‌اش کردم رفت مریض‌خانه شوروی. ایشان خلاصه بهتر شد. وقتی آمد من همه زن و بچه‌اش را بردم آنجا، آقای دکتر تشریف دارند. خلاصه، ضد سل به اینها زدند؛ اما چه شد؟ این خانم شوهرش را از پدر و مادر جدا کرد، حالا به این آقا گفتند دیگر پیش خانمت نمی‌توانی بروی. حالا چه کند؟ عزیز من، فدایتان بشوم، مردان عزیز، خانمهای عزیز، بیایید حرف من را بشنوید. همین‌طور که [مادر شوهرش را فرزندش] جدا کرد، [شوهرش] از او جدا شد. سالهای سال از او جدا بود. حالا این خانم نمی‌دانم بعد از عروس گرفتن، داماد گرفتن، که نمی‌تواند شوهر برود. جدایش کرد، جدایت می‌کند.

حالا من یک چیز دیگر می‌خواهم بگویم. خانم عزیز که می‌گویی سر به مادرت نزن، سر به پدرت نزن، خانه خواهرت نرو. والله، من به بچه‌هایم گفتم. گفتم: بابا، من به شما بگویم من توی قبر هم حالی‌ام است، متوجه‌ای؟ سر به خواهرتان بزنید. این خواهر وقتی که داداشش می‌رود، این سرفراز پیش شوهرش می‌شود. می‌گوید: داداشم آمد اینجا، سراغ شما را هم گرفت و احوال‌پرسی کرد و این دلش خوش می‌شود. دل آن که خوش شد، دل ولایت خوش می‌شود، دل آن که خوش شد، دل دوازده امام، چهارده معصوم خوش می‌شود. چرا این را متوجه نیستیم؟ حالا من می‌خواهم به این خانمها بگویم، من یک چیز کلی می‌گویم، من به دینم قسم، به ایمانم قسم، [به صورت] کلی حرف می‌زنم. یکی نگوید که به من می‌گوید. نه، اگر بگوید به من می‌گوید، به من تهمت زده است. این خانم عزیز مگر خودش یک وقت مادر شوهر نمی‌شود؟ همین‌طوری که تو نمی‌گذاری شوهرت برود، فردا پسرت را هم نمی‌گذارد بیاید ببینی. یک چشمت خون می‌شود، یکی‌اش اشک. چرا نمی‌گذاری برود سر به پدر و مادرش بزند؟ مگر من بی‌خودی حرف می‌زنم؟ امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) می‌فرماید: هر کاری برگشتش به خودت است. تو همین‌طور که نمی‌گذاری آن برود، پس فردا، عروست نمی‌گذارد بیاید نگاه به تو بکند. این بچه‌ای که دو روز تو او را نبینی، درهم، برهم می‌شوی، نمی‌گذارد بیاید او را ببینی. آنوقت یک چشمت خون می‌شود، یک چشمت اشک. مواظب باش!

خانم عزیز، بیا عناد نداشته باش. [می‌گوید:] من رفتم آنجا، نمی‌دانم مادرت اعتنا نکرده است! ما وقتی می‌خواستیم داماد بگیریم، گفتم: من دو تا حرف دارم، دو تا حرفم همان هست. یکی هر کسی آمد به تو حرف زد، حرف ما نیست، من بخواهم بزنم خودم به تو می‌زنم. یکی وقتی می‌خواهی بیایی خانه ما، خانه ما یک خرده حال ندارد، تو داماد من نیستی، تو بچه منی، برو سر یخچال چیز بردار بیاور. توقع نداشته باش که زن من تا در حیاط بیاید پیش‌بند برای تو بزند. حالش را ندارد. این دو تا را توی گوشش کردم، ما هیچ اختلافی نداریم. اتفاقاً این دو تا حرف را شنید. حالا پدر جان من، عزیز جان من، خانم عزیز، تو که ادعا می‌کنی من پیرو زهرا هستم، چرا عناد داری؟ اگر تو به واسطه اینکه مادر شوهر احترامت کرد، خواهر شوهر احترامت کرد، تو به واسطه احترام آن‌ها را می‌خواهی؟ بیا به واسطه خدا بخواه. والله، من به یکی خدمت کردم، یک خدمتی کردم، از اقوام ما بود، این بنده‌زاده بزرگتر گفت که ایشان نمی‌دانم سرش نمی‌شود، خانمش نمی‌دانم قبول ندارد. گفتم: به دینم قسم، دلم می‌خواهد این زن یکی دو سه تا فحش به من بدهد، این دو تا فحش به من بدهد. گفت: چرا؟ گفتم: اگر یک خرده‌اش محض این بوده، آن هم برود کنار، همه‌اش محض خدا بشود. خانم عزیز، آقای عزیز، تو باید اینجور باشی. من حالا اینقدر بی‌غیرت هستم که بخواهم کسی فحش به من بدهد؟ نه، می‌خواهم این گَل و گوشه‌اش، اگر یک خرده محض این بوده یا محض این بوده اصلاح شود.

بیا خانم عزیز، پدر عزیز، جوان عزیز حرف بشنو. چرا به تو می‌گوید که به قرآن نگاه کنی ثواب دارد؟ به مکه نگاه کنی ثواب دارد؟ [البته] به آن مکه‌ای که نگاه به زایشگاه علی بکنی. به سنگ و کلوخ [نگاه کنی] که ثواب ندارد. این همه کوه برو نگاه به او کن. اگر می‌گوید به مکه نگاه کند، مبنایش این است به زایشگاه علی نگاه کنی. ما کجاییم؟ آنوقت می‌گوید به روی پدر و مادر هم نگاه کن ثواب دارد. به قرآن هم نگاه کن ثواب دارد. اینقدر پدر و مادر را خدا بالا برده؛ برده پیش مکه، پیش قرآن. اینقدر خدا پدر و مادر را برده بالا. بیا اطاعت کن. حالا نروید با خانمهایتان تند حرف بزنید. حالی‌شان بکن. خانم عزیز، تو می‌گویی نرو به مادرت سر بزن یا به پدرت سر بزن، یا به خواهرت سر بزن، یا به صله رحم سر بزن، من را بیچاره می‌کنی، تو بیچاره می‌شوی.

خانم عزیز، بیا زن زهیر بشو. چرا پیرو شیطانی؟ ببین، این زن چه کرده؟ خودش را فانی کرده. تو عناد داری این برود تا آنجا یک سر به پدر و مادرش بزند، ببین زن زهیر، اسیر شد. حالا امام حسین پی‌اش روانه کرده، البته زهیر پی امام حسین نمی‌آمد. ببینید اخبار دارد، روایت دارد، زهیر در کوفه یک کاری داشت، عثمانی بود. به هوایی که آقا امام حسین می‌آمد، این هم می‌آمد دزدها او را نزنند. وقتی به خیمه امام حسین می‌خورد، این هم خیمه آنطرف‌تر می‌زد، کاری نداشت که، عثمانی است. امام حسین با جاذبه ولایت دید این عناد ندارد؛ یعنی می‌خواهد بفهمد. من به قربان آن اشخاصی بروم که عناد ندارند. ولایت تحویلتان می‌گیرد، رستگار می‌شوید. امام حسین دید زهیر عناد ندارد، پی‌اش روانه کرد. وقتی پی‌اش روانه کرد، یک دفعه تکان خورد. آن زن استقامت به او داد. گفت: زهیر چیست؟ پسر پیغمبر است که پی‌ات روانه کرده است. برو ببین چه می‌گوید؟ آمد. ببین، چقدر امام حسین صاف حرف می‌زند. بیایید به این صورت بشوید، عناد نداشته باشید، با مردم منافق بازی نکنید. گفت: زهیر، ما کشته می‌شویم. اگر تو سمت ما بیایی، من قول بهشت به تو می‌دهم که در بهشت جایت باشد. گفت: به دیده منت. فوراً زهیر حاضر شد. گفت: حسین جان، من بروم یک جوری زنم را راضی بکنم برود. من به قربان خاک کف پای یک هم‌چنین زنی، گفت: زهیر، من را هم ببر. اینطور شد، حسین ضمانت بهشت را کرد، من را هم ببر، زهرا ضمانت بهشت من را بکند. حالا آمده امام حسین ضمانت کرد. بابا جان من، حالا زن زهیر که یک عمری در بیراهه بوده، عثمان را قبول داشته، حالا عناد ندارد. این زن و مرد به کجا رسیدند؟ خانم عزیز، بیا شوهرت را به اینجا برسان. چرا خودت را ناراحت می‌کنی، این را ناراحت می‌کنی؟ اگر تو شوهرت را ناراحت کردی، این شوهرت ولایت دارد، ولایت را ناراحت کردی. اگر راضی نباشد، هیچ عبادت تو قبول نیست.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه