عبادت، انبیاء، مجلس ولایت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

عبادت، انبیاء، مجلس ولایت
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1389-05-28

السلام علیک یا ابا عبد الله، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اصحاب الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

در این خرمن حسینی هر کسی باید خوشه ای سبز چیند؛ یکی افطاری بدهد، یکی حرف بزند، یکی وقتش را اینجا نشسته صرف ولایت کند. الان بعضی آقایان کارهایی دارند وقتی خودشان را صرف اینجا می کنند. از دوست عزیزم خواستم خواستی بروی، برو اما خوب ایشان باز بالاخره احترام کردند. امیدوارم هر کسی ولایت را احترام بکند، در دنیا و آخرت خدا احترامش کند (صلوات)

آقایانی که چند سال است که در این جلسه بودند، من روی سخنم با اینها نیست؛ روی سخنم با افرادی است که خب، یک وقت سوالهایی می کنند. یکی سؤال عبادتی هست که می کنند. عبادت خیلی مهم است؛ یعنی می‌خواهم بگویم عبادت یعنی دعوت خدا است که خدا از بعضی اشخاص دعوت می‌کند.

امام سجاد زین‌العابدین است: [می‌فرماید:] «أنت زین‌العابدین» در صورتی که آن‌ها عبادت نمی‌کنند که مزد بخواهند؛ اما خب، حالا عشق‌بازی می کنند. خیلی عبادت مهم است. ما عبادت را همین‌جور می‌دانیم؛ اما مطلق نمی دانیم. حرف من سر این است؛ یعنی مطلق نیست. مثلاً الان شما ببین، کربلا می‌روید، چقدر [ثواب] هست، یا یک «لا اله الا الله» بگویی رستگار می شوی. روایت داریم یک صلوات بفرستیم (صلوات) خدا می‌گوید: ای ملائکه برای او صلوات بفرست. عزیز من، آن صلواتی که ملائکه می‌فرستد، آمرزیده می‌شوی. پس عبادت خیلی مهم است. یا خدمت پیغمبر آمدند، گفت: آقا، من از طرف قومم آمدم، ما چه کار کنیم؟ گفت: یک «لا اله الا الله» بگویید. من در نوار «لا اله الا الله» گفته‌ام، دیگر نمی‌خواهم بگویم. الان می‌خواهم ارزش عبادت را بگویم.

من شاید روزی دو هزار ذکر می‌گویم؛ اما این تسبیح [را] به روح شهدایی که از زمان آدم از دنیا رفته‌اند، به روح پنج تن، روح دوازده امام، خدا می‌داند به سلامتی شما همین‌طور می‌گویم و هدیه می‌کنم. من خودم نماز شب می‌کنم. من خودم نماز امام زمان می‌کنم. من کی می‌گویم عبادت نکنید؟ من خودم عبادتی هستم؛ اما من عبادتی با ولایتم. تمام حرفهایی که ما داریم می‌زنیم، [منظورمان این است که] عبادت صحیح است؛ اما ولایت صحیح‌تر است. قبولی عبادت، ولایت است.

پس شما باید عبادت کنید. حالا الحمد لله، شکر رب العالمین، تمام شما هم عبادتی هستید هم ولایتی. تمام عبادت شما قبول است. اگر من می‌گویم، [منظورم] کسانی [است] که توی جلسه تشریف‌فرما شدند؛ یعنی جدیداً آمدند [می‌باشد]. ان‌شاءالله قدم‌هایشان در صراط نلرزد. من الان روی سخنم با اینها است.

اگر کسی خلاصه یک قدری حرفی می‌زند،[باید توجه کنید] الان اینجا من دارم حرف می‌زنم؛ دلم می‌خواهم یک قدری توجه بفرمایید؛ مثلاً اویس عبادت می‌کرد. چقدر عبادت می‌کرد؟ یک شب سجده می‌کرد، یک شب رکوع داشت، یک شب سجود داشت؛ اما [قبولی] این عبادتها همه‌اش این است که وصل به ماوراء باشی. ماوراء، علی بن ابی طالب است. (صلوات)

ما آمدیم می‌گوییم آقا جان، روح عبادت، ولایت است. عبادت خیلی مهم است. من اگر بخواهم بگویم، اینقدر می‌گویم که نگو که بفهمی عبادت چقدر مهم است. من الان دارم می‌گویم نماز شب خوب است. خوبی‌اش برای این است که چهل تا مؤمن را دعا می کنی، یا خوبی‌اش این است که از خانم‌ها، یک خرده کنار می روی، می‌گویی: خدا من کنار رفتم، [می‌خواهم] با خدا حرف بزنم.آن عبادت خیلی مهم است. آن عبادت، به دینم قسم، اتصال به ماوراء بود.

ما نمی‌گوییم عبادت نکنید. حالا من نمی‌خواهم اهل تسنن را بگویم یا خوارج را بگویم، من حوصله این حرفها را ندارم. خودتان این حرفها را می‌دانید. من الان حرفم با شماست. توجه می‌فرمایید؟ آن‌وقت خود شما باید در این حرفها خرد شوید. من دارم می‌گویم: مقصد دنیاست. حالا خودت آنجا نشسته‌ای، برو توی خوارج، برو توی نمی‌دانم اهل تسنن. ما اینها را به شما گفتیم. آخر، ما چه چیز به شما بگوییم؟ خودتان هم می‌دانید. الان حرف من با اینها است [یعنی کسانی که جدیداً آمده‌اند] که می‌گویم اینها را من زدم.

این یک، دوم اینها به من اشاراتی کردند که شما قدری انبیاء را کوچک قرار می‌دهی. خیلی من ناراحت شدم. آخر، من چه کسی هستم که کسی را بخواهم تأیید کنم و یا تکذیب کنم؟ تو یکی از نفهمی‌ات همین است. من آخر چه کاره‌ام؟ آدم بدبخت، یک آدمی که پا می‌شوم، به خدا می‌گویم: خدایا، کار کود انسانی را با من بکن، من را حالی به حالی کن؛ من اینقدر محتاجم. من می‌توانم انبیاء را کوچک کنم؟ این حرفها را من فکر می‌کنم، می‌زنم. عزیز من، تو نمی‌فهمی! مگر ممکن است ما انبیاء را بفهمیم. ما ولایت را نمی‌فهمیم؛ به دینم، انبیاء را هم نمی‌فهمیم. روی فکر خودمان یک دفعه یک حرفی می‌زنیم.

اینقدر نوح محترم است که کسی حرفش را نشنود، [خدا] تمام را زیر گل کرد. حرف لوط را نشنیدند، هشت شهر را زیر و رو کرد. انبیاء یعنی این. مگر کسی می‌تواند انبیاء را کوچک کند؟ عزیز من، چه چیزی داری می‌گویی؟ ما آمدیم می‌گوییم انبیاء مطلق نیستند، اینها هم خلق هستند. این دوازده امام، نور خدا هستند. این‌ها از نور خدا خلق شدند؛ [اما] آن‌ها خلقند و از [نسل] آدمند. یک نفر آمده می‌گوید تو آقا ابوالفضل را حجت خدا بدان. تو نفهمی! من اگر به حرف تو بروم، از تو نفهم‌تر هستم. آقا ابوالفضل محترم است. امام صادق می‌فرماید: تمام شهداء غبطه به عمویم می‌خورند. عمویم بال دارد. من عقیده‌ام این است که بعد از دوازده امام، چهارده معصوم، آقا ابوالفضل هست. تو اصلاً ماوراء حالی‌ات نیست که این حرفها را می زنی. من پاره‌وقتها می‌گویم حرفهایی می‌زنید، بعضی‌ها نمی‌کشند. من فدای ابوالفضل بشوم. به قربانش بروم، پایش را می‌بوسم که تشخیص داده است. لای شما هست. تو چه حرفهایی می‌زنی؟ بابا، بگذار بکشید که من بالاترش را برایتان بگویم. حرف خیلی بالاتر است. هم راجع به انبیاء بالاتر است، هم راجع به آقا ابوالفضل بالاتر است. خیلی بالاتر است.

چرا این حرفها را گوشه و کنار می زنید؟ دوباره گفتم: به دینم قسم، ما ولایت را نشناختیم، انبیاء را هم نشناختیم. [انبیاء] اینقدر محترم هست [که وقتی] به حرفش نرفتند شهرها زیر و رو شد، دنیا را آب گرفت، [مردم را] غرق کرد. چون به حرف این [انبیاء] نرفتند. مگر بچه نوح غیر مردم است که گفت: «إنک لیس من اهلک»؟ [حالا خدا] به نوح می گوید: اگر این را بخواهی، از ظالمین هستی. آن کسی که [بخواهد] این حرفها را بفهمد، اول باید اهل دنیا نباشد، بعد حواسش این طرف و آن طرف نباشد، بعد باید شب و نصف شب از خدا بخواهد، خدا هدایتش کند.

من به آن آیت الله گفتم، آقا جان، حرف خیلی هست، شما باید مبنایش را بفهمید. چه کسی می‌تواند اینها را چه کار کند؟ ما آمدیم می‌گوییم این است. خب، حالا صبر کن ببینم. من می‌خواهم با شما حرف بزنم. حدیث کساء را خوانده‌اید؟ خدای تبارک و تعالی می‌گوید: من محض این‌ها خلقت را خلق کرده‌ام. [آیا] به ابراهیم می‌گویم من محض تو کردم؟ به نوح می‌گوید محض تو کردم؟ به آدم می‌گوید من محض تو کردم؟ چرا بدبخت بیچاره، این حرفها را که نمی فهمی می زنی؟ تو باید در ماوراء باشی و از ماوراء بیایی، حرف رسول الله را بزنی، حرف امیرالمؤمنین را بزنی. از ماوراء باید حرف پیغمبران را بزنی، نه حرف خودت را بزنی. تو اشتباه‌کاری! چرا [آقا ابوالفضل] می‌گوید: تا زنده‌ام حامی دینم، دینم حسین است؟ او دینش حسین است. (صلوات)

پس قربانت بروم، حسابش را کن؛ اگر نوح نباشد همه عالم فروریزان می‌شود؟ اگر ابراهیم نباشد همه عالم فروریزان می شود؟ نه، آنها به نسبت خودشان مقامی دارند. آن‌وقت که هنوز پیغمبر، امیرالمؤمنین را بر روی دست نیاورده بود، حجت نوح بود، حجت ابراهیم بود. همینطور که امیرالمؤمنین حجت است، [انبیاء] البته نه حجت تمام خلقت، حجت زمان خودشان بودند.

قربانتان بروم، شما مثلاً یک مهندس را با یک عمله که دارد گاو می‌چراند، یکی حساب می‌کنی؟ گفتم دیگر، حالا حرف نداری تو؟ حالا نروید بگویید انبیاء را گاوچران کرد! آخر، شما از این حرفها می‌خواهید دربیاورید. نه بابا، می‌خواهم بگویم هر کس یک مقامی دارد. (صلوات) مقام پیغمبر به جای خود، مقام امیرالمؤمنین به جای خود. قربانتان بروم، باید در ماوراء فکر کنید. قربانتان بروم، ما داریم حرف خدا را می زنیم، ما داریم حرف پیغمبر را می زنیم، حرف دیگری که نمی زنیم. خب، گفتم، دوباره تکرار می‌کنم: آنها خیلی والا مقام هستند. شما حسابش را بکن، به یک حرف این [نبی] نرفتند، تمام دنیا را پر از آب کرد و خفه کرد. پس قربانتان بروم، اینها همه درست است؛ اما من می‌خواهم به شما بگویم خدای تبارک و تعالی فرق گذاشته، من هم فرق می‌گذارم. من حرف آن‌ها را می زنم.

من برای رفقایی که تازه آمدند، گفتم. این رفقا که چندین سال است در جلسه آمده‌اند. الان هم گفتم: من خواهش می‌کنم، تمنا می‌کنم، اگر من یک حرفی زدم که دیدید یک قدری اینطوری هست، بیایید به من بگویید، من قبول می‌کنم. شما که خیلی والا مقامید. به دینم، من هر کدام از شما را از دنیا بیشتر می‌خواهم؛ چون که دنیا را می‌گوید: استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است. شما را می‌گوید ولایت دارید. من نمی‌خواهم تملق بگویم. من اهل تملق نیستم؛ اما من اهل تفکر هستم. آخر، من اینقدر شما را می‌خواهم، شما باید خودتان این مجلس را اداره کنید.

الان به دوست خودم گفتم اگر الان یکی در مجلس حرفی می زند، ما نباید این اینجوری است و اعراض کنیم. نه، ما باید با این حرف بزنیم، [بگوییم] بابا، این اینجوری است، آن اینجوری است. اگر که می‌داند جواب دهد، اگر نمی‌داند، چیز بشود. ما باید توی خودمان مطالعات داشته باشیم، نه مبارز باشیم، مطالعات داشته باشیم. من افتخار می‌کنم که بگویید. اصلاً می‌خواهم این را به شما بگویم: مجلس همه جوری تویش هست. من نمی‌خواهم یک حرفی بزنم به شما جسارت بشود. من از شما خیلی می‌ترسم. به دینم، راست می گویم. شما یک چیزهایی را یک دفعه نمی‌کشید، یک چیز را که من بگویم خب، می‌گویید درست نیست.

مجلس پیغمبر هم همه جوری تویش بوده است. مگر عمر و ابابکر نبودند؟ پس سلمان بگوید چون این‌ها هستند، من بروم دیگر؟ اشتباه است. تو خودت یک اسوه‌ای هستی، تو خودت یک پایه‌ای هستی. از این حرفها همیشه بوده است. شما باید این مجلس را دنیا حسابش کنید، نه مجلسی که دور هم نشستید. شما باید مجلس را دنیا حساب کنید. دنیا همه جور بوده؛ اینجا هم همین‌طور است، نه اینکه ترک کنید. خب، آنهایی که ترک کردند، به چه چیزهایی گرفتار شدند؟ متوجه هستید یا نه؟

من یک حرفی زدم، یادت رفت بگویی. من یک نفرینی کردم، گرفتار نشوید. هر کدام از شما باید مجلس باشید؛ یعنی الان این آقا نیامده است، انگار مجلس نیامده است. این نیامده، انگار آن نیامده است. شما از آنجا که دارید [می‌آیید، باید بگویید:] زهرا جان، آمدیم تو را یاری کنیم. زهرا جان، تو سوار الاغ شدی، رفتی با پهلوی شکسته، با صورت نیلی، گفتی شاید این جلسه بنی‌ساعده درست نشود، این [اگر هم] درست شود، مردم گمراه نشوند. والله، بالله، این جلسه همان جلسه‌ای است که زهرای عزیز می‌خواهد. افتخار به شما می‌کند. قربانتان بروم، شما تحمل داشته باشید. دوباره تکرار می‌کنم، یکی چیزی گفت، این حرفها دیگر هست، شما خودت آن نباش. شما خودت عالم بین باش.

قربانتان بروم، فدایتان بشوم، شما امید من هستید. من چندین سال است که دارم حرف می زنم. چیزی از شما خواستم؟ توقعی از شما داشتم؟مدام گفته‌ام من را احترام نکنید. من شما را احترام می‌کنم، شما نکنید. چرا؟ احترام من این است که این جلسه را با چنگ و دندان حفظ کنید تا ان‌شاءالله امیدوارم برسد به دست وجود امام زمان. هر کدام از شما که بروید، یک تزلزل داشته باشید، به دینم، به آیینم، یک ضربه به قلب من می‌خورد.

ببین، امام حسین چه می‌گوید؟ می‌گوید: اشک شما من را شفا می دهد؛ یعنی شمشیرهایی را که به من زده‌اند را شفا می‌دهد؛ یعنی که من را بخواهید. امام حسین همین را می‌گوید. امام حسین می‌گوید: من را بخواهید و برای من گریه کنید، [من را] شفا می دهد. شما هم اگر پایدار در این جلسه باشید، من را شفا می‌دهید. (صلوات)

خدایا، این حرفها را که زدیم، یا امام زمان، ما امر تو را اجرا کردیم. ما مقصدی نداریم. من خودم شبها که می‌شود بدبختی خودم را اظهار می‌کنم. اصلاً من هیچ چیز هستم. نه که بگویم چیزی هستم، اصلاً هیچ چیزی هستم. هیچ چیز که دیگر ریا نمی کند، هیچ چیز که احتیاج به جایی ندارد. من هیچ چیز هستم؛ اما خدایا، این رفقای من را چیز قرار بده.

خدایا، این حرفها در عروق بدن این‌ها تزریق بشود.

خدایا، استقامت به اینها بده.

خدایا، سخی هستند، سخاوتشان را بیشتر کن.

خدایا، تو را به حق امام زمان قسمت می‌دهم، این رفقای من را پادار کن، پایدار کن.

خدایا، این‌ها الان می‌فهمند که زهرای عزیز از دست این‌ها رضایت دارد. خدایا، رضایت را تا آخر برسانیم به دست مبارک امام زمان. (صلوات)

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه