عالم الست، دنیا، برزخ، قیامت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

عالم الست، دنیا، برزخ، قیامت
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1376-09-26

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، قرآن ترجمه دارد. شما الان حساب می‌کنی، یک عالمی می‌آید این قرآن را ترجمه می‌کند، آن آقا هم ترجمه می‌کند. وقتی ابعادش را پیش هم گذاشتی، می‌فهمی ترجمه‌های قرآن فرق دارد. من از همه حضار محترم خواهش می‌کنم توجه بفرمایند. یک وقت خدمتتان عرض کردم که سه نفر بودند از قراء قرآن، اینها قرآن تفسیر می‌کردند. امام صادق، رئیس مذهب ما، روانه کرد پی اینها، از اینها سوال کرد که آن چیزی که خدا در قرآن می‌گوید من بر شما منت گذاشتم، از شما سؤال می‌شود، بازخواست می‌شود، چه کردید [چیست]؟! یکی گفت که اگر یکی گرسنه باشد، سیرش کنیم، اگر یکی تشنه باشد، آب به او بدهیم. یکی گفت یکی محتاج باشد، [احتیاجش را برآورده می‌کنیم] یعنی اینها خیلی در مقابل خدا ارزش دارد. حضرت فرمود که من از شما سوال می‌کنم که اگر شما کسی را سیراب کردی، منت سرش می‌گذاری؟ گفت: نه، یکی گرسنه بود، سیرش کردی منت سرش می‌گذاری؟ گفت: نه. گفت: یکی چیزی نداشت، چیز به او دادی، منت سرش می‌گذاری؟ گفت: نه! گفت: پس شما خدا را از خودتان کوچک‌تر کردید. خدای تبارک و تعالی منت ولایت را می‌گذارد؛ نزد شما گذاشتم، ولایت دادم؛ یعنی ولایت ما اهل بیت. پس بنا شد خواستم این را به شما بگویم که آمادگی پیدا کنید، آمادگی هم داری که اگر آدم یک چیزی شنید، بدانی توی عالم هست. حالا مهندس‌ها هر کدام یک جور از این حرفها برداشت می‌کنند. حالا می‌خواهم خدمتتان عرض کنم، توجه بفرمایید.

خدای تبارک و تعالی ذرات ما را خلق کرده، بعد به ذرات گفت: «من ربک»؟! عده‌ای گفتند: لبیک، عده‌ای حرف نزدند، عده‌ای مخالفت کردند. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، توجه بفرمایید. ذرات خودش یک چیزی است، خودش یک ادراکی دارد، یک شعوری دارد که آن در مقابل خدا، در مقابل امر خدا حرف می‌زند. حالا ما یک اشاره‌ای کردیم، اگر بخواهیم اصلش را خدمتتان عرض کنیم، [این است:]

حالا خدای تبارک و تعالی اراده کرد که این ذرات را توی این دنیا بیاورد؛ این ذرات را به کمال برساند. گفتیم آن که «لا» گفت؛ آنها کافران هستند، آنها که لبیک گفتند آنها کنار رفتند، آنها هستند که اطاعت می‌کنند، حالا هم می‌کنند. آنهایی هم که حرف نزدند، اشخاصی هستند که می‌آیند، من بعد به اسلام می‌پیوندند. حالا این ذرات را خدای تبارک و تعالی، روی آن ابعادی که خودش دارد، (خیلی چیزهاست که خودش دارد. ما که نمی‌فهمیم) توی جو خلقت آورد؛ به نباتات تدبیرش کرد؛ آن‌وقت، پدران ما خوردند، آن را که خوردند، این نطفه شد، آمد در رحم مادران ما، وقتی آمد، این به اصطلاح تولید نسل شد؛ یعنی بچه شد، چطور بچه شد؟! سر چهار ماه و ده روز. ببین، آقا جان، من چه چیزی به شما می‌گویم. این ذرات اولش نطفه بوده، چیزی که نبوده! حالا وقتی آمد آنجا، قرار گرفت، بعد چهار ماه و ده روز، این خلاصه یک انسان شد؛ خدا دست به او داد و پا به او داد و چشم به او داد و همه چیز به او داد. به چه چیزی داد؟ به ذرات. این خودش شد یک وجودی. حالا این بعد از نه ماه و نه ساعت، اینجور که مهندس‌ها به ما می‌گویند آمده توی دنیا. حالا این یواش، یواش رشد می‌کند، رشد کرد می‌رسد به تکلیف. وقتی به تکلیف رسید، حالا خدا حکم رویش می‌گذارد، باید اطاعت کند. این چیست؟ اگر ما این را متوجه نشویم حرف من خیلی جا افتاده نمی‌شود؛ اول باید این را متوجه بشوید. این ذرات است، دارد رشد می‌کند. ذرات است که خدا پا به او داد، دست به او داد، چشم به او داد، دارد رشد می‌کند. حالا تکلیف آمد روی دوش ذرات. حالا باید امر را اطاعت کند.

حالا این ذرات چطور امر را اطاعت کند؟ خدا که ارتباط ندارد؛ خدا برایش پیغمبر روانه کرده است، نبی روانه کرده است، صد و بیست و چهار هزار نبی روانه کرد، باز مخالفت کردند. می‌بینید که با نوح مخالفت کردند، با عاد مخالفت کردند، باز خدای تبارک و تعالی چه کار می‌کند؟ آنها که مخالفت کردند، به عذاب مبتلا شدند. باز دو مرتبه خدای تبارک و تعالی هنوز اینها را رها نمی‌کند. حالا آمده چه کار کرده؟ آمده برای ذرات یک پیغمبری برانگیخته کرده؛ یعنی محمد بن عبدالله. حالا «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی» به کل آنها نازل کرد، گفت: این را اطاعت کن. حالا اینها یک کمی اطاعت کردند، باز پیغمبر هم که می‌خواست از دنیا برود چه گفت؟ گفت: علی را اطاعت کنید؛ یعنی ولی خدا را. حالا اگر ما ولی را اطاعت کردیم، ما ذراتیم دیگر، خب، کارمان درست است. یک عده‌ای هستند که اینها [اطاعت] نکردند؛ اما بد هم نمی‌گویند، یک عده‌ای هم مخالفت کردند که دو مرتبه هم خدا گفت: بعد از رسول الله، اینها کافرند.

حالا من همه این حرفها که زدم منظور دارم. یک عده‌ای، همه توی این حرف ماندند؛ اینها همه صحبت است، اصلش یک چیز دیگر است. حالا اینها آمدند اطاعت کردند. اینها که اطاعت کردند شیعه شدند؛ یعنی متقی شدند؛ یعنی خدا اعمالشان را قبول می‌کند. رهبر متقی کیست؟ امام المتقین. یک عده‌ای کافر شدند، نجس شدند، یک عده‌ای بین، بین هستند. حالا این آقا که اینجوری است از دنیا می‌رود. اینجاست که باید توجه بفرمایید. حالا این آقا از دنیا می‌رود. حالا که از دنیا رفت، داریم هم که ابراهیم به خدا گفت اینها را چطور زنده می‌کنی؟ گفت: چهار تا مرغ بکوب و صدایشان بزن، می‌آیند. این چیست خدا زنده می‌کند؟ آدم خیلی باید اینجا را بکشد! چه چیزی را زنده می‌کند؟ این پوکه را زنده می‌کند؛ مثل یک شمشیری که اینجا غلافش هست. آنکه خودش است. شما وقتی مردی، خود ذراتی آنجا می‌روی. حالا که آنجا رفتی، اصلاً خودت یک چیزی هستی؛ چون که خدا می‌گوید اشرف مخلوقات. این خیلی مهم است. اگر این که اینجا هست، اینجا هست؛ پس چه کسی توی بهشت است، چه کسی تو جهنم [است]؟! پس این کیست می‌آید با شما حرف می‌زند؟ پس این کیست که می‌گوید جایم خوب است، جایم بد است؟! پس اینها توی جهنم چه کسانی هستند؟ این که نیست! این پوکه است. این پوکه تو است. این مثل شمشیری است که اینجا غلافش است. این، آن نیست. این همان بود که هست. آن خودش دست دارد، خودش پا دارد، خودش چشم دارد. همه چیزها را خدا به ذرات داده، ذرات رشد کرده است. توجه بفرمایید. ذرات خودش یک موجودی است، خودش است؛ نه اینکه اینجاست، آن توی جلد این بوده؛ یعنی دست شما، پای شما، جلد ذرات است. چرا ما متوجه نیستیم؟

حالا اینها می‌روند آنجا، هست. خود امیرالمؤمنین [می‌فرماید:] روایت بگذارم رویش، صدایشان زد، در چه حالی هستید؟ گفت: یا علی، آنها که دادیم، اینجا به آن رسیدیم. این که می‌گوید صدقه می‌دهی، صد تا اینجا به تو می‌دهد، هزار تا آنجا، می‌گوید هزار تایش هست. اینکه می‌گوید یک حاجت برادر مؤمن برآوری، [ثواب] هفتاد حج، هفتاد عمره است، آنجا برایت معین شده است. تمام اینها که خدا گفت خدا به وعده‌اش وفا کرده است. ما اینجاییم، آنها هم که خبیث بودند، آنجا به خباثت خودشان می‌رسند. پس اینکه می‌میرد، کافر می‌رود توی جهنم، آن هم که موحد است، می‌آید به نعمتهایش می‌رسد. این توی بهشت نیست؛ اگر هم بهشت باشد، ما سه جور بهشت داریم: یک بهشت جاویدانی است، یک فردوس داریم، یک جنات.

به وجدانم من دیدم. من اینها را که دیدم، دارم به شما می‌گویم. من دیدم. من یک وقت یک اشاره‌ای به شما کردم. من مرتب زهرا، زهرا کردم راهم بدهد. یک وقت راه داد. خیلی جمعیت بود؛ اما کسی را راه نمی‌داد، ما را راه داد، تا ما را راه داد، من یک جا بودم من بودم و حضرت زهرا، من همین‌جور به مقصد خودم رسیده بودم، داشتم توی دلم شکر می‌کردم. خدایا، من به مقصدم رسیدم. یک وقت دیدم سقف شکافته شد، جبرییل آمد پایین، یک چیزی نشان داد، گفت: حسین، این فردوس، این جنات، این بهشت، می‌خواهی بروی، برو. گفتم: مخیرم یا امر است بروم؟ تو از جانب خدا آمدی؟ گفت: بله. گفتم: مخیرم یا باید بروم؟ گفت: مخیری! گفتم: پشت پا بر عالم امکان زدم، من دست بر دامن زهرا زدم. برو! پس معلوم می‌شود هم فردوس است، هم جنات است، هم بهشت است. اینهایی که اطاعت کردند، یعنی گفتم متقی بودند، اعمالشان قبول شده است، آنجا برای آنها خیلی انباشته شده است. حالا شما که می‌روی، می‌گوید: خلق اولین تا آخرین را دعوت کنی [هنوز جا دارد؛ البته] اگر با یک مؤمن ساختی. آخر، ساختن هم حرف دارد. آخر، خواستن هم یک چیزی دارد؛ نه فلانی را بخواهی. خواستن یک شرایطی دارد که اصلاً بگویم تند بشود! خواستن یک شرایطی دارد. حالا این مؤمن را خواستی، می‌گوید کسی که همیشه تو را یاد من بیندازد، حرف دیگر نزند، حرف دیگر نباشد، رشدت بدهد، خدا یک قصری به تو می‌دهد، خلق اولین تا آخرین را بخواهی دعوت کنی، آنجا به تو می‌دهد. آنجا باغ‌هایی هست و چیزهایی هست و بساطی هست. باز دوباره می‌گویم من آنجا را دیدم. همین‌جور که اینجا می‌بینی عمارت‌ها اینجوری است، همین‌جوری ساخته شده، آن‌وقت هر عمارتی یک جور است؛ یعنی آن عمارتی که هست، آنجا به تفاوت کار تو است؛ تو بیشتر کار کردی آنجا هست. آن‌وقت وقتی که آدم می‌میرد، آنجا می‌رود. بعضی‌ها را می‌بینی، می‌گوید من جایم خوب است، نمی‌گوید من توی بهشتم. ببین، این سندش است. من که بی‌سند حرف نمی‌زنم، چه وقت باید توی بهشت جاویدانی بروی؟ روز پنجاه هزار سال، آن‌وقت آنها هم که اینجور هستند، به عذابشان مبتلا هستند، نزول پول خور دارد روی شکمش راه می‌رود، با پا که راه نمی‌رود! آن [کسی که] حرفی ناحق زده [آنجا مبتلاست]

مگر نیست اینکه رفتند دیدند جایش خوب است و گویا این حاج شیخ عباس توی مفاتیح جنانش باشد، اینها آمدند گفتند مرده‌ها، چطور هستید؟ گفتند چهارشنبه بیایید، سه شنبه بیایید. اینها آمدند، کفن پوشیدند، رفتند قبری شکافته شد، رفتند تو، گویا در نجف بوده، رفتند دیدند آن همسایه‌شان که مثل آنجا هست یک باغ خیلی خوب [دارد]، تخت اینجاست، خیلی بساط درست کرده، این می‌چندد. [گفتند] چه شده است؟ [گفت:] تمام اینها مال این است که اعمالم خوب بوده، [اما] یک دانه حرف ناجور زدم. آقا چه گفتی؟ گفت: ما دختر همسایه‌مان را می‌خواستیم. ما رفتیم او را برای بچه‌مان بگیریم، به ما ندادند. یکی آمد بگیرد. گفت: حاج آقا این چطور است؟ گفتم: از من نپرس، از من نپرس. من هم یک شخصیتی بودم مردم به من اطمینان داشتند. دختر زمین خورده است. شب جمعه یک عقرب می‌آید می‌زند به زبان من، می‌سوزم تا امروز، امروز سوزشش کمتر است. اینها آمدند این بنده خدا را عروسش کردند؛ به یک پولی و به یک جوری این بهتر شد. ببین، آنجا داری اعمالت را می‌کشی، برزخ به اینجا اتصال است. در برزخ پرونده ما بسته نشده است.

باز من یک مطلب دیگر هم به شما بگویم. این اشراقی بزرگ بوده، حاج میرزا محمد تقی، آن آدمی بود که با امام حسین خیلی دوست بود. من یادم می‌آید، خدا بیامرز، آمد مدرسه آقای حاج سید صادق، همین‌جور که شب عاشورا بود، عبا و بساط و همه را ریخت آنجا، رفت روی منبر. گفت: حسین! یک شخصیتی بود. من به شما بگویم اشراقی یک شخصیتی بود؛ وقتی مُرد، سوم خطیب بود. خیلی ناطق بود؛ اما درباره امام حسین اینجوری بود. دیده بودند که امیرالمؤمنین امر کرده بود که ایشان را ببرند؛ چون که مکه نرفته، عذابش کنند. به او گفتند: او می‌تواند کاری کند. گفت کیست؟ گفتند: حضرت زهرا. گفت: زهرا جان، خلاصه واسطه شو. حالا این دارد می‌بیند. گفت: این آمد و گفت که می‌شود از سر این بگذری؟ گفت: زهرا جان، مگر می‌شود من امر خدا را اطاعت نکنم؟ گفت: می‌توانی روضه خوان من را بسوزانی؟ ای روضه خوان، روضه خوان حسین بشو، کجا می‌روی روضه می‌خوانی؟ زهرا بیاید آنجا حمایتت بکند، ضمانت تو را بکند. گفت: روضه‌خوان من را می‌توانی بسوزانی؟! گفت: زهرا جان، پسرت را مهدی را صدا بزن، بیاید سال دیگر برای این مکه برود. تا گفت مهدی جان! فوراً امام زمان ظاهر شد. مادر جان، چه می‌گویی؟! گفت: برای این برو مکه، گفت: چشم، این راحت شد. گفت: یک سال به این وقت دادند. پس معلوم می‌شود آنجا حرف‌هایی هست.

حالا می‌خواهم به شما عرض کنم این، این نیست که بعضی‌ها به شما گفتند. این باید زنده بشود بیاید، آن زنده هست. آن ذرات بوده اینقدر رشد کرده، این پوکه شماست. اینکه اینجاست پوکه شماست؛ مثل شمشیری که غلافش است. حالا خدا این را هم زنده می‌کند. پس شما وقتی رفتید، کافر که جهنم می‌رود، آنها هم که به سعادت رسیدند می‌روند. حالا الان شما به من می‌گویی که خب، مگر امام رضا نمی‌گوید که من می‌آیم توی قبر سفارشت را می‌کنم، میزان الاعمال هم [سفارشت را] می‌کنم؟ آن سفارش است؛ سفارش به غیر شفاعت است. این عزرائیل آسان جانت را می‌گیرد. آنجا که هستی یادت می‌دهد. می‌گوید: مگر نمی‌دانی امام اولت امیرالمؤمنین است، دوم امام حسن است، مرتب دهانت می‌گذارد، دهانت می‌گذارد؛ یعنی از این مسئولیت اینجا تو را درمی‌آورد. این امام رضا هنوز آن شفاعت ابدی را نکرده که تو بروی توی بهشت. آنجا باید چه باشی؟ آنجا به این کارهایی که کردی می‌رسی؛ آنوقت هرکسی یک جایی دارد. آنوقت آنجا اتصال به بهشت است، منظورم این است. ببین، می‌گویند هم، قبر چیست؟ این، این قبر نیست، قبر من که الان باغ ملی شده، این نیست که دارد می‌گوید. قبر چیست؟ قبر آن است جایی که به تو داد. این جایی که به تو داده قبر است. یک عده برایشان جهنم است، یک عده‌ای برایشان بهشت است. اگر هم می‌خواهید باور کنید، اینکه اینجا خاک کرده [شده]، در نعمت خداست؛ آن هم دارد عذاب می‌شود. آنجا هم همین‌جور است. حالا این چطور شد که خدا این را می‌گوید به ابراهیم، این چه چیزی را زنده می‌کند؟ (من وقتی می‌آیم پایین با من حرف بزنید، اگر قبول دارید هیچ چیزی؛ اگر ندارید بگویید. جواب رویش هست.) این پس چیست؟ اینجا خیلی من ناراحت می‌شوم؛ یعنی هم ناراحت‌کننده است، هم شفادهنده است. اگر آدم بفهمد، شفادهنده است؛ اگر آدم متوجه نشود یک خرده ناراحت‌کننده است. حالا چه شد؟ کافر که جهنم رفت، آنها هم که در عذاب هستند، یک عده‌ای هم این میان هست که تکلیفشان در برزخ معلوم نیست. اینها چطور تکلیفشان معلوم نیست؟ اینها ممکن است به یک سعادتی برسند.

یک روایت بگذارم رویش که قبول کنید. پیغمبر آمده از سر قبرستان برود، از اینجا تند رفت، وقتی برگشت نشست فاتحه خواند. [گفتند:] یا رسول الله، شما را چه شد؟ اصلاً من خجالت می‌کشم بگویم. گفت: یک نفر وضو گرفته بود، لاابالی‌گری کرده بود، دیدی بعضی‌ها وضو می‌گیرند، چطوری است؟! یک دستش خشک است، همچنین می‌کند، می‌دود. توی فکر نیست که این گفته آب را اینجا بریز، اینجوری بریز. آب اول که می‌ریزی، باید مال گرد دست بریزی، دوم که می‌ریزی وضو [است]، سوم شاداب باشد وضو، اگر چهارمی‌اش بریزی خلاف است. گفت: صد تا شلاق باید بخورد. یکی به او زده بودند، قبرش پر از آتش شده بود. من ناراحت شدم رفتم، برگشتم دیدم عذاب از رویش برداشته شده است. کجا به او زدند؟ گفت: عذاب از رویش برداشته شد. گفت یک بچه داشت، او را مکتب بردند، یک بسم الله دهنش گذاشتند، ورثه‌اش یک جاده‌ای را صاف کرد، پس آنها هم که آنجا ول هستند، می‌شود برایشان کار کرد. چرا می‌گوید شما اینجا عاق نیستی، آنجا عاق می‌شوی؟ به فکر بابایت نیستی، به فکر مادرت نیستی، باید باشی. بابا جان من، همه را نریز توی جیبت، مرتب بدو برو با خانمت بخور! یک چیزی هم مال بابایت بده.

خدا بیامرزد حاج شیخ عباس را، خیلی مطلب را غلا [آسان] کرده، خدا رحمتش کند. می‌گفت: الان چیزی نداری؛ اما جمعه می‌توانی یک تغییری به زن و بچه‌ات بدهی، این کار را که می‌توانی بکنی؟ نداری بدهی انفاق کنی، امروز که جمعه است دو تا سیخ کباب بگیر، یک چیزی بگیر که از روزهای دیگرت یک عظمت بیشتری داشته باشد، این خیر پدر و مادرت [کن] این که می‌توانی. حالا نه این که بروید یاد بگیرید، همه را بدهید، به آنها ندهید؛ اما می‌گفت این کار را که می‌توانی. پس معلوم می‌شود اینها که آنجا ول هستند، هنوز چشمشان به این است. روایت صحیح داریم شب جمعه اینها روی دیوارها می‌آیند؛ اگر یادشان باشید. آخر، آنها محتاجند. امیر خراسانی گفته بود استخوان که جلوی گربه می‌اندازید، به یاد ما بیندازید. ما امیر بودیم؛ آنجا امیر نیستیم، آنجا فقیریم. ما فقیرترین مردم هستیم. ما اینجا امیر بودیم، امیر خراسان بودم، من آنجا فقیرم. استخوان که جلوی گربه می‌اندازید، ... بفرما! پس اینها هنوز یک دفتری دارند.

پس شد سه طبقه؛ یکی کافر شد جهنم است، یکی هم به عذابش مبتلاست، یکی هم مثل من ول و وول. من آنجا ول و وول بودم؛ اما عذاب نداشتم. حالا اینها چرا می‌گویند زنده می‌شوند، پای حساب و کتاب می‌آیند؟! این چیست؟ این پوکه‌ات هست. خدای تبارک و تعالی یک محشری را به واسطه ولایت خلق کرده، یک محشری را به واسطه ولایت به وجود می‌آورد. کجاییم ما؟ خیال نکنید یک محشری را به واسطه ولایت به وجود می‌آورد، چیزی هست. هنوز پیش من چیزی نیست. به قدری صدر ولایت من بالاست، به دینم، هنوز چیزی نیست. اینقدر زهرای عزیز پیش خدا ارزش دارد، اینقدر علی ارزش دارد، اینقدر حسین ارزش دارد؛ چون که آنها مقصد خدا هستند. این که زنده‌ات می‌کند، پوکه‌ات را زنده می‌کند. می‌خواهد زنده شوی، بروی چه کنی؟ شهادت بدهی برای آنها، شهادت بدهی این ذرات به من امر کرد، زدم توی گوش یکی، این ذرات به من امر کرد، رفتم آنجا، این ذرات به من امر کرد، گوش دادم به یک چیزی که نباید بدهم. آخر، آنجا هنوز یک ادعاهایی می‌کنند. زنده‌ات می‌کند می‌آیی اینجا، آنوقت چه می‌شود؟ آن جانی که در آنجا در ذرات است، می‌آید می‌رود توی این قالب. ببین من چه می‌گویم؟ این که خدا گفت من زنده می‌کنم، نگفت ولایت می‌دهم. ولایت سر جایش است، آن جانی که توی آنها هست، می‌آید چه می‌شود؟ این را می‌آورد همه را جمع می‌کند، آن می‌آید توی آن. می‌آید آنجا شهادت می‌دهد.

حالا چرا خدا این کار را می‌کند؟ خدای تبارک و تعالی می‌خواهد در محشر عظمت ولایت را افشا کند. خدا می‌داند این خیلی قشنگ است، برای من که خیلی قشنگ است؛ می‌خواهد عظمت ولایت را افشا کند. آن عمَری که تو گوش زهرای عزیز زد، آن که به پهلویش زد، آنها که ریختند بچه را اینجوری کردند، حالا می‌بیند هفتاد هزار ملک می‌آید، زهرا را روی ناقه نور سوار کرده، [می‌گوید:] چشمانتان را بپوشانید. این را نشان این می‌خواهد بدهد. آن کسی که امام حسین را زیر سم اسب کرد، حالا می‌گوید: «حسین منی، انا من حسین» من از حسینم، حسین از من یعنی چه؟ یعنی همین‌جور که «ان الله و ملائکه یصلون علی النبی، یا ایها الذین آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما» نازل گردیده برای پیغمبر، حالا به کل خلقت می‌گوید همه شما باید به سفینه پناه ببرید. این است معنی «حسین منی و انا من حسین» تمام خلقت باید به سفینه پناه ببرند؛ یعنی به حسین پناه ببرند. از کجا این را می‌گویی؟ ما روایت داریم. مگر آقا امام زمان حجة بن الحسن، روحی فدایش، مگر نمی‌آید عمر و ابابکر را درمی‌آورد؟ برای چه درمی‌آورد؟ اینکه توی جهنم توی طاغوت است؛ برای چه او را در می‌آورد؟ درش می‌آورد که مردم بدانند این که بدعت‌گذار به دین است، آنجاست؛ چون که یکی کافر در جهنم است، تکرار کنم یکی بدعت‌گذار؛ چون که بدعت‌گذار مردم را گمراه کرده است. اگر منافق هم باشد، از کافر جایش بدتر است؛ «المنافقین اشد من العذاب»

خدای تبارک و تعالی می‌فرماید: «المنافقین اشد من العذاب» اول منافق، عمر و ابابکر بود؛ اینها جایشان از کافر بدتر است. حالا نه اینکه مرتب حواستان برود توی عمر و ابابکر؛ در هر زمانی منافق هست. خیال می‌کنید در زمان ما نیست؟ آن عمر و ابابکر است که منافق است؛ من هم منافقم! منافق یعنی دورو! شیعه که نباید دورو باشد. منافق، دورو است. تا ما حرف می‌زنیم می‌روید پیش آن دو نفر! از آن دو نفرها در جامعه خیلی هست. یک‌وقت می‌بینی من هم منافقم! دورو یعنی منافق، آنوقت این دورو بودن درجات دارد. من یک دورویی هستم که مردم را گمراه می‌کنم؛ «اشد من العذاب» اما یک دورویی هستم گمراه نمی‌کنم، به امر آن راضی هستم، دنبال آن هستم.

حالا عزیزان من، فدایتان بشوم، چرا خدا این کار را می‌کند؟ خدا می‌خواهد ولایت را افشا کند! حالا فردای قیامت که می‌شود هر کسی که صاحب پرچم است، او را آنجا آنجا می‌آورد، زنده‌اش می‌کند. آن پرچم ناحق دستش است، آن پرچم را می‌دهد دستش، تمام اشخاصی که در این عالم با این بودند، پای آن پرچم هستند؛ آنها که پرچم دست گرفتند، حق زهرای عزیز را از بین بردند، آنها که پرچم دست گرفتند، حق حسن بن علی را از بین بردند، آن مأمون که پرچم دست گرفت، حق امام رضا را از بین برد، آن هارون که پرچم دست گرفت، حق موسی بن جعفر را از بین برد. پرچم دستش بود و موسی بن جعفر را زندان برد. حالا عزیز من، من در جای دیگر گفتم خدا قرآن روانه کرده است، کلامش را روانه کرده، دفاع از ولایت کند. آیا خدا خودش دفاع از ولایت نمی‌کند؟ چرا متوجه نیستیم؟ چرا هیجان دارید؟ چرا این را قبول نمی‌کنید؟ قبول کنید! قرآن مجید خیلی مهم است. هیچ قدرتی از قرآن سر در نکرده است. خدا قرآن روانه کرد، حمایت از ولایت کند. خدا به غیر ولایت چیزی ندارد. تمام هستی‌اش علی است، تمام هستی‌اش حسن است، تمام هستی‌اش حسین است، تمام هستی‌اش امام زمان هست؛ دیگر خدا هستی ندارد. اگر بهتر از امام زمان است، هستی‌اش هست. اگر بهتر از علی هست، اگر بهتر از زهرای عزیز هست، هستی‌اش هست. چرا ما متوجه نیستیم؟ حالا اگر یک محشری را به وجود آورد، چیزی نیست. برای هستی‌اش به وجود آورده است. چقدر اینها جنایت کردند؟ به تمام جنایتکارها، پرچم می‌دهد دستشان، تمام محشر بدانند هارون اینجا غاصب بوده! مأمون غاصب بوده، حالا با تمام طرفدارانش می‌رود توی جهنم.

پس خدای تبارک و تعالی محشر را برای چه کرده است؟ افشای ولایت؛ یعنی ولایت دلش خوش بشود. به دینم قسم، من بعضی وقتها به امام زمان می‌گویم من میلیون، میلیون کشته شوم، قطعه قطعه شوم، مادرت زهرا یک ذره دلش از من خوش بشود، یک ذره دلش خوش بشود. هیچ چیزی هم نمی‌خواهم؛ فقط دل‌خوشی مادرت را می‌خواهم. حالا از اینها خیلی‌ها را خدا می‌داند دیگر. حالا خدا توی محشر چه کار می‌کند؟ بس که خوشم می‌آید تکرار می‌کنم، محشر به وجود می‌آورد، به واسطه افشای ولایت. مگر نیست که ماهی‌ها را گفت نگیر، اینها گرفتند اینها همه بوزینه شدند عذاب شدند. من مثال می‌آورم که در دلتان هیجان نشود. مگر نیست که یک شتری را پی کردند، خدا همه را عذاب کرد؟ آیا زهرا به قدر یک شتر نیست؟ آیا امام حسین به قدر این ماهی‌ها نیست؟ خدا افشا می‌کند آنها را! همه آنها را اینجوری می‌کند. والله، خیلی قشنگ است. خدا ولایت را خیلی دوست دارد. چرا؟ مقصدش است! به کوری چشم آنها که با ولایت بد هستند. چون که ولایت مقصدش است، حمایت از مقصدش می‌کند. دوباره تکرار می‌کنم، قرآن را روانه کرده حمایت کند. مگر نیست به پیغمبر گفتند: ابتر؟ چه کسی گفت؟ خدا گفت ابتر شمایید، آن ابتر نیست! فوراً دفاع از او کرد.

عزیزان من، آن موقع شما از کسالت در می‌آیید. می‌فهمید پیرو چه کسی بودید. آن موقع دیگر دستهایتان را نمی‌جوید. روایت داریم به آن راهی که حاج شیخ عباس رفته، گفت یک عده‌ای دستهایشان را مرتب می‌جوند. چرا ما این طرف نیامدیم؟ چرا طرف ولایت نیامدیم؟ چرا رفتیم طرف هارون و مأمون؟ چرا امر آنها را اطاعت نکردیم؟ چرا امر ولایت را اطاعت نکردیم؟ آنجا حیران‌زده می‌شوند. رفقای عزیز، بیایید ما از آنها نباشیم. ما چه داریم می‌گوییم؟ چه کار داریم می‌کنیم؟ حالا این که امام صادق می‌فرماید: مادرم مانند مرغی که دانه خوب و بد را تمییز بدهد، چه کسانی را جمع می‌کند؟ آنها که ولایت دارند، یک قدری گنه‌کار هستند. آنها را زهرای عزیز جمع می‌کند. سفارش آنها را می‌کند. مبادا آنها بروند توی جهنم. همه آنها را جمع می‌کند. آنها که ابد الآباد خوبند که جمع شده هستند. می‌آید مثل من را جمع می‌کند. آخر، من لای آنها هستم! محشر یک جوری است. اینجوری است محشر! فقط سرهای مردم چیز است؛ اینها انگار اصلاً به هم چسبیدند، من دیدم. آنوقت می‌آید اینها را جمع می‌کند. در جایی دیگر گفتم محشر به امر زهراست، [محشر] جمع می‌شود؛ اینها همه را جمع می‌کند! مگر آنها شما را فراموش می‌کنند؟ عزیزان من! شما هم اینها را فراموش نکنید. فدایتان بشوم، بیایید اینها را فراموش نکنید، بیایید آن جنبه مغناطیسی ولایت در دلتان باشد.

چطور باشیم که اینطور باشیم؟ من نمی‌خواهم این قضایا را بگویم، اما می‌خواهم به شما عرض کنم، خب، دیگر حالا! کسی که تعریف ما را نمی‌کند، بگذار خودمان بکنیم؛ اما والله محض این نیست، بالله محض این نیست، به خود امام زمان قسم من شوخی می‌کنم، من اهل این حرفها نیستم. من در یک ماورایی هستم، هیچ کس نمی‌تواند من را قانع کند؛ یعنی هیچ قدرتی در زیر این آسمان نمی‌تواند من را قانع کند؛ مگر خدا و ولی الله الاعظم. من محبت خدا و امام زمان را می‌خواهم، کدام یک از شما می‌توانید به من بدهید؟ من البته زیر منت لطف شما هستم! شما عنایت به من می‌کنید من تشکر می‌کنم، اما قانعم نمی‌توانید بکنید، راضی‌ام نمی‌توانید بکنید. حالا یک زنگی به من زد، آن آدم را من اصلاً نمی‌شناسم، یک واسطه‌ای بود و یک زنگی زد که شناسایی کرد که من دیشب خواب دیدم که یک جایی هستیم، ولی الله الاعظم آقا امام زمان هست؛ و شمشیر زیادی آنجا هست، این شمشیرها را آقا امام زمان امر کرده، داده به تو؛ یعنی یک اختیاری به تو داده، تو به مردم می‌دادی؛ اما به بعضی‌ها نمی‌دادی، یکی از آنها که به او ندادی همین هست که خودش خواب دیده است. گفت ما آمدیم جلو، گفت یک نگاهی کردی، ندادی! گفتم چرا ندادی؟ گفتی تو مهر دنیا داری، برو از دلت بیرون کن، بیا من به تو بدهم. خب، برو مهر دنیا را از دلت بیرون کن به تو بدهد. گفت: چنان جاذبه داشت که می‌فهمید این مهر دنیا دارد.

بابا، برو بیرون کن به تو چه چیزی بدهد؟ مگر آن ذوالفقاری که به امیرالمؤمنین داده شد، می‌خواست علی چه کند؟ می‌خواست علی دفاع از دین کند. به تو ذوالفقار داده، آقای منبری، آقا که درس می‌خوانی، آقای مهندس، این زبانت را به تو داده دفاع کن از دین! این ذوالفقار است که به تو داده؛ [آنوقت] آن شمشیر به تو داده می‌شود. اگر با این ذوالفقاری که خدا به تو داده، اطاعت کنی، شمشیر هم به تو داده می‌شود. ببین، بابا جان، ببین چه دارم به شما می‌گویم. والله، به امام زمان در تمام گلوله‌های خونم راضی‌ام نیست که دارم این حرف را می‌زنم، می‌خواهم شما متوجه بشوید. دوستان امام زمان خودشان کاره هستند! مخیرشان می‌کند، می‌گوید می‌خواهی به این شمشیر بده، می‌خواهی نده! این است که می‌گویم شیعه شفاعت می‌کند. مگر این حرف شوخی است؟ آخر، مگر این حرف شوخی است؟ چرا خودش نمی‌دهد؟ چنان به شیعه‌اش می‌دهد که ماوراء این آدم را می‌بیند. می‌بیند این مهر دنیا دارد به او نمی‌دهد. ببین، قربانت بروم، تو که روبروی من نشستی، دلم می‌خواهد از این استفاده کنی. با چه می‌بینی؟ عزیز من، با چشم ولایت می‌بینی؛ نه با این چشم. چنان چشم ولایت تو جاذبه دارد، مردم را می‌بینی، مردم را می‌شناسی. آن کیست؟ اصبغ است. پیش پیغمبر آمده است. [گفت:] یا رسول الله، دارم ناله جهنمیان را می‌شنوم، می‌بینم، دارم بهشت را می‌بینم. دارم مردم را می‌بینم، مردم را می‌شناسم. می‌خواهی بگویم اینها که دور تو هستند، چطور هستند؟ گفت: لب گزیدش مصطفی؛ یعنی که بس. فعلاً اینجا نمی‌شود که پرده از کار مردم برداشت. اما چه چشمی می‌بیند؟ فدایتان بشوم، چشمی که اطاعت کرده است، چشمی که هر کجا دلت خواسته ندیدی. عزیز من، فدایت بشوم، والله، می‌ارزد به جایی که نباید نگاه کنید، [نگاه] نکنید؛ به دینم، می‌ارزد. بیایید از برای ولایت ارزش قائل شوید. آخر، تو که چشمت همه جا رفت، دید، دیگر دیدی ندارد. والله، دیگر دید ولایت ندارد. مگر خدا اشتباه کرده که چشم ولایت به تو داده است؟ به تو داده که همه ماوراء را ببینی. چرا روی او پرده کشیدی؟ عزیز من، خدا می‌داند فردای قیامت چقدر پشیمان می‌شوی؟ چرا گناه کردی؟ چرا روی چشم ولایتمان پرده کشیدیم؟ بیایید از ولایت بچشید.

پس تکرار کنم، بنا شد که این پوکه‌ها زنده می‌شوند، این غلاف شمشیر زنده می‌شوند. خدا هم گفت من زنده می‌کنم. جان به اینها دمیده می‌شود، صحرای محشر می‌آیند. اینها اقرار می‌کنند این آدم این کار را کرد، این کار را کرد، این کار را کرد؛ اما گفتیم که آن ذرات خودشان یک خلقتی هستند. پس این ذرات اگر او دارد می‌سوزد، آن دست او دارد می‌سوزد، چشم او دارد می‌سوزد، پای او دارد می‌سوزد. ببین، خیلی قشنگ است. اگر این است، پس اینکه تو اینجا افتادی، چه کسی در جهنم است، چه کسی در بهشت است؟ خود او یک موجودی است. خود ذرات یک موجودی است، این پوکه‌اش هست. بس که خوشم آمد، تکرار کردم. پس قیامت شد؛ افشای ولایت، عظمت ولایت. خدا می‌خواهد به اینها عظمت بدهد. آن علی الگو:علی که طناب گردن او انداختند، زنش را زدند، آن کسی که او را هل می‌دادند، آن کسی که خالد بن ولید شمشیر روی سرش گذاشته بود، خیال می‌کردند قدرت ندارد.

حالا تمام این محشر، آنها که آنجا هستند، یک قدری گنه‌کار هستند، اینها همه به پیغمبر پناه می‌برند. اول پناه می‌برند به آدم، می‌گوید: من ترک اولی کردم، پناه به نوح می‌برند، می‌گوید: من ترک اولی کردم. بیایید شما را به جایی روانه کنم که ترک اولی نکرده است. پناه می‌برند به پیغمبر. حالا پناه می‌برند. می‌گوید: خدا، اینها همه به من پناه آوردند، اینها را بیامرز. می‌گوید: یا محمد، من دعایت را مستجاب می‌کنم. روایت داریم پیغمبر سجده می‌کند. بابا جان، عزیز من، فدایتان بشوم، والله، بالله، در این عالم هست که اصلاً هیچ کجا را نمی‌بیند؛ فقط خدا و ولی الله الاعظم را می‌بیند. چیزی نمی‌بیند. پیغمبر الان آنجا چیزی را نمی‌بیند؛ فقط به فکر این است که یکی را نجات بدهد. اینجا هم نجات می‌داد؛ آنجا هم نجات‌دهنده است. مگر خدا کم به تو عوض می‌دهد؟ اینجا آبی روی آتش یک فقر و فلاکتی که دارد، بریزی، آنجا هم خدا در ماوراء تو را اینطوری می‌کند. اینجا اگر فرمان ببری، یک دست یک بیچاره را بگیری، آنجا دست خدا می‌شوی. مگر امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) نمی‌گوید: یا کمیل، دست و جوارح خودت را در نزد خدا بگذار. [دست تو می‌شود] دست خدا. خیلی ما صدر ولایتمان پایین است. حالا پیغمبر چه کار می‌کند؟ حالا به خاک می‌افتد شکر می‌کند. حالا انتظار است که از جانب خدا امریه صادر شود که اینها همه را بیامرزد. پیغمبر توجه دارد. همین‌طور توجهش به ندای آسمانی است، به ندای خداست. یک دفعه ندا می‌رسد یا محمد، اگر می‌خواهی اینها را بیامرزم، علی را بیاور، ولی من را بیاور. خدا می‌خواهد ولایت را افشا کند. فوراً پیغمبر امیرالمؤمنین، علی (علیه السلام) را صدا می‌زند. علی جان بیا. آنوقت خدا می‌فرماید: من بخشیدم به علی. به مقصد خودم؛ یعنی علی. هر کدام از اینها محبت علی را دارند، شفاعت کن، هر کدام ندارند، بروند آنجا. خدا می‌داند، به پیغمبر، خودم دیدم. عزیزان من، دارم روایت نقل می‌کنم قبول کنید؛ روز محشر را خودم دیدم. تمام این جمعیت، بالخصوص اهل تسنن دور پیغمبر ریخته بودند. چون یک عده از اهل تسنن مستضعف هم هستند؛ یعنی مثل مستضعف‌های ما؛ خیلی وارد نیستند، توی بیابانها هستند، اینطوری هستند، اینطوری هستند، از این کار خیلی سر در نکردند. روایت داریم خدا اینها را امتحان می‌کند. هنوز در محشر یک امتحان دارد. ببین، من چه می‌گویم؟ حالا چه شد؟ همه دور پیغمبر ریختند. من دیدم. من آنجا راحت بودم، تماشا می‌کردم. بابا، بیا، دیگر نمی‌خواهم اسمش را بیاورم، این تماشاخانه را تماشا نکن که آنجا تماشا کنی. والله، اگر اینجا تماشا نکنی، آنجا تماشاخانه است، تماشا می‌کنی. اما اگر اینجا تماشا کنی، آنجا تماشا نمی‌کنی؛ چون تماشاهایت را کردی.

اینها همه دور پیغمبر آمده بودند. همین طور پیغمبر اکرم از همه مردم یک سر و گردن بلندتر بود، منتظر وحی بود. من دیدم. یک دفعه اطلاعیه نازل شد. یا محمد، این را من می‌گویم، هر کسی کارت علی دارد، هر کسی محبت علی دارد، این طرف برود. یک عده محدودی [این طرف آمدند] تمام اینها را ریختند توی جهنم. عزیز من، آنجا کارت علی می‌خواهد، کارت زهرا می‌خواهد، چه کارتی می‌روی می‌گیری؛ [می‌گویی فلانی] کارت بین‌المللی دارد؟ کجا می‌روی؟ می‌روی چشم‌های آبی را می‌بینی؟ کجا می‌روی می‌بینی؟ حالا انگار رفتی، چند سال هم آنجا درس خواندی، چه چیزی اینجا آوردی؟ چه چیزی به ارمغان آوردی؟ عزیز من، چه چیزی ارمغان آوردی؟ یک باد آوردی که از خودت حرف می‌زنی. جسارت می‌شود این حرف که من می‌زنم. جسارت می‌شود این حرف که من می‌زنم. این حرف را می‌زنم، هر طور می‌خواهد بشود. معلوم می‌شود آنجا پیغمبر هم خیلی کاره‌ای نیست، باید کارت علی داشته باشی. من دارم چه می‌گویم. اگر بخواهم بیشتر از این حرف بزنم، کافر هستم، کافرتر می‌شوم! تمام کارساز آنجا مقصد خداست؛ یعنی چه چیزی؟ یعنی ولایت. والله، تمام قطرات خون پیغمبر هم همین را می‌خواهد. تمام قطرات خون پیغمبر هم همین را می‌خواهد. می‌خواهد علی آنجا باشد. حالا هم دل پیغمبر به همین خوش می‌شود. اگر خدا روی پیغمبر را نمی‌گیرد، خدا روی علی را می‌گیرد. اینها یکی هستند. ببین، دوباره اینجا تکرار کنم. یعنی خدا مقصدش ولایت است. پیغمبر هم می‌داند خدا مقصدش ولایت است. این عظمت علی است. حالا پیغمبر هم همان عظمت را می‌خواهد؛ حالا می‌گوید برو علی را بیاور. نه اینکه پیغمبر نستجیر بالله، کمتر از این باشد. پیغمبر هم همین را می‌خواهد. می‌خواهد عظمت علی افشا شود.

خب، رفقای عزیز، ماه مبارک رمضان دارد می‌آید. ببین، اینجا هم مثل همان است. خیال نکنید اگر می‌گوید ماه رحمت است، برای همه رحمت است؛ ماه رحمت، ماه غضب هم هست. ماه رحمت، ماه غضب هم هست. چرا ماه غضب است؟ تو الان مال حرام می‌خوری؛ مال حرام می‌خوری، شصت تا روزه گردنت می‌آید؛ برای تو غضب است. به زن و بچه‌ات مال حرام می‌دهی، آنها هم روزه‌شان را باز می‌کنند. روایت داریم فردای قیامت جلوی تو را می‌گیرد، می‌گوید: چرا حرام آوردی، من اینجا ویلان هستم، من اینجا اعمالم قبول نمی‌شود؟ چرا آوردی؟ یک عده رفتی وزر و وبال و دروغ و خدعه پیدا کردی، حالا آنجا می‌آید گردنت را می‌گیرد. چرا آوردی؟ باید جواب زن و بچه‌ات را بدهی. قربانتان بروم، آنجا یوم الحساب است. هر چیزی حساب دارد. این ماه، ماه مبارک است. برای چه کسی مبارک است؟ برای کسی که امر خدا را اطاعت کند. من نمی‌خواهم تکرار کنم، یک چیزی که دارید می‌دهید، این همه روزه‌هایشان را باز می‌کنند. چقدر این ثواب دارد؟ تمام این روزه‌ها باز شد، به چه چیزی شد؟ می‌توانی بکنی. هر کسی به اندازه خودش می‌تواند بکند. این روزه؛ [یعنی] ما باید امتحان بدهیم. حالا فلانی می‌گوید: [خدا] میزبان است. میزبان چه کسی است؟ همیشه اینها وقتی خواستند حرف بزنند، این برادرهایشان را قاطی کردند! انگار نمی‌توانند از برادرهایشان بگذرند! می‌گوید: روزه‌دارها [را خدا میزبان است] خب، اهل تسنن هم روزه دارند؟ خدا میزبان دشمن زهراست؟ خدا میزبان دشمن علی است؟ آخر، تو چه چیزی می‌گویی؟ آخر، چقدر تملق گفتی و طی شد؟ آیا به ماوراء اعتقاد نداری؟ خدا دشمن چه کسی است؟ دشمن آنهاست که با زهرا بد بودند. حالا خدا می‌آید میزبان اینها بشود؟ عزیزان من، خدا میزبان ولایت است. اگر میزبان تو هست، میزبان ولایت تو هست. آنوقت چه چیزی به تو می‌دهد؟ می‌گوید: حق روزه‌دار با خود من است؛ یعنی اینقدر به شما اجر می‌دهد. می‌گوید: با خود من است؛ یعنی کسی نمی‌تواند حق روزه‌دار را بدهد. روزه‌دار کیست؟ آن کسی که مُحرم است. مگر همین یک ماه رمضان باید روزه باشی؟ شیعه باید محرم باشد. روزه هم یک امری است. این کار را نکن، مبطل به جا نیاور. این کارها را نکن. آن امر روی این است. اصل چیست؟ اصل ولایت است. حالا همه آن کارها را کردی، اگر آن نباشد که روح ندارد.

پس عزیزان من، ما باید دائم روزه باشیم. روزه یعنی مُحرم باشیم. عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید حرف را گوش بدهید. چرا می‌گوید نفَسی که تو بکشی ثواب دارد؟ من تکرار کنم، من می‌دانم بعضی‌ها در مجلس اینطوری هستند. همین‌طور که گفته روزه بگیر، همین‌طور هم گفته اگر نمی‌توانی، نباید بگیری. یک نفر بود در بازار، پدرش مقدس بود؛ مقدس خشک بود، خیلی خشک بود؛ از خشکی نزدیک بود آتش بگیرد. پسر هم مثل همان. گفتند: روزه نگیر. [گفت:] نه، باید بگیرم. این آقا روزه گرفت. یک ماه شاید از ماه رمضان گذشت، گفت: روده‌هایت به هم چسبیده است. آقای دکتر تشریف دارند. گفت: روده‌هایت به هم چسبیده است، نمی‌شود از هم باز کرد؛ مُرد. خب، بفرما. چند تا بچه داشت و دختر داشت. جوان بود. چرا؟ امر را اطاعت نکرد. بعضی‌ها هم می‌گویند: این خونش هم گردنش است. چرا؟ امر را اطاعت نکرد؛ اما کسی که می‌خواهی روزه‌ات را بخوری، چه کنی؟ خودت را شبیه روزه‌دارها کن. سحر که می‌شود چراغت را روشن کن. یک چیز جزئی بخور، جلوی مردم چیز نخور، خودت را به روزه بزن. والله، ثواب روزه را می‌بری. متوجهی؟ خودت را به روزه‌دارها بزن، یک مقدار هم ناراحت باش. [بگو:] کاش من روزه می‌گرفتم. تو ثواب روزه‌دارها را می‌بری. بی‌تفاوتی راجع به ولایت بد است. ما باید بی‌تفاوت نباشیم؛ اما امر را اطاعت کنیم. دوباره تکرار می‌کنم: بعضی از شما که چیز نیست [برایتان روزه ضرر دارد]، مبادا روزه بگیرید. مقدس نشوید، اطاعت کنید. مقدسی یک حرفی است، اطاعت یک حرف دیگری است. خیلی از ما مقدس هستیم، [می‌گوید:] دلم نمی‌آید. تو چه دلی هستی؟ دلت شیطان است. ببین، امر چه می‌گوید؟ متوجه عرض بنده شدید؟ عزیزان من، فدایتان بشوم، خدا میزبان شماست؛ اما دوباره تکرار کنم، خدا میزبان ولایت است.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه