عاشورای 77

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

عاشورای 77
صوت دانلود
پخش صوت پخش
دانلود صوت دانلود
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1377-02-17
کد 10436

اللهم صلّ علی محمد و آل محمد.

السلام علیک یا أباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

محتویات

با تفکر کار‌کردن نه خودسرانه کار‌کردن؛ روی مبنا کار‌کردن؛ امضای‌ اعمال ‌ما ولایت‌ است

رفقای‌عزیز! یک چیزهایی توی عالم گفته شده؛ یعنی در دنیا گفته شده است، بعضی اشخاص که تفکر ندارند به آن اکتفا می‌کنند؛ یعنی اکتفا می‌کنند؛ وقتی اکتفا کردند، هر کدام از این‌ها روی آن اکتفای خودشان رفتار می‌کنند؛ اما یک کارهایی است [که] صحیح است، یک کارهایی است [که] صحیح نیست. ما مثلاً یک چیزهایی است، یک کارهایی است که داریم انجام می‌دهیم، این‌ها یک کارهایی است که شرع [آن را] امضا نکرده؛ شرع؛ یعنی ائمه طاهرین (علیهم السلام) امضا نکرده‌اند، [اما] ما داریم این کارها را می‌کنیم. مثل یک کار خودسرانه است.

هر کاری که ما داریم می‌کنیم، باید روی مبنا باشد؛ مبنای آن یعنی ولایت. مثلاً این آقا دارد زیارت عاشورا می‌خواند، دلش خوش است [که] دارد زیارت عاشورا می‌خواند؛ این زیارت عاشورا را باید خواند، خیلی ثواب دارد؛ اما باید مبنای آن را فهمید. باید زنجیر بزنید، باید سینه بزنید، حسین (علیه السلام) بگویید، امام‌زمان (عجل الله فرجه) بگویید، روضه بروید، تبلیغ بکنید؛ اما بدانید عصاره قبولی این چیست؟

من یک مثال سروساده بزنم: شما یک چک کشیده‌ای، حالا یا صد هزار تومان، پنجاه هزار تومان، مبلغ چک را من نمی‌خواهم بگویم؛ حالا [این چک را] برمی‌داری، این‌جا بانک می‌روی، می‌گوید: آقا! این امضاء ندارد، خیلی پول در بانک هست؛ [اما] امضاء ندارد، امضای اعمال ما ولایت است.

قبول شدن اعمال از متقی؛ چه کسی پیرو است؟ مصداق پیرو

چرا؟! مگر نمی‌گوید من اعمال از متقی قبول می‌کنم؟! آقایی که زیارت عاشورا می‌خوانی! فکر کن [که] آیا تو متقی هستی یا نه؟! آقایی که زنجیر می‌زنی! [زنجیر] بزن، سینه بزن، حساب کن ببین آیا چکت واخواست نشود [یعنی برگشت نخورد]؟ چرا خدا می‌فرماید که من اعمال از متقی قبول می‌کنم؟! متقی چه کسی است؟! کسی است که پیرو امام‌المتقین باشد. پیرو این حرف نیست که، ما با حرف پیرو هستیم. قربان‌تان بروم، باید پیرو باشید.

پیرو یعنی‌چه؟! یقین به ولایت داشته باشید. من به قربان بلال بروم، هر چقدر به او گفتند: بیا خانه به تو می‌دهیم، زن [برایت] می‌ستانیم [یعنی می‌گیریم]، همه‌اش بالأخره حرف‌هایی زدند، وعده و و‌عید به او دادند، در صورتی‌که هیچ‌چیز نداشت؛ هیچ نداشت؛ [اما] همه چیز داشت. هیچ نداشت؛ [اما] یک خلقتی داشت، ما چیز داریم؛ [اما] هیچ چیز نداریم. آقاجان! اگر ولایت نداشته باشی، هیچ چیز نداری! این بلال عزیز، [عمر] آمده به او می‌گوید: آقاجان! طرف ما بیا. می‌گوید: مگر تو خودت نبودی [که وقتی] پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) علی (علیه السلام) را معین کرد [به او تبریک گفتی]؟! من نمی‌آیم [اذان بگویم]. او [یعنی بلال] را زدند، بیرونش کردند، از مدینه به شام روانه‌اش کرد. ببین یقین به ولایت دارد، چشمش پی [یعنی دنبال] آب و علف نیست.

حزب شیطان و حزب رحمان، حزب شیطان مردم را می‌بیند، اما حزب رحمان یقین به ولایت دارد و توکل بر خدا می کند

من بارها گفتم ما دو حزب داریم: یک حزب شیطان [و] یک حزب رحمان. حزب شیطان از مردم چیز می‌خواهد، حزب شیطان مردم را می‌بیند. حزب رحمان چه می‌بیند؟! حزب رحمان، یقین به ولایت دارد. قربان‌تان بروم، حزب رحمان توکل بر خدا دارد، حزب شیطان مردم را می‌بیند؛ مقام از مردم می‌خواهد، اسم و رسم از مردم می‌خواهد، رزقش را از مردم می‌خواهد. هفت‌میلیون این‌جوری بودند، رزق‌شان را از دیگری خواستند، مقام از دیگری خواستند، پنج‌نفر توکل به ولایت داشتند [و] دست از ولایت برنداشتند. رفقای‌عزیز! بیایید این‌جوری بشوید.

تعیین کردن خدا خلیفه روی زمین؛ واجب الإطاعة بودن انبیاء و برانگیخته‌کردن پیغمبر خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم)

شما حسابش را بکن، ما باید تولی و تبری را متوجه بشویم. تولی و تبری چیست؟! تولی و تبری را عوضی به ما گفته‌اند، تو آن کسی را که تولی ندارد، می‌روی تولی از آن می‌خواهی.

خدای تبارک و تعالی به ملائکه‌ها گفت: من می‌خواهم خلیفه روی زمین خلق کنم، ملائکه‌ها گفتند: خون‌ریزی می‌کند! گفت: آن را که من می‌دانم، شما نمی‌دانید! خدای تبارک و تعالی می‌خواست ائمه طاهرین (علیهم السلام) را در این عالم مُشرّف کند. چرا به شیطان گفت سجده کن! نکرد، گفت گم‌شو؟! کانال ولایت را گفت سجده کن. حالا خدا خلیفه معلوم کرد. صد و بیست ‌و چهار هزار پیغمبر معلوم کرده است. همه این‌ها خلیفه هستند، امر شده‌ [که] این‌ها را اطاعت کنید! قوم نوح نکردند، عذاب نازل شد. قوم عاد نکردند، عذاب نازل شد؛ پس انبیاء واجب‌الاطاعة هستند.

حالا خدا توی این صد ‌و بیست ‌و چهار هزار پیغمبر، یک نفر پیغمبر [را] برانگیخته کرد [و] گفت: همه او را اطاعت کنید. بابا‌جان! این را که نمی‌شود نگفت که، این را که باید یقین داشته باشید، هر روز در نمازتان می‌خوانید، هر روز هم بیشتر ما نمی‌فهمیم! «إن الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ، یا أیها الذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیما‌‌» صلوات بفرستید.

پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و معرفی امیرالمؤمنین (علیه السلام)؛ تسلیمیت همه در برابر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و امریه صادر شدن بر معرفی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)

هر روز دارد به شما هشدار می‌دهد که تسلیم پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بشوید. حالا همه که تسلیم شدند، خدا امریه صادر کرد: یا محمد! باید علی را معرفی کنی! اگر بدانید [یعنی بفهمید] این حرف [را]، اگر ندانید جسارت است! [خدا] گفت: جای خودت [علی (علیه السلام) را] معلوم کن. چرا؟! پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیغمبر خاتم است، اگر گفته جای خودت معلوم کن، این می‌خواهد ما یک اندازه‌ای بفهمیم، پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) که پیغمبر خاتم است، بعد از پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) چرا می‌گوید جای خودت معلوم کن؟! از آن‌جا می‌گوید اگر [معلوم] نکنی، هیچ کاری نکرده‌ای؛ دارد به او می‌گوید [که] ولایت را در عالم افشا ‌کن! ولایت را معلوم کن!

حالا پیغمبر اکرم «صلوات الله و سلامه‌ علیه»، امیرالمؤمنین (علیه السلام) را معلوم می‌کند. حالا که معلوم شد، می‌گوید: «الیوم أکملت لکم دینکم»؛ دین علی (علیه السلام) است. ببین دارد چه می‌گوید؟! باباجان! عزیز من! قربان‌تان بروم، فدایتان بشوم، یک‌قدری تفکر داشته باشید. اول گفت: جای خودت معلوم کن؛ یعنی می‌گوید: مردم! من چطور پیغمبری بودم؟ تمام مردم می‌گویند: این‌جور، این‌جور، این‌جور، همه‌اش تعریف می‌کنند. باز چه می‌گوید؟! می‌گوید که من هیچ اجری از شما نمی‌خواهم؛ مگر ذوی‌القربای من [یعنی اهل بیتم را دوست داشته باشید]! حالا پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) معلوم می‌کند «الیوم أکملت لکم دینکم»؛ یعنی پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دین مردم را معلوم کرد.

کثرت انبیاء در یک زمان؛ اما ولایت یکی است؛ اطاعت کردن امام حسین (علیه السلام) با تمام مقامش از امام حسن (علیه السلام)؛ کنار گذاشتن عمر «لعنة الله علیه» عترت را

عزیز من! قربان‌تان بروم، متوجه باشید [که] اگر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌گوید [علی (علیه السلام)] وصیّ [من است]، دارد [و] می‌خواهد برای ما افشا کند؛ اما والله! پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دین را معلوم [کرد]! علی (علیه السلام) دین است! نه نبیّ. شما حسابش را بکن در یک زمان شاید صد تا، دویست تا، پانصد تا، نبیّ بوده است؛ اما ولایت یکی است، نمی‌شود دو تا باشد. اگر آقا امام حسن (علیه السلام) هست، امام حسین (علیه السلام) با تمام این مقامش که سفینه نجات است، باید امر امام حسن (علیه السلام) را اطاعت کند! ولایت یکی است، نبیّ ممکن است خیلی باشد، این را ما باید عقل‌مان برسد، آن‌وقت متوجه باشیم، بدانید [که] ولایت یکی است.

عزیزان من! توجه فرمودید؟! ولایت یکی است، خدا یکی است، قرآن یکی است، دو تا نیست. آن‌وقت ولایت را چه کسی معلوم کرده است؟! خدا! حالا عمر چه [کار] کرد؟! پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت: دو چیز بزرگ می‌گذارم: یکی قرآن [و] یکی عترت، قرآن را از عترت من بپرسید! این‌قدر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) تعریف عترت را کرد که می‌گفتند قرآن و عترت؛ اما عمر چه [کار] کرد؟! عترت را زیر پا لگدمال کرد، مگر زهرا (علیها السلام) را لگدمال نکرد؟! حالا عمر چه می‌گوید؟! به پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، به ولیّ می‌گوید بیا من را اطاعت کن. بیایید روی شرعاً [و] روی عادی، آیا یک نبیّ می‌تواند برود [و] غیر نبیّ را اطاعت کند؟! چرا ما متوجه نیستیم؟! چرا ما این [عمر] را تقصیرکار نمی‌دانیم؟! حالا می‌گوید بیا من را اطاعت کن! [حالا اطاعت] نمی‌کند، می‌ریزد در خانه [و] زنش را می‌کشد و می‌زند و طناب گردنش می‌اندازد و او را می‌آورد.

شکستن حریم ولایت و عادی شدن ائمه (علیهم السلام)، خلق از خلیفه خدا می‌خواهد که خلیفه مردمی را اطاعت کند

خدا لعنتش کند خالدبن‌ولید [را که] شمشیر روی سرش [یعنی امیرالمؤمنین (علیه السلام)] می‌گیرد [که] خلیفه مسلمین را اطاعت کن! این خلیفه مردم است، نه خلیفه خدا! ببین چطور است! به خلیفه خدا [که] خدا معلوم کرده می‌گوید بیا خلیفه مردم را اطاعت کن! حریم ولایت را شکست. از آن موقع دیگر آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام)، آقا امام حسن (علیه السلام)، آقا امام حسین (علیه السلام) عادی شدند؛ مثل همه مردم شدند. «أطیعوا الله و أطیعوا الرسول اُولوا الأمر منکم» از بین رفت، عمر از بین برد. «أطیعوا الله» [یعنی] خدا [را اطاعت کنید] و «أطیعوا الرسول» [پیامبر را اطاعت کنید]، «اُولو الأمر»، علی (علیه السلام) است، اُولوا الأمری را از بین برد.

آقایی که زیارت عاشورا می‌خوانی! ببین اصل و اساس کجاست؟! ببین ریشه فساد کجاست؟! [ولایت برای] مردم عادی شد. حالا بعد [از] این [یعنی عمر] هم گردن عثمان می‌افتد، آن هم به امام حسن (علیه السلام) می‌گوید [بیا مرا اطاعت کن! سپس] گردن معاویه می‌افتد، همین خلافت غیرِ اَلله است، می‌گوید بیا من را اطاعت کن، [سپس] دست چه کسی افتاد؟! دست یزید افتاد، یزید هم می‌گوید بیا من را اطاعت کن، آیا باباجان! بیایید شرعی ما حرف بزنیم! بیایید شرعی، شرعی که بلد هستید، ما پایین آوردیم! همان‌ها که ولایت را پایین آوردند، من هم به عقل ناقصم پایین آوردم! آیا خلیفه خدا می‌تواند بیاید یک خلیفه مصنوعی را اطاعت کند؟! بیاید اطاعت یزید را بکند؟! نه! حالا آوردیم روی شرع، چرا ما نمی‌فهمیم؟! چرا ما متوجه نیستیم؟!

علت این‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) اول گفت قرآن، بعد گفت عترت؛ ریشه تمام فساد عالم، عمر و ابابکر است؛ دیدن ثمره خباثت عمر و لعنت فرستادن به غاصبین

اگر والله! به خدا! به همان قرآن! اگر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌گفت اول عترتم، بعد قرآن، این‌ها قرآن را از بین می‌بردند، چون که همین‌طور که عترت را از بین بردند [قرآن را هم از بین می‌بردند]؛ پس پیغمبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) خوب می‌داند [که] گفت اول قرآن، بعد عترت. حالا یزید هم به امام حسین (علیه السلام) چه می‌گوید؟! می‌گوید بیا من را اطاعت کن؛ پس ریشه تمام فساد، عمر و ابابکر است.

اگر شما لعنت به غاصبین می‌کنید، یزید را نبین! خدا لعنتش کند یزید را، شمر را نبین! این‌ها ثمره خباثت عمر است، ثمره این کاری است که عمر کرده است، ثمره این کاری است که ولایت را کنار زده است، امام حسین (علیه السلام) را روی عادی [خلق] آورد!

خلق حساب کردن امام حسین (علیه السلام) و حکم قتل او را دادن

عزیزان من! قربان همه شما بروم، حالا اگر می‌خواهید این مطلب روشن شود، ببین شریح چه [کار] می‌کند؟! حالا حضرت مسلم آن‌جا [یعنی به کوفه] آمده، سی‌هزار نفر یا هفتادهزار نفر با او بیعت کردند، شریح یک تکانی‌ مثل بلعم خورد، دید [که] دیگر جای پا ندارد.

حالا عبیدالله [بن] زیاد بر علیه مسلم آمده، مسلم را گرفتند [و به دارالعماره] آوردند. منظور من چیز دیگری است، می‌گوید که خب، هانی را [هم گرفتند و] آوردند. هانی چهارصد فامیل شمشیرزن [داشت، همه] دور کاخ عبیدالله‌بن‌زیاد ریختند، [شریح] آن بالا [ی پشت‌بام] آمد [و] ایستاد، گفت: مسلم دارد با ابن‌زیاد چیز می‌خورد، متفرق شوید، می‌خواهد [مسلم را به] مدینه روانه‌اش کند، گفتند که هانی را آزاد کنید، [هانی را آزاد کرد، مردم هم] متفرق شدند [و ابن‌زیاد] مسلم را هم کشت. حالا شریح چه کند؟! حالا شریح چه کار می‌کند؟! می‌گوید: بیایید مسئله از من بپرسید، چرا؟! می‌فهمد این‌که مسلم است، اگر حسین(علیه السلام) هم بیاید جای پا ندارد، [چون] تقریباً قاضی‌القضات کوفه است، عناد دارد. کجا می‌روید؟! چه کار می‌کنید؟!

تفکر نداشتن مردم و قبول کردن حرف شریح قاضی؛ امام حسین (علیه السلام) به خانه خدا پشت نکرده! او خود خانه است، استفاده کردن شریح از عمر در خلق حساب کردن ائمه (علیهم السلام)

آیا اگر مردم اندیشه داشتند؟! حالا شریح خیلی به اصطلاح خودش چیز است، قضاوتش هم چند سال امضا شده است، حالا [ابن‌زیاد] می‌داند شریح این حرف را بزند، مردم [که] تفکر ندارند [حرفش را قبول می‌کنند]. عزیزان من! فدایتان بشوم. تفکر داشته باشید! حالا عبیدالله‌بن‌زیاد [از شریح] سؤال می‌کند [که] اگر کسی هشتم ذی‌الحجه از مکه درآید، حکمش چیست؟! می‌گوید: خونش هدر است؛ [چون] به خانه خدا پشت کرده است! آیا یک نفر فهمید که این [یعنی امام حسین (علیه السلام)] پشت کرده، به خانه پشت نکرده است؟! آن خود خانه است! آقا‌جان من! قربانت بروم، فدایت بشوم (حالا این کار را نکن! بگذار زمین!)

آقا‌جان من! فدایت بشوم، تو بفهم [که] شریح دارد چه [کار] می‌کند؟! شریح از عمر دارد استفاده می‌کند، همین‌طور که آن [یعنی عمر ائمه (علیهم السلام)] را روی عادی [یعنی خلق] آورد، شریح هم امام حسین (علیه السلام) را روی عادی [یعنی خلق] آورده است. این [حکم] که مال حسین (علیه السلام) نیست که امام حسین (علیه السلام) آن‌جا [یعنی به مکه] آمده، می‌خواستند مدینه او را بکشند، دور خانه [اش] ریختند [که] او را بکشند، دست زن و بچه‌اش را گرفت [و] این‌جا آمد [که] امن و امان باشد. مگر امام حسین (علیه السلام) [که] آمده، علی اصغر را آورده، طفل شش ماهه را برای چه [با خودش] آورده؟! آمده [که] امان باشد.

حالا می‌بیند [که] زیر احرام‌های طرفدارهای یزید شمشیر است [و] می‌خواهد او را بکشند، جانش را برداشته است [و] بیرون آمده است. آقای شریح! چه می‌گویی؟! حالا جانش را برداشته است، بیرون آورده است، حفظ جان خودش را کرده است. دید آن‌جا حرم خداست، اگر خونش بریزد خونش لوث می‌شود. بلند شده، کجا آمده است؟! می‌گوید: دعوتم کردند؛ رو به دعوت آمده‌ام.

از آن‌جا هم سؤال شد که آیا کسی به خلیفه مسلمین خروج کند [حکمش] چیست؟! [شریح] گفت: خونش هدر است! پس حسین (علیه السلام) آن‌جا [در مکه] خلاف کرده است، این‌جا هم به خلیفه مسلمین خروج کرده است. حرف درست است؛ اما خلیفه مسلمین کیست؟! آیا خلیفه مسلمین یزید است؟!

خلیفه آن‌است که خدا معلوم کرد! آدم را معلوم کرده، تا صد و بیست‌ و چهارهزار پیغمبر، حالا هم گفته است یا محمد! تو علی (علیه السلام) را معلوم کن [که] علی (علیه السلام) خلیفه است، بعد از علی (علیه السلام) هم حسن (علیه السلام)، حسین (علیه السلام)، چرا مردم اندیشه نداشتند؟! ما هم بعضی‌هایمان همین‌طور هستیم. دنبال روضه می‌دویم، دنبال دسته می‌دویم، دنبال نماز شب می‌دویم، می‌دویم که مسجد جمکران برویم؛ [ما] آگاهی نداریم! خلیفه مسلمین، آخر کیست؟! چرا اندیشه ندارید؟! کجا می‌دوید؟! کجا می‌روید؟! چه کار می‌کنید؟!

تنظیم کردن کار و تنظیم نکردن ولایت؛ عمر و ابابکر و مسیر ولایت را عوض کردن و جبت و طاغوت شدن

ما کارهایمان را تنظیم کرده‌ایم، خوب‌هایمان تنظیم کرده‌ایم! تا غروب در دکان را ببند و نماز جماعت برو، آن‌جا آقا یک‌قدری صحبت می‌کند، از آن‌جا هم بیا، از آن‌جا هم نماز‌ شب بخوان، روز جمعه هم مسجد جمکران برو، این‌جا هم برو یک کاری بکن، آن‌جا هم یک کاری بکن، کارهایت را تنظیم کرده‌ای، آیا ولایتت را هم تنظیم کردی یا نه؟! آیا این کارهایی که می‌کنی مثل چکی است که امضا ندارد!

پس معلوم شد: اُسّ و اساس تمام فسادها گردن عمر و ابوبکر است، گردن این دو نفر است! این‌ها مسیر ولایت را عوض کردند. چرا جبت و طاغوت می‌گوید؟! مسیر ولایت را عوض کرد، ولایت را لگدمال کرد. قربان‌تان بروم فدایتان بشوم، حالا چه شده است؟! حالا گفت: «خَرَج عَن دین جدّه» [یعنی از دین جدّش خارج شد.] ببین این مردم آگاهی نداشتند، آیا ما آگاهی داریم یا نداریم؟! تا مردم این اعلامیه را دیدند، همه آماده شدند.

از آن‌طرف هم ابن زیاد گفت: بیایید من یک خرجی به شما می‌دهم. [مردم] بلند شدند [و] آمدند؛ چه کار کردند؟! [به] کربلا آمدند، امام صادق (علیه السلام) می‌فرماید، گریه می‌کند [و] می‌گوید: آن‌هایی که حَربه نداشتند، دامن‌هایشان را پُر از سنگ کردند، یکی [به جدّم] بزنند [تا] ثواب ببرند! چه کسی این کار را کرد؟! اُسّ [و] اساس آن را عمر کرد؛ اگرنه این‌ها [یعنی ائمه (علیهم السلام)] احترام داشتند! بعد از قرآن، حسین (علیه السلام) بوده، مردم یک اندازه قبول داشتند؛ اما ولایت را پایین آورد، دوباره ‌بگویم، ولایت را لگدمال کرد.

شخص‌شناس نبودن، ولایت‌شناس بودن

حالا تو محبت آن را داری [و] زیارت عاشورا داری می‌خوانی، این زیارت چه زیارتی است [که] داری می‌خوانی؟! عزیزان من! قربان‌تان بروم! توجه بفرمایید! تو اگر ذره‌ای محبت آن را داشته باشی، با تمام اعمال آن شریک هستی، این چه زیارت عاشورایی است که می‌خوانی؟! مکرر می‌کنم: زیارت عاشورا را بخوان، با معرفت بخوان.

حالا [مردم] فوج فوج دارند [به] کربلا می‌آیند. کجا [به] کربلا می‌آیند؟! می‌آیند ثواب [کنند]! عزیز من! قربان‌تان بروم، فدایتان بشوم، آیا هر کسی حرف زد، [باید قبول کرد؟!] تفکر داشته باشید. حرف من این‌است: تفکر! تفکر! تفکر! با اندیشه [و] با فکر [باش]، ببین این آقا چه اندازه‌ای می‌تواند حرف بزند، آیا می‌تواند این حرف را بزند یا نه؟! وقتی تفکر نداشتی این‌است. چرا؟! تو شخص‌شناسی، ولایت‌شناس نیستی، بیایید ولایت‌شناس باشید، بیایید گِرد ولایت بگردید، نه گرد مردم.

گفتگوی امام حسین (علیه السلام) با ابن‌سعد در شب عاشورا

حالا دارند می‌آیند. حالا آمدند. فشار آوردند، فشار آوردند و تا [این‌که] شب عاشورا شد. امام حسین (علیه السلام) محض [اتمام] حجت، ابن‌سعد را خواست. ابن‌سعد یک [قوم و] خویشی گویا با قمر‌ بنی‌هاشم (علیه السلام) داشت. او را خواست و گفت: یابن‌سعد! [آیا] من را می‌شناسی؟! گفت: آره. گفت: من چه کسی هستم؟! گفت: تو پسر پیغمبر هستی، مادرت زهراست. گفت: برای چه دور من را گرفته‌اید؟! گفت: حقیقتش این‌است که [ابن‌زیاد] مُلک ری [را به من وعده داده]. گفت: بیا من خانه به تو می‌دهم این‌جور، این‌جور؛ [اما] قبول نکرد.

گفت: از گندمش نمی‌خوری، گفت: به جویش قناعت می‌کنم. گفت که خب، پس من یک شب فکر کنم، صبح شد، فکرش به این‌جا رسید [که] حسین (علیه السلام) را می‌کُشیم [و] توبه می‌کنیم، به سلطنت ری هم می‌رسیم. [آیا] حسین‌کشی توبه دارد؟! این از این.

ابن‌زیاد متوجه شد [و] هزار سوار دست شمر داد، گفت: به [محض] رسیدن [به] آن‌جا یا کار حسین (علیه السلام) را تمام کند، [یعنی] تنگ بگیرد، یا سرداری لشکر را از او بگیرد. این [هم] به رسیدن این نامه به ابن سعد گفت، گفت: نه، من این کار را می‌کنم [و] فشار آورد. وقتی یک فشار آوردند، یک هلهله‌ای در عاشورا پیدا شد.

یک ‌شب وقت‌خواستن امام حسین (علیه السلام)

شما حالا حساب بکن ببین چه به سر اهل بیت آوردند؟! این‌ها یک‌دفعه هیجان کردند. آقا امام حسین (علیه السلام) گفت: عباس‌جان! جانم به‌قربانت! ببین چه می‌گوید؟! گفت: برادر‌جان! این‌ها می‌گویند یا بیعت با یزید [کن] یا جنگ [کن]. گفت: یک ‌امشب را برای ما وقت بگیر. وقتی گفت امشب، شمر و ابن‌سعد یک قدری چیز کردند [یعنی مخالفت کردند]، [اما] لشکر، لشکر نه که یک عده‌ای [از] این‌ها نمی‌خواستند [که] امام حسین (علیه السلام) کشته شود؛ یعنی می‌خواستند اصلاح شود [که] هم به مقام‌شان برسند [و] هم امام حسین (علیه السلام) را نکشند. آن‌ها یک عده‌ای که این‌جوری بودند، این‌ها مخالفت کردند، گفتند: بابا! مگر یهودی [و] نصرانی می‌گوید یک شب به من وقت بده؟! ما که مثل حلقه انگشتر دور حسین (علیه السلام) را گرفتیم، یک شب وقت به او بدهید، شاید فردا بیعت کند، [همین شد که] وقت دادند. حالا آقا امام حسین (علیه السلام) چه کرد؟! یک شب وقت گرفت.

جمع‌کردن امام حسین (علیه السلام) اصحابش را و برداشتن بیعت از روی آن‌ها؛ دفاع کردن آقا ابوالفضل (علیه السلام) از امام حسین (علیه السلام) نه مخالفت کردن با او

آقا امام حسین (علیه السلام) حسابش را کرد که گفت، خیمه‌ای زد، یک خیمه انتظار زد؛ یعنی یک خیمه علی‌حده زد، اصحاب را، همه را جمع کرد. این‌ها را جمع کرد و گفت که ما فردا کشته می‌شویم، من بیعتم را از روی همه شما برداشتم، هر کدام هم می‌خواهید بروید، بروید. همه این‌ها فوج فوج رفتند. یک وقت اُم‌ّکلثوم دوید [و] گفت: خواهر زینب (علیها السلام)! همه رفتند! برادر ما را تنها گذاشتند.

آقا ابوالفضل (علیه السلام) شنید، پیش خواهرش آمد [و] گفت: خواهرجان! من فردا دیّاری را از این‌ها باقی نمی‌گذارم. با علی‌اکبر می‌رویم [و] تمام این‌ها را می‌کشیم. رفقای‌عزیز! نه که عباس ‌می‌خواست مخالفت کند، حساب‌هایش را کرد که این‌ها با امام حسین (علیه السلام) که بیعت نمی‌کنند، این‌ها رو به خیمه‌ها حمله می‌آورند، عباس (علیه السلام) گفت: من دفاع می‌کنم. این‌جا متوجه باشید، آقا ابوالفضل (علیه السلام) اگر [این را] گفت، نمی‌خواست مخالفت کند [که] برود [لشکر ابن‌زیاد را] بکشد، باید فرمان برادرش را ببرد؛ عباس (علیه السلام) دید [که] فردا این‌ها [یعنی لشکر ابن‌زیاد] حمله می‌کنند، به خیمه‌ها حمله می‌کنند، گفت: دفاع می‌کنم [و] خواهرجان! دیاری را باقی نمی‌گذارم.

خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! گفت: حسین (علیه السلام) [این را] فهمید [و] شمشیر عباس (علیه السلام) را شکست. حالا این‌جا چه خبر است؟! این‌ها [یعنی اصحاب امام حسین (علیه السلام)] همه یکی، یکی بلند شدند [و] گفتند: حسین‌جان! کجا برویم؟! گرگ‌های بیابان ما را بخورند، کجا برویم؟! به آقا ابوالفضل گفت: برادر! اگر می‌خواهی بروی دست خواهرانت را بگیر [و] برو، «لا إکراه فی الدّین»؛ دین، اکراه ندارد. فدایتان بشوم! متوجه باشید [که] حسین (علیه السلام) چه کار دارد می‌کند؟!

فداکاری اصحاب امام حسین (علیه السلام)؛ روز عاشورا و نشان دادن امام حسین (علیه السلام) جای اصحابش را؛ عمر حسین ما را کشت، شریح دستیار عمر بود

این‌ها همه یکی‌یکی بلند شدند [و] فداکاری خودشان را گفتند. حالا امام حسین (علیه السلام) چه کرد؟! [گفت:] نگاه به آسمان کنید، نگاه کردند؛ تمام جای خودشان را دیدند. [امام حسین (علیه السلام)] دید این‌ها خیلی خوشحال نشدند، دوباره مکاشفه کرد، دید حسین (علیه السلام) دارد می‌رود [و] همه این‌ها هم دنبال امام حسین (علیه السلام) [می‌روند]. کجا دنبال بعضی‌ها می‌روید؟!

حالا امام حسین (علیه السلام) دستور خندق داد. دور خیمه‌ها خندق کَندند. دستور داد [که] هیزم بیاورید! [هیزم آوردند و] آتش زدند. مبادا لشکر [ابن‌زیاد] رو به خیمه‌ها بیاید. خلاصه صبح شد، عمرِ سعد گفت: یا خیرَ الله! ای ‌لشکر خدا! بلند شوید! «خَرَج [عَن] دین جدّه» به قرآن مجید! به روح تمام انبیاء! عمر، حسین (علیه السلام) ما را کشت! شریح، دستیار عمر بود! شریح فتوا داد. مگر یزید کیست؟!

به میدان‌رفتن آقا علی‌اکبر

حالا به خیمه‌ها حمله شد. آقا ابوالفضل تا خواست دو مرتبه حمله کند! امام حسین (علیه السلام) فرمود؛ بنا شد [که] این‌ها یکی‌یکی بیایند. اول کسی که بلند شد آقا علی‌اکبر بود. گفت: پدرجان! اجازه جنگ بده، فوراً اجازه داد. خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! گفت: [امام حسین (علیه السلام) فرمود] علی جان! یک‌قدری جلوی من راه برو! یک‌قدری آقا علی‌اکبر جلوی امام حسین (علیه السلام) راه رفت، امام حسین (علیه السلام) یک‌قدری نگاه به علی‌اکبر کرد. گفت: پسرم! عزیز من! حالا که می‌خواهی [به] میدان بروی، برو با عمه‌هایت، برو با آن‌ها خداحافظی کن.

آقا علی‌اکبر درِ خیمه آمد، روایت داریم: تمام این‌ها دنبال علی‌اکبر ریختند. سکینه دور علی می‌گردد [و] می‌گوید برادر! فدایت بشوم. تمام این‌ها دور علی ریختند. امام حسین (علیه السلام) فوراً امریه صادر کرد [و] گفت: دست از علی بردارید، علی دارد به سوی خدا می‌رود. فوراً آن‌ها اطاعت کردند [و] دست از علی برداشتند.

علی، آقا علی‌اکبر به میدان رفت. صد و بیست نفر از شجاعان کوفه را به دَرَک واصل کرد! آمد [و] گفت: باباجان! تنگی اسلحه، اسلحه داغ است [و] من را به تَعَب [یعنی سختی] آورده است، من تشنه‌ام. روایت داریم: حسین (علیه السلام) زبان در دهان علی‌اکبر گذاشت [و] گفت: باباجان! من از تو تشنه‌تر هستم. برو که امیدوارم از دست جدّت سیراب شوی.

آمدن امام حسین (علیه السلام) بالای سرِ آقا علی‌اکبر و آمدن حضرت زینب (علیها السلام) به میدان

یک‌دفعه آقا علی‌اکبر صدا زد: بابا! جدّم مرا سیراب کرد، یک ظرف آب هم برای تو گذاشته است! روایت داریم: امام حسین (علیه السلام) رنگش پرید، فوراً بالای سر آقا علی‌اکبر رفت. دید فرق شکافته [است] چه علی؟! خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! یک‌دفعه زینب (علیها السلام) دید، گفت: مبادا امام حسین (علیه السلام) سکته کند، در [میان] لشکر آمد. یک‌وقت امام حسین (علیه السلام) دید [که] صدای زینب (علیها السلام) می‌آید [و] همه‌اش می گوید: «وَلَدی علی! وَلَدی علی!» امام حسین (علیه السلام) یک‌دفعه صدا زد:

جوانان بنی‌هاشم بیاییدنعش علی را به خیمه رسانید
خدا داند که من طاقت ندارمعلی را بر درِ خیمه رسانم

رفقای‌عزیز! این جریان، جریان اولادی نبود؛ چون‌که روایت داریم: آقا علی‌اکبر منطقاً، شبیهاً، عِلماً برسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) [بود]! حسین (علیه السلام) می‌بیند [که] رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) را از دست داده است! توجه بفرمایید! رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) را از دست داده! چون‌که وقتی آقا علی‌اکبر [به میدان] آمد، لشکر کنار رفتند [و] گفتند که] ما با پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) جنگ نداریم. ابن‌سعد گفت: این علی اکبر است. این هم روایتش. حالا آقا علی‌اکبر شهید شده است.

حضرت قاسم و به میدان‌رفتنش

حالا قاسم جلو می‌آید؛ همه‌اش می‌گوید: عمو‌جان! فدایت بشوم، اجازه جنگ بده! آقا امام حسین (علیه السلام) حضرت قاسم را روانه [میدان] نمی‌کرد، [چون] که برادرش سفارش کرده بود. خواستِ امام حسین (علیه السلام) خیلی چیز نبود که این [یعنی قاسم به میدان] برود، می‌خواست ببیند خواست خودش چطوری است! [امام حسین (علیه السلام)] صدا زد: عزیز من! مرگ در مقابل تو چطور است؟! گفت: عمو‌جان! «أحلی مِنَ العسل»: مانند عسل است.

آقا قاسم رفت، حضرت قاسم رفت، حضرت قاسم هم شهید شد. ایشان را در خیمه آورد. حالا چه می‌گوید؟!

حضرت ابوالفضل (علیه السلام) و امر امام حسین (علیه السلام) در مورد آوردن آب؛ دین آقا ابوالفضل (علیه السلام) آقا امام حسین (علیه السلام) است

حالا آقا ابوالفضل (علیه السلام) گفت: برادر! سینه من تنگ شده است، من دیگر بی اکبر و قاسم نمی‌خواهم اصلاً روی زمین باشم! گفت: عباس‌جان! یک آبی برای این‌ها تهیه کن. تا سکینه متوجه این شد، یک مشکی را آورد [و] گفت: عمو‌جان! اگر به قیمت جان آب می‌دهند، من جان می‌دهم، آب. یک همچنین چیزی داریم. آقا ابوالفضل (علیه السلام)‌ مشک را به گردنش انداخت و رفت [که] آب بیاورد، چهارهزار تیرانداز همه فرار کردند.

عباس رفت مشک را پُر از آب کرد، دست زیر آب زد [و] گفت: عباس! مگر تو می‌خواهی بعد از حسین (علیه السلام) زنده بمانی؟! بعد از حسین (علیه السلام) زنده باشی؟! آب را روی آب ریخت [و] تشنه آمد. این‌جوری که روایت داریم یک نخلستان‌ها‌یی بود، آن‌جا یک ظالمی بود، دست عباس (علیه السلام) را قطع کرد. ظالمی دیگر دست دیگرش را [قطع کرد].

عباس، آقا ابوالفضل (علیه السلام) همه‌اش در فکر است [که] آب را [به خیمه] برساند، یک وقت تیر به مشک آبش زدند [و] آب‌ها [به] زمین ریخت. در ظاهر آقا ابوالفضل (علیه السلام) ناامید شد. [حالا] صدا می‌زند:

ای لشکر! من حامی دینم، تا زنده‌ام ای لشکر! حامی دینم، دینم حسین است. ببین آقا ابوالفضل (علیه السلام) چه می‌گوید؟! می‌گوید: دینم حسین (علیه السلام) است. رفقا! دینش حسین (علیه السلام) است. چه داریم ما می‌گوییم؟!

امضا کردن حضرت زهرا (علیها السلام) پسریِ آقا ابوالفضل (علیه السلام) را؛ شکستنِ کمر امام‌حسین (علیه السلام) در شهادت آقا ابوالفضل (علیه السلام) یعنی ضربه به ولایت خوردن

خلاصه ظالمی دیگر به سر آقا ابوالفضل [عمودی] زد و [به آن] اصابت [کرد]. یک وقت زهرا (علیها السلام) صدایش زد: پسرم! تا آن‌موقع [آقا ابوالفضل (علیه السلام) به امام حسین (علیه السلام)] برادر نگفته بود، حالا گفت: برادر! زهرا (علیها السلام) پسری‌اش را امضا کرد. حالا می‌گوید: برادر! برادرت را دریاب. امام حسین (علیه السلام) هر چه توان‌تر رسید [و] دید چه عباسی؟! دست‌ها جدا شده، فرق شکافته [است، امام حسین (علیه السلام)] صدا زد: کمرم شکست! اگر آقا امام حسین (علیه السلام) می‌گوید کمرم شکست، کمر ولایت شکست؛ یعنی ضربه به ولایت خورد، منظور حسین (علیه السلام) این‌است. حالا گفت: برادر! من را [به] خیمه نبر!

بعد از شهادت آقا ابوالفضل

بعضی از منبری‌ها یک حرف‌هایی می‌زنند والله! این نیست. آقا ابوالفضل (علیه السلام) گفت: سکینه به من مشک داد [که] بروم آب بیاورم، حالا می‌گوید نه این‌‌که ما باعث شدیم که آقا ابوالفضل (علیه السلام) را به میدان روانه کردیم [و] این‌جوری شده است، این‌ها همه‌اش [باید] بسوزند، [به‌خاطر همین برادرجان!] من را به خیمه نبر! آقاجان‌ من! عباس (علیه السلام) هم که شهید شد، حالا [وقتی] امام حسین (علیه السلام) آمد، سکینه گفت: پدر‌جان! از عمویم چه خبر؟! گفت: عزیز من! عمویت را کشتند. روایت داریم: [امام حسین (علیه السلام)] رفت [و] آن خیمه ابوالفضل (علیه السلام) را، درش را پایین انداخت؛ یعنی دیگر این خیمه صاحب ندارد.

بعد امام حسین (علیه السلام) می‌گوید: عباس‌جان! چشم‌هایی که از دست تو به خواب نمی‌رفتند، امشب به خواب می‌روند؛ اما اهل بیت من گریان‌اند. حالا خلاصه همین‌طور این‌ها یک‌یک رفتند.

رفتن امام حسین (علیه السلام) به میدان؛ گریه امام حسین (علیه السلام) به‌خاطر کافر شدن تمام لشکر ابن‌زیاد و دست به شمشیر کردن؛ آمدن امام‌زمان (عجل الله فرجه) و کشتن کفار؛ دانستن غیر از عمل است

حالا نوبتِ خود امام حسین (علیه السلام) شد. امام حسین (علیه السلام) رو به لشکر کرد [و] گفت: باباجان! آخر، تقصیر من چیست؟! شما ما را دعوت کردید [و] ما آمدیم؛ تقصیر ما چیست؟! جرم من چیست؟! یک‌دفعه گفتند: «بُغضاً لِأبیک»: بُغضی که با بابایت داریم. امام حسین (علیه السلام) بنا کرد [به] گریه کردن. چرا گریه کرد؟! [چون] دید [که] همه این‌ها کافر شده‌اند.

عزیز من! قربان‌تان بروم، ببین من دارم می‌گویم که چک باید امضا داشته باشد [و] امضایش ولایت است. وقتی امام حسین (علیه السلام) دید [که] این‌ها می‌گویند «بغضاً لِأبیک»، برای این‌ها گریه کرد [که] همه کافر شدند؛ [آن‌وقت] امام حسین (علیه السلام) دست به شمشیر کرد.

وقتی آقا امام‌زمان (عجل الله فرجه) هم که می‌آید، چه کار می‌کند؟! کافر می‌کُشد. [امام حسین (علیه السلام)] دست به شمشیر کرد. روایت صحیح داریم، یک حمله به میمنه [یعنی سمت راست لشکر] کرد، یک حمله به میسره [یعنی سمت چپ لشکر] کرد، دوازده فرسخ لشکر را صف‌آرایی کرد؛ [همه را] در دروازه کوفه ریخت.

خبر به ابن‌زیاد دادند، ابن‌زیاد چه نشسته‌ای؟! امام حسین (علیه السلام) تمام لشکر را پَرت‌و‌پَلا کرد، لشکر را در دروازه کوفه ریخت. [ابن‌زیاد] سجده کرد. از تخت پایین آمد [و] سجده کرد. [به او گفتند:] سجده می‌کنی؟! گفت: از دو لب رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) شنیدم [که] وقتی به حسینِ من حمله می‌کنند، یک حمله می‌کند [و] مردم در دروازه کوفه می‌ریزند، [آن‌وقت] حسین (علیه السلام) نیم ساعت دیگر بیشتر زنده نیست. فدایتان شوم، عزیز من! ببین، دانستن غیر از عمل است. آقاجان! می‌داند، ببین چطور آگاه است! گفت: برگردید.

حضرت زینب (علیها السلام) و نشنیدن صدای امام حسین (علیه السلام)؛ درسی که حضرت زینب (علیها السلام) از مادش زهرای عزیز (علیها السلام) گرفته بود؛ لرزیدن زمین کربلا و اعلام آمادگی‌اش برای نابود‌کردن مردم

امام حسین (علیه السلام) برگشت. یک‌قدری گویا امام حسین (علیه السلام) خستگی به او اثر کرده بود، چه بگوییم؟! هر چه بگوییم کفر درباره امام می‌گوییم. یک تکیه‌ای زد [که] یک نَفَسی بکشد. یک‌دفعه ابن‌سعد صدا زد: حرمله! مگر قلب حسین را نمی‌بینی؟! [حرمله] تیری رها کرد [و] آمد به قلب امام حسین (علیه السلام) نشست. خون [بیرون زد]، روایت داریم امام حسین (علیه السلام) از این‌طرف تیر را نتوانست در آورد، از پشت درآورد. امام حسین (علیه السلام) در ظاهر بی‌توان شد!

حالا این‌ها چه کار می‌کنند؟! این‌ها یک‌دفعه هجوم آوردند [و] هلهله کردند؛ هجوم آوردند. شمر قرار گذاشت و] گفت من هر موقع که سر حسین را جدا کردم، «الله أکبر» می‌گویم. وقتی امام حسین (علیه السلام) سرش را شمر جدا کرد، «الله أکبر» گفت، هفتاد هزار نفر «ألله اکبر» گفتند.

حالا امام حسین (علیه السلام) وقتی جنگ می‌کرد، فقط می‌گفت «لا حولَ و لا قوةَ إلّا بالله [العلیّ العظیم]. زینب (علیها السلام) صدای امام حسین (علیه السلام) را می‌شنید [و] دلش خوش بود. یک‌وقت زینب (علیها السلام) دید، دید [که] صدا نمی‌آید و زمین کربلا دارد می‌لرزد. توجه پیدا کرد، روی تلّ زینبیه آمد. ابن‌سعد آن‌جا فرمان‌فرما بود. [زینب (علیها السلام)] گفت: «یابن‌السعد! أیقتل أبی‌عبدالله!»

از کجا زینب (علیها السلام) این درس را گرفته بود؟! از مادرش زهرا (علیها السلام). وقتی علی (علیه السلام) را [به مسجد] بردند [و] آن‌جا طناب گردنش انداختند، زهرای‌عزیز (علیها السلام) رفت [و] گفت: دست از علی (علیه السلام) بردارید، [وگرنه] نفرین می‌کنم. ستون‌ها از جا حرکت [کرد]، مدینه به لرزه درآمد.

حالا هم زینب (علیها السلام) دارد با ابن‌سعد گفتگو می‌کند، زمین کربلا دارد می‌چندد [یعنی می‌لرزد]. امر می‌کند: ای زمین! زمین امر می‌کند [یعنی اعلام آمادگی می‌کند که] زینب! اشاره کنی همه این‌ها را زیرورو می‌کنم. حالا زینب (علیها السلام) دارد امر را اطاعت می‌کند. گفت: «یابن‌السعد! أیقتل أبی‌عبدالله!» یک‌دفعه ابن‌سعد بنا کرد [به] گریه کردن، های، های گریه کرد. گفت: لشکر! کار حسین (علیه السلام) را تمام کنید! حالا منظور من سر این است [که] ببین خباثت [چیست؟!] چه خباثتی است؟! حالا حسین (علیه السلام) را کشتند! عمر‌ سعد دستور داد [که] خیمه‌ها را آتش بزنید!

آتش‌زدن خیمه‌ها و ادب و آمادگیِ حضرت زینب (علیها السلام) که حاضر است بسوزد و امر خدا را اطاعت کند؛ امام نمی‌سوزد اما ممکن است لباسش بسوزد

رفقای‌عزیز! به‌دینم! این‌قدر دلم برای این بچه‌ها می‌سوزد، آتش می‌گیرد! آخر، [در] این همه جمعیت! [در] این همه هیاهو، این بچه‌ها چه کار کنند؟! یک‌وقت خیمه‌ها را آتش زدند. ببین زینب (علیها السلام) چقدر ادب دارد! حالا خدمت حضرت سجاد (علیه السلام) آمده [و] می‌گوید: «یا حجةَ ‌الله!» تا حالا می‌گفت پسر برادر! [اما] حالا می‌گوید «یا حجة الله!» ای حجت خدا! آیا ما باید بسوزیم؟! ببین، زینب (علیها السلام) چه آمادگی دارد؟! حاضر است [که] بسوزد [و] امر خدا را اطاعت کند! امام‌سجاد (علیه السلام) فرمود، گفت: عمه‌جان! «علیکُنَّ بِالفرار»: به بچه‌ها بگو [که] فرار کنند. تمام این بچه‌ها فرار کردند.

حالا این خیمه، [یعنی] خیمه حضرت سجاد (علیه السلام)، گوشه این خیمه آتش گرفته، همه بچه‌ها در بیابان‌ها فرار کردند. [یک نفر] آمده [و] می‌گوید: ای زن! مگر آتش را نمی‌بینی؟! می‌گوید:

از آن ترسم که آتش برفروزدمیان خیمه بیمارم بگیرد

یعنی لباس‌هایش ممکن بود بسوزد.

بعضی منبری‌ها یک چیزهایی می‌گویند، [اما] من رد می‌کنم؛ امام که نمی‌سوزد، امام مویش هم نمی‌سوزد. ممکن بود لباس‌های حضرت سجاد (علیه السلام) بسوزد. امام که نمی‌سوزد، مویش هم نمی‌سوزد. می‌گوید [آتش او را] بگیرد [نمی‌گوید بسوزد]، نه [امام نمی‌سوزد]! حالا منظور بنده این‌است، ببین، این‌قدر این زینب (علیها السلام) آمادگی دارد [که] امر برادر را اطاعت کند، [پیش امام سجاد (علیه السلام)] آمده [و] می‌گوید: یا حجةَ الله! شاید اُمّ‌السلمه به من خجالت کشیده است [که] بگوید! آیا ما باید بسوزیم؟! آن‌وقت امام سجاد (علیه السلام) می‌فرماید: عمه‌جان! «علیکنّ بالفرار».

«لا حولَ و لا قوةَ إلّا بالله العلیّ العظیم»

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه