شکرانه ولایت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

شکرانه ولایت
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1382-01-24

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم ورحمة الله وبرکاته السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

الحمد لله، خدای متعال یک نظری کرده است؛ همه رفقای من، مبرا هستند؛ یعنی اینها همه‌شان مبرا هستند. از هر لحاظی؛ از لحاظ سواد، از لحاظ کمال، از لحاظ دانش، از لحاظ فروتنی، از لحاظ تشنگی به ولایت. از راه دور و نزدیک، در هر کجا هستند، در جلسه تمرین ولایت شرکت می‌کنند. وقتی که این‌ها حقیقتاً، در تمرین ولایت شرکت کردند، صاحب ولایت این‌ها را تأیید می‌کند، زهرای عزیز این‌ها را تأیید می‌کند. امام زمان (عج الله فرجه) این‌ها را تأیید می‌کند. چرا؟ این‌ها در جلسه تمرین ولایت حاضر می‌شوند. امیدوارم همین‌جوری که حاضر می‌شوند، این اشخاص پاهایشان در صراط نلغزد؛ یعنی خدای تبارک و تعالی به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت: یا محمد، من تو را متقی کردم، ولایت به تو نازل کردم. پس عزیزان من، بدانید ولایت وقتی نازل می‌شود اشخاص باید خیلی قدرت داشته باشند؛ یعنی خدا آن‌ها را از خواست خودش، از مقصد خودش قدرتمند می‌کند. اول آن‌ها را قدرتمند می‌کند.

من یک مثال به شما می‌زنم. این مثال عوامانه است؛ اما یک باطنی دارد. شما الان که بخواهید یک عمارت بسازید، اول این عمارت را شفته‌ریزی می‌کنید. وقتی شفته‌ریزی کردی، چند وقت این‌ها عمق می‌اندازد، بعد روی این را می‌چینی. اینکه می‌گوید من تو را متقی می‌کنم، عین این است که تو را شفته‌ریزی کند که بتوانی آن بار را بکشی. وگرنه والله، بالله، به صاحب ولایت، هیچ‌کس نمی‌تواند آن بار را بکشد، مگر خدا. همین‌طور که دارم می‌گویم، امیدوارم ما از آن‌ها باشیم. امیدوارم که خدا ما را یک شفته‌ریزی کند که توان ولایت داشته باشیم، ولایت به ما نازل گردد. امیدوارم که باز هم خودتان و رفقای عزیز را دعا کنید. آن ولایت یک چیز خیلی مهمی است. چرا انسان توان ندارد؟ شیطان دخالت می‌کند. چیزهای لهو و لعب و دنیا را دائم می‌آورد و جلوه می‌دهد. آن‌وقت آن ولایت اگر همان طور که می‌گویم شفته‌ریزی باشد، آن تکان نمی‌خورد، نگاه نمی‌کند؛ چون که آن آدم به مقصد خودش رسیده است. وقتی آن بشر به مقصد خودش رسید، دیگر غیر مقصد، چیز دیگری نمی‌خواهد. من دلم می‌خواهد آقایان به این کلام توجه کنند. قربانتان بروم، شما باید مقصدتان ولایت باشد. در هر کجا هستید بخواهید روی قله ولایت پرش کنید. الان دوست عزیز خودم، اسم نمی‌آورم، از تهران پرش کرده به هر وسیله‌ای بوده روی قله ولایت آمده است؛ یعنی آنجا که ولایت گفتگو می‌شود. بیشتر از برای آن آمده است، از برای شخص که نیامده است. چقدر در تهران شخصیتها هست؟ همه شما همین‌طور هستید. چند وقت است دارید آمادگی پیدا می‌کنید. خانمتان را، آقازاده‌ها را، دختر خانم‌ها را، تا حتی کسی که مادر دارد، مادرش را، همه را دارید راضی می‌کنید. ببین، اویس قرن هم همین‌جور بود. بی‌خود نمی‌گفت که اویس بوی بهشت می‌دهد. بی‌خود نبود که می‌گفت برادر من است.

عزیزان من، دوباره تکرار می‌کنم: بعضی‌ها تفکرتان راجع به تمرین ولایت یا آنکه به شما داده است، یک قدری کم است. بدانید شما چقدر این‌ها را راضی کردید؟ یک هفته است دارید همه این‌ها را آماده می‌کنید، چرا؟ می‌خواهید از این بام به بام دیگر پرش کنید؛ یعنی خدا می‌داند، من به خدا گفتم، گفتم: خدایا، این رفقای من، اول محض تو می‌آیند. بعداً یا علی بن موسی الرضا (علیه السلام) محض تو می‌آیند. بعد هم محض من می‌آیند. الان یک آدمی که شعورش کم است می‌گوید خودش را پیش خدا گذاشت. نه، می‌گویم محض من می‌آیند، محض چه می‌آیند؟ محض آن القایی که تو به من می‌کنی تا من به این‌ها بدهم. آنقدر آدم از من خوش‌روتر و نمی‌دانم قشنگ‌تر هست که نگو. چرا آنجا نرفتند؟ پس یا علی بن موسی الرضا (علیه السلام)، تو به من بده، من به این‌ها بدهم. تا حتی گفتم یا علی بن موسی الرضا، من می‌دانم. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند. می‌گفت علی بن موسی الرضا (علیه السلام)، رزاق رزق است. خدا سمتهایی به هر امامی داده است؛ همانطور که ملائکه آسمان هر کدام یک سمت دارند. امام هم هر کدام، یک سمتی؛ یعنی یک عظمائیتی دارد.

وجود امام همه دوازده امام، چهارده معصوم یکی است؛ اما هر کدام را خدا عظمائیتی می‌دهد. مثلاً امام حسین (علیه السلام) سفینه نجات است. فرقی نمی‌کند، آن عظمائیتی که دارد، دارد. مثلاً علی بن موسی الرضا (علیه السلام) عظمائیتش این است که رزاق رزق است؛ هر کسی که [زیارت] علی بن موسی الرضا (علیه السلام) بیاید، کار دنیایی‌اش هم درست می‌شود؛ چون که ایشان رزاق رزق است. حالا گفتم آقا جان، قربانتان بروم، این‌ها بنده‌های خدا، من حقیقتاً می‌گویم، رودربایستی که ندارم ، روزی ما را تأمین می‌کنند، اما تو به من بده، رزق این‌ها را من تأمین کنم. گفتم من که چیزی ندارم؛ اما بده رزق این‌ها را تأمین کنم. الحمدلله، شکر رب العالمین او هم می‌دهد. آن‌وقت گفتم: این القاء و افشاء است. ما حقیقت می‌گوییم. حقیقت یک چیزی است که ما که چیزی نداریم. ما اصلاً صفر هستیم؛ اما جاری می‌شود. ان‌شاءالله امیدوارم که قدر خودتان را و قدر این حرفها را بدانید. قدر این حرفها دانستن شکرانه خداست. خدایا، شکر، خدایا، من فارغم. خدایا، پابند دنیا نیستم. خدایا، فرصت به من دادی که بیایم. خدایا، پولش را به من دادی که بیایم. خدایا، اگر ندار بودم ممکن بود نتوانم بیایم. خدایا، تو توی الست یک کارهایی کردی. یک فکرهایی کردی. فکر من بودی. حالا من را اینجا آوردی. خدایا شکر. تمام این نعمت‌ها که دارید می‌بینید باید تشکر از خدا کنید تا خدا نعمتتان را زیاد کند. می‌گوید:


شکر نعمت نعمتت افزون کندکفر نعمت از کفت بیرون کند

اول باید شکر ولایت کنید. مبادا خدا از کف ما بیرون کند، عزیزان من. حرف بزنید، مزاح هم بکنید؛ اما ته دلتان آن باشد. مؤمن باید خوش‌اخلاق باشد. الحمدلله، اسم نیاورم، همه شما خوش اخلاق هستید، همه شما مبرا هستید. اما این مبرا بودن، خوش اخلاقی، شما را از آنجا باز ندارد. همین‌طور که دارید خوش اخلاقی می‌کنید، به قول امروزی‌ها یک جوک می‌گویید، یک حرفی می‌زنید، یک سروری در قلب مؤمنین ایجاد می‌کنید، باید بگویید خدایا، چه کسی این را به من داده، خدایا، چه کسی این صدا را به من داده؟ خدایا چه کسی این را به من داده؟ خدایا چه کسی این را تولید کرده؟ دائم باید در قلبت بگویی خدا. چقدر خدا خوشش می‌آید. ما باید از خدا تشکر کنیم. حالا تشکر کردی. یک دفعه بگو خدایا، شکر تو به من ولایت دادی. خدایا، شکر تو محبت ولایت به من دادی. خدایا، شکر من را فارغ کردی در مجلس ولایت می‌توانم حاضر شوم. به من وقت دادی، من را گرفتار دنیا نکردی. آیا حضرت‌عباسی می‌توانیم همین شکر را بکنیم که خدا شما را گرفتار دنیا نکرده است، محبت دنیا را از دلتان بیرون برده، محبت خودش و اولیایش را به شما داده. عزیزان من، بی‌خود نیست که می‌گوید همین جا بهشت است. کسی که اینجور باشد، برایش بهشت است.

وقتی که شما رو به ولایت حرکت کردید، باید بگویید خدایا، من اهل بیتم را به تو سپردم. آنجا حافظش می‌شود. تو داری در راه ولایت می‌روی، خدا حافظ پسرت است، حافظ دخترت است، حافظ خانمت است، حافظ مادرت است. یکی از رفقا گفت: برادرم گفته، مادر کسالت دارد. گفتم: عزیز من، تو کجا می‌روی؟ او به تو اجازه می‌دهد برو. او حافظش است، به خدا بسپارش. تو نمی‌توانی حافظ شوی، تو خیلی حِدَت کنی، بتوانی یک آب به من بدهی. حافظ بودن منحصر به خداست.

ما بحثی در معاد داشتیم. آقای مهندس در قم که بودند یک فرمایشاتی فرمودند، از آنجا در مغز من بود، در اینجا به قول ما در کمیسیون ولایت این نقل شد، و هر کدامشان بالاخره رأی دادند، آخر همه آنها قانع به یک وحدت شدند. نمی‌خواهم حالا اسم بیاورم. البته همه این‌ها خوبند؛ اما بعضی‌ها یک شاخصیتی دارند. آن‌وقت این‌ها همه‌اش یکی شد؛ یعنی وحدت. حالا من به شما همان وحدتی که در انجمن ولایت شد، را تذکر می‌دهم. ما یک انجمن اسلامی داریم، یک انجمن ولایت. انجمن اسلامی باید به انجمن ولایت وصل شود. اگرنه آن اسلام، اسلام تأییدی نیست؛ یعنی جای دیگری هم گفتم: اسلام، باید به ولایت وصل باشد و آن اسلام را ولایت تأیید کند؛ اگرنه آن‌ها اسلام خودشان هستند. همین‌طور که عمر و ابابکر، اسلامی درست کردند به نام اسلام خودشان. آن اسلام را، نه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، نه خدا، نه زهرا (علیها السلام) تأیید نکرد. تولید آن اسلامی که درست شد، زهراکشی شد. تولید آن اسلامی که تأیید ولایت نباشد، حسین‌کشی است.

رفقا، چه می‌گویید؟ خیلی توجه کنید. چرا؟ ما بی روایت نمی‌گوییم. امام حسین (علیه السلام) گفت: من کشته جلسه بنی ساعده‌ام. در جلسه بین ساعده دور هم یک نشستند خودشان یک اسلامی را به وجود آورند. اگر نه آن اسلامی که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) داشت، آن اسلام صحیح بود؛ اما آن اسلام، به امر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بود. خدا به همان صاحب اسلام که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) باشد، گفت: یا محمد، اگر از خودت حرف بزنی، رگ دلت را قطع می‌کنم. ای عمر، ای ابابکر، چرا از خودتان یک اسلامی را به وجود آوردید؟ آن اسلام صحیح بود، آن اسلام حمایت از ولایت می‌کرد. این اسلام، ولایت‌کش بود؛ اسلامی بود که ولایت‌کش بود. اسلام پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) صحیح بود؛ اما یا محمد، از خودت حرف نزنی. خود پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) هم همه‌اش می‌گوید: «وحی یوحی». من همه‌اش به امر خدا حرف می‌زنم. عزیز من، اسلام در هر کجا زیر این آسمان باشد، باید به امر ولایت باشد. آن اسلام روح دارد. والله، اگر آن اسلامی که به امر ولایت نباشد، آن اسلام روح ندارد. روح اسلام علی (علیه السلام) است، روح اسلام زهراست، روح اسلام امام زمان (عج الله فرجه) است. روح اسلام، دوازده امام، چهارده معصوم است.

حالا بحث ما سر این بود که ما از اینجا که از دنیا می‌رویم، یک قالب مثالی که می‌گوییم نیست، قالب مثالی را بعضی‌ها گفتند، شما توجه کنید. آن قالب مثالی را تو خودت اینجا به وجود می‌آوری. به اصطلاح، الان که شما اینجا آمدید، این کارهای خیری که می‌کنید، حاجت برادر مؤمن برآورده می‌کنی. چیز به فقرا می‌دهی، نماز با ولایت می‌کنی، بیتوته با ولایت داری، کار خیر می‌کنی، الان آمدی علی بن موسی الرضا (علیه السلام) را زیارت می‌کنی؛ اما امام رضا گفته «لا اله الا الله حصنی، فمن دخل حصنی امن من عذابی بشرطها و شروطها وانا من شروطها» شروط «لا اله الا الله» را مراعات می‌کنید. آن‌وقت گفتم تمام این‌ها یک تولیدی دارد. اگر شما بخواهید قبول کنید، می‌گوید من صد تا اینجا به شما می‌دهم، هزار تا آنجا به شما می‌دهم. پس شما این کارها که می‌کنید، آنجا تولیدت یک صورتی به وجود می‌آورد. دلم می‌خواهد توجه کنید. آن کارهای شما، تولیدش یک صورتی به وجود می‌آورد. آن صورت همه‌اش دلش می‌خواهد به تو وابسته باشد؛ یعنی تو را نجات دهد. این نه اینکه یک قالب باشد، شما در آن بروید. این کار حرف زدنش تفکر می‌خواهد. این حرف بی‌تفکر است. تو این دستت خیانت کرده، آن قالب مثالی چه کار کرده؟ خدا برود آن قالب مثالی را بسوزاند. این کار لغو کرده. شما این پایت گناه کرده، این چشمت گناه کرده. نفست گناه کرده، آنکه نکرده. آن تولید شما معصوم است. یعنی عبادت معصوم است. عبادت که گناه نکرده است. خیلی باید توجه بفرمایید، عبادت که گناه نکرده؛ من گناه می‌کنم. اگر هم می‌خواهید اینجا توجه کنید، پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) وقتی به معراج رفت، دید که قصرهایی می‌سازند، بعضی‌ها می‌ایستند. یا اخا جبرئیل، چیست؟ گفت: این‌ها همه برای دوستان توست؛ مال شیعیان علی بن ابی طالب (علیه السلام) است. گفت: برای چه می‌ایستند؟ گفت: ذکر، یعنی صلوات بر تو، «لا اله الا الله»، «محمد رسول الله»، «علی ولی الله» می‌گویند؛ تمام این‌ها خشت طلا و نقره می‌شود، اینها می‌سازند، قصرهایی می‌شود از برای دوستان علی، از برای محبان تو. این‌ها وقتی می‌آیند این‌ها را در این قصرها راه می‌دهند. .

این یک، دوم ما داریم، گویا شاید حاج شیخ عباس محدث در مفاتیح الجنانش باشد، همچنین گفته‌اند که یک مرده‌ای را در وادی السلام آوردند، ایشان آنجا بود. دیده بود اینجا یک قبری است، یکی را تازه خاکش کردند. دید این قبر شکافته شد، یک سگی سیاه داخلش رفت. گفت: طولی نکشید آن شخص دیده بود، ایشان نقل کرده، یک جوان زیبای خوشگل آمد داخل رفت. طولی نکشید، دید این جوان بیرون آمد خیلی همچنین پچول و ناراحت است. گفت: ای جوان، قضیه چیست؟ چه چیزی پیشت است؟ گفت: نمی‌دانم یک برگی ، چیزی پیشش بود. گفت آن را به من بده، من می‌گویم، گفت: باشد. او داشت آن را می‌دید. آن را که داشت، مثل اسم اعظم بود، این می‌دید. گفت: من اعمال خوبش بودم، او اعمال بدش. اعمال بد به من غلبه کرد، من بیرون آمدم. پس معلوم می‌شود این کار شما آنجا یک تولید است. ما با یکی از آقایان یک صحبتی کردیم. ان‌شاءالله، امیدوارم که ایشان هم بیاید، قبول می‌فرمایند. ببین، بنا شد که تولید تو یک صورتی آنجا می‌شود. آن صورت، آن‌وقت چه کار می‌کند؟ تا حتی روایت داریم، آن صورت، اعمال تو پاک است که به وجود می‌آید. خدا یک صورتی می‌کند که پیش تو بیاید و همزاد تو باشد. اگر بد باشیم، ما خیلی کلاه سرمان می‌رود؛ همزاد بد می‌آید. او می‌خواهد پیش تو باشد. خدا آن را به تو برگشت می‌دهد. خدا می‌گوید: من صدتا اینجا به تو می‌دهم، هزار تا آنجا. آن را به تو برگشت می‌دهد. یک جوان خوشگل و زیبا درست شده، آن پیش تو می‌آید.

پس ببین، گفتم: صدقه تو را حفظ می‌کند، قضایای عیسی را به شما گفتم. می‌خواهید در این نوار هم به شما بگویم. که عیسی آمد برود، دید خانه‌ای سر و صدای آواز است. گفت: فردا اینجا عزاست. نبود. آمدند، گفتند: یا نبی الله چرا حرف تو دو تا شد؟ آخر، گفتم: عیسی یک مدت زمان کمی، خدا آن چیزی را که به ائمه داد، به او داد؛ اما از او گرفت. یک چیزهایی را می‌دید؛ اما من بعد از او گرفت. چرا از او گرفت؟ دید کسی دارد زنا می‌کند، گفت: خدایا به او مرگ بده، خدا داد. یکی کار دیگر می‌کرد، گفت: مرگ بده. گفت: من به اینها کار دارم. چرا به این‌ها نفرین می‌کنی؟ خب، این چند وقت می‌ماند و توبه می‌کند. این عیسی یک مدت زمانی یک چیز جهانی داشت؛ یعنی به صورت موقت، یک ولایت مطلقه داشت. ولایت مطلقه؛ یعنی تمام این خلقت را می‌بیند. حالا چرا اینجوری شد؟ عزیز من، قربانت بروم. آمد دید نشده، گفت چه کردید؟ گفت: ما صدقات دادیم. صدقات حفظش کرد. حالا آن هم که شما می‌دهید، آن یک صورت قشنگ می‌شود، تو را می‌خواهد حفظ کند؛ اما وقتی که تو گناه کردی، گناه تو به او افزوده می‌شود. پس توجه فرمودید من چه می‌گویم؟ حالا می‌گویند آن آدم که آن صورت زیبا دارد به تو توجه دارد. مثل اینکه وقتی انسان را توی قبر می‌گذارند، آن‌ها یک توجهی به آدم دارند، آدم زنده می‌شود و برای یک حساب و کتاب می‌آید. آن صورت وجیه دوباره توجه دارد، می‌گوید: تا هفت دفعه گناه کنی، گویا در کتاب کافی باشد که هفت دفعه گناه کنی، حرف به تو نمی‌زد وگرنه او به تو نفرین می‌کند. چرا گناه می‌کنی که تو را از من جدا کنند؟ آنجا آن تولید تو داد می‌زند. تو خیال می‌کنی خبری نیست. هر چیزی یک قوه لامسه در خلقت دارد. هر چیزی خدا یک توانی به این داده است. هر چیزی یک زبانی به این داده است، تو زبانش را نمی‌فهمی، من زبانش را نمی‌فهمم. داد می‌زند چرا؟ چرا؟ یک کاری می‌کنی تو را از من جدا کنند؟

پس عزیزان من، توجه بفرمایید، البته شما باید برای آن صورت زیبا،کارهایی که می‌کنید ریا نباشد. اگر ریا باشد، آن صورت به وجود نمی‌آید. چرا می‌گوید اعمال ریا نکن. شما صدقات می‌دهید، انفاق می‌کنید، کار خوب می‌کنید، نمازی که به عمود الدین اتصال باشد، آن برای تو صورت می‌شود. چرا می‌گوید عمود الدین؟ پس معلوم می‌شود عبادت شما یک تجلی دارد، حالا وقتی که شما عبادت کردید، عبادتی که ریا نباشد، آن آنجا تجلی است. اگر هم می‌خواهید که بالاخره به این حرفها یقین کنید، مگر در جنگ صفین چند هزار جمعیت است، همه فرار کردند، عمر و عاص قسم می‌خورد می‌گوید: به خدا که تمام جان خلقت در قبضه قدرتش است، دنبال هر کدام از ما یک علی (علیه السلام) می‌آید. این عبادت تو، تجلی‌اش یک صورت خوب می‌شود.

نمی‌خواهم بگویم آنجا من این را دیدم. وقتی من مردم، من را بردند، اینطوری شد و این طوری شد و حالا نمی‌خواهم این نوار را خیلی طولانی کنم. آن‌وقت من دیدم که آنجا به من یک باغ دادند که چشم روزگار ندیده است. هر چه نگاه می‌کردم می‌دیدم بزرگ است، دیدم یک جوانی به آنچه که شما حسابش را بکنید [زیباست]، آخر می‌دانید آن‌ها چرا اینقدر قشنگ هستند؟ آن‌ها جسم نیستند. خدا آن‌ها را از ولایت خلق می‌کند. آن‌وقت می‌توانید بگویید ولایت چقدر قشنگ است؟ کجایی عزیز من، کجا نگاه می‌کنی؟ می‌گوید آنجا را نگاه کنی، انگار چه کار کرده‌ای! اما عزیز من، نگاه نکن. ببین، آن آنجا برای تو خلق کرده است. می‌فهمد تو چه می‌خواهی. خدا در کالبدت است. چرا خدا می‌گوید من از رگ گردن به تو نزدیک‌تر هستم. می‌داند چه می‌خواهی. می‌داند من اینجا به او نگاه نکردم، می‌داند چشمت را حفظ کردی، می‌داند نفست را حفظ کردی، می‌داند رنج بردی. می‌داند جزء آن‌ها که خلاصه منافق و عیاش هستند، نرفتی. ولایت تو را حفظ کرده، از خدا حیا کردی. از امام زمان (عج الله فرجه) حیا کردی، گناه نکردی. حالا یک همچنین صورتی برای تو خلق می‌کند.

ما رفتیم توی فکر که ما که چیزی نداریم، برای چه به ما می‌دهی؟ آخر، من حسابش را می‌کنم. وقتی یک نفر یک چیزی به ما می‌دهد، می‌گویم برای چه دادی؟ می‌خواهم بفهمم این چیست که داده است؟ این چه پولی است؟ برای چه داده است؟ هر چه که می‌دهند که من نمی‌خورم. آنجا هم آدم همین‌جور است. می‌خواهد بداند برای چه به او دادند. من اینجا یک مبلغی به من بدهند، می‌گویم برای چه می‌دهید؟ چرا؟ می‌خواهم او صرف کند وگرنه در جیب خودم می‌گذارم، صرف خودم می‌کنم. من می‌فهمم خیانت به این کردم. آخر، خیانت هم به اسکناس است، خیانت هم به مال دنیا است. می‌دانید یا نه؟ خیلی حرفهایی است که نزدیم. خیانت به این هم نباید کرد. از کجا به این اسکناس خیانت می‌کنید؟ به غیر خدا آن را خرج می‌کنید. خیانت نباید کنید. هر چه دستت بیاید که مال تو نیست، مال مردم است. چرا می‌گوید این بیت المال است؟ می‌گوید دست تو بیت المال است، نخور. چرا می‌گوید اگر شما ربا بخوری، یک درهم آن، انگار هفتاد دفعه با مادر خودت زنا کردی؟ می‌گوید نخور. مگر باید هر چه دستت می‌آید بخوری؟ باید بدانی چه مبنایی دارد. آنجا گفتم برای چه به من می‌دهید؟ برای چه است؟ گفت: عطای رسول الله است. به رسول الله قسم، من به این جوان می‌گفتم تو حیف هستی، برو پیش پدر و مادرت. تا یک چیزی هست که نباید آن را ضبط کرد. ببین، من این جوان را که اینقدر زیبا است را می‌گویم برو پیش پدر و مادرت. چرا؟ من اینجا خودم را لیاقت نمی‌دانم، آنجا هم نمی‌دانم. خدا یک عطایی کرد، گفتم: این کیست؟ گفت رسول الله است. به رسول الله، دیدم او آنجا ایستاده است. به شما عطا می‌کند .

توجه کن من چه می‌گویم. به حضرت عباس، این حرفها از من نیست. باید توجه کنید. وقتی من از نیست، باید بفهمید من چه می‌گویم. من که می‌گویم او گفته است، او داده است. من که چیزی نیستم. حالا ببینید من دارم چه می‌گویم؟ حالا شما اینجا در مسیر بودید، کار داشتی، تو مثلاً در دکان بودی، این آقا سر کارش بوده، آن آقا سر مهندسی برقش بوده، آن آقا سر کارش بوده، آن‌جوری که باید عبادت کنند و ایشان پاسخی به این بدهد نبوده است؛ اما در مسیر ولایتید. والله، اگر شما قشنگی اش را ببینید، خیلی حرف قشنگ است. قشنگی این حرفها، تجلی ولایت است، باید در قلبت تجلی کند. اگر این حرفها را تجلی نکند، خیلی درک ندارید. حالا ببینید من چه می‌گویم؟ این آقا مثلاً رفته است آنجا چیز بخرد، من الان خدا می‌داند یک دفعه تکان خوردم. دیدم این دو تا قوه می‌خواهد، رفته هشت تا قوه گرفته. خدایا، قوت این را زیاد کن. خدایا، من گفتم این را تهی دست نکن. ببین این دو تا قوه می‌خواسته، باید می‌رفته دو تا قوه می‌خریده است، رفته هشت تا قوه خریده است. از پول خودش هم خریده است. برای چه؟ چون می‌خواسته حرف ولایت زده بشود. مگر ممکن است خدا این چیزها را فراموش کند.

حالا این باید چه کند؟ باید بگوید خدا را شکر، من پول داشتم این را خریدم، از او ببیند. آن‌وقت، آقا جان، اینکه دارم به شما می‌گویم، گفتم: از آسمان برای شما حرف می‌زنم، همه به هم وصل است، به نیت تو وصل است، به همه چیز وصل است. حالا ببین، دوباره تکرار می‌کنم این آقای حاج ابوالفضل رفته مثلاً این کار را می‌کند، این عبادت نماز مستحبی یا عبادت ذکری نداشته، این دارد برایش ذکر می‌گوید. حالا خدا چه کارش می‌کند؟ حالا خدا آنجا عطا به او می‌کند که این رفع کسری عبادتش بشود. قدر این حرف را بدانید. پس شما در هر مسیری هستید، دوباره تکرار می‌کنم، تو کسری عبادت داری. من آنجا نشستم دارم ذکر می‌گویم؛ این سزای ذکر من را به این می‌دهد. این ذکر نمی‌گوید، اما با او چه می‌کند؟ به او عطا می‌کند. چرا؟ این رضایت ولایت است. رضایت ولایت به تو عطا می‌کند. کجایی؟ مرتب این طرف و آن طرف می‌دوی. ببین، من دارم به تو چه می‌گویم. ببین علی بن موسی الرضا (علیه السلام) چه حواله‌ای به شما داده. این حرفها را قدردانی کنید. اینکه به بعضی‌ها از شما می‌گویم بگیر بخواب، به خاطر همین است. چرا به شما می‌گوید اگر توی فکر باشی که یک حاجت برادر مؤمن را صبح برآورده کنی، تا صبح این همه به تو ثواب می‌دهد. تو که کاری نکردی؛ اما فکرت به فکر مردم بود. خدا فکر تو را سزا می‌دهد. یک وقت اعمال تو ریا است، به آن نمی‌دهد؛ اما فکر تو که ریا نیست، فکر تو را جزا می‌دهد.

رفقای عزیز، بیایید یک قدری روی این حرفها فکر کنید. تو چطور توجه نداری، آسمانی نیستی؟ الان تولید این جوانی که این حرفهایی که تولید می‌شود این زمین نیست، آسمان است؛ پس شما به آسمان هم نفوذ دارید. چون که خوبی در آسمان است، بدی در زمین است. بدی است که ما گمراه می‌شویم.

حکومت ما را گمراه می‌کند. من گفتم از حکومت می‌گویم ببین این الان یک زمینی است؛ مثلاً صد هزار متر. دویست هزار متر، هر چیزی، شما بهتر می‌دانید. شما یک زمینی را در نظر بگیر، هر کسی آمده، یک تکه‌اش را گرفته است. آمریکا آمده یک تکه‌اش را گرفته، انگلستان آمده یک تکه‌اش را گرفته. شوروی یک تکه‌اش را گرفته، ایران یک تکه‌اش را گرفته. فهمیدی؟ این مردم روی زمین فساد می‌کنند. زمین که پاک است. آن رهبری که این قطعه زمین را اشغال کرده ، آن دارد فساد می‌کند. از کجا این حرفها را می‌گویی؟ این حرفها چیست که می‌گویی؟ این حرفها سند دارد. خدا زمین را پاک خلق کرده است؛ برای سکونت تو خلق کرده است. این آقا یک فرش انداخته، ما رویش بنشینیم؛ اما تو می‌آیی یک گوشه‌اش را آتش می‌زنی. تو می‌زنی، تو اینجوری فساد می‌کنی. اگرنه، زمین چیست؟ زمین، پاک است؛ آن حکومت فسادگر می‌شود، هم خودش را گمراه می‌کند، هم مردم را. حالا چه می‌کند؟ حالا همین زمین به او لعنت می‌کند. فردای قیامت چنان فشار به او می‌آورد، شیری را که از پستان مادرش خورده بیرون بزند. ما باید به این حرفها اعتقاد داشته باشیم. الان الحمدلله عراق از وجود کثیف صدام راحت شد. حالا چه حکومتی بیاید دوباره من کاری ندارم. من به حکومت ها و حرف سیاسی کار ندارم. من می‌خواهم شما را روشن کنم.

الان این خانه، بیت خداست. خب، درونش لهو و لعب می‌زنید، چه می‌شود؟ از بیت بودن خارج می‌شود. شما اگر اینجا بیت خداست، گفتم: این را روی مناسب می‌گویم. من یک دفعه گفته‌ام، این را روی مناسبت می‌گویم که حرف تایید بشود. شما این حرف را قبول بکنید. حالا این زمین پاک است، همین‌طور که سلاطین تکه‌تکه زمین را گرفته‌اند، دارند کفر خدا می‌کنند، الان یک قطعه از زمین را هم به شما داده است. پس «ام القرا» که می‌گویند از زیر زمین همه زمینها کشیده شده است و یک تکه‌اش را هم به شما داده‌اند. حالا تا چه موقع این بیت خداست؟ تا وقتی آن را بت‌کده نکنید. حالا این بیت خداست، داری توی آن زندگی می‌کنی. حالا چیست؟ خانم عزیز، اگر تو اینجا فرمان خدا را در آن ببری، مریم هستی. پسر تو هم عیسی است؛ اما اگر با لهو و لعب باشی، چیست؟ پسر تو منافق می‌شود، پسر تو هم غیر امر کار می‌کند. خانم‌های عزیز، آقایان عزیز، چرا توجه ندارید؟ حالا این بیت خداست، خانم تو داری اینجا زندگی می‌کنی، اگر به امر زهرا (علیها السلام) باشی، به امر خدا باشی، به امر قرآن باشی، عزیز من، تو مریم هستی، بچه‌ات هم عیسی می‌شود. الحمدلله، رفقای من، همه‌شان بچه‌هایشان عیسی هستند، نمی‌خواهم یکایک اسم ببرم، تمام شما بچه‌هایتان عیسی است. قدر این بچه‌هایتان را بدانید. به این بچه‌ها دعا کنید. از دست این بچه‌ها ناراحت نباشید. به تمام رفقا می‌گویم، اگر می‌خواهید شکرانه این بچه‌ها کنید، بچه‌های مردم را ببین. ببین، بچه شما عیسی است یا نه. بچه‌ات را پیش خودت نگذار. او هم بزرگ می‌شود مثل تو می‌شود. تو الان چند سالت هست که از یک بچه کم سال اینقدر توقع داری، این‌ها را در شکنجه قرار نده، پولشان بده. والله، من همین‌جور بودم. بالله، من همین جور بودم. الان بنده‌زاده اینجا تشریف دارد. می‌گفتم: بابا جان، هر چه می‌خواهی من به تو می‌دهم. اصلاً من دخلم را به روی این‌ها نمی‌بستم. چرا؟ امروزش را می‌دیدم. البته هوایشان را داشته باشید، این پولی که در اختیار بچه می‌گذارید، یک مقدار هوایش را داشته باش. مبادا بچه است یک وقت بچه‌گی کند و در راه امر خرج نکند. اما به او بده. من این‌ها را یک وقت قسم می‌دادم، می‌گفتم: اگر ندارید، من به شما بدهم. من دارم چه می‌گویم؟ من دلم می‌خواهد شما خیلی شکرانه کنید که این بچه‌ها را دارید. خدا می‌داند من این بچه‌های شما را خجالت می‌کشم. دست بعضی‌هایشان را می‌بوسم؛ اما می‌خواهم پایشان را هم ببوسم. آخر، من دارم جو این دنیا را می‌بینم، گناهان این‌ها را می‌بینم، خوبی‌های این‌ها را هم می‌بینم. تو هم باید همین‌جور باشی. من بچه‌ام اینطوری بود، این طوری بود! نه، بابا جان!

من از روی روایت و حدیث حرف می‌زنم؛ اما باید تو هم روایت و حدیث را توجه کنی و بایگانی نکنی. این حرفها را بایگانی نکنید. مگر خود عیسی نیست؟ حالا به او داد، دارد می‌بیند. تا او گناه کرد، نفرین کرد، تا نفرین کرد از او گرفت. به این‌ها کار دارم. این‌ها هم به جوانهای شما کار دارند. اگر یک خلاف کرد، دیگر این را توی بوق نکن. من خدا می‌داند از بچه‌هایم نه، از بعضی از برادرهایم چه خلافهایی دیده‌ام، اصلاً و ابداً به روی خودم نمی‌آوردم، بعد نصف شب هم به این‌ها دعا می‌کردم. تو باید عیسی بشوی، از تو می‌گیرد. خب، این را از او گرفت. گناه این بچه را نبین، آینده‌اش را ببین، او را عزت و احترام کن. ببین چه مشکلی دارد؟ مشکلش را حل کن. خدا خودش می‌داند، به علی بن موسی الرضا (علیه السلام) اگر من می‌دانستم این حرفها را می‌خواهم بزنم؛ خودش دارد می‌آید، اتوماتیک است. ولایت، اتوماتیک است. اگر بخواهی اینجورش بکنی، وقتی بخواهی بگویی، یک‌جور دیگر می‌گویی. ولایت، اتوماتیک است. اتوماتیک، وصل به آن است. او خودش کلید می‌اندازد. کجایی؟ به این حرفها توجه کن.

آقا می‌گوید از آسمان صحبت کن. تمام خلقت به هم وصل است. نه اینکه حالا وصل است، بمیری هم وصل است. چرا به تو می‌گوید که اگر مردی و برای خیرات کردند، به تو می‌رسد. پس اینجا و آنجا وصل است. چرا؟ الان این همزاد تو آنجاست، تو به آنجا وصل هستی. اصلاً ولایت همه‌اش به هم وصل است. چرا؟ یکی از رفقای من الان اینجا حضور دارند. من می‌خواهم به ایشان جواب بدهم، همه به هم وصل است. اصلاً ولایت جدا نیست. تو از ولایت جدا می‌شوی. تمام اشیاء به هم وصل است، آسمان به هم وصل است، عرش به هم وصل است، فرش به هم وصل است، دریا به هم وصل است. تمام این‌ها به هم وصل است، تو هم به این‌ها وصل هستی. آن روح تو، ولایت تو به تمام اشیاء وصل است. از کجا می‌گویی؟ تو چند روز اینجا زمین هستی، باید پرش کنی آسمان بروی. چند روزی تو را اینجا گذاشتند که پرهایت درآید. پر چیست؟ ولایت است. تو را اینجا گذاشته که پر و بالت دربیاید. پر و بالت، ولایت است؛ باید پرش کنی آنجا بروی. دائم می‌گوید از آسمان بگو. عزیز من، تو چرا توجه نمی‌کنی؟ گفتم: تو باید توی آن قله بروی؛ قله ولایت؛ اما پر و بالت باید درآید. پر و بالت؛ ولایت است. جای دیگر گفتم: سواد با ولایت دو بال است، نمی‌توانی بپری. امروز این طرز به شما می‌گویم، مواظب باشید. هوای پرهایتان را داشته باشید، پر به گناه نزنید، پر به خیانت نزنید، پر به دنیا نزنید، پر به غیر امر نزنید؛ پرت را قیچی می‌کند. عزیز من، بگذار پرهایت درآید، پرش کنی.

حالا از کجا این حرف را می‌زنی؟ خداوند تبارک و تعالی انشاء می‌دهد به کسی که مقصد نداشته باشد. مگر جبرئیل نبود؟ مگر فطرس نیست که یک گناه کرد، گناه نکرد، یک ذره، یک چیزی بود باید برگرداند. نگاه کرد دید این‌ها در ظاهر به اصطلاح خوبند، یک ذره کندی کرد، باطنش را ندید. فوراً پرهایش ریخت. سیصد سال گیر یک درخت افتاد. حالا آمده پرهایش نیست. دید جبرئیل و میکائیل دارند می‌آیند. گفت: چه خبر است؟ گفت: ما می‌آییم مبارک‌باد و تحنیت به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بگوییم. خدا یک پسر به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به نام حسین (علیه السلام) داده است. او شفیع تمام مردم است، تمام امت است، تمام خلقت است. گفت: من را ببرید. جبرئیل او را اینجا گذاشت. پر ندارد، او را آورد. گفت: قضیه من این است. گفت: برو خودت را به گهواره حسین (علیه السلام) بمال. حالا پرهایش درآمد. تو هم همین است، باید پرهایت دربیاید، به گهواره حسین (علیه السلام) بمالی تا پرهایت درآید. خودتان را به گهواره حسین (علیه السلام) بمالید، به آسمان پرش کنید. حالا به او سمت داده است. مگر پرش کردی، حالا تو را رها می‌کند؟ حالا به تو سمت می‌دهد. عزیز من، تو روح می‌شوی. حالا چه کار می‌کند؟ هر که سلام به امام حسین (علیه السلام) بدهد، او سلامش را به امام حسین (علیه السلام) می‌رساند. می‌گوید: به او سلام بدهید، فطرس فوراً می‌رساند. فطرس این ملکی که یک ترک اولی کرده است، جهانی شده است. تو هم باید جهانی شوی. در تمام این جهان اگر کسی سلام بدهد، فطرس می‌رساند. فطرس، جهانی شد؛ خودش را به ولایت مالید. تو هم بیا خودت را به ولایت بمال، بیا تسلیم ولایت بشو، جهانی بشوی.

اصلاً خدا می‌فرماید: تو اشرف مخلوقات هستی، نگفته ملک، اشرف مخلوقات است. تو اشرف مخلوقات هستی. چرا «بل هم اضل» می‌شوی؟ دست از ولایت برمی‌داری. عزیزان من، بیایید این حرفها را گوش دهیم و بفهمیم و عمل کنیم.

عزیز من، قربانت بروم، این حرفها تفکر می‌خواهد. این حرفها باید یک نگاهی بکنید. یک نگاهی به صحرای کربلا بکنید. من قول به شما دادم. ان‌شاءالله یک روضه حضرت زهرا (علیها السلام) می‌خواهم بخوانم. این زهرای عزیز، من هر وقت که بیایم به امام رضا می‌گویم یک روضه مادرت را برایت می‌خوانم. ان‌شاءالله، امیدوارم که یک روضه بخوانم که این روضه حتی الامکان تعجبی باشد. حسابش را بکن، ببین، تمام این‌ها خودشان ولایت هستند؛ اما خدای تبارک و تعالی یک عظمائیتی به امیرالمؤمنین داد. چون که می‌داند امیرالمؤمنین در یک موقعیتی قرار می‌گیرد که آنجا باید آن عظمائیت را بدهد، مردم یک قدری روشن شوند وگرنه تمام این‌ها عظما هستند. آن زمان عمر و ابابکر را هم خدا می‌دانست.، می‌خواست عظمائیت بدهد. وقتی که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) امیرالمؤمنین را بلند کرد، گفت: «الیوم اکملت لکم دینکم» دین، علی (علیه السلام) است. حالا تمام این دوازده امام، چهارده معصوم مواظب بودند. آن‌ها، همه، خودشان تأیید هستند؛ اما یک تأیید عظمائیت به امیرالمؤمنین داده است. حضرت زهرا (علیها السلام) این را می‌دانست. حالا وقتی آن خبیثها آمدند این کار را با عبادت کردند، عُمر گفت: یادتان است پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت که هر که مسجد نیامد او را بیاورید؟ گفت: آره. گفتند: چند روز است علی (علیه السلام) نیامده است، پی او بروید. مغیره، پاشو برو. گفت: ما داریم قرآن را جمع‌آوری می‌کنیم. گفت: دید، علی (علیه السلام) نیامده، بلند شد. می‌خواست مقصد خودش را پیاده کند. حسابش را کرد، دید علی (علیه السلام) را نمی‌تواند بکشد. زهرای عزیز می‌خواهد احکام را فاش کند. گفت: من باید او را از بین ببرم. حالا آمد این جنایت بزرگ را کرد. حالا ببین، زهرای عزیز چه کار می‌کند؟ حالا محسنش زیر دست و پا رفته است، حالا پهلویش هم شکسته است، حالا سیلی هم خورده است، حالا بازویش هم شکسته است؛ اما مگر دست از علی (علیه السلام) برمی‌دارد. امر خدا را حمایت می‌کند. مقصد خدا را حمایت می‌کند. حالا این‌ها آمدند. در یک روایت داریم وقتی که پهلوی زهرا (علیها السلام) شکست، زهرا (علیها السلام) غش کرد، چشمش را باز کرد. فضه، علی کو؟ گفت: علی را بردند. آمد با همین دست خمیده، ‌دست به پهلو، دید دارند علی (علیه السلام) را می‌کشند، طناب گردن علی (علیه السلام) انداختند. آن بازو، بازوی ولایت بود؛ سر طناب را تکان داد، چهل نفر روی زمین ریختند. یک دفعه عمر گفت: قنفذ، دست زهرا (علیها السلام) را کوتاه کن. چنان به بازوی زهرا (علیها السلام) زد، آن را شکست. حالا مگر زهرا (علیها السلام) دست برمی‌دارد؟ باز دست برنداشت. دارد از ولایت حمایت می‌کند. این است که به شما می‌گویم: عزیزان من، همه این کار را که می‌کنید، توی فکر باشید زهرا (علیها السلام) یک لبخندی بزند، کمکش نکردند. رفقا، شما بیایید ما زهرا (علیها السلام) را کمک کنیم. کمک زهرا (علیها السلام) این است امر امام زمان (عج الله فرجه)، امر امیرالمؤمنین را اطاعت کنیم؛ نه امر خلق را.

حالا آقا جان، ببین، در مسجد آمده یک نفس کشید، ستونها از جا حرکت کرد. همین خالد بن ولید، سیف الله بود، حالا شمر الله شده؛ اما دنیا او را برده است، محبت دنیا او را شمر الله کرده است. حالا شمشیر روی سر علی (علیه السلام) گرفته است. زهرا (علیها السلام) گفت: دست از علی (علیه السلام) بردارید وگرنه نفرین می‌کنم. روایت داریم: امیرالمؤمنین به سلمان گفت: یا سلمان، به زهرا (علیها السلام) بگو تو دختر رحمة للعالمین هستی. اگر نفرین کنی، طیور در جو آسمان هلاک می‌شوند؛ یعنی مردم سزایشان است که هلاک شوند؛ به توسطی که طیور آسیب نبینند، تو نفرین نکن. ببین، علی (علیه السلام) این‌ها را نمی‌گوید. طیور های جَوِ هوا قیمت دارند؛ اینها قیمت ندارند ، این‌ها همه‌شان سقط شدند هم، بشوند؛ اما به زهرای عزیز می‌گوید: طیور در جَوِ هوا هلاک می‌شوند. این‌ها این صحنه را دیدند، دست از علی (علیه السلام) برداشتند. حالا توی خانه آمده؛ علی (علیه السلام) گریه می‌کند، زهرا (علیها السلام) گریه می‌کند. چرا علی (علیه السلام) گریه می‌کند؟ می‌بیند حمایت از ولایت، پهلوی زهرا (علیها السلام) را شکسته است. حمایت از ولایت، بازویش را شکسته است. حمایت از ولایت، صورتش [کبود شده است]، زار، زار گریه می‌کند. از آنجا هم پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به او گفت: علی (علیه السلام) جان، حرف نزن، کار نداشته باش. این است که علی (علیه السلام) می‌فرماید: مانند خاری که در چشمم است، استخوانی که در گلویم گیر کرده است، غصه می‌خورد.

عزیزان من، به شما هم می‌گویم. باید نجوای درون داشته باشید. علی (علیه السلام) از نجوای درونش گریه می‌کند. حالا چرا زهرا (علیها السلام) گریه می‌کند؟ می‌گوید: علی جان، پدرم گفت از برای مظلوم گریه کن. آیا از تو مظلوم‌تر هست؟ زهرا (علیها السلام) هم گریه می‌کند. آقا جان من، حالا ببین، کار به کجا رسیده است. امام زمان (عج الله فرجه) می‌گوید: ای مادر جان، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم. هر وقت باشد، می‌آیم احقاق حقت را می‌کنم. امیدوارم یاور امام زمان (عج الله فرجه) باشید، احقاق حق از زهرای عزیز، از امام حسین (علیه السلام) بکنید.

دعا

خدایا، عاقبتمان را به خیر کن.

خدایا، ما را بیامرز.

خدایا، ما را از خواب غفلت بیدار کن.

خدایا، ما را یاور امام زمان (عج الله فرجه) قرار بده.

یا امام رضا، تو را به حق مادرت زهرا (علیها السلام) ما را بپذیر. ما را دست خالی روانه نکن. ما را زیر بال خودت راه بده.

امام رضا، والله، رفقای من هم مثل من می‌مانند. عمداً گناه نمی‌کنند؛ اما یک وقت می‌بینی که خب، بالاخره یک اشتباه‌هایی داریم. به حق امام رضا، خدایا رفع این اشتباه‌ها را بکن.

خدایا، ما را یاور امام زمان (عج الله فرجه) قرار بده.

خدایا، کار ما را به آخر برسان.

من از امام رضا خواستم همه شما را کفایت کند. از خدا بخواهید خدا دعای من را در حق شما مستجاب کند.

خدایا، به حق امام زمان (عج الله فرجه) قسمت می‌دهم، من یک مثالی برای خودم آوردم. گفتم که من الان مثلاً آنجا خانه هستم، می‌بینم یک دفعه آقای مهندس آمد. اول منتظر این آقای مهندس هستم، بعد یکدفعه می‌بینم یکی دیگر می‌آید، یکی دیگر می‌آید. گفتم: خدایا قیامت هم همین‌جور باشد. حالا عمر همه ما یک ذره پیش و پس هست، یکایک بیایند، آنجا در خدمت امام زمان (عج الله فرجه)، در زیر عرش امام صادق دور هم باشیم.

خدایا، گفتم: اینجا ما را جدا نکن، آنجا هم ما را جدا نکن.

امیدوارم که دعای من را خدا مستجاب بگرداند. با صلوات بر محمد و آل محمد.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه