شهادت امام حسن و امام رضا 85

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

شهادت امام حسن و امام رضا 85
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1385-12-28

السلام علیک یا ابا عبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و أهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

هرچیزی را ائمه (علیهم السلام) طاهرین نقل کردند؛ ما باید توجه کنیم. می‌گوید: هر کسی که برای امام حسین (علیه السلام) گریه کند؛ یعنی یک گریه واقعی باشد، امام حسین (علیه السلام) می‌گوید: من در دل شیعه‌هایم هستم. حالا می‌گوید: اگر یک لکه اشک بریزی، هرچه گناه داشته باشی، همه گناهانت را می‌آمرزد، می‌ریزد. چه گناهی را می‌ریزد؟ گناهی که با ولایت باشید. حالا بیایید در مقابل ولایت توبه کنید، خلاصه، در مقابل ولایت کرنش کنید، در مقابل ولایت تسلیم باشید؛ نه هر گریه‌ای! ابن سعد هم گریه کرد. چرا اهل آتش است؟ اصل، شناخت امام است. عزیز من! گریه امام حسین (علیه السلام) یعنی این! این چه گریه‌ای است که آنجا زیر قبه امام حسین (علیه السلام) گریه کردی و بیرون آمدی و پای تلویزیون رنگی می‌روی؟ این چه گریه‌ای است؟

گریه از کسی قبول می‌شود که حب داشته باشد؛ هم حب، هم بغض؛ بغض دشمنان اهل بیت، حب دوستان اهل بیت. تو چه حبی داری؟ تو آنجا کارت هست، یک مقدار آنجا نگاهت افتاده است و گریه می‌کنی و بیرون می‌آیی و پای تلویزیون رنگی می‌روی و به خارجی‌ها نگاه می‌کنی! عزیز من! تو باید آنجا نگاه کنی که آقا ابوالفضل دستش افتاده است، علی اصغر تیر خورده است. اینکه می‌گوید: قبر [من در دل دوستانم است]؛ یعنی حب امام حسین (علیه السلام) باید در دلتان باشد. تو که حب نداری، حالا کربلا برو، مکه برو! پس عزیز من، این نیست. اگر آن کربلایی که به تو می‌گوید، یا [زیارت] امام رضا که به تو می‌گوید، مطابق برگ‌های درختان و ریگ‌های بیابان گناه داشته باشی می‌ریزد، برای ما مثال می‌آورد، یا [زیارت امام رضا] همین‌طور، تا [ثواب] هزار حج برای تو نوشته می‌شود، این را به چه کسی می‌دهد؟

الان گفتم: به کسی می‌دهد که حب امیرالمؤمنین (علیه السلام) داشته باشد و بغض دشمنانش. تو داری با دشمنان می‌سازی؛ می‌گویی و می‌خندی و می‌شنوی؛ آنجا هم یک گریه می‌کنی. تو «همج الرعاع» هستی، این به درد نمی‌خورد. حالا اگر امام حسین (علیه السلام) لطفی کند و بالاخره یک چیزی جلوی تو بیندازد، آن یک حرف دیگری است. ما که لطف و کرامت امام حسین (علیه السلام) را نمی‌خواهیم کنار بگذاریم؛ اما تو آن نیستی.

زیارت‌های اینها خیلی خوب است، تا حتی یک [زیارت] یک مؤمن را هم می‌گوید: [زیارت] دوازده امام و چهارده معصوم؛ ثواب به شما می‌دهد. آن مؤمن باید وصل به ولایت باشد. خود ولایت چرا به تو ثواب نمی‌دهد؟ می‌دهد؛ اما ولایت که به تو ثواب می‌دهد، باید حب آن را داشته باشی، آن حب ثواب می‌دهد، نه اینکه بغض ثواب بدهد. من مصداق برای شما می‌آورم؛ اینها چند سال، پیش چهار امام بودند، عوض اینکه حالا جهنم که هیچ، می‌گویند طاغوت هستند. روایت داریم اهل جهنم همه‌اش دعا می‌کنند، از اینجا روزنه نشود، توی جهنم می‌سوزد؛ [اما] می‌گوید: از اینجا روزنه نشود، اینقدر جای آنها بد است. اینها که چند سال پیش پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بودند، چهار امام بودند. لااقل یک زیارتی، جایی می‌روید خیال نکنید که حالا [چه خبر است؟] ببین، چه کاره هستید؟ چی هستید؟ قبولت کردند؟ «بشرطها و شروطها و أنا من شروطها».

حالا اینها زمینه است که من دارم می‌چینم، حالا دارد می‌آید و من هم دارم می‌گویم. حب، خیلی مشکل است، حب، خیلی خوب است، خیلی درکش مشکل است. یک دفعه می‌گوید: اگر یکی از شما با دین از دنیا رفتید، ملائکه آسمان تعجب می‌کنند، تمام عبادت‌هایتان را کنار می‌ریزد. آیا فهمیدی یا نفهمیدی یا دلت خوش است؟ آره، من امسال می‌گفتم: هم کربلا رفتم و هم مکه رفتم، خب، رفتی که رفتی؛ تو جسمت را بردی یا حب بردی؟ جسمت را بردی یا بغض دشمنان حسین را بردی؟ چه چیزی بردی؟ تو هیکلت را بردی. این هیکل هم اگر ارزش داشت که بوی گند به آن نمی‌افتاد، ارزش ندارد. جانم! ولایت، ارزش دارد.

پدر ما رعیت بود، خدا می‌داند این بچه ما می‌گفت: بیایید ببینید، بابا مشهدی رضا، مثل گل شده است، اصلاً سر و صدا کردند، گفتند: باید بوی گند به آن بیفتد، مثل گل، مثل ماه می‌درخشید؛ اما سخی بود. خدا می‌داند، خیلی سخی بود. هم سخی بود و هم سخی‌الطبع بود. من یادم هست، پای دیگ امام حسین (علیه السلام) می‌رفت؛ اما آبگوشت نمی‌آورد. به زنش می‌گفت: یک چیزی درست کن. می‌گفت: مبادا این غذا را که برای سینه زنان امام حسین (علیه السلام) است، من بخورم؟ منظورم این است که خیلی سخی‌الطبع بود. اما کسی بود این چیزها را می‌داد. آن سخاوت، امر است. چرا خدا می‌گوید: من یک صفاتی به نام صفات الله دارم و آن را به کسی می‌دهم که سخی باشد؟ همه شما سخی هستید، بعضی‌ها هم افراط و تفریط هم می‌کنید. الان یکی زنگ زد، از بچه‌های جلسه، جمعه آمد؛ گفت: من چندتا مرغ می‌دهم، گفتم: عزیزم، تو که بدهی من به مردم می‌دهم، اما یک موقع به خودت تحمیل نکنی. (صلوات)

حالا عزیزان من! منافق یک فکری خودش دارد، یک کاری در ظاهر می‌کند. اینکه من اینقدر به شما می‌گویم دنبال خلق نروید، دنبال بدعت‌گذار نروید؛ من آخر، این را حس کردم که یک کاری دارد می‌کند، به نام اسلام، به نام دین، به نام کمک؛ اما این خودش، یک مقصدی دارد. بالاخره مقصد خودش را می‌خواهد عملی کند؛ اما در راه دین، در راه اسلام، در راه به اصطلاح تقوا!

حالا ببینید چه کار می‌کند؟ حالا این پدر آتش گرفته‌اش، برداشته، موسی بن جعفر را شهید کرده، حالا می‌خواهد به ملت و به مردم بگوید که من این کاره نیستم، بابایم بد بوده است که مردم او را بخواهند. حالا چهار نفر را پی امام رضا (علیه السلام) روانه می‌کند و می‌گوید: آقا هر کجا خواست بنشیند، هر کجا خواست پا شود، شما در اختیار او باشید. مبادا [بی‌احترامی] کنید. خیلی با احترام ایشان را بیاورید. اما این چه احترامی دارد می‌کند؟ یک احترامی دارد می‌کند که ظاهرش اسلام و ولایت باشد، باطنش می‌خواهد چه کار کند؟

اینکه من به شما می‌گویم: جان من، عبادت بی‌علی، علی‌کشی است، امروز می‌خواهم یک قدری از آن را برای شما بگویم. حالا می‌آورد، شهر به شهر آقا را احترام می‌کند، تا گویا به نیشابور می‌آید. اینها همه اینجا می‌آیند و چه کار می‌خواهد بکند؟ من که جرأت نمی‌کنم بگویم، ان‌شاءالله زبانم لال بشود؛ تا حتی بعضی از منافق‌ها گفتند: ببین، این دیگر کیست که می‌گوید اختیارم با شترم است. خب، نمی‌فهمند دیگر، آخر، ما ولایت را نمی‌فهمیم، ما خیلی نمی‌فهمیم. ما باید فقط تسلیم باشیم، به چون و چرای ولایت امام کار نداشته باشیم. اینجا اینطور شده، آنجا اینطور شده است! تو روی بی‌عقلی خودت می‌آوری. حالا حضرت می‌خواهد چه کار کند؟ حضرت، خانه هر کس برود، می‌گوید: چرا خانه من نیامدی؟ من چطوری هستم؟ اصلاً یک انفجاری پیدا می‌شود، می‌گوید: هر کجا شترم رفت. شتر هم مثل شتر حضرت سجاد است، مثل ذوالجناح است. وقتی که حضرت سوارش شده، آن انسانیت وجود مبارک امام، به این اثر کرده است. چرا می‌گوید: منبر را نسوزان؟ اما منبرهای حالا را هم می‌گوید؟ [چرا] می‌گوید: منبر را نسوزان؟ چون گوینده حرف ولایت زده و به این سرایت کرده است.

خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند؛ می‌گفت: یا داخل دریا، رودخانه بریزید تا زمستان آب ببرد یا آب کنید، نسوزانید. حالا این شتر انسان شده است. شما اگر کسی آن حرف‌ها را می‌زند، نگویید فلانی گفته است، شما باید با حدیث و روایت با مردم مجادله کنید. امروز مردم با شما عناد دارند، تا حتی به حضرت عباس، با اینجا آمدن شما هم عناد دارند. چرا؟ آنها رفیق می‌خواهند و می‌خواهند شما هم مثل آنها باشید. خب، نمی‌شود! من بیایم به سلمان بگویم که بیا مثل من بشو، به آقای شاه عبدالعظیم حسنی هم بگویم که بیا مثل من بشو! آخر، نمی‌شود، بی‌خود توقع دارند.

حالا آقا که شما باشید، مگر حضرت سجاد نگفت؟ گفت حاجی آمده و نگاه کرد و دید شتر، حاجی است. بفرما، حالا منظور من این است که بی‌خود می‌گویند که اختیارش را دست شتر داده است. حالا شتر داخل یک خانه‌ای می‌رود و یک مقدار از شهر بیرون می‌رود و یک خانه‌ای کنار آنجا، بالاخره یک دخمه‌ای است، همین‌جا زانو می‌زند. حالا حضرت می‌خواهد چه کار کند؟ می‌خواهد حجة اللهی‌اش را معلوم کند. حالا [آنجا] سیب می‌آورد و می‌خورد و فوری آنجا خاک می‌کند، تا خاک می‌کند، درخت می‌شود و سیب می‌دهد. درخت، باید سه سال بکشد تا سیب بدهد و میوه بدهد، حالا این سیب را هر مریضی می‌خورد خوب می‌شود، برگش را حیوان می‌خورد، خوب می‌شود. حالا می‌آید اجازه می‌گیرد، این بنده خدا شوهر هم ندارد و یک بچه یتیم دارد.

حالا چرا؟ حضرت، می‌خواهد یک بیچاره را باچاره کند. تو که می‌گویی: خانه‌هایی مثل کاخ داری، بیاید خانه تو چه کار کند؟ تو اینها را از کجا ساختی؟ بیشتر اینها مجهول المالک است. فردا که امام زمان (عج الله فرجه) می‌آید، خوب‌ها به او برمی‌گردند، امام‌زاده‌ها را خراب می‌کند. برای چه چیزی خراب می‌کند؟ من امروز بگویم؛ حالا آمده و بیتوته کرده است و اینقدر سر قبر چهار امام گریه کرده است؛ آنوقت حضرت می‌گوید: راه خودت را برو؛ یک فاسقی ساخت، یک فاجری خراب کرد؛ یک فاجری ساخت، یک فاسق خراب کرد. پس اگر امام زمان (عج الله فرجه) هم می‌آید، همینطور است. می‌فهمد که این امام‌زاده را یک فاسق ساخته، یک فاجر ساخته است. آنوقت اینها را ایراد می‌کنید. پس بدانید ایراد کردن به امام، کفر است. ایراد کردن به امام و به حجت خدا کفر است.

تو با عقل ناقص خودت داری حرف می‌زنی. آنها هم همین را گفتند: علی، جوان است، به درد خلافت نمی‌خورد. این چه جوانی است که می‌گوید: با همه پیغمبرها آمدم، با پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) آخرالزمان آشکارا آمدم. جوان است؟ صد و بیست و چهار هزار پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) آمده است؛ علی بوده است. چرا توجه نمی‌کنید؟ گول نخورید. اصلاً شما به غیر از حرف ولایت، نباید بخواهید حرف دیگری را بفهمید. اصلاً حرف در دنیا نیست، اصلاً غیر از حرف ولایت، حرف دیگری در دنیا نیست که تو می‌خواهی بفهمی. همین‌طور که می‌خواست بفهمد! این کار حلال است! خلق، حلال و حرامش می‌کند. عزیز من! راه خودت را برو.

حالا داخل این خانه می‌آید، حالا حضرت، حرکت می‌کند، این درخت سبز، بار می‌دهد، این بنده خدا، خلاصه به یک نوایی رسید. عزیز من! تو با مشهد رفتنت و با مکه رفتنت، باید کسی را به یک نوایی برسانی. فلانی گفته: من دوازده دفعه به مکه رفتم، می‌خواهم امام زمان (عج الله فرجه) را در منا ببینم، آره، تو امام زمانت را در منا دیدی؟! امام زمان (عج الله فرجه) از تو بیزار است، کجا امام زمان (عج الله فرجه) را می‌توانی ببینی؟ امام زمان (عج الله فرجه) نظرش توی منا می‌آید. امام زمان (عج الله فرجه) درست است که منا هست؛ اما نه تو. خب، یک دفعه، دو دفعه، رفتی، به یک بنده خدایی بده. (صلوات)

حالا حضرت خودش را معرفی می‌کند. همه می‌آیند. چند هزار قلمدان طلا آنجا حاضر بوده است، آنجا چه خبر بوده است؟ حالا می‌گوید: یک چیزی که از جدت رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) شنیدی بی‌واسطه که واسطه خودت باشد [را برای ما نقل کن]. این جمله را می‌گوید: «لا اله الا الله حصنی، فمن دخل حصنی، أنا من شروطها»؛ شروط «لا اله الا الله» ما هستیم؛ یعنی «لا اله الا الله» بدون ما «لا اله الا الله» نیست. خدا به تو می‌گوید: کوفت! خدا می‌گوید: امر مرا اطاعت کن.

من دلم می‌خواهد فکرهای شما بعد از ده سال، بیست سال که من دارم اینجا صدا می‌کنم، (من که صحبت نمی‌کنم، من صدا می‌کنم) اعظم فکرها باشد. عزیز من! باید بفهمید. می‌گوید: یک مؤمن از دست تو راضی نباشد، هیچ عبادتت را قبول نمی‌کنم. چطور امام زمان (عج الله فرجه) از دست تو راضی نیست، اصلاً به آن گیری نمی‌دهی. می‌روی ساز می‌زنی و رقاصی می‌کنی. حالا پس فردا، ببین چه خبر است. چه کار می‌کنند؟ پسر را آورده، آن پسر امرد را آورده است، می‌رقصد و اسکناس پنجاه هزار تومانی دهانش می‌گذارد، تو قوم لوط درست کردی! این است؟ زهرا این را می‌گوید؟ تو پنجاه هزار تومان را بیاور به چهار تا بیچاره بنده خدا بده. محض خدا بده. (صلوات)

حالا حضرت حرکت کرد، اما ببینید امام چطور است؟ از مدینه که می‌خواست حرکت کند، اهل بیتش را جمع می‌کند؛ می‌گوید: برای من گریه کنید. ببین، اهل بیت باز هم نمی‌فهمند، من می‌خواهم به شما بگویم که فکر نکنید که اهل بیت می‌فهمند. ولایت یک چیزی است که فهمیدن آن خیلی مشکل است. می‌دانید به حضرت چه می‌گویند؟ می‌گویند: برای مسافر، گریه خوب نیست، گفت: جان من! کسی که از مسافرت برگردد، من که دیگر برنمی‌گردم. بفرما! این است که می‌گویم به چون و چرای امام کار نداشته باشید. عزیز من، الان امام در ظاهر نیست؛ اما امر او هست؛ به امر اینها کار نداشته باشید. عزیز من! قربانت بروم! راه خودت را برو! بس است دیگر، چه چیزی می‌خواهی بفهمی؟

حالا خیلی استقبال می‌کند و می‌گوید: من می‌خواهم این خلافت را به تو بدهم، تو ولی باشی. گفت: اگر خدا به تو داده، تو حق نداری به من بدهی، اگر هم غاصبی، زمین بگذار. دید حضرت دندان شکن به او گفت؛ گفت: باید ولیعهدی را قبول کنی، گفت: نمی‌کنم، گفت: تو را می‌کشم، باید قبول کنی. گفت: قبول می‌کنم، نه کسی را نصب می‌کنم، نه کسی را می‌آورم، نه کسی را می‌برم. اسماً بخواهی این کار را می‌کنم. او می‌خواست که یک امریه‌هایی حضرت بگوید و بگوید که این امریه‌ها را رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) نگفته است. [با] این امریه‌ها، می‌خواست در ظاهر، در این کارها، امام رضا (علیه السلام) را خراب کند؛ چون که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود که عفریت تمام بنی عباس در علم، مأمون است، یعنی عفریت، خیلی این پیشرفته بود، همه‌اش علما را جمع می‌کرد و بحث علمی می‌کرد.

حالا به اصطلاح، حضرت ولیعهد شد، حالا یک روز نماز جمعه گفت: شما نماز جمعه برو، گفت: من اگر بروم، همانطور که جدم رفته است می‌روم، گفت: باشد، یک دفعه دیدند حضرت آمد و دامن را به کمر زده است و عمامه را اینجا انداخته است و پابرهنه شده است و می‌گوید: «الله اکبر»؛ روایت داریم سرلشکر، سرتیپ و تمام اینها بندهای کفششان را می‌بریدند و کفششان را آنجا می‌انداختند. گفتند: مأمون! اگر لب بجنبد، اصلاً تو را نابود می‌کند، صدا زد: برگرد! آنها که هر سال می‌رفتند، بروند.

حضرت آنجا نفرین کرد، خیلی ناراحت شد. حالا مگر ول می‌کند؟ حالا به آنجا می‌آید، مهمان می‌کند، دلقک می‌گذارد، آخر آنها بلد هستند. یک زنی بود جو را به دیوار راست می‌کرد؛ یعنی چیزی می‌کرد؛ می‌دیدی، جو پا می‌شود، اینجوری می‌شود. هست؛ او هم مرد؛ اما ریختش را من نگاه کردم دیدم مثل است، از بس که این زن بدترکیب بود. آره، دور کاروان‌سرا یک وقتی می‌آمد. آقا که شما باشی، حالا دلقک را آورد. تا رفت لقمه را بردارد، از دستش پرید. اینطوری می‌کرد یک دفعه می‌پرید، دوباره می‌پرید، دو مرتبه به او گفت: آرام بگیر! آرام بگیر! [آرام] نگرفت. اینکه می‌گویم: قوه لامسه در آنها است؛ رو کرد، دو تا شیر روی پرده گذاشته بود، یکی این طرف، یکی آن طرف تختش، یک عکس‌های با هیبتی انداخته بود. گفت: دشمن خدا را بخورید. اینها دو تا شیر بودند خوردند، یک لکه از آن روی زمین نریخت، یک نگاه کردند و گفتند: فلانی را هم بخوریم؟ گفت: نه! تو دلقک روانه می‌کنی؛ اما رسوا می‌شوی. تو حرف بی‌خود پشت سر مؤمن می‌زنی، والله، رسوا می‌شوی. حالا رسوا شدن یک مقدار طول می‌کشد. فهمیدی چه می‌گویم؟ عزیز من! قربانت بروم! حواست جمع باشد.

حالا چه کار کرد؟ دید که این باز هر کاری می‌کند چیز می‌کند، تصمیم گرفت زهر به حضرت بدهد. زهر را به انگور زد و به حضرت تعارف کرد. حضرت به او گفت: این کار را نکن، یعنی گفت: من می‌دانم که زهر به آن هست؛ گفت: این کار را نکن. دوباره تکرار کرد. تا خورد؛ به امر خدا خورد، یک دفعه [اجزای بدنش] سوخت، تا عبایش را به سرش کشید، حالا جلوتر به اباصلت گفت: اگر دیدی من عبا به سرم کشیدم، با من حرف نزن. عبایش را به سرش کشید، مأمون گفت: یابن عم، مجلس به این خوبی کجا می‌روی؟ گفت: آنجا می‌روم که تو مرا روانه کردی. حالا رفت، رفت و داخل خانه افتاد. [امام فرمود:] اباصلت در را ببند. چرا بعضی منبری‌ها می‌گویند: من غریبم، کسی دیدن من نمی‌آید. تمام اهل مشهد، تقریباً آن موقع آمادگی داشتند که اگر مأمون به امام رضا (علیه السلام) جسارت بکند، تاج و تختش را نابود کنند. آنها می‌دانستند؛ چون امام آمد و رفت و معجزه دید و خیلی اینها در ظاهر امام‌دوست شده بودند.

حالا گفت: اباصلت، در را ببند، در را بست. حالا در را بست، یک وقت دید که یکی در می‌زند؛ گفت: اباصلت، برو در را باز کن، این مأمون است. حالا ببین، جادوگر چه کار می‌کند؟ حالا آمده گریه می‌کند، یابن عم، مبادا بفهمند من این کار را کردم، مبادا کسی بفهمد. یعنی مثل زن امام حسن (علیه السلام) که می‌گفت: به امام حسین (علیه السلام) نگو که من تو را کشتم. گفت: خب، برو! رفت. حالا رفت، حالا حضرت می‌پیچد. یک وقت ندا داد: جوادم، عزیزم، کجایی؟ بیا. می‌خواهم با تو نجوا کنم و ولایت را در ظاهر به تو بسپارم. اباصلت می‌گوید: دیدم در بسته است، جوانی وارد شد. ای جوان، من که در را بستم، از کجا می‌آیی؟ گفت: آن کسی که مرا از مدینه به طرفةالعین آورد، مرا از در بسته هم داخل می‌آورد. امام رضا (علیه السلام) صدا زد: اباصلت، جوادالائمه (علیه السلام) است.

آمد سر پدر را به دامن گرفت، وداع امامت را گفت. حالا عزیز من، قربانت بروم، چه خبر است؟ چرا امام رضا (علیه السلام) در را بسته است؟ می‌خواهد مملکت به هم نخورد. اگر می‌دانستند که مأمون به او زهر داده، مملکت به هم می‌خورد؛ نه اینکه غریب باشد و کسی را نداشته باشد. آنها نمی‌خواستند حتی دوستانشان آسیب ببینند، ممکن بود می‌دانستند، چندهزار نفر اینجا کشته شود. حالا امام رضا (علیه السلام) با علم امامت این کار را می‌کند.

حالا ببین منافق چه کار می‌کند؟ حالا پا شده، پابرهنه شده و گل به صورتش زده است و یابن عم، یابن عم، می‌کند. یک هفته مأمون سر قبر امام رضا (علیه السلام) گریه می‌کرد. همان موقع که گریه می‌کند، دارد جسارت می‌کند. گفت: پایین پای پدرم او را دفن کنید. آمدند کندند، به سنگ خورد، به هم خورد. نتوانستند کاری کنند. گفتند: مأمون! اینجا نمی‌شود قبر بکنی. گفت: برو بالاتر. خلاصه، حالا هارون، پایین پای امام رضا (علیه السلام) است. هم گریه می‌کند و هم منافقی‌اش را می‌کند. خدا نکند گیر منافق بیفتید.

ببین، خدا چه می‌گوید؛ می‌گوید:«أشد من العذاب المنافق»؛ یعنی من منافق را «اشد عذاب» می‌کنم. حالا عزیز من! یک روایت داریم زن‌ها بیرون نمی‌آمدند، حالا زمان ما اینطوری شد. می‌آمدند می‌گفتند: ما مهریه‌مان را می‌بخشیم، ای شوهرها، به ما اجازه بدهید ما در تشییع شرکت کنیم. افتخار می‌کردند در تشییع شرکت کنند. حالا حرف من این است هیچ کس مثل امام حسین (علیه السلام) نبوده است، چرا نبوده؟ خود هارون، قتل موسی بن جعفر را حاشا کرد. روی جسر بغداد گذاشت، گفت، شیعه‌ها بیایید ببینید، ما کاری نکردیم.

این منبری‌ها که سوادشان را دکان خودشان کردند، نمی‌گویم همه‌شان، بعضی از آنها، حالا می‌گوید: آمدند ببرند، دیدند غل و زنجیر به پایش است، این مردک دارد حاشا می‌کند، کجا غل و زنجیر به پایش است که حرکت کند؟ حالا موسی بن جعفر چه کار کرد؟ حالا اینجا باید فاش کند. پسرش فاش نکرد، اینجا می‌خواهد فاش کند؛ یعنی من موسی بن جعفر را نکشتم. حالا همه می‌آمدند امضاء می‌کردند. آقا جان من! در بین جمعیت یک وقت می‌بینی، یکی دو نفر پیدا می‌شود که به ولایت وصل است، ولایت در دلش حکومت می‌کند. امیدوارم معرفت در حق امام رضا (علیه السلام) داشته باشید. من که سواد ندارم، تاکنون که رفتم زیارت‌نامه نخواندم، سواد هم داشته باشم، نمی‌خوانم؛ اما تو باید بخوانی، نگویی چون او نخوانده است، من هم نمی‌خوانم. من به یک چیز ایمان دارم: «تسمع کلامی، ترد سلامی»؛ امام رضا (علیه السلام) تو زنده هستی، من سلام می‌کنم، تو هم جواب می‌دهی. امام را باید زنده بدانی، نه اینکه برداری اینقدر زیارت‌نامه را بخوانی و آخر هم نفهمی. آمده بود و پشت به حضرت کرده بود و داشت می‌خواند، گفتم: بابا! این طرف بایست.

حالا دستش را دراز کرد و گفت: «زهراً، زهراً»؛ ای دوست ما، زهرم دادند. هارون دید رسوا شده، گفت: حرکت کنید، موسی بن جعفر را حرکت بدهید؛ حرکت دادند. حالا چهار نفر از این آدم‌هایی که می‌گویند: وای بر اینها! حضرت را روی یک تخته پاره می‌برند و جلویشان هم می‌گویند: «إمام رافضی‌ها»؛ حالا سلیمان دید، یک قبرستان بود، قبرستان فقرا و قبرستان اعیان؛ دید که دارند او را به طرف قبرستان فقرا می‌برند. یک وقت گفت: برو ببین چه کسی هست؟ گفت: موسی بن جعفر است، گفت: برگردان. کفنی که تمام آیات قرآن روی آن نوشته بود، پوشاند و در قبرستان اعیان او را دفن کرد. یک نامه به هارون نوشت: هارون، من دیدم اگر این کار انجام بشود، برای خلافت تو ضرر دارد، من این کار را کردم.

عزیز من، قربانت بروم، همه حاشا می‌کردند، اما گفتم داد کشیدم، حسین جان، چه کسی تو را کشت؟ دو تا فریاد زدم، یک دفعه دیدم که انگار تمام مسجد و معبد یک هیجانی کردند، حسین جان، چه کسی تو را کشت؟ آنجا گفتم. فقط حسین بود که افتخار می‌کردند ما یک خارجی را کشتیم. حسین جان، والله هیچ کس مثل تو نبود و نخواهد آمد.

حالا عزیز من، قربانتان بروم، همه اینها می‌خواستند این ننگ را از روی خودشان بردارند، اینها چه حرف‌های بی‌خودی است که می‌زنید؟ فقط حسین جانم، حسین، [این‌طور نبود] همه احترام می‌کردند؛ اما امام صادق (علیه السلام) می‌گوید: آنها که حربه نداشتند، دامنشان را پر از سنگ می‌کردند و به امام حسین (علیه السلام) می‌زدند که به بهشت بروند. چه کسی این کار را کرد؟ خدایا، زمانی بشود که زبان من آزاد باشد به او گفتم چه کسی این کار را کرد. (صلوات)

خدا می‌داند اگر آدم دین نداشته باشد، غیرت داشته باشد، پی لهو و لعب نمی‌رود. اگر دین ندارید، غیرت هم دارید، چرا تو ماهواره می‌زنی؟ چه مسلمانی هستی؟ زهرا و امام زمان (عج الله فرجه) گریه می‌کنند؛ همه گریه می‌کنند، عرش گریه می‌کند، فرش گریه می‌کند. تو خیال کردی همان موقع گریه کرد؟ به تمام آیات قرآن، الان هم عرش دارد گریه می‌کند، الان هم زمین گریه می‌کند، بهشت گریه می‌کند، عرش برای حسین گریه می‌کند؛ تو چه مسلمانی هستی که می‌روی ویدئو و تلویزیون رنگی می‌زنی؟ آرام! خودت را از اهل بیت جدا کردی، نمی‌فهمی. (صلوات)

حالا عزیز من، گفت: اگر کسی برای حسین من گریه کند و گناهانش به اندازه ریگ‌های بیابان و برگ‌های درخت باشد، او را می‌آمرزم. گفت: هر کس برای حسنم گریه کند، در محشر کور نمی‌آید. آخر چه کسانی کور می‌آیند؟ آنها که تماشاچی بودند. گفتم: عزیزم، تماشاچی نباش، به زن مردم و بچه مردم نگاه نکن، مال حرام و مال غصبی، آنجا که خدا امر کرده، آن امر را زیر پا گذاشتی، تو کور به صحرای محشر می‌آیی. حالا می‌گوید: هر کس برای حسنم گریه کند، کور به محشر نمی‌آید.

عزیز من! والله، شما آنجا را ندیدی چه خبر است. تمام مردم مضطرب هستند، همه سرگردان هستند. آخر کسی کاری نکرده که روی امر باشد، کسانی که آنجا امر را اطاعت کردند، علی (علیه السلام)، زهرای عزیز، پیامبر، ائمه طاهرین خودشان امر هستند. عزیز من! شما اگر امر را اطاعت کنی، آنجا با امر اتصال می‌شوی، دیگر کور نیستی، دیگر عذاب نداری. عزیز من، امر خدا، علی بن ابی طالب است، امر خدا، ولایت است.

حالا عزیز من، شما حساب کن؛ حالا امیرالمؤمنین (علیه السلام) در ظاهر از دنیا رفته است، حالا امام حسن (علیه السلام) حجت خداست. حالا معاویه با امام حسن (علیه السلام) می‌جنگد؛ آخ، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: صلح حسنم با جنگ حسینم یکی است. چرا امام حسن (علیه السلام) صلح کرد؟ هر کسی را فرمانده قرار می‌داد، معاویه او را می‌خرید. والله، داریم نوشت به معاویه، می‌خواهید کتهایش را ببندیم و به تو بدهیم؟ امام حسن (علیه السلام) دید؛ اگر به امام حسن (علیه السلام) «مذل المؤمنین» می‌گفتند، والله، می‌خواست شما بمانید. دید معاویه خیلی دارد جلو می‌رود، آخر، صلح کرد. چند شرط گذاشت: یکی اینکه بعد از خودت کسی را معلوم نکنی؛ یعنی مبادا یزید را معلوم کنی، آخر می‌دانست یزید، حسین‌کش هست؛ یکی دیگر اینکه شیعه‌ها زن بگیرند و بروند و بیایند و یکی هم آزاد باشند؛ یکی هم اینکه اینها شهادتشان قبول باشد، آخر به اینها رافضی می‌گفتند. با تمام شرط و شروط به اصطلاح، صلح کرد،

حالا مگر دست برمی دارد؟ حالا مگر دست برداشت؟ به قیصر روم نوشت: من یک دشمن خیلی مهمی دارم، یک قدری زهر به من بده. در تمام این دنیا زهری بدتر از زهر هلاهل نیست. برای او داد و گفت: به مسلمان ندهی، جگرش را پاره کند! نوشت: ای معاویه، والله، اگر یک ذره‌اش را در دریا بریزی، همه ماهی‌ها و حیوانات دریا می‌میرند. حالا حسابش را بکن، زن چقدر بی‌عاطفه است. [معاویه] گفت: من می‌خواهم تو را عروس خودم بکنم، بیا ملکه بشو، اما این کار را بکن. خلاصه، این زهر را به امام حسن (علیه السلام) بده. دختر اشعث بن قیس بود. حالا ببین، امام چقدر مهربان است، حالا زهر داده است. گفت: حسن جان، من به تو زهر دادم، من دلم می‌خواهد نگویی که من به تو زهر دادم. [امام حسن] به او قول داد؛ اما گفت: الهی خیر نبینی و به مقصدت نرسی، نرسید.

قربان زینب بروم، چقدر این زینب، مصیبت دیده است. حالا آمد، حضرت برگرداند. گفت: قاسم جان! برو عمویت را خبر کن. روایت داریم قاسم سر به دیوار صدا زد: عموجان، بیا، بابایم را زهر دادند. گفت: عموجان، یک دفعه، دو دفعه زهرش دادند، سر قبر جدم رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) رفت و شفا گرفت. گفت: عمو جان، پاره‌های جگر بابایم را داخل تشت دیدم. حالا امام حسین (علیه السلام) آمده، چه کسی به تو زهر داد؟ برادر، با او چه می‌کنی؟ گفت: او را می‌کشم. گفت: به تو نخواهم گفت.

حالا امام حسن (علیه السلام) گفت: برادر، من یک وصیت دارم. مبادا پای جنازه من به قدر شاخ حجامت خونریزی بشود. آخر، کجا در تشییع جنازه خونریزی کرده‌اند؟ امام حسن (علیه السلام) می‌داند این [عایشه] چه کار می‌کند. حالا امام حسن (علیه السلام) را رو به قبر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) حرکت دادند. عایشه، یک بغضی داشت. باباجان! اینکه من دارم به شما می‌گویم، بابا جان، فرمان خلق را نبرید، عزیز من! حالا به تو می‌گویند: من تو را فلان می‌کنم، چرا فرمان فلانی را نمی‌بری؟ وای به حال تو، خانم، خدا کند با این عقیده نمیری، کارت خراب است. حالا عزیز من، ببین چه کار کرد؟ عایشه، یک [بغض] درونی با امام حسن (علیه السلام) داشت، در جنگ جمل او آمد. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: یکی از زنان من به جنگ وصی من می‌رود. عایشه گفت: خدا او را لعنت کند. یا رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) بگو، یک نویدی و یک نشانه‌ای به ما بده. گفت: دو نفر دنبال او می‌آیند، سگ‌های آبادی حوئب می‌خواهند او را بگیرند، او همان است. طلحه و زبیر از طرف معاویه دنبال عایشه آمدند. معاویه می‌گوید: این حرم رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) است، برو او را بیاور. حالا اینها می‌خواهند آنها را پاره کنند. گفت: مرا برگردانید، پیغمبر گفته است. رفتند یکی را آوردند، گفت: اسم دیگری هم دارد. حالا یک [بغض] درونی با امام حسن (علیه السلام) داشت؛ چون در جنگ جمل همه می‌گفتند: بیایید از حرم رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) دفاع کنید. شاش شترش را به چشمانشان می‌مالیدند. گفت: حسن جان، ناقه را پی کن. ناقه را پی کرد، عایشه زمین افتاد، او را گرفتند و آوردند. چهار نفر را روانه کرد و گفت: او را مدینه ببرید. آنجا که آمدند، گفت: ببین، علی، چقدر بی‌رحم است، مرا با اجنبی‌ها روانه کرده است. اینها رویشان را باز کردند. گفتند: ببین، ما زن هستیم، آمدیم شبیه مرد شدیم تا تو را برسانیم. آنجا هم رسوا شد.

حالا عزیز من! حرف سر این است؛ اینکه می‌گوید: با کسی کینه نداشته باشید، کینه، خیلی بد است. حالا عزیز من، ببین چه کار می‌کند. حالا رو به قبر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) حرکت دادند. یک وقت عایشه گفت: من کسی را که دوست ندارم نمی‌گذارم در حرم شوهرم دفن بشود. عباس گفت: تو یک وقت در جنگ جمل، سوار شتر می‌شوی، حالا سوار اسب شدی، تو یک هشتم آن را می‌خواهی، ممکن است عمرت طولانی بشود، سوار فیل هم بشوی. گفت: شما ایستاده‌اید که عباس به حرم رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) جسارت کند؟ گفت: چه کار کنیم؟ گفت: جنازه را تیرباران کنید. اینها جنازه آقا را تیرباران کردند. حالا برگرداند، قمر بنی هاشم دست به شمشیر برد، همه بنی هاشم رگ بنی‌هاشمی‌شان به جوش آمد، امام حسین (علیه السلام) گفت: عزیز من، عزیزان من، وصیت برادرم را به هم نزنید. حالا آقا را آورد، در ظاهر می‌خواست دفن کند. می‌گویند: چند تا تیر اصابت کرده بود. حالا امام حسین (علیه السلام) می‌گوید: غارت زده، کسی نیست که مالش را ببرند، غارت زده کسی است که برادرش را با دست خودش خاک کند.

حسین جان، قربانت بروم، تو اینجا ناراحت شدی، یک تیر یا دو تیر به جنازه برادرت دیدی؛ کجا بودی که آن برادرت دستانش افتاده است و تیر به چشمانش خورده است؟ اگر در ظاهر بودی، آن موقع چه کار می‌کردی؟ چقدر قدر این برادر را می‌دانستی. بر سر جنازه آقا ابوالفضل صدا زد: برادر، کمرم شکست، برادر، امیدم ناامید شد. امید حسین این بود که این لشکر را به ولایت رهبری کند، حسین، امید دیگری نداشت.

زینب می‌گوید: قربان دل پر حسرتت بروم، دل پرحسرت امام حسین (علیه السلام) [این] نبود که بماند، حسین که نمرده است. باید بفهمیم که زینب چه می‌گوید. زینب می‌گوید: امام حسین (علیه السلام) می‌خواست همه اینها را بهشتی کند. از کجا می‌گویی؟ از آنجایی که گفت: برای چه مرا می‌کشید؟ آخر من چه کار کردم؟ گفت: بغض ابیک. دست به شمشیر کرد و آنها را روی زمین ریخت. آقا امام زمان (عج الله فرجه) هم که می‌آید، آنهایی را که بغض علی دارند، می‌کشد، نه کسانی که گنهکارند، گناهان آنها را می‌آمرزد.

یک روایت داریم کسانی که قرض دارند، امام زمان (عج الله فرجه) همه قرض‌ها را می‌دهد؛ اما قرض نکنی، بروی تلویزیون و ویدئو و رقاصی بخری. والله، روایت داریم امام زمان (عج الله فرجه) تمام قرض‌های فقرا را می‌دهد. نمی‌گذارد هیچ کس مشغول الذمه بمیرد. چقدر امام شما را می‌خواهد؟

حالا قربانتان بروم، امام زمان (عج الله فرجه) و خدا شما را می‌بینند، گناه نکنید. والله، بالله، دنیا به این حرف‌هایش نمی‌ارزد. من هشتاد سال دارم، می‌دانم کجا بودم، آنجا بودم، آنجا بودم، چه کاری کردیم، حالا هم دیگر پیر شدیم و افتادیم و چند وقت دیگر هم باید دنیا را وداع کنیم.

عزیزان من! فدایتان بشوم! قدر این قدرتی که دارید بدانید و قدرتان را صرف خدا و رسول و امر بکنید؛ حالا خدا می‌دهد، یک حقوق بازنشستگی به شما می‌دهد. ای ملائکه من، این آدم همیشه کار خیر کرد، حالا نمی‌تواند بیاید؛ والله، من چهار دست و پا راه می‌روم، همه این قسمتها سیاه شده است. فقط دلم به شما خوش است، توجه کنید این جلسه را داشته باشید. من به خدا گفتم: خدایا، اگر رفقای من جایشان از من کمتر باشد، من ناراحت هستم، تو گفتی مؤمن را ناراحت کنی، من ناراحت هستم. خودت را ناراحت نکن. تمام رفقای من، والله، تمام گلوله‌های خونم این است که در قیامت، در اینجا بهترین مردم باشید؛ البته در خلق. در آنجا هم کارتان خیلی خوب باشد، از من بهتر باشید.

قربانتان بروم، من هم به فکر دنیایتان هستم و هم به فکر آخرت. آخر، من مقصدی ندارم. چرا بعضی‌ها حرف‌هایی می‌زنند؟ بدان که پشت پایش را می‌خورند. والله، من حاضر نیستم پشت پایش را بخورند. حالا هم شب‌ها دعا می‌کنم؛ اما تو کجا هستی و من کجا؟ به قول یکی از رفقا، در دیزی باز است حیای گربه کجاست؟

خدایا، ما را بیامرز

خدایا، ما را از خواب غفلت بیدار کن.

خدایا، کار دنیایمان را اصلاح کن.

خدایا، ماه محرم تمام شد، ماه صفر هم دارد تمام می‌شود، خدایا، به حق امام حسین (علیه السلام)، حسین، را در قلب ما جا بده.

خدایا، صفاتی که اویس قرن داشت به ما بده

خدایا، من قسم می‌خورم رفقای من، اهل جلسه، عمداً گناه نمی‌کنند، خدایا، این گناهانی که سهواً می‌کنند را بیامرز.

خدایا، تو را به حق امام زمان (عج الله فرجه) عیدی ما این باشد که ما را بی‌گناه وارد سال نو بکنی

خدایا، قلب ما را نو کن، ایمان ما را نو کن، قدم ما را نو کن.

خدایا، عقیده ما را نو کن، زبان ما را نو کن. نو یعنی چه؟ یعنی سرفراز در مقابل ولایت باشیم (صلوات)

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه