شناخت امام زمان

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

شناخت امام زمان
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و رحمة الله و برکاته

هر کس امام زمان را نشناسد، می‌گوید: می‌میرد به زمان جاهلیت. آخر، خدا وقتی آدم ابوالبشر را خلق کرد، گفت: «احسن الخالقین» احسن به تو. خدا خیلی از این که بشر را خلق کرد خوش‌بین بود؛ گفت: «احسن الخالقین» یعنی احسن به شما که من شما را خلق کردم. حالا این آدم آمد «احسن الفساد» شد! «احسن الخالقین»، «احسن الفساد» شد. خدا یواش، یواش این را [کامل کرد] مادرش [به او] شیر داد و یواش، یواش بزرگ شد و یواش، یواش مثل شما قدرت پیدا کرد. حالا آن قدرت را به او دادند. حالا اگر آن قدرت را صرف امر بکند، خدا می‌داند این چقدر قیمت دارد. امام می‌گوید: اگر او را نشناسی، من را نشناختی. خدا هم می‌گوید: اگر توهین به او کنی، به من کردی؛ یعنی این هنوز «احسن الخالقین» است. (صلوات)

حالا تو می‌شوی «احسن الشیطان»؛ از «احسن الخالقین» می‌روی کنار. چرا؟ می‌روی امر شهوتت را اجرا می‌کنی؛ در صورتی که داری کار خیر می‌کنی و شربت می‌دهی و نمی‌دانم غذا می‌دهی؛ آن توی کالبد تو گناه است، هیچ‌کدام از آن به درد نمی‌خورد. آن هماهنگی، هماهنگی شیطان است. آن هماهنگی باید هماهنگی رحمان باشد. من تا فرصت پیدا می‌کردم، چرخم را سوار می‌شدم می‌رفتم توی بیابان یا توی باغ‌ها یا توی بیابانها می‌رفتم، یک چیزی می‌انداختم، یکی دو رکعت نماز می‌کردم، با خدا حرف می‌زدم. گفت: با خدا دادگان ستیزه نکن، که خدا داده را خدا داده! اصلاً تمام مدت عمرم را اینجوری خرج کردم. یک مجلس غیر امر نرفتم. حالا هم که بزرگ شدم، همین‌طور. ان‌شاءالله تا آخر عمرم همین‌طور باشم. آقای محمد آقا را اگر کسی بخواهد چشمش را در بیاورد، می‌گویم چشم من را در بیاور؛ اما من نه عقد دخترش، نه در عروسی‌اش، نه در [عقد] پسرش شرکت نکردم. چرا؟ دیدم مجلس همه‌گانه است. الان اینجا مجلس همه امرند، همه توی امرید، [آن مجلس را] اصلاً نرفتم. هنوز هم بعضی‌هایشان بدشان می‌آید؛ بدش بیاید. آخر، ایشان با همه رفیق است، همه جور آدمی می‌آید توی مجلس. آن مجلس، مجلس امری نیست. آه، آدم پسرش است، حسرت دارد تو عروسی‌اش باشد، توی عقدش باشد، آن هم آنقدر من را احترام می‌کردند که خدا می‌داند؛ نه این که به من توهین کردند؛ خیلی احترام می‌کردند. اصلاً احترام از اول عمرم نخواستم؛ اما اگر کسی توهین هم به من بکند، جوابش را می‌دهم؛ نه این که حالا بگویی احترام نمی‌خواهد؛ همچنین می‌زنم تخت سینه‌اش خودش حظ کند، به امید خدا. اصلاً قدمی که برمی‌دارید، باید با رضایت خدا قدم بردارید، نه بی‌رضایت خدا؛ آن‌وقت آن قدم شما، «قدم الله» می‌شود، «قدم الله» می‌شود، نه قدم شیطان. گفتم که رفتم خانه آن، نرفتم تو. هر کاری کردم نرفتم، من نمی‌روم، این نمی‌رود [اشاره متقی به پاهایشان] تو وقتی که شدی، قدمت هم محض خدا می‌شود، چشمت هم محض خدا می‌شود.

خدا می‌گوید اگر بخواهی من تو را هدایت می‌کنم. من می‌خواهم هدایت بشوم؛ اما راست می‌گویم. با خدا بازی نکن. تو می‌خواهی هدایت بشوی، نگاه بچه مردم می‌کنی؟ تو می‌خواهی هدایت بشوی نزول می‌خوری؟ تو می‌خواهی هدایت بشوی، با آدم نمی‌دانم اینجوری راه می‌روی؟ جانم، باید بکر باشید! خود خدا به سلمان گفت، خود پیغمبر به سلمان گفت: یا سلمان، آخرالزمان واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج، برو کنار. سلمان، اگر چشم عالم‌بین پیدا کردی، چشم عالم‌بین این است که از زمان آدم ابوالبشر تا حالا دارد می‌بیند، ([این] به تمام آیات قرآن، متقی است) اما اگر همه خلقت نه عالم، رفت یک طرف، علی رفت یک طرف، برو طرف علی. حالا طرف چه کسی می‌روی؟ آره؟ الان می‌گوید هر کس امام زمانش را نشناسد، می‌میرد به زمان جاهلیت. کجا ما امام زمان را می‌شناسیم؟ آن دارد گریه می‌کند؛ یا جدا، اشک چشمم تمام بشود، خون گریه می‌کنم، زهرا دارد گریه می‌کند، جن دارد گریه می‌کند، انس دارد گریه می‌کند، ملک دارد گریه می‌کند، تو می‌روی پای تلویزیون؟ اف بر تو! تف حیف است! اف بر تو! تو آن‌وقت امام زمانت را می‌شناسی؟!! امام زمان را نشناسی، می‌میری به زمان جاهلیت. چرا؟ چرا امام زمان به من گفت همه این مردم اهل دنیا شدند، به دنیا نمی‌رسند؟ چرا امام زمان به من می‌گوید مردم مسموم شدند، مردم زهرآلود شدند؟ کجایید؟ حالا برو یک خرده شربت خیر کن! یک مشت مردم را، زن و مرد جمع کن، شربت بده. قربانت بروم، چه خبر است؟ اگر تو کسری نداشته باشی که نمی‌گوید برو پیش متقی. متقی کسری ندارد، اهل دنیا نیست. گفتم این همه پول از دست مردم از تهران می‌آید، شما می‌آورید؛ به تمام آیات قرآن، از اول عمرم هر کسی، هر چیزی به من داده، من هیچ مصرف نکردم، اصلاً هیچ مصرف ندارم. تمام این‌ها که دادید، در راه خدا خرج کردم. به دین یهود بمیرم، اگر خمس بخورم، سهم امام بخورم، اگر رد مظالم بخورم، اگر صدقه بخورم. به دین یهود بمیرم، اصلاً نمی‌خورم. آنچه را که شما می‌دهید، من در صرف مستضعفین می‌کنم؛ اما آنها که طرفدار بدعت‌گذار نیستند؛ با آنها [که طرفدار هستند] مخالفم. چرا امام حسین می‌گوید این وکیل من است، می‌خواهید بنایی کنید برو از آن اجازه بگیر؛ آن حسین در قم وکیل من است! مگر بی‌خودی وکیل امام زمان می‌شوید؟ تو چه ارتباطی با امام زمان داری؟ تو چه ارتباطی با امام زمان داری؟

یک نفر از تهران برای من هر دفعه یک پولی می‌دهد. مادرش به او گفته بود: آخر، مادر، به کس دیگر هم بده. گفته: مادر، این آسمان به این پهناوری که می‌بینی می‌روی آسمان، من به غیر امام زمان، حاج حسین را می‌بینم؛ برو یکی را پیدا کن مثل این، من به آن هم بدهم، چیزهایم را بدهم به آن. چه خبر است؟ این شاید همین دو ماه، یک ماه اینجا می‌آید، سر و کاری با جلسه ندارد. تو سر و کار با جلسه داری و کاری دیگر می‌کنی. آره دیگر. این عین همان‌ها [است] که دور پیغمبر بودند. همانجا که دور پیغمبر نشسته، الان یک خیال دیگر دارد. اغلب شما هم همین ساختید؛ همین جا که نشستی، یک فکر دیگر داری، یک خیال دیگر داری. اصلاً فکر باید ذکر باشد. فکر باید ذکر باشد؛ این درست است؛ تو می‌شوی محبوب خدا.

آقای وحید خراسانی، چه چیزی به مردم گفتی؟ اینجور با مردم حرف بزن. اینها خیال می‌کنند محبوب خدا هستند. خدا رحمت کند، من به قربان صبرش بروم، پدری داشت، گفت: پدر من با ولایت نیست، پدر من منکر توحید است، منکر خداست؛ من خیلی حرفش را قبول کردم. ببین، اگر تو علی را نخواهی، منکر خدایی. اگر امام حسین را نخواهی، منکر خدایی؛ چون که خدا آنها را تأیید کرده است. چقدر این حرف قشنگ است؟ گفت: این منکر ولایت است. چرا؟ شما اگر منکر ولایت نباشی، باید علی را قبول داشته باشی، باید امام زمان را قبول داشته باشی؛ اینها امر خدا هستند. (صلوات)

چطور قبول داری که هنوز این تلویزیون را از توی خانه‌ات بیرون نینداختی؟ تو باید با امام زمان عشق بکنی؛ نه با خارجی‌ها، بدبخت بیچاره! تو شبیه مؤمنی؛ نه [اینکه] خودش باشی؛ مثل مجسمه. من یک جا دیدم مجسمه درست کردند؛ عین آدم بود. همین ساخت آنجا گذاشته است. تو مجسمه‌ای؛ هیچ ادراک راجع به ولایت نداری. عزیز من، هیچ ادراک راجع به امام زمان ندارید. عزیز من، بیا محبوب خدا بشو، بیا محبوب امام زمان بشو، بیا محبوب ولی الله الاعظم بشو. محبوب آن است که گناه نکند. محبوب آن است که شب خوابیده، به فکر فقرا باشد. [می‌گوید:] ای ملائکه، تا صبح پای این ثواب بنویس. خوش به حال آن کسی که خدا امر کند، ثواب بنویس. این ثواب جاویدانی است، نه این ثواب‌هایی که ما می‌کنیم؛ [اینها] گناه است! گفتم: این یارو جشن گرفته بود و تخت گذاشته بود، غذا می‌داد و شب کار زشت کرده بود! این چه دیدن امام زمان است؟ این چه خرجی مال امام زمان است؟ جانم، گناه، آدم را خراب می‌کند! از اول عمرم بچه‌ها را می‌دیدم، هدایتشان می‌کردم. اگر من به یک بچه کسی نگاه کردم، خدا چشم من را کور کند. در این دنیا و در آن دنیا، سرفرازم که نکردم. اختلاط کردم، حرف زدم، صحبت کردم، نگاه بد نکردم. چرا؟ از وجود مبارک شما، وجود مبارک شما، باید با خدا هماهنگ باشید، با امام زمان هماهنگ باشید، امر آنها را اطاعت کنید. وجود شما در اختیار است، چشم شما در اختیار است. پای شما در اختیار است، نفس شما در اختیار است. خوشا به حالش. حالا روح از بدنم برود بیرون، «فی جنه» چرا اینقدر ملائکه، همه از دنیا بدشان می‌آید؟ پس دنیا چطور است؟ دنیا گناه تویش می‌شود؛ اما آسمان گناه تویش نمی‌شود. خدا هجده هزار کرات دارد، گناه تویش نمی‌شود. [آسمان] گناه‌کن را نمی‌پذیرد. [عیسی] یک سوزن و نخ داشت، [آسمان] راه به او نداد.

آقای وحید، این حرف‌ها را به اینها بزن. چه چیزی به مردم می‌گویی؟ این کتاب را برایش دادم، یک خرده‌اش را خوانده؛ [گفته] از ما نمی‌خرند! تو گفتی به مردم که نخریدند؟ یا نمی‌گویی به مردم! مردم را به امام زمان امیدوار می‌کند. آخر، تو چه کار کردی؟ عزیز من، تو گناه نکن. روحانی باید روح باشد. روح، احتیاج به دنیا ندارد؛ دنیا احتیاج به روح دارد. آقای روحانی، باید تو احتیاج نداشته باشی، مردم غیر روحانی به تو احتیاج داشته باشند. قربان این بچه جوان بروم، هشام بروم؟ شما ببین توی شما یک وقت یکی دو تا برانگیخته می‌شوند. همه شما برانگیخته نیستید. امام صادق هم همین ساخت بود؛ مردها، پیرمردها، ریش داشت تا اینجایش، [ریشش] تا نزدیک این [ناف] آمده بود، اینقدر ریشش هم بلند بود. فهمیدی یا نه؟ شما که ریشهایتان خیلی بلند نیست! می‌گفت: این پسر خوشگل است که [امام] او را می‌خواهد! تف بر تو! هر روز هم می‌آید خدمت امام. حالا امام چه کار کند؟ گفت: فردا هر کسی یک مرغ بیاورد، یک کفتر بیاورد، گفت: بروید جایی بکُشید که کسی نباشد، به این پسر هم گفت. همه اینها کشتند، توی یک دستمال گذاشتند آوردند. آخر، امر امام را باید اطاعت کنند، کردند. گفت: پسر، مگر من حجت خدا نیستم؟ گفت: چرا، گفت: چرا امر من را اطاعت نکردی؟ گفت: آقا، قید به او زدی. گفتی جایی که کسی نباشد. از اینجا توی بیابان رفتم، توی بیابان آنجا هیچ بشری پیدا نبود، دیدم حالا اینجا چه خبر است؟ خدا من را می‌بیند، تو که امام زمانی می‌بینی، جن من را می‌بیند، انس من را می‌بیند، جایی نبود که من این را بکُشم بیاورم. [امام] رفت منبر، گفت: مردم، من صفات الله او را می‌خواهم. هیچ کدام از شما صفات خدا را ندارید. تمام مردم سرشان را زیر انداختند. قربانت بروم، امام زمان شناختن ما هم اینجوری است؛ مگر گناه نکنی.

کجا می‌روی؟ کجا می‌کنی؟ چه کار می‌کنی؟ عزیز من! شخصی آمد خدمت امام صادق یک نفر بود،‌ یک دوستی داشت، آن‌وقت آن دوستش یک رفیق داشت؛ یعنی یک برادر داشت، آن برادر یک خرده اوباش بود، این برادرش را نصیحتش کرد. برادر اینجور است، اینجور است. رفت لباس این داداش را پوشید، لباس بلند پوشید، خیلی مؤدب بود. آمد به امام صادق نوید خوشحالی کرد. گفت: الحمد لله، داداشم خوب شده، لباس ما را پوشیده است و عقاید ما را دارد. گفت: اگر خوب شده بود، در بلخ آن قضایا واقع نمی‌شد. صدها فرسخ فاصله است تا بلخ. آنجا کنار دریا با یک زنی نزدیکی کرد. امام یعنی این، حجت خدا یعنی این، امام زمان یعنی این. شما امام زمان را اینجوری می‌شناسید یا هر غلطی می‌کنید؟ جلوی یک بچه پنج ساله گناه نمی‌کنید، چطوری جلوی امام زمان گناه می‌کنید؟ شناخت امام زمان یعنی این.

آقای وحید، این حرف‌ها را به مردم بزن! چه چیزی به مردم گفتی؟ یک ساعت وقت مردم را گرفتی، یک حرف‌هایی زده که اصلاً هیچ عوامی نمی‌زند! چرا؟ تویشان نیست. تو باید تویت باشد، وقتی تویت باشد، آن بروز می‌کند؛ تویت نیست. عزیزان من، قربانتان بروم، بیاید حرف بشنوید. این آدم، این جوان، دائم الحضور است. ببین، چه می‌گویم به تو. این جوان دائم الحضور است. به دینم، راست می‌گویم، به ایمانم، راست می‌گویم، کجای تو دائم الحضور است؟ این جوان، قربانش بروم، دائم الحضور است. خوش به حال یک همچنین آدمی. یا الله، کدام یک از شما هستید؟ بگو ببینم. بیا دائم الحضور باش، گذشت داشته باش، عفو داشته باش. یکی را عفو کن، خدا عفوت می‌کند. ما چه کسی را عفو کردیم؟ گفتم به یکی با آن خانمش حرفش شد، قربانش بروم، حرف من را شنید. خدا عمر جاویدانی به او بدهد، خدا صفات خودش را به او بدهد، خدا در هر جهتی کمکش کند. (صلوات)

پس شما باید چطور باشید؟ باید دائم الحضور باشید؛ دائم حضور امام زمان باشید. دائم حضور امام زمان، حضور خدا باشید.

«الهم صل علی علی بن ابی طالب و آل علی بن ابی طالب» این ذکر اتفاقاً یک روایت داریم، من هر روز می‌گویم: «الهم صل علی علی و آل علی، الهم صل علی محمد و آل محمد، الهم صل علی علی و آل علی» خدا می‌داند این چقدر ثواب دارد. شما هم بگویید.

خب، بگو. این ذکر چندین هزار برابر ثوابش بالاتر از گفتن «الهم صل علی محمد و آل محمد» است. چرا؟ تو صلوات می‌فرستی و علی را دوست نداری. حالا این را که بگویی علی را دوست داری، این همه ثواب دارد. توجه فرمودید؟ دلیلش این است که این همه ثواب دارد. صلوات می‌فرستند و علی را قبول ندارند. تو وقتی این را گفتی، علی را قبول داری؛ این همه ثواب دارد از صلوات بالاتر است. من روزی یک دور تسبیح، دو دور می‌گویم؛ شما هم یک دور تسبیح بگویید. «الهم صل علی علی و آل علی» یا علی

اسم این نوار را باید شناخت امام زمان، بگذارید.

خدایا، عاقبتتان را به خیر کن.

خدایا، ما را با خودت آشنا کن.

خدایا، ما حرف امام زمان را نزنیم، امر امام زمان را اطاعت کنیم.

خدایا، ما جزء آنها نباشیم که می گویند اینها کارشان است. خدایا، ما جزء آنها نباشیم که می گویند اینها مسموم شدند، خدایا، ما جزء آنها باشیم که امام زمان ما را دوست داشته باشد.

خدایا، ما با محبت امام زمان بمیریم.

خدایا، محبت امام زمان، دوستی امیرالمؤمنین است. خدایا، ما با دوستی علی و با دوستی بچه‌های علی بمیریم.

خدایا، ما را به فقر مبتلا نکن.

خدایا، ما را کمک کن که سخی باشیم.

خدایا، به حق امام زمان، آنها که از تو دور هستند، از ما دور کن، آنها که به تو نزدیک هستند، به ما نزدیک کن. (صلوات)

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه