شرک به ولایت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

شرک به ولایت
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1388-03-14

اعوذبالله من الشیطان العین الرجیم، العبد المؤید، الرسول المکرم، ابوالقاسم محمد

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و رحمة الله و برکاته

امام صادق، غبطه به مجلس ولایت می‌خورد

رفقای عزیز، اگر توجه بفرمایند، امام صادق (علیه السلام) می‌فرماید که دور هم جمع می‌شوید که حرف ما را بزنید؟ شخصی می‌گوید: آری، می‌گوید: من غبطه به آن مجلس می‌خورم. ما حرف‌ها را باید یک قدری توجه کنیم، با توجه، آن کلام را درک کنیم. اگر آن کلام با توجه درک نشود، به نظر من آن کلام سازندگی ندارد، ما دلمان خوش است. دلخوشی با خیال، آن رضایت ائمه نیست. من می‌خواهم امروز به این کلام یک قدری توسعه بدهم؛ به خواست خود امام صادق، به خواست حضرت زهرا. مگر این دنیایی [نیست] که علی (علیه السلام) می‌فرماید به منزله استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار [است]؟ مگر این دور هم نشستن در اینجا نیست؟ ما که الان در آسمان نیستیم، به غیر از دنیا نیستیم که ایشان یک چنین فرمایشی می‌فرماید. شما اگر تشخیص بدهید و تشخیص می‌دهید، این است که در همین دنیا دارد به تو می‌گوید: برو کنار. برو کنار، حرف ما را بزن. این نتیجه این حرف که من امروز زدم، [بدانید] این باز یک نتیجه‌ای است. دلم می‌خواهد خیلی توجه کنید.

خدای تبارک و تعالی هر مکانی را معلوم می‌کند. مکان‌ها دارد؛ حتی در بهشت، تا حتی در جهنم، تا حتی در دنیا. مکان‌هایی است، با شرافت است، مکان‌هایی است که بی شرافت است. من در یک جای دیگر گفتم، خودت باید مکان باشی. چرا امام صادق این‌جوری می‌گوید؟ معلوم می‌شود در دنیا، مکان‌هایی هست که امام غبطه به آن می‌خورد. والله، بالله، امام به تمام خلقت غبطه نمی‌خورد. من نمی‌خواهم الان یک حرفی بزنم. من والله، بی‌دین از دنیا بروم، اگر به دنیا غبطه بخورم. تازه وقتی می‌روم عمارت‌های خیلی مجلل را می‌بینم، نادانی آنها را می‌بینم که اینها را دارند می‌سازند، نادانی آن پول‌هایی را می‌بینم که اینها دارند خرج می‌کنند. غبطه که نمی خورم؛ در باطنم هم تکذیب هم می‌کنم. امام صادق چه دارد می‌گوید؟ این کسی که یک ذره به امام صادق اتصال است، اینجور است. حالا امام صادق باید غبطه بخورد؟ چرا غبطه می‌خورد؟ نمی‌خواهم سوال کنم، چرا غبطه می‌خورد؟ من جواب سوال را می‌دهم که امام صادق چرا غبطه می‌خورد. چرا غبطه می‌خورد؟

والله، بالله غبطه می‌خورد به کسانی که حمایت از علی می‌کنند، حمایت از زهرا می‌کنند، حمایت از حسین می‌کنند. این مجلس اینجوری است. این مجلسی که اینجوری است امام صادق غبطه می‌خورد. آیا شما توجه فرمودید؟ آیا توجه دارید؟ همین جور بیشتر ما، ( [البته] نه شما، خیلی‌ها، در خود ما هم هست) هنوز برخورد داریم. یک برخورد دلخوشی داریم که در این جلسه می‌آییم؛ اما من دلم می‌خواهد این برخوردهایتان کمال باشد. باز امام صادق تشکر می‌کند؛ اما با کمالش غیر از مجلس ماست. دوباره تکرار می‌کنم، غبطه می‌خورد. من عقیده‌ام این است که امام صادق دعا هم می‌کند. من عقیده‌ام این است که امام صادق به خواستش است. امام صادق؛ یعنی تمام ائمه، رئیس مذهب ماست. امام صادق، رئیس مذهب ماست؛ یعنی مذهب به دست ایشان اجرا می‌شود. هر کسی را خدای تبارک و تعالی یک سمت به او داده است. شما خیال نکن ائمه طاهرین بی‌کارند، خدا به هر کدامشان یک سمت داده [است]. سمت امام صادق، [این است که] رئیس مذهب است؛ یعنی ما باید رئیس مذهبمان را احترام کنیم.

بس که از این کار خوشم می‌آید نمی خواهم بگذرم، دوباره بگویم، تکرار کنم. پس گفتم در آسمان تا حتی در جهنم، کسانی هستند خوشند، کسانی هستند مخلد هستند، کسانی هستند می‌سوزند و دوباره آدم می‌شوند. در خود جهنم کسانی هستند که خوشند. آنها اشخاصی هستند که کفارند که با امیرالمؤمنین به قول ما ضد نیستند، علی را دوست داشتند؛ اما به کلام «لا اله الا الله، محمد رسول الله، علی ولی الله» نرسیدند (صلوات)، خدا آنها را حساب می‌کند. شما حساب بکن که مثلاً، خدای تبارک و تعالی به تمام خلقت نظر دارد تا حتی به مورچه‌ها، هر کدام از اینهایی که در جهنم هستند، را دارد می‌گوید. چرا؟ اگر تسلط ندارد، چرا می‌گوید مردی را می‌آورند، [خدا] می‌گوید: از او گذشتم، [چون] یک کار با رحمی کرده است. الحمد لله، شکر رب العالمین، همه شما دارید کار با رحم می‌کنید. [ما] در عبادت توجه نداریم، در نعمت‌ها [که خدا به ما داده است] توجه نداریم، یک قدری توجه زیادتری داشته باشیم. خدا که گفته من یهودی را؛ یعنی کفاری که این جوری باشند را جهنم نمی‌برم، کارشان را یک قدری درست می‌کند. این آمده به یک بچه یهودی یک سیب داده، خدا او را می‌آمرزد. خدا، پاداش رحم می‌دهد، نه پاداش خلق. آیا توجه می‌کنید من چه می‌گویم؟ خدا پاداش رحم می‌دهد، نه پاداش شخص. این بچه بغلش بود، من دیدم. این خارجی‌ها بچه‌های بزرگی دارند، بغل می‌گیرند، آن‌وقت سر بچه آن طرف است. بچه کوچک نیست که اینجوری بغلش بگیری. بچه‌هایتان را بغل گرفتید که، دختر خانم کوچولوها را؟ اما آنها بزرگند، آن‌وقت این سیب می‌خورد، این بچه مرتب پرواز می‌کرد، [آن سیب را] از پشت به او داد، اگر به مادرش می‌داد، قبول نمی‌شد. حالا خدا این را می‌آمرزد، چرا؟من دارم توجه الهی را می‌گویم.

موسی هم همین است دیگر. من به شما بگویم، تا آخر عمرم می‌گویم و می‌میرم: خلق توجهش خیلی نیست؛ تا حتی انبیا باشد. توجهش قسمت‌بندی است. ببین، مثلاً به سلیمان یک قسمتی داده‌اند. مگر سلطنت سلیمان ارضی بود؟ ارضی مال علی است، ارضی مال حسین است، ارضی مال امام زمان است که اینها نور خدا هستند. همین جور که خدا تسلط به تمام امکانات دارد، وجود مبارک امام زمان [هم] دارد. اگر ما اینجوری بشناسیم، دیگر دنبال خلق نمی‌رویم. فکر نمی‌کنیم، ناقص! می‌ترسم بگویم، ناقص عقل! یک قدری احترام می‌کنم. کاش ما عقل نداشتیم، باز یک چیزی مطابق حیوانات هوش داشتیم. دنیا چه خبر است؟ حالا آمده، گرگی آمده اینجا، یک زویی می‌کشد. پیغمبر فرمود: کاری به او نداشته باشید، حرفی با من دارد. گفت: خب برو. رفت و برگشت، تشکر کرد. این آمده بود و بچه‌اش بد افتاده بود. ببین، پیش کسی نمی‌آید. چرا می‌روید پیش کسی؟ من آتش گرفتم. من نمی دانم چرا آرام نمی‌گیرم. آخر هم، نمی‌توانم هضم بکنم از دست این مردم. آخر، من مباحثه دارم. مباحثه ماورایی دارم، مباحثه خلقتی دارم، دائم دارم مباحثه می‌کنم. آن مباحثه، القاست، می‌رسد. اینها را [که در دنیاست] مطالعه می‌گویند؛ مباحثه یک حرف دیگری است. مباحثه می‌گویند؛ اما اسمش است. والله، نمی فهمد مباحثه چه چیزی هست. مباحثه باید با خلقت کنی، مباحثه با دنیا کنی، مباحثه با پیشرفت دنیا کنی، مباحثه با این حرف‌ها کنی. عزیز من، می‌خواهی سواد داشته باش و می‌خواهی نداشته باش. کمال، کمال، افضل از سواد است. حالا این گرگ بچه‌اش بد افتاده بود. (این بچه های کوچک را بالا نیندازید. یک نفر بالا انداخته بود، روده‌اش تاب خورد، بچه مرد. دیدم بچه‌ها را می‌گیرند، بالا می‌اندازند.) حالا این بد افتاده، ببین، حجت خدا را می‌شناسد. ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید، آیا ما به قدر یک حیوان امام زمان را می‌شناسیم که مراجعه به این بکنیم؟ حالا جانم، یک حیوان می‌فهمد این ولی خداست، می‌فهمد این رسول خداست. مراجعه به این می‌کند، پیش کس دیگر نمی‌رود. آیا مراجعه‌کنندگان [مثل] این حیوان بهتر است، یا مراجعه‌کننده من انسان؟ اسمم انسان است، من عقیده‌ام این است که آن انسان است و من حیوانم. حالا [بچه‌اش] برگشته. [گرگ گفت:] یا رسول الله، شما که دعایتان اینجوری مستجاب شده، ببین، این حیوان دارد رزقش را بند می‌آورد، روزی‌اش را بند می‌آورد. من خیلی روی این کارها حساب می‌کنم. من با این حرف‌ها برخورد ندارم تا این که این کارها را پیش خودم هضم کنم. حالا می‌گوید: یا رسول الله، دعا کن گوشت و پوست شیعه‌هایت به ما حرام بشود. تو داری می‌روی دنبال حرام، نزول می‌خورند، معامله ربوی می‌کنند، غش در معامله می‌کنند؛ مسلمان‌ها! حج‌بروها! عمره‌بروها، نمی‌دانم خوبها!

این بنده‌زاده، پدرش به اصطلاح یک خواروبار فروشی داشت و اینها. رفته بود در بازار مسلمین، یک حلب روغن خریده. من دیدم بیچاره حاج غلامعلی می‌گفت ما آب کردیم، چقدر سیب زمینی در این بود. حالا رفته به او پول بدهد، نبوده. یک مرتبه رفته بود در کارخانه؛ یعنی دکانش عقب داشت. آن‌وقت یک در دارد، خودش باید وارد جهنم بشود! نمی‌گذارد کسی آن طرف برود. آره، خب رفته، دیده که این همین سان یک چرخ دارد، این سیب‌زمینی‌ها را دارد قاطی روغن‌ها می‌کند. بفرما! من نمی‌دانم وقتی کج بشوی، دیگر راستی را حالی‌ات نیست. وقتی آدم بد بشود، [انگار مرگ و قیامت حالی‌اش نیست] خب، آخر، مرد پیرمرد! تو می‌میری. این کار چیست که تو داری می‌کنی؟ اولاً به شما بگویم، الان کلاً مردم به غیر از کسانی که یک قدری متمولند، (ما هم راستش اگر این آقا یک وقت یک، نیم کیلو روغن به ما بدهد، این هم ما تا دو ماه داریم) ، الان به غیر آنها، یک وقت یک مهمانی دارند، یک کسی را دارند، یک جوری است، دامادی دارند، بالاخره حرف می‌زند، می‌خواهد برود دو سه کیلو روغن بخرد، بیاید یا مثلاً سیب زمینی بخرد.

حالا آن [گرگ] دارد چه کار می‌کند، می‌گوید: به ما حرام باشد. حالا خلاصه، پیغمبر همان جا دعا کرد. گفت: خدایا، این حیوان اینقدر فکرش بالاست، دعای من را مستجاب کن. حالا دعایش مستجاب شده است. حالا منصور دوانیقی خلیفه اسلام است؛ چه اسلامی! اسلامی که خودش می‌گوید اسلام است. اسلام به ذات خود ندارد عیبی، هر عیب که هست از مسلمانی ماست. اسلام واقعی را پیغمبر داشت؛ اما عمر هم می‌گوید من هم اسلام دارم. آن اسلامها والله، غصبی است. اسلامی که امر تویش نباشد، غصبی است. حالا ببین، دارد چه کار می‌کند. آخ! حالا این آقای خلیفه اسلام، اینقدر با امیرالمؤمنین بد است [که می‌خواهد برای خوشی‌اش یک دوست علی را بکشد] اگر دیدی آمدی بیرون، دیدی بچه همسایه احترامت نمی کند، بدان پدر و مادرش برای تو حرف بد زده است. این بچه‌ها که آدم را می‌خواهند، می‌بینی پدر و مادرشان حرف خوب زدند، آن خوبی‌ها در وجود این بچه اثر می‌کنند. ایشان مثلاً گفته بود، حالا نمی‌خواهم اسم [ایشان را] بیاورم، [کسی] گفته بود که پدر بزرگ ایشان، حاج حسین، خوب آدمی نیست. [جواب داده بود:] آقا، اشتباه می‌کنی، حاج حسین خوب آدمی است، حاج حسین مثل حضرت معصومه می‌ماند، اشتباه می‌کنی. مثلاً یک بچه چهار ساله [این حرف را زده بود]. چنان آن ولایت در قلب این بچه خطور کرده، ولایت را می‌خواهد. حالا من دارم کجا می‌خواهم بروم، چه کار دارم می‌کنم قربانتان بروم؟

حالا می‌گوید، برو یک دوست علی را بیاور. یک سفره بینداز، او را اینجا بکش، این جفت، جفت بزند، غذایی که می‌خواهم بخورم به من بچسبد! [این] خلیفه اسلام [است]! کجا دنبال این می‌روید؟ حالا رفت، گفت: [آیا چنین] کسی هست [که دوست علی باشد]؟ گفت: جنگل یکی نامی هست به نام جُبِیر یا جدیر. گفت او را بیاورید، حالا که رفت او را بیاورد، هوا طوفانی شد. یک آسیاب بود، پناه بردند. جبیر گفت: من در این نمی‌آیم. این کسی که آسیابان است، دوست علی نیست، من نمی‌آیم. آمدند به این گفتند، گفت: اینجا محل شیرهاست، اینجا کنار جنگل است. این‌ها می‌آیند اینجا بازی می‌کنند، جفت، جفت می‌زنند، قورتش می‌دهند. گفت به او گفتند: جبیر، این حیوانات تو را می‌خورند. حالا شاید برویم، منصور تو را ببخشد، تو جان خودت را این جوری از بین نبر. گفت نه، من جان می‌دهم و نمی‌خواهم منصور را ببینم. به حضرت عباس، آدم کسانی که نمی‌خواهد ببیند، عکسش را هم نمی‌خواهد ببیند. حالا یک وقت نگاه کردند، دیدند که این حیوانات همه دور جبیر می‌گردند و اشک می‌ریزند. پای جبیر را می‌بوسند، دست جبیر را می‌بوسند. کجایی عزیز من؟ حالا او را آنجا برد. گفت: دست از علی بردار. این است که من می‌گویم باید جان فدا کنی. خود فدا کردن هنوز به جایی نرسیدی، جان فدا کردن به جایی می‌رسی.

هرثمه در جنگ معاویه بود، از آنجا آمد، به حساب یک جنگی با آقا امیرالمؤمنین بود. آن‌وقت دید علی (علیه السلام) یک زمینی هست، حیوانات دنبال شکارها می‌دوند، تا این حیوان در این زمین می‌آید، مثلاً آن درنده‌ها پخش می‌شوند، نمی‌روند. جان من! عزیز من! خدا کند که بفهمید و بسوزید، من می‌فهمم و می‌سوزم، زمین که هنوز حسین تویش نیست؛ اما به اسم حسین، حیوان احترام می‌کند، تویش نمی‌آید، می‌گوید: من نجس هستم؛ اما شکار تویش می‌رود، آنجا حمایت می‌شود. زمینی که هنوز حسین تویش نیامده، دارد حیوانات را رهبری می‌کند. کجا می‌روی؟ کجا می‌روی؟ حالا هرثمه می‌گوید، [امیرالمؤمنین] آنجا رفت، به [محل شهادت] امام حسین، مرتب گریه کرد، گریه کرد، گفت: ای زمین، عن قریب است کسی در دل تو قرار بگیرد، اینها بی جواب و سوال در جنت، در بهشت بروند. حالا [هرثمه] آمد دید، امام حسین همانجا خیمه زده است. هرثمه پیش امام حسین رفت، قضایا را گفت. گفت: هرثمه، اگر می‌خواهی پی ما بیایی، خودت که می‌دانی و پدرم را دیدی، [بیا] اگر نمی‌خواهی برو. مبادا صدای «هل من ناصر» مرا بشنوی و نیایی، اهل جهنمی. هرثمه رفت. ببین، این بدبخت رفت. اما گفت: هرثمه، ما کشته می‌شویم، ما شهید می‌شویم. هرثمه رفت.

حالا شما بیایید و یک قدری این گوشه و کنار [بروید]. این که من دارم می‌گویم مثلاً این چیزها را کنار بیندازید، آن‌وقت در این کارها می‌روید، آن، شما را باز می‌دارد. آره، امروز رئیس جمهور این جوری کرده، انتقاد کردند، گفتند که نمی‌دانم تو ایران را به فساد کشیدی، به من بده تا من هم بیشتر به فساد بکشم! همین جور عمرمان دارد می‌گذرد. باید عمر ماورایی در این حرف‌ها طی شود. حالا انصافاً، وجداناً، شما بیایید مباحثه به این حرف‌ها بکنید، ببینید چه خبر است، چه خبر است؟ اینقدر این شیرها آمدند جسم امام حسین را حفاظت کردند. همین جور غرش می‌کردند، دور امام حسین می‌گشتند و گریه می‌کردند، تا اینکه بنی اسد آمدند. چرا؟ گفتند: مبادا جسارت به جسم امام حسین بشود. اما مسلمان‌ها، امام حسین را کشتند، سرش را بالای نی کردند. حالا می‌گویند یزید به ما جایزه بده. کجایی عزیز من؟ کجایی؟ ماوراء؛ یعنی تو اگر اینجوری باشی، به ماوراء اتصال هستی.

حالا آقای نمی دانم فلانی، فلان چیز را گفته، اصلاً در این حرف‌ها نیستند. حالا یک وقت خدا می‌گوید: اگر تو با دین رفتی، ملائکه تعجب می‌کنند. این به قدری بالا رفته که می‌گوید خودم دیدم. آنها هم، خلفای بنی عباس، همین جور بودند. عزیز من، بیایید بیدار شوید، بیایید هوشیار شوید. یک غم‌هایی است که در دل شما اگر باشد به غم‌های زینب اتصال است. یک غم‌هایی است که اگر به دل شما باشد، به دل امام زمان اتصال است. مرتب دارد داد می‌زند، یا جداه، نبودم تو را کمک کنم؛ اما ان‌شاءالله شما را کمک می‌کنم، من که فراموش نمی‌کنم. همه‌اش دارد گریه می‌کند. اگر شما این غم‌ها در دلتان باشد، به دل امام زمان اتصال است. عزیزان من، بیایید [اتصال] باشد. زینب گفت چون چاره نیست می‌گذارمت، ای پاره، پاره تن، به خدا می‌سپارمت، هرگز غم تو از دل خواهر نمی‌رود. شاید این را شاعر گفته؛ اما هرگز غم امام حسین از دل شیعه نمی‌رود. اگر برود، شیعه نیست. چرا؟ امام حسین می‌گوید قبر من در دل دوستانم است. شما اگر خدای نخواسته، عزیزی داشته باشی، قبر جلوی تو باشد، همیشه به یادش هستی. امام حسین اشاره دارد می‌کند. دل تو که نیست. دل تو که نگاه می‌کنی یا کلیه است و یا قلوه است و یا این چیزها، قبر نیست. قبر این است که ای دوست من، یاد من باش. ای عزیز من، یاد من باش. اگر مردی، با فراق من می‌میری. اگر مردی، با فراق من می‌میری. تو به زمان جاهلیت نمی‌میری، به زمان امر می‌میری. (صلوات)

حالا نتیجه این حرف‌ها امروز این شده، قربانتان بروم، یک قدری تفکر داشته باشید. تو اگر کسی بیاید بغلت یک دکانی بگیرد، یک قدری ناراحتی. تو اگر مثلاً یکی برود، یک مشتری شما را بگیرد، یک قدری ناراحتی. حالا گفتم، ببین، این حیوان عزیز، می‌گوید گوشت و پوست این [شیعه‌ها] به ما حرام باشد. حالا حرام است. اصلاً [بعضی‌ها] کار ندارد به این که حرام است. ببین، یک حیوان، حلال و حرام سرش می‌شود. آی، تو انسان سرت می‌شود که حرام، حلال می‌کنی؟ اصلاً در تمام عمرم، حرام را حلال نکردم. اینقدر مواظب بودم. حرام را عین نجس می‌دانستم. اصلاً چیز حرام را نجس می‌دانستم، خیلی توجه می‌کردم. قربانتان بروم، شما هم باید توجه کنید، بشر خطری است. گفتم: شما ببین، بشر خطری است. به دوست عزیزم گفتم: حالا هم که [ولایت] تزریق شده، باز هم خطری است. چرا می‌گوید: [آخرالزمان] شر الازمنه؟ ببین، یک وقت آنجا می‌گوید زمان جاهلیت، خود جاهلیت بوده، یا زمان عمر همان بوده، یا زمان حجاج همان بوده، یا زمان متوکل همان بوده، یا زمان بنی عباس همان بوده، یا زمان جاهلیت همان بوده؛ اما می‌گوید: در آخرالزمان همه هست. خب، چطور ما بتوانیم جان در ببریم؟ حالا می‌گوید: آخرالزمان همه هست، زنها چه جورند، مردها چه جورند، حاجی‌ها چه جورند، این چه جور است، همه دارند ما را دعوت می‌کنند، بی‌خود نبود که آقا گفت: ولایت شما را می‌خواهند ببرند. هشدار داد. توجه کنید به ولایتتان که می‌خواهد ببرد. ببین، مثل این است که الان یک دزدی می‌خواهد این را ببرد، آی دزد، آی دزد این را می‌خواهد ببرد. دیشب نه، پریشب‌ها، [به من] گفت: می‌خواهد [دین شما را] ببرد. دارد به شما هشدار می‌دهد. توجه کنید نبرد. خب، حالا ما چه جوری توجه کنیم؟ از خدا بخواهید: خدایا، دین ما را حفظ کن. از امام زمان بخواهید: آقا جان، دین ما را حفظ کن. از امام زمان بخواهید: آقا جان، ما را در پناه خودت بیاور. آقا جان، روایت داریم انسان وقتی لا اله الا الله می‌گوید در قلعه وارد می‌شود، ما را در قلعه واقعی خودت قرار بده. به ارواح پدرم آن قلعه را من دیدم. رفتم در آن قلعه.

اینقدر من شماها را می‌خواهم، مگر خدا بخواهد. من چندین وقت درد کشیدم و گفتم رفقا حالی‌شان نشود که ناراحت شوند. اگر من این جوری حرف می‌زنم، مبادا توهین به شما بشود. دلم می‌خواهد خلاصه شما، یک قدری با فکر و با تفکر روی این حرف‌ها حساب کنید. آن تفکر، یعنی آن حرفی که آدم و بشر می‌زند. ما باید از خلق جدا باشیم. اگر از خلق جدا نباشید، از خلق استفاده می‌کنید. دیگر گذشته شما از شهوت استفاده کنید؛ اما از خلق استفاده می‌کنید. یک وقت یا گوش به حرف لغو می‌دهید یا حرف لغو می‌زنید. (صلوات). الان این که من دارم به شما می‌گویم، شما توجه ندارید که خدا چقدر دوستان امیرالمؤمنین را می‌خواهد. من همیشه اینها را می‌دانم و بغض دارم؛ یعنی می‌فهمم. باید همه شما بفهمید. این حرفی که می‌خواهم بزنم، هنوز هیچ کسی نزده است. اینکه می‌فرماید که در مقابل خدا [احدی نیست]، خدا دارد چه می‌گوید که خدا واحد است. خدای تبارک و تعالی می‌فرماید که مصداق ندارد. من می‌خواهم حرف دیگری به شما بزنم. این که می‌گوید: «نه زاییده شده، نه زاییده از او شده» یعنی چه؟ درباره خدا چه می‌گوید؟ «لم یلد ولم یولد» از او زاییده نشده و او هم از کسی زاییده نشده. این حرفی که الان دارد می‌زند والله، این نیست. این می‌خواهد شما مانند خدا، خدا درست نکنید، این نیست، پس هست. شما باید همین جور باشید. اما این نیست. خدا می‌خواهد شما فرعون درست نکنید. خدا خودش را اینجوری کرده. مگر این حرف، حرفی است؟ خدا منزه است از اینکه می‌فرماید: «نه زاییده و نه زاییده می‌شود». این با خلق یک تفاوتی دارد. والله، این نیست، حرف دیگری است. می‌خواهد تو مثل خدا نروی درست نکنی، به فرعون بروی بگویی خدا. مگر من می‌توانم حرف خودم را بزنم؟ چه کار دارند می‌کنند؟ هر چه می‌گوید: می‌گویند آره. اگر شما پیرو خلق شدید، دیگر نه پیرو علی هستید و نه پیغمبر و نه خدا. تمام کسانی که پیرو خلق شدند، فجایع به وجود آوردند. عزیزان من، تا می‌توانید پیرو خلق نشوید. الان مردم، از صد تا، نود تایشان پیرو خلقند. من استثنا برای این حرف برای کسی قایل نمی‌شوم. اگر «لم یلد و لم یولد و لم یکن له کفواً احد» یعنی احدی مثل این نیست؟ مگر کسی در مقابل خدا احد است؟ این است که می‌گویم این حرفها را نگویید. نه، خدا دارد برای شما چه کار می‌کند؟ می‌گوید: بابا مصداق برای ولی من درست کردید، دیگر برای من نکنید. ولی هم همین جور است. مگر ولی مصداق دارد که درست می‌کنی؟ اصلاً عین خیالشان نیست. خدا می‌داند نگاه می‌کنم می‌بینم دارد می‌خندد، آن‌وقت دارم باطن اینها می‌بینم که باطن اینها مثل هندوانه‌های ابوجهل است که هندوانه است، [اما] از زهر تلخ‌تر است، حالی‌شان هم نیست. عزیزان من، قربانتان بروم، ولایت هم همین جور است. ( این حرفها ضبط شود؛ چون که حرف‌ها گیرتان نمی آید.)

عزیز من، قربانتان بروم. پس اینکه دارم خدمتتان عرض می‌کنم، ببین، خدا دارد با شما چه کار می‌کند؟ خدا دارد با اسمش شما را هدایت می‌کند. ما اگر جور دیگری بگوییم، خلقی می‌شود، من جور دیگر نمی توانم بگویم. خدا با اسمش دارد شما را هدایت می‌کند. چرا مصداق درست می‌کنید؟ کجا مصداق درست می‌کنی؟ آن موقع که گناه کردی. یکی هم که ما از ولایت سر در نمی‌آوریم. این هم الان تند است؛ اما برای من کند است. الان ببینید، شما به امیرالمؤمنین ابوتراب می‌گویید؛ یعنی پدر خاک. روایت داریم که ایشان سرشت و خدا جان داد. پس علی، ابوتراب است؛ اما پیغمبر می‌گوید زهرا پدر من است. این خاک بالاتر است یا پیغمبر؟ آیا فهمیدند و زهرا را زدند؟ آیا فهمیدند و جسارت کردند؟ فقط نماز خواندند و حج رفتند. الان اغلب مردم همین جور شدند. از اینجا می‌رود، اسمش را می‌نویسد، دوباره می‌نویسد، سه باره می‌نویسد. اصلاً به فکر امر نیست. فکر امر این است: می‌خواهی بروی برو، حاجت برادر مؤمن را هم برآورده کن. والله، عین همان یک قدری هم بدتر [شده است]. آن دو نفر، جلسه بنی ساعده درست کردند. تمام آن خلاف‌ها از آنجا درآمد. به حرف خلق رفتند. باید فکر روی این حرف‌ها بکنید. به حرف خلق رفت که جنازه امام حسن را تیرباران کرده، به حرف خلق رفتند حسین ما را کشتند، به حرف خلق رفتند که بازوی زهرای ما را شکستند. تو خیال نکن، گول مردم حج‌برو، مقدس‌ها را نخور. [ببین] این مقدس، چه کاره هست؟ این مقدس معطل امر است؛ نه امر خدا، امر خلق. توجه کن. تو می‌روی با او می‌گویی و می‌خندی. من نمی‌گویم با مردم بداخلاقی کن، بفهم. من دلم می‌خواهد شما جزء آنها نباشید. پس هنوز از یک عده‌ای دست برنداشتید. این آقا الان تشریف دارد، [یک نفر که] از اساس حوزه است، نه یک طلبه [باشد]، گفته است: زهرا، یک قطره است پیش پیغمبر!!! قطره است؟ اصلاً روایت خیلی صحیح داریم، پیغمبر باید با اجازه شفاعت کند، زهرا بی‌اجازه شفاعت می‌کند. تمام شفاعت خلقت با زهراست. این‌ها، منبری و غیر منبری همه این حرف‌ها را کنار گذاشتند. می‌خواهد برود آن یارو بگوید. خانه‌های بزرگان هم همین طور است؛ هر چه خوش صداست و یک قدری شکل و قیافه‌اش درست است دعوتش می‌کند. پس مردم اهل دنیا شدند.

رفقای عزیز، دلم می‌خواهد خیلی قدر این دو حرف را بدانید که دوباره تکرار می‌کنم، خدا دارد با اسمش شما را هدایت می‌کند. حالا نه که تو فرعون باشی که زنت را هم بکشی، فرعون نیستی؛ [اما] خلق را مؤثر می‌دانی. تو هم مثل همان هستی. مگر دست از خلق بردارید و خودتان هم واحد شوید. واحد، خداست و قرآن است و ولایت. ما در دنیا مانند آنها نمی‌شویم؛ اما تو باید واحد باشی. واحد، [این است که] وقتی به آنها اتصال شدی، هیچ احتیاجی نداری. تو باید در این دنیا جوری باشی که احتیاج نداشته باشی، مردم به تو احتیاج داشته باشند. مردم به چه احتیاج دارند؟ امروز که الان خدمت دوست بزرگوارم بودم، گفتم: شما، این‌ها، همه که اینجا آمدند، جسارت نکنم، محض شکمشان که نیامده‌اند، این‌ها آمده‌اند که ولایت بجویند. شما باید آن هستی که دارید در خدمت این‌ها بگذارید. اینها یک قدری جوانند. مثل گل‌هایی می‌مانند که غنچه‌اند. شما باید غنچه‌پرور باشید. یکی دو تا در مجلس هستند، اسم نمی‌آورم، شماها باید در حق این جوان‌ها کوتاهی نکنید. اگر کوتاهی کنید، اگر فردای قیامت بگویند من حاضر شدم، شما کم ما گذاشتید، چه می‌شود؟ عالمی را آنجا می‌آورند می‌گویند: چرا علمت را افشا نکردی؟ اما علم؛ یعنی ولایت را افشا نکردی، نه فقه و اصول را. آن نه، آن نکند بهتر است. این فقه و اصول است که دارد می‌گوید که زهرا، قطره است. قربانتان بروم، شما هم همین است، پابند آنها نباشید، تو هم عالمی. من خطاب به علما نمی‌کنم، همه شما عالمید. باید به هر که رسیدید، این حرف‌ها را کنار نیندازید. اصلاً شما باید همیشه افشای ولایت کنید، نه افشای حرف. تمامتان باید این جوری باشید. اگر اینجوری شدید، شما کسانی هستید که هدف زهرای عزیز را عمل کردید. مگر [تنها] آن موقع [بوده که] حضرت زهرا آمده، سوار الاغ شده رفته پی مهاجر و انصار؟ به دینم الان هم زهرا دارد سفارش می‌کند بیایید این طرف، بیایید این طرف. می‌فهمد که تمام مردم دارند می‌روند یک طرف. حالا ما باید حاضر شویم؛ یعنی برای امر زهرا آمادگی پیدا کنیم.

والله، الان امام حسین هم دارد «هل من ناصر» می‌گوید. شما ببین حسین چقدر گذشت دارد؛ بچه‌اش را کشتند، فرزندانش را کشتند، [با همه این احوال] به تمام این‌ها می‌گوید بیا این طرف. خدا هم همین است. خدا هم «لم یلد و لم یولد»اش آمده در دنیا، می‌گوید: بیا این طرف، کسی را مصداق درست نکن. چرا مصداق درست می‌کنیم؟ اگر تو تفکر داشته باشی، مصداق درست نمی‌کنی. اصلاً به دینم، من مصداق نمی‌بینم؛ یعنی توان مصداق درست کردن ندارم. چون که مصداق درست کردن با امر شیطان است. [خدا و ولایت] مصداق ندارد، [شما برای خودتان] مصداق درست می‌کنی. هیچ کس را مؤثر ندانید. عزیزان من، قربانتان بروم، شما بدانید که فردای قیامت چه خبر است. این هم بگویم یک خرده ناراحت نشوید، به حضرت عباس، تمامتان اهل بهشتید؛ اما یک بهشت است که هنوز هم در آن نادانی است. من دلم می‌خواهد شما بهشت باشید از آنها نباشید. حالا روایت می‌خواهی این است، می‌گویند که خدایا ما اینجا داریم چیز می‌خوریم، نمی‌دانم چیز می‌کنیم، آخر، یک چیزی به ما بگو. می‌گوید یک «الحمد لله» بگویید. اهل بهشت یک «الحمد لله» می‌گویند، از صدای خدا خوششان می‌آید. من نمی‌خواهم بگویم، من به خدا قسم، چند دفعه ندای خدا را شنیده‌ام، مست ندای خدا هستم. حالا آنها می‌گویند می‌خواهیم تو را ببینیم. بفرما! پس خلق به غیر از حجت خدا، کامل کامل مطلق نیست. حالا آنجا دارد این را می‌گوید. پس در کائنات، در تمام کل کائنات، [به جز] این دوازده امام، چهارده معصوم تمام کسری دارند. دیگر نمی‌خواهم بگویم که حالا بعضی حرف‌ها را که گفتم نیاور، مال جلسه شما نیست.

عزیزان من، قربانتان بروم، مگر آدم ابوالبشر نیست، خلیفه روی زمین است. خدا تمام زمین را در اختیارش گذاشته است؛ چون که خلق است، گول می‌خورد. کجا دنبال خلق می‌روید؟ آتش گرفتم. چه خبر است دنیا؟ حالا بازی می‌خورد. تو باید شیطان بازی بده باشی، نه شیطان تو را بازی بدهد. [تو] اینجا چیزی را می‌خواهی. من اینجا چیزی نمی‌خواهم که شیطان مرا بازی بدهد. حالا از این درخت اگر به او گفته بود نخور و آدم خورد بود، گناه کرده بود. اینها عصمت دارند، گناه نمی کنند، ترک اولی می‌کنند. حالا به او [خدا] گفت: نزدیک این درخت نرو، حالا این رفته، یک قسم کبیره خورده که اگر شما از این درخت بخوری، به یک جایی می‌رسی. ببین، هنوز آدم می‌خواهد به جایی برسد. به داد من برسید، به داد من برسید، به داد من برسید. آدمش می‌خواهد به جایی برسد. به کجا می‌خواهید برسید، می‌روید دنبال خلق؟ حالا باید چهل سال یا سیصد سال آنجا بیفتد، گریه کند. حالا به او چه می‌کند؟ حالا خدا هم همین جور است. خدا این کار را کرد، یک مقصد دیگری تویش است. آن مقصد که تویش است، اگر شما مو به مو، تمام امر خدا را اطاعت کنید، آن مقصد خدا که تویش است، (باز تند است) ، آن یک قدری ساکت می‌شود؛ یعنی بداء حاصل می‌شود. توجه می‌کنید. بفرما! گفتم چه کار می‌کنید؟ کجا می‌خواهید بروید؟ عصمت دارد. آنکه عصمت ندارد، حکمت هم ندارد، چرا می‌روی دنبالش؟ حالا چه خبر است؟ خودتان می‌فهمید چه کار کردید؟ مگر من می‌توانم بگویم؟ شما یک گوشه‌ای بودید معطل امر، الان هم همین جور است. اصلاً امری باید وجود نداشته باشد که تو بروی دنبالش. این چند ساله چه کار کردید؟ بابا، در فکرش بروید. باید توبه مطلق کنی؛ یعنی مطلق قسم بخوری که خدایا ما در کارهایمان اشتباه کردیم. اصلاً گناه و این صورت‌ها و اینها پیش مؤمن اصلاً چه چیزی هستند؟ اصلاً به حضرت عباس، من خجالت می‌کشم بگویم که یک کسی نگاه به یک چیز این جوری بکند. در مریض‌خانه آمدند دیگر، خیلی آمدند، اگر من یک نگاه کردم، به دین یهودی بمیرم؛ اما با آنها حرف زدم، نصیحتشان کردم، شما خدا را ببینید، شما نمی‌دانم این جوری باشید، این جوری باشید، این جوری است. اینکه نباید دست از این حرف‌ها بردارد؛ اما تو چه کاره‌ای؟ تو چه کاره‌ای؟ تو امر به معروف کردنت، نهی از منکر کردنت، به حضرت عباس، فساد است. امر به معروف کردن [تو]، فساد است؛ [چون] یک خیال دیگر داری. امر به معروف کردن، ندایی است که زهرا کرده که بیایید، بیایید، بیایید علی را یاری کنید. چرا نیامدند؟ چرا نیامدند و رفتند دیگری را یاری کردند. گناه کبیره این است، گناهی که خدا نمی آمرزد این است که همین طوری جزء طاغوت شدند. آیا این حرف‌ها را می‌فهمید یا نه؟

عزیز من، دنبال خلق رفتن، اطاعت خلق کردن این است. حالا هم حضرت زهرا دارد داد می‌زند، می‌گوید: بیایید. حالا هم می‌گوید. کجا می‌روید؟ اصلاً شما خوش هستید! اصلاً هر کسی الان در کار خودش خوش است، هیچ در این فکرها نیست. آن یک ماشین دارد، یک دکان دارد، خانمی دارد، یک بچه‌ای دارد. هر کس در خودش، خوش است. من می‌گویم از این حرف‌ها بیرون بیایید. از این حرف‌ها بیرون بیایید. آنها همه‌اش یک زمانی می‌شود که برایت ناخوشی می‌شود. کجا ناخوشی است؟ بروی مال حرام به این بچه‌هایت بدهی، بخورند. کجا ناخوشی است؟ به یک عملی که خدا امر نکرده، این‌ها را پرورش بدهی، اینها ناخوشی است. «مالکم، اموالکم، اولادکم فتنه، یا بنی آدم» (صلوات)

پس ان‌شاءالله، امیدوارم که این حرف‌ها را یک قدری، هم بنویسید و همین اینکه با فکر [باشید]، انشاالله امیدوارم، دلم می‌خواهد که دیگر شما ماورایی باشید. این حرف‌ها ماورایی است. این حرف‌ها در جو آسمان‌هاست. به تمام آیات قرآن، این حرف‌ها در جو خلقت است. خلقت پاک است، دنیا نجس است. از کجا می‌گویی؟ علی (علیه السلام) می‌گوید. می‌گوید: دنیا، به منزله استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است؛ پس آن نجس است. اما دلم می‌خواهد شما از نجاست شست و شو شوید و به جو آسمان بروید. جو آسمان رفتن، این حرف‌هاست، این فکرهاست. دیگر شما در دنیا نیستید. به تمام آیات قرآن قسم می‌خورم شما در دنیا نیستید. من دلم می‌خواهد شما در دنیا نباشید، شما در جو آسمان باشید؛ یعنی همه آسمان را سیر کنید. مگر سیر نکردند؟ سیر، تازه هنوز آن سیر که می‌کند، می‌خواهد به اصطلاح، به شما با چشم ظاهری‌ات هم نشانت بدهد، اگرنه آن سیر ماورایی حرف دیگری است؛ یعنی خدای تبارک و تعالی به اصطلاح می‌خواهد بگوید که فلانی این حرفها که زدی درست است، این عرش خداست و این خداست و این هم علی. آن‌وقت آن آدمی که هست، باید بیاید به رفقای خودش بیان کند که هیچ چیز در خلقت نیست، فقط خداست و ولایت قرآن و علی است. کجا می‌روید؟

ان‌شاءالله، امیدوارم که ما را عفو کنید، من تند حرف زدم. چه کنم؟ دلم می‌سوزد. اگر آدم یک بچه داشته باشد، رو به آتش برود، داد می‌زند. می‌بیند و می‌گوید. من مرید نمی‌خواهم، مطیع می‌خواهم. من مرید نمی‌خواهم. مرید؛ یعنی اتکا به کس کردن. من از اولش هم اینجور نبودم؛ اما به تمام آیات قرآن قسم، اگر شرمندگی من را در مقابل زحمت های شما قسمت کنند، به همه می‌رسد. اینقدر من شرمنده شما هستم. نگاه نکنید من اینجوری تند حرف می‌زنم. جو ماوراء را وقتی آدم دیده، دلم می‌خواهد شما در جو ماوراء باشید، مبادا شما در جو دنیا باشید. دلم می‌خواهد شما، دائم اتصال به ولایت باشید، دائم [اتصال] به خدا باشید، دائم [اتصال] به قرآن باشید، دیگر با ماورایی‌ها سر و کار داشته باشید. ماورایی که اینقدر حرف بی‌خود نمی زند که این چه جور شد، این چه چیزی شد. هنوز شما در دلتان یک حرفی است، می‌خواهید بزنید. در دل مؤمن، اصلاً حرف نباید بزند؛ یعنی ولایت از آن صادر بشود. این است که من ناراحت می‌شوم. می‌گویم چرا خواندی، چرا نفهمیدی؟ چرا قرآن را خواندی، چرا این حرف‌ها را نمی‌فهمی؟ پابند نباش عزیز من، قربانت بگردم، فدایت شوم. به سی جزء کلام الله، از جوانی‌ام همین جور بودم. اگر اول شخص در دنیا، عالمی هر کسی که این جوری بوده است، من خوشم نمی‌آمد، یا ترک می‌کردم یا خوشم نمی‌آمد. تو باید اینجور باشی. اگر اینجوری باشی، آن‌وقت به جو ماورا، اتصالی، به ولایت اتصالی، به امر اتصالی، اتصالی. داری از آن کانال استفاده می‌کنی. من دلم می‌خواهد از هیچ کانالی استفاده نکنید؛ فقط از همان کانال استفاده کنی.

قربانت بروم، من نمی‌گویم که برو یک گوشه‌ای، برو. من اینقدر بلدم یک بازی درآورم، می‌خواهید یک وقت بازی درآورم؟ یک ریشی بگذارم، یک لباسی درست کنم، یک نمی‌دانم فلان بازی دربیاورم. خدا می‌گوید: «الکاسب، حبیب الله» تو حبیب منی. مگر خدا می‌خواهی؟ کاسب باش، نه کاتب. بیشتر ما کاتبیم. «الکاسب حبیب الله» کجا گفته «العالم حبیب الله»؟ چون که او به درسش اتکاست. نمی‌گوید آن حبیب من است؛ حبیب، کاسب است. تو برق می‌کشی، کار داری، اینجوری هستی، آنطور هستی، آقای دکتر، دکتر است؛ حبیب خداست. اما حبیب خدا کیست؟ این الان اینجاست، باید خیالش جای دیگر باشد. بفهمد اینجا موقت است، برای موقت کار نکند. موقت کار کردن مثل این است که یکی، چند وقت به شما می‌گوید: شما اینجا بمان، برو. این موقت است. الان در باغ آقای دکتر، ما موقتیم. خدا ان‌شاءالله، باطن امام زمان، خیر ببیند. ما تشکر از او می‌کنیم. ما از اول این‌ها را دوست داشته و داریم. اینها کم ما نمی‌گذارند؛ اما حرف من یک حرف دیگری است. اگر حرف من را یک نفر بفهمد، بیاید یواشکی به من بگوید، من سجده‌اش می‌کنم. یواشکی به من بگوید. بگوید چرا؟ توجه می‌کنید؟ تو باید جسمت اینجا باشد، روحت در ماوراء باشد. الان این از این آقای دکتر، برکاتی ایجاد شده که این حرف‌ها زده بشود. مگر همه جا می‌شود؟ آره، تلویزیون می‌آورد و ویدئو می‌آورد و می‌خندد و می‌گوید. یک بازی درآورده‌اند، من در این باغها دیده‌ام. فهمیدی؟ آره! من خوب بیلیرم. حالی‌ات است دارم می‌گویم چه؟ از اولش که اینجا آمدیم، حرف خدا بوده است و حرف پیغمبر بوده است. امیدوارم [ایشان] خیر ببیند، امیدوارم عاقبت شما همه به خیر شود.

من دوباره تکرار می‌کنم، به دین یهودی بمیرم، من نزدیک بود جان بدهم و شما غصه نخورید. نزدیک بود جان بدهم، برو از دکتر بپرس. مرتب به حسین می‌گفتم:حسین نگویی این حال ندارد، نگویی این چه چیزی است. من یکی که خیلی شاد است، خیلی خوشم نمی‌آید. می‌گویم این نفهمیده هنوز. نفهمیده کجاست. این بره می‌خواهند او را بکشند، مرتب غر به آن بره می‌زند. بیایید بابا جان من، قربانت بروم، حواست جمع باشد. اگر این حرف من را شما اگر قبول ندارید، قرآن را که قبول دارید. می‌گوید اگر قهقهه کنی، می‌گوید: «اللهم لا تمقتنی»؛ یعنی یک خنده اینجوری نکن. می‌فهمی من می‌گویم چه یا نه؟ بفهم تو دعوت از کس دیگر داری، چیز دیگر از تو می‌خواهند. این آیه را بخوان که رفع خنده‌ات بشود؛ اما من بدبخت، چه رفع گناه من را می‌کند؟ چه کسی رفع بدچشمی من را می‌کند؟ چه کسی رفع این کارهای زشتی که من می‌کنم را می‌کند؟ یک خنده را می‌گوید این را بگو، فوری جلویش را می‌گیرد. البته من دارم می‌گویم شما اهل این حرف‌ها نیستید. این حرف‌ها پیش می‌آید، زمان برایتان پیش می‌آورد.

من یک خوابی دیدم، آنجا رفتم، به ائمه گفتم حالا من نجسم که پیش من نمی‌آیید؟ شما که نجس را پاک می‌کنید؟ خیلی دلم شکست. توقع داشتم این چند وقتی که در مریض‌خانه هستم، ائمه به من یک سری بزنند. حالا یک وقت آدم، توقعی هم می‌شود دیگر. پریشب، خواب دیدم شخصی مثل آقای گلپایگانی است، رفتم خدمتشان. گفتم: آقا من چیزی نمی‌خواهم. من چیزی نمی‌خواهم. آخر، آنجا می‌آمدند، آن می‌گفت من زنم زاییده، آن چطور شده، یکی نیامد یک حرف از آقا بپرسد که این حرف، حرف باشد. من چون که آنها را دیده بودم، من که حالا که نمی‌دانم این چه کسی است، گفتم: من چیزی نمی خواهم؛ فقط یک دعا در حق من بکن. گفت: تو که زهرا داری، تو که زهرا داری. آن‌وقت این جمله را گفت. گفت: می‌خواهند ولایت شما را ببرند. گفت: ولایت شما را می‌خواهند ببرند. اینقدر آقا ناراحت بود برای اینکه این جوری شده است. من معنا می‌کنم؛ ولایت شما را کجا می‌برند؟ موقعی که به امر خلق باشی. مگر در زمان شریح قاضی نبردند؟ مگر نبردند که جنازه امام حسن را تیرباران کردند؟ حالا ببین، علی (علیه السلام) چه می‌گوید؟ حالا آمده پیشش، می‌گوید علی جان، تو داماد پیغمبری، این ناموس پیغمبر است. من کدام طرف بروم؟ می گوید: حق کجاست؟ من هم دارم داد می‌زنم می‌گویم بیایید طرف حق. نگفت بیا، نمی‌گویم بیا، می‌گویم بیایید طرف حق. حرفی که علی زده من دارم می‌زنم. (صلوات).

ان‌شاءالله، امیدوارم همین طور که نشستید، بنشینید. من حالم بد نیست؛ اما من یک فکری دارم می‌کنم، وقتی من هستم یک قدری این آقایان، ملاحظه من را می‌کنند. این حسین آقا رخت خواب داماد را انداخته؛ اما داماد بی‌عروس. من شما را بخندانم، ثواب ببرم.

یا علیُ

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه