رمضان 76 - شب احیاء، تولد امام حسن

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

رمضان 76 - شب احیاء، تولد امام حسن
صوت دانلود
پخش صوت پخش
مکان ندارد
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1376-10-24

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

بعضی از رفقای عزیز، به بنده امر کردند که از برای شب احیاء یک صحبتی بکن، البته آن‌ها خودشان همه می‌دانند، حالا دیگر، دلشان می‌خواست که ما یک حرفی بزنیم. من اول منظورم این است که ما چه چیزی بخواهیم. مثل آن شخص نباشیم که چندین وقت یا مسجد سهله رفت یا مسجد جمکران رفت که خدمت امام زمان برسد؛ یک وقت امام زمان را دید، گفت: پدر جان، بابا جان، تو آمدی چه کار کنی؟ گفت: من می‌خواهم امام زمانم را ببینم، خیلی سال است آمدم، گفت: خب، حالا من امام زمان، چه چیزی می‌خواهی؟ گفت: اگر تو امام زمانی، این بیل من را پارو کن، یک قدری راه رفت، آن طرف رعیت بود، دید یک پارو روی دوشش است. ما مثل آن نباشیم که شب قدر از ما بگذرد، خدمت امام زمانمان برسیم، خلاصه مطلب، اینقدر ما متوجه نباشیم چه بخواهیم.

رفقای عزیز، فدایتان بشوم، ما یقین کنیم که خدای تبارک و تعالی، روزی ما را معلوم کرده، هر چقدر ما تلاش کنیم آنکه باید به ما برسد می‌رسد. یقین کنیم. این از روزی‌مان؛ اما ما باید تلاش کنیم از امام زمان رزق طلب کنیم، ما تلاش کنیم از خدا رزق طلب کنیم، اولی‌اش این است؛ من این را از خدا می‌خواهم: اول می‌خواهم خدای تبارک و تعالی من را هدایت کند، دوم می‌خواهم، قربانتان بروم، حد به گردن ماست. به یک کسی را تندی کردیم، یک کسی را ترساندیم، خلاصه، اینها همه‌اش حد دارد. خدا اگر به ما جزا می‌دهد، حدمان را باید بخوریم. گویا به نظر من اسامه بود، اینقدر ملائکه تشیعش می‌آمدند که راه نیست، پیغمبر عبایش را جمع کرده، پیغمبر جنازه را روی دوشش گذاشته، پیغمبر او را در قبر گذاشت. مادرش می‌گوید: ای پسرم، بشارت باد به بهشت. پیغمبر نگاهی به این کرد، گفت: وا اماه، چنان قبر فشارش داد که دنده چپ و راستش را یکی کرد. فدایتان بشوم، قربانتان بروم، بین من اگر حد می‌گویم، روایت رویش می‌گذارم که شما قبول کنید. تمام چیزهایش درست بود، گفت: توی خانه‌اش بداخلاق بود. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، بداخلاقی توی خانه خیلی بد است. دیگر شما از آن بالاتری؟ هفتاد هزار ملک تشیع شما بیاید، پیغمبر هم جنازه را روی دوشش بگذارد، پیغمبر هم تو را توی قبر بگذارد، اگر برای ما بشود! حالا حدت را باید بخوری، این به آن کاری نیست. حدت این است که قبر فشار به تو بیاورد.

پس من می‌خواستم به شما عرض کنم که حرف صحیح است، ما حد به گردنمان داریم. اول که گفتیم خدا ما را هدایت کن، بعد بگوییم خدایا، حدهایی که به گردمان است را بردار، خدایا ما نفهمیدیم، نمی‌دانیم، به خدا راست بگوییم. بابا، بیا سوادت را کنار بگذار، مهندسی‌ات را کنار بگذار، نمی‌دانم، فقهت را کنار بگذار، اصولت را کنار بگذار، همه اینها را کنار بگذار، بگو: خدایا، نفهمیدم. امشب از شب قدر بهره ببر. تو اگر به مردم می‌خواهی بگویی نفهمیدم، عارت می‌شود، دیگر به خدا عارت نشود، بگو نفهمیدم تا خدا دستت را بگیرد. بعد، باید بیاییم چه کار کنیم؟ بیاییم سراغ امام زمانمان، آقا جان، فدایت بشوم، خدا ما را هدایت کرد، خدا ما را بخشید، حد را هم از گردنمان [برداشت]، حالا تو ما را بپذیر، والله، تو را می‌پذیرد، تمام اینکه ما امام زمانمان را نمی‌بینیم، [چون] ما حد به گردنمان است، حالا تو را می‌پذیرد.

خب، حالا چه چیزی بخواهیم؟ آقا جان، ما دلمان می‌خواهد یاور تو باشیم، ما دلمان می‌خواهد زیر پرچم تو باشیم، ما را نگه دار. مگر نیست که روز قیامت هر کسی با پرچمش می‌آید؟ تمام پرچم‌دارهای عالم با پرچمشان می‌آیند. هر کس که پرچمی اینجا دارد با پرچمش می‌آید، با قومش می‌آید. تمام اینها محزونند، مگر کسی که زیر پرچم دوازده امام، چهارده معصوم باشد. آقا جان، ما را نگه دار ما زیر پرچم کس دیگر نرویم. والله، امام زمان، تو را می‌پذیرد. تو خیال نکنی که امام حسین، «هل من ناصر» می‌گوید، به دینم، امام زمان هم «هل من ناصر» می‌گوید، به دینم، خدا هم «هل من ناصر» می‌گوید، خوب شد؟! چرا؟ خدا نمی‌خواهد ما را بسوزاند، امام زمان نمی‌خواهد ما را بسوزاند. فدایتان بشوم، قربانتان بروم، بفهمید چه می‌خواهید. آقا جان، از تو خواهش داریم دل ما را پاکسازی کن، به غیر محبت خدا و شما اهل بیت اصلاً محبتی نباشد، با آن‌ها که دنبال اینها می‌آیند، آن‌ها محبت خداست. رفقای عزیز، یک قدری تفکر دارید، تفکرتان را به راه بیندازید. اگر من می‌گویم خدا «هل من ناصر» می‌گوید، والله، از هیچ کس نشنیدید، من جداً می‌گویم، مگر خدا نمی‌گوید: «ادعونی» این طرف بیایید؟ خب، او هم دارد «هل من ناصر» می‌گوید، چه احتیاجی به تو دارد؟ احتیاج به تو ندارد، می‌خواهد نسوزی، می‌خواهد با رفیق بد نروی، زیر پرچم کسی نروی. اینقدر خدا یک دوست علی را می‌خواهد، می‌گوید: من هستم. به موسی خطاب شد، یا موسی، من مریض شدم چرا دیدن من نیامدی؟ خدایا، مگر تو مریض می‌شوی؟ آن همسایه‌ات، چند تا خانه آن‌طرف‌تر مریض شده بود، آن من هستم. خدا، یک دوست علی را خودش حساب می‌کند، کجا می‌روی؟ شب احیا، باید این فکرها را بکنی.

در تمام مدت عمر پیغمبر، پیغمبر را ندیدند بدود، چون که دویدن یک قدری صحیح نیست، آدم باید با متانت راه برود. فقط دنبال یک جنازه غلام سیاه، دویدند، جنازه و دسته تابوت او را روی دوشش می‌گذارد، می‌آید قبر را کمک می‌کند، او را آن‌جا می‌گذارد، روی خاکها می‌گذارد، می‌گوید: مردم این را می‌شناسید؟ همه می‌گویند: نه، علی جان، این را می‌شناسی؟ آره، یا رسول الله، این غلام بنی ریاح بود، روزی یک سلام به من می‌کرد، می‌گفت: علی، دوستت دارم. پیغمبر اینجا قسم کبیره می‌خورد، می‌گوید: یا علی دنبالش ندویدم، این کار را نکردم، هفتاد هزار ملک در تشیع این آمده، محض آن دوستی که با تو دارد. رفقای عزیز، کجا پی این و آن می‌دوید؟ بیایید پیغمبر دنبالتان بدود، چه سرمایه‌ای داشته باشی؟ ماشین‌های کادیلاک یا خانه چه جوری، یا ویدئو؟ آره؟ اینها است؟! نه، دنبال ولایتت می‌دود. چرا امیرالمؤمنین می‌گوید: دنیا، به منزله استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است؟ آیا دنیا عیب دارد؟ آیا کوه اینجوری است، آیا صحرا اینجوری است، آیا زمین اینجوری است؟ آیا لوح اینجوری است؟ آیا دریاها اینجوری است؟ نه والله، علی چه چیزی را می‌گوید؟ چه چیزی را می‌گوید که مثل استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است؟ آن کسانی که امر خدا را اطاعت نمی‌کنند، آن‌ها را می‌گوید. آن‌ها را می‌گوید که اینقدر پست هستند، خیلی پست هستند، علی، زمین و آسمان را که نمی‌گوید. باید بفهمیم علی چه می‌گوید، علی نظرش با چه کسی است؟ لای آن‌ها نرویم که مثل یک لاشه گندیده است، یا جای دیگر می‌گوید: مثل آب دماغ بز است، آن‌ها را می‌گوید، کجا پی آن‌ها می‌روید؟ بیایید بروید زیر پرچم کسی که محزون نیست، آن هم پرچم علی، پرچم دوازده امام، چهارده معصوم.

پس بنا شد شب قدر چه بخواهید؟ اول هدایت، بعد از هدایت، تکرار می‌کنم فراموش نکنید، حدهایی که به گردمان است [را خدا بیامرزد]، بعد امام زمان ما را بپذیرد، بعد از امام زمان درخواست کنید این دلتان را پاکسازی کند؛ به غیر محبت خدا و اهل بیت و کسانی که دنبال اینها می‌آیند. من عقیده‌ام این بود، کسانی که دنبال اینها می‌آیند اینقدر ارزش دارد، چرا ما متوجه نیستیم؟ این غلام سیاه دنبال علی رفت، این غلام سیاه دنبال علی رفته است، درس نخوانده، کجا پی درس‌خوانده‌ها می‌روی؟ درس‌خوانده‌ها پدر ما را در آوردند، کجا می‌روی؟ آن غلام کجا درس خواند؟ غلام کجا درس خوانده که پیغمبر دنبالش می‌دود؟ عزیز من، درس ولایت خوانده است. بس است دیگر، چند سال درس می‌خوانید؟ بیا درس ولایت بخوان، بیا اینقدر ارزش به هم بزنی.

اینقدر شیعه ارزش دارد که شب قدری که خدای تبارک و تعالی آن رحمتش به جوش می‌آید، اولاً به شما بگویم، شب قدر شبی است که خدا جایزه می‌دهد؛ اما می‌گوید: سه طائفه را نمی‌آمرزم: شارب الخمر، عاق والدین، و آن کسی که برادر مؤمن از دستش ناراضی باشد، او را نمی‌آمرزم، اینقدر یک مؤمن ارزش دارد، او را در اطراف علی برده است. همین‌طور که می‌گوید: عبادت ثقلین بکنی، اگر علی را دوست نداشته باشی، شما را به رو توی جهنم می‌اندازم، همین‌طور هم می‌گوید: یک دوست علی از شما ناراضی باشد، هیچ عبادتت را قبول نمی‌کنم، بابا، بیایید دوست علی بشوید. قربانتان بروم، عزیز من، فدایتان بشوم، بیایید جوری بشوید، خدا از شما حمایت کند، جوری بشوید پیغمبر دنبال شما بدود. مگر نمی‌گوید: «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی، یا ایها الذین امنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما»؟ مگر به کل خلقت نمی‌گوید تسلیم بشوید. بابا، بفهم پیغمبر تسلیم علی است، تسلیم یک دوست علی است، چرا متوجه نیستید؟ به کل خلقت می‌گوید: تسلیم پیغمبر بشوید. کل خلقت تسلیم پیغمبر است، او تسلیم علی است. احیاء یعنی این، برو قرآن سر بگیر، دعای جوشن کبیر هم بخوان و مردم را هم نگذار بخوابند! این احیاست، دلتان را احیا کنید، فدایتان بشوم، قربانتان بروم، عزیزان من، قدر این حرفها را بدانید، والله، القای ولی الله الأعظم است، من که سواد ندارم، من یک فرستنده‌ای هستم.

اما من به شما بگویم، من حاج شیخ عباس را مسجد بالا سر خواب دیدم، آمدند به او گفتند تو در محراب بایست، گفت: حسین را بیاورید بایستد. گفتند: اینکه سواد ندارد، گفت: فهم که دارد. فهم چیست؟ قربانتان بروم، ولایت است. ولایت، القایی است، ولایت نوشیدنی است. این آقا مثلاً چندین سال است که تفسیر قرآن می‌گوید، خیلی سال است تفسیر قرآن می‌گوید. تفسیر قرآن صحیح است، قرآن خواندن صحیح است؛ اما قرآن فهمیدن صحیح‌تر است. قرآن، روح دارد، اتفاقاً روایت داریم، وقتی که در محشر صف‌ها همه طولانی می‌شوند، چندین هزار صف می‌شود، انبیا چند صف هستند، اولیاء چند صف هستند، اوصیاء چند صف هستند، فقط کسی که صف نیست، دوازده امام، چهارده معصوم است، آن‌ها صف ندارند. قربانت بروم، تو صف کردی که صف داری، صف کردی، صف داری، عزیز من، پیغمبر، تو ترک اولی داری، البته نه پیغمبر آخرالزمان، اینها یک دفعه می‌بینند، یک صورتی پیدا شد که محشر را دارد روشن می‌کند، اولیای خدا، اوصیا، انبیا، می‌گویند ما این را توی دنیا می‌دیدیم، این کیست؟ این چیست؟ پیش پیغمبر می‌آید، این چیست؟ قرآن است، بروید بپرسید، چرا؟ پیغمبر مگر نفرمود: دو چیز بزرگ می‌گذارم، یکی قرآن است، یکی عترت است، آنجا لب حوض کوثر به من می‌رسد، ملحق می‌شود. حالا ائمه آمدند، حالا قرآن هم با آن صورت می‌آید، تمام انبیا می‌گویند ما این را نشناختیم، حالا آیا تو قرآن را می‌شناسی، تفسیر می‌کنی؟ انبیا می‌گویند ما این را نشناختیم. حالا تو ادعا می‌کنی؟ آخر، اگر قرآن را تو می‌فهمیدی، القاء داشتی، نمی‌گفتی ابراهیم از امام رضا بالاتر است! به چه مجوزی این حرف را زدی؟ مگر قرآن بازیچه است؟! مگر ائمه بازیچه‌اند؟!

خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، من در هر صحبتم اسم ایشان را می‌آورم، من کوچک‌تر هستم بگویم شاگرد ایشان بودم، من نوکر ایشان بودم. یک وقت مدرسه آقای حجت بودیم، خدا ایشان را رحمت کند، همه علما دور هم بودند، گفتند: قم از بمب ایمن است، از عذاب ایمن است، پیغمبر گفته، روایت گفتند، حدیث صادر کردند، ایشان دستور فرمودند به آن کسی که کتابخانه دستش بود، یک روایت از حضرت رضا آورد، گفت: آقایان، ببینید، درست است، اما می‌گوید: تا قمی‌ها سه تا صفت به هم نزنند، گفت: یکی خدعه نکنند، یکی احترام بزرگترها را بگیرند، یکی به امانت خیانت نکنند، گفت: یک بچه امرد داریم، او را کجای این بازار بگذاریم؟! بله.

حالا آقا جان من، عزیز من، تو که قرآن را تفسیر می‌کنی، همه جاها را بپا و صحبت کن، با قرآن بازی نکن، با ائمه بازی نکن، می‌خوری، سیلی می‌خوری. این ابراهیم خلیل خداست، ابراهیم خلیل خدا است، ابراهیم سلام الله علیه است، اما باید وحی به او برسد، یا خواب ببیند برود بچه‌اش را بکشد، خواب ببیند، اما یک «سلمان منا اهل البیت» از ابراهیم بالاتر است، یک شیعه امام رضا از ابراهیم بالاتر است. من سند می‌دهم، تو هم سند بده. یک شیعه از حضرت ابراهیم بالاتر است، تمام مقام ابراهیم مال این شد، گویا کتابی است که یک شب رسول الله را خواب دید، تقاضا کرد یا رسول خدا، من را شیعه قرار بده، من را دوست علی قرار بده، دعایش مستجاب شد، چه داری می‌گویی؟! اگر این امام رضا که تو می‌گویی، پس یک شیعه بالاتر از آن است، از ابراهیم تو بالاتر است که می‌گویی. خب، حالا امام رضای ما آن است که می‌گوید: «لا اله الا الله حصنی، فمن دخل حصنی، انا من شروطها» امام رضای ما، شروط لا اله الا الله است. این امام رضای ماست، حالا امام رضای تو چه جوری است من نمی‌دانم! مگر در نیشابور نبود که همه ریختند، این کلام را ایشان می‌فرمود، چندین هزار نفر با قلم طلا نوشتند، از حضرت تقاضا کردند چیزی که از دو لب جدت رسول الله شنیدی، گفت؛ «لا اله الا الله حصنی، فمن دخل حصنی، انا من شروطها» تو «لا اله الا الله» گفتی، وارد قلعه شدی، اما «لا اله الا الله» تو مثل اهل تسنن است؛ کفایت نمی‌کند، شرطش این است ما را قبول داشته باشی؛ این شرط «لا اله الا الله» است، این امام رضا که ما می‌گوییم این است. حالا چرا؟

رفقای عزیز، به شما بگویم، قرآن، مثلاً الان شما آن‌جا می‌روی، می‌خواهی این قرآن را چاپ کنی، یک فهرست می‌دهید، مرتب تند تند ورقهایش می‌آید. این آقایانی که ولایتشان القایی نیست، یا ولایت در قلبش خیلی تصرف نشده، نوشیدنی نیست، آن هم همین‌طور است، چرا؟ قربانتان بروم، فدایتان بشوم، ولایت سه جور است: یک ولایت حلقی داریم، یک ولایت تجاری داریم، یک ولایت حقیقی، ولایت حلقی توی حلق ماست؛ یعنی در رگ و پوست و در خون ما این ولایت خطور نکرده است. چرا؟ ما یک جان داریم، یک روح داریم، ولایت؛ یعنی روح. باید در بدن ما اثر کند، آن‌وقت وقتی اثر کرد، یعنی باشد، این ولایت رزق می‌خواهد. توجه بفرمایید، حالا که ولایت به تو داد، ولایت، رزق می‌خواهد، رزقش چیست؟ قرآن است، رزقش چیست؟ خود اهل بیت، این ولایت که خود اهل بیت شد، چطور حالا من می‌گویم رزقش هست؟! یعنی دست از آن‌ها برنداری، حرف آن‌ها را بزنی، توی آن‌ها باشی، توی کس دیگر نباشی، توی مردم نباشی، چرا خدا تشکر می‌کند؟ از این ولایت [تشکر می‌کند].

رزق ولایت چیست؟ شما همیشه با این حرفها آشنا باشید، اگرنه، ولایت حلقی که فایده‌ای ندارد، ولایت تجاری‌اش هم فایده‌ای ندارد، یک چیزی بگویی پول بگیری، یک چیزی بگویی مقام بگیری، یک چیزی بگویی نمی‌دانم به این صورت باشد، این نیست، حالا امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، راه را باز کرده، گفته: یا کمیل، دست و جوارحت را در نزد خدا بگذار، دستت می‌شود دست خدا، پایت می‌شود پای خدا، چشمت می‌شود چشم خدا. بابا، خدا که دست ندارد، چرا به من ایراد نمی‌کنید؟ خدا که پا ندارد. تو داری یک خدایی نشان ما می‌دهی که پا دارد، دست دارد، چشم دارد. چرا؟ آخر، پایی که فرمان ولایت را نبرد، پا نیست، چشمی که فرمان ولایت را نبرد، چشم نیست، قلبی که فرمان ولایت را نبرد، قلب نیست؛ اما اگر فرمان ولایت را ببرد، می‌گوید: پای من است، دست من است، چشم من است، چرا؟ آخر، تو داری امر خدا را اطاعت می‌کنی، با این پا صله رحم می‌کنی، با این پا دل یکی را خوش می‌کنی، با این پایت دل یک بنده‌ای را خوش می‌کنی، با این پایت می‌روی یک مؤمنی را می‌بینی، خدا به تو پاداش می‌دهد، می‌گوید: حالا که رفتی یک مؤمنی، یک دوست علی را دیدی، ثواب دوازده امام، چهارده معصوم به تو می‌دهم.

رفقای عزیز، می‌گویم، خدا، شب احیا پاداش می‌دهد؛ پاداش ولایت. چرا به یک نفر اینقدر پاداش می‌دهد؟ چرا به یک نفر می‌گوید: اگر رفیقی گرفتی تو را یاد من بیندازد، من یک قصر به تو می‌دهم که خلق اولین تا آخرین را بخواهی دعوت کنی، می‌دهد، این پاداشش است. چرا اینقدر می‌رویم از این و آن تملق می‌گوییم؟ بابای من، عزیز من، قربانتان بروم، فدایتان بشوم، بیایید یقین به این حرفها پیدا کنید، به آن راهی که حاج شیخ عباس رفته، شوخی می‌کرد، می‌گفت: قاشق چنگالش را هم داری، یک دوستی بگیری که نمی‌خواهم اسم بیاورم، یک دوستی که همین‌طور شما با هم دوست شدید، قدر هم را بدانید، مزد دوستی یک ولایتی را خدا می‌دهد، مگر کسی می‌تواند سزای ولایت را بدهد؟! مگر [سزای] ولایت را می‌تواند، توان دارد بدهد؟! الان خدای تبارک و تعالی می‌فرماید: من میزبانتان هستم، من حق روزه‌دار را می‌دهم، آیا فهمیدیم یعنی چه؟! هر چیزی در عالم دارد از برای همه ما افشا می‌شود، یک چیزهایی بروز داده می‌شود، یک چیزهایی هویدا می‌شود.

قربانتان بشوم، خدا شب قدر پاداش می‌دهد. باید تفکر داشته باشی با تفکر باشی. تفکر خیلی چیز خوبی است. والله، اگر با تفکر باشی، گول نمی‌خوری. بیایید این شب قدر از خدای تبارک و تعالی بخواهید، ما را به بلوغ برساند. والله، عزیزان من، اگر ما را به بلوغ برساند، گول نمی‌خوریم.. چرا دنبال چیزی می‌روید که فانی می‌شود، بیایید دنبال چیزی بروید که بقا داشته باشد. خدا پاداش می‌دهد، خدا دعوت کرده، خدا گفته من میزبانم، میزبان ولایتم. مگر نمی‌گوید یک رفیق بگیری، من قصری به تو می‌دهم، خلق اولین تا آخرین را بخواهی دعوت کنی جا داری؟! به چه کسی می‌دهد؟! این را به چه کسی می‌دهد؟ به من می‌دهد؟ من که مشرکم! آیا به مشرک می‌دهد؟ مگر نیستند اینها که همه‌شان «لا اله الا الله» می‌گویند، گفتند: «حسبنا کتاب الله»، کتاب خدا را قبول داریم، چرا می‌گوید: اینها کافر شدند؟ قربانتان بروم، چرا فکر نمی‌کنید؟ اینها که مرتد شدند، اینها که خداپرستند، اینها که مکه می‌روند، اینها که عمره می‌روند، اینها که جهاد می‌روند، اینها که «لا اله الا الله» می‌گویند. «لا اله الا الله» شناخت ولایت است، والله، شناخت ولایت است. مگر این مالک نیست که شخصی قرآن می‌خواند، زانویش سر خورد، ایستاد، داشت با امیرالمؤمنین می‌رفت، اینقدر این جالب قرآن می‌خواند، علی را در ظاهر ول کرد. چنان جاذبه صوت قرآن، او را گرفت، [امام فرمود:] مالک، بیا برویم. در جنگ صفین یک پا به او زد، گفت: این است که قرآن می‌خواند. مگر قرآن بی‌علی روح دارد؟ تو خیال کردی، خیال که فایده‌ای ندارد.

«انا انزلناه فی لیلة القدر، و ما ادراک ما لیلة القدر، تنزل ملائکه و الروح» به چه کسی نازل می‌شود؟ به روح نازل می‌شود، روح کیست؟ امام زمان، روح کیست؟ ولایت است، روح کیست؟ امام زمان، روح کیست؟ ولایت است، کجا می‌روی؟ گفت:

هزار چراغ دارد و بی‌راهه می‌رودبگذار تا رود و ببیند سزای خویش

بگذار تا رود و ببیند سزای خویش،

صد بار بدی کردی و دیدی ثمرش راخوبی چه بدی داشت که یک بار نکردی؟!

به چه کسی پاداش می‌دهد؟ رفقای عزیز، این هم همین‌طور است؛ اگر می‌گوید: «شهر الله»، به دینم قسم، «شهر الله» یعنی آنکه خدای تبارک و تعالی به پیغمبر فرمود: علی را معرفی کن، «الیوم اکملت لکم دینکم»، بعد فرمود: «انا مدینه العلم، علی بابها» از در علی بیا، حالا می‌گوید: از شهر بیا، از در شهر پیش من بیا، خدا آن را می‌گوید بیا به تو پاداش بدهم. بعضی از شما که با کامپیوتر سر و کار دارید، یک حساب کامپیوتری بکنید، خب، اینها که لعنت شدند، یک عده‌ای هم که اصلاً روزه نمی‌گیرند، یک عده‌ای هم که خب، مال حرام می‌خورند، شصت روز، روزه هم گردنشان می‌آید، یک عده‌ای هم هستند که خلاصه، یک جور دیگرند، پس خدا پاداش به چه کسی می‌دهد؟ پس خدا میزبان کیست؟ اینها که قابل ندارند که خدا میزبانشان باشد. خدا، میزبان ولایت است، خدا، میزبان امر خودش است. همین‌طور که علی (علیه السلام) در دکان میثم می‌رفت، تشکر می‌کرد؛ والله، خدا از کسی که ولایت دارد. تشکر می‌کند.

اگر ولایت داشته باشیم، اعمال قبول می‌شود. ما روایت داریم ابوسفیان با عدوه، گویا عدوه است، اینها توی مسجدالحرام نشسته بودند، داشتند به هم می‌بالیدند، آن می‌گفت: جان مردم در دست من است، ابوسفیان سازمان آب داشت، خمره‌های خیلی بزرگ با شتر تهیه می‌کرد، خلاصه می‌رفت، آب تهیه می‌کرد و برای این ده، دوازده روز پر می‌کرد. عدوه هم خانه خدا را تعمیر می‌کرد. این می‌گفت: من مهم‌تر هستم، آن می‌گفت: من مهم‌تر هستم، امیرالمؤمنین، علی (علیه السلام)، یعسوب الدین، آمد برود، گفت: برای هیچ کدام از شما فایده‌ای ندارد، اینها خیلی ناراحت شدند، پا شدند، خدمت پیغمبر آمدند، گفتند: ببین، باز دوباره علی از این حرفها می‌زند، جان این مردم در دست من است، من به این مردم آب می‌دهم، آن هم می‌گفت اگر من خانه را تعمیر نکنم، خانه خراب می‌شود. گفت: ابوسفیان، اگر یکی تشنه باشد، پول نداشته باشد، آب به او می‌دهید؟ گفت: نه، من اینقدر شتر باید بروم تهیه کنم، چه کنم، چه کنم، خب، من پول می‌خواهم. به آن گفت تو چه کار می‌کنی؟ گفت: مردم به من می‌دهند، خرج هم می‌کنم، گفت: خب، علی درست گفته. تو اگر یکی آب می‌خواهد، پول نداشت، به او دادی خوب است، جانش را خریدی. خب، تو یک یک پول هم از این می‌گیری، آب به او می‌دهی.

حالا آقا می‌گوید: فلانی، خانه خدا را ساخته، پس بالاتر از امام است. بابا، قبولی‌اش کجاست؟ مگر خود همین ابراهیم نیست که ندا داد خدایا، اجر من چقدر است؟ گفت: اجر نیکوکارها با من است. دوباره ندا داد، گفت: گرسنه‌ای را سیر کردی یا برهنه‌ای را پوشاندی؟ یک دوست علی سیر کردن، مهمتر از خانه خدا ساختن است. چه چیزی ما داریم می‌گوییم؟ روایت داریم، در کافی نوشته، می‌گوید: یک توهین به یک مؤمن کنی، انگار خانه خدا را خراب کردی، آجرهایش را شکستی، ریختی کنار. یکی از رفقای عزیز از من سؤال کرد، چرا می‌گوید آجرهایش را شکستی؟ گفتم: اگر یک عمارت را خراب کنند، آهن‌هایش باشد، آجرهایش باشد، قابل استفاده است، این می‌گوید دیگر اصلاً قابل استفاده نیست. توهین، به یک شیعه علی اینقدر بزرگ است. رفقای عزیز، بیایید شیعه باشید، بیایید اینقدر قیمت داشته باشید، چرا خودمان را می‌فروشیم؟ خدمتان عرض کردم، ولایت را پایین آوردند، چه کسی پایین آورد؟ گفت: اگر گویم زبان سوزد، اگر پنهان کنم چون مغز استخوان سوزد، چه کسی پایین آورد؟ اینقدر پایین آوردند که مامون گفت: من هستم، هارون گفت من هستم، متوکل گفت من هستم. هارون! مامون! آیا جبرئیل به تو نازل می‌شود؟ تقدیرات همه عالم در دست توست؟ به ریشت می‌خندی، تو قلدری که می‌گویی من هستم، به قلدری می‌گویی من هستم. اینقدر ولایت را پایین آوردند، چه کسی پایین آورد؟ خودشان پایین آمدند. مگر می‌شود ولایت را پایین آورد؟ خودشان لیاقت نداشتند. خدا می‌گوید: یک شیعه علی را من هستم، مگر می‌شود ولایت را پایین آورد؟! بدبخت، تو خودت پایین آمدی، خودت سقوط کردی، نه ولایت. ما داریم چه می‌گوییم؟

قربانتان بروم، شب احیاء باید دلتان را احیا کنید، چرا خدمت امام می‌آیند، عرض می‌کنند ما امشب چه کار کنیم؟ حضرت می‌فرماید: طلب علم کن، علم چیست؟ علم به غیر سواد است، تو به سوادت نازیدی که سقوط کردی، خودت را بدبخت کردی، بیا به ولایت بناز، بیا فردای قیامت کارت علی داشته باش، کارت حسین داشته باش، کارت زهرا داشته باش، والله، علی کارت می‌دهد، اصلاً این نامه که می‌گوید: «اقرا» بسم الله، «اقرا» می‌گوید: بگیر کتابت را یعنی چه؟ این چه چیزی به ما می‌دهد؟ می‌خواهد بفهمی چه کار کردی، کارکردت در این نوشته شده، قربانت بروم، کارکرد در آن نوشته شده است. من دوباره تکرار می‌کنم، این شب احیاء مثل آب زندگانی می‌ماند، امشب، فردا شب، شب قدر، دو سه شب دیگر داریم، از همین امشب آمادگی پیدا کن، با فکر و تفکر باش، اینها را در خودت هضم کن. من امشب می‌گویم، می‌فهمم که امشب شب احیا نیست، از امشب آمادگی پیدا کن، ببین، چه می‌خواهی بخواهی، تو اگر بخواهی خدمت یک سلطان بروی، چند روز فکر می‌کنی، چه چیزی من بخواهم، چه کار بکنم، فدایتان بشوم، باید آمادگی پیدا بکنیم که چه چیزی از خدا بخواهیم؟ خدا می‌خواهد پاداش به ما بدهد، از او چه بخواهیم. خدایا، خودت را به ما بده.

من، به ارواح پدر مادرم، شما که می‌دانید تملق توی وجود من نیست، خدا خلق نکرده، اما من از برای شما خواستم، با خدا شوخی هم کردم، گفتم: خدایا، زحمت خودت را زیاد نکن، حالا بخواهی ما را عذاب بکنی، پرونده ما را اینجور بکنی، ما را توی فلاکت بیندازی، این کارها را بکنی؟ بیا ما را مثل ائمه طاهرین بکن، تمام گناه‌های ما را ببخش، اصلاً جوری بشود که ما دیگر رغبت به گناه نداشته باشیم. همین‌طور که آن‌ها نداشتند، اصلاً توی آنها هم نبود، بیا این رفقای من را به این صورت کن. ما مرتب، رفقا، رفقا کردیم، آخرش گفتیم که یک مرتبه خدا می‌گوید: برای خودت نمی‌گویی؟ گفتم: خدایا، خودمان را هم مثل رفقایم کن. خب بفرما، من آخر، چه چیزی برای شما بخواهم؟ الحمد لله، خدای تبارک و تعالی دنیا را به شما داده، همه چه به شما داده، خیلی باید شکرانه کنید، پسری به شما داده شایسته، دختری به شما داده شایسته، یک وقت به شما داده بیایید اینجا، بابا اصلاً به قول ما، کسی وقت سر خاراندن ندارد، اینقدر دنیا گرفتارش کرده است. بی‌خود نیست که من می‌گویم یک پرچمی جلوتان بگیرید، فقط بگویید شکر.

کاش ما مثل آن گدا بودیم، خدمت آقا امام حسن آمده است، من یک جمله‌ای از آقا امام حسن بگویم، چون که تولدش است، می‌گوید: آقا، من فقیرم چیزی ندارم، می‌گوید: تو خیلی دارایی، دوباره می‌گوید، تکرار می‌کند، می‌گوید: من نان ندارم، می‌گوید: آن ولایت ما را می‌فروشی؟ من، قربان این گدا بروم، فدایش بشوم، فدای آن عقیده‌اش بشوم، به قربان آن زبانش بروم، می‌گوید: حسن بن علی، اگر تمام این عالم را پر از طلا و نقره کنی نمی‌دهم، گفت: تو فقیری؟! تو الان به تهی‌دست هستی، یک خرده دستت تهی شده است. ما اینجور قدر ولایتمان را می‌دانیم؟ وجداناً، حالا ما به اصطلاح خودمان، خوب‌ها! چه دارد می‌گوید؟ حقیقت می‌گوید. بفهمیم ولایت چیست، ما ولایتمان را ارزان ندهیم. یک عده‌ای شیاد در این ایران پیدا شدند، اینها بُل‌ها را می‌شناسند، در آن زمان هم بوده، ملا نصر الدین، یک گاو دارد، آورده بفروشد، آن‌ها که می‌دانند یک خرده بُل است، آمدند گفتند ملا، این بز چند است؟! گفت: بز نیست، گاو است. گفت: بز است. یک عده رفتند، یک عده دیگر آمدند، گفت این مرغ چند است؟! گفت: بابا، این گاو بود، حالا مرغ شده است! خلاصه به قیمت مرغ فروخت. رفت خانه، گفت: زن، ما این مرغ بود فروختیم. او گفت: راستی، گفت: والله، گفت: مرد من هم به تو بگویم، این پشمی که من گرفته بودم بریسم، یک خرده کم بود، من گوشواره‌هایم را لایش گذاشتم به او دادم، مساوی شد به او دادم. گفت: زن تو، تو را بگیر، من بیرون را. بابا جان، اگر مثال است، فکر کنید. اینقدر ما ولایت را ارزان کردیم، اینجور ما فروختیم، اینجور می‌فروشیم، بل نشوید ولایتتان را بفروشید. بابا ولایتت را، به یک تعارف و به یک عزت و به یک احترام، به یک عکس‌برداری، به این چیزها، نفروش. والله، خودت را بدبخت کردی.

اگر من این مثال ملانصرالدین را زدم، مقصد داشتم زدم، چه سختی‌هایی کشیدند، ولایتشان را نفروختند. عزیز من، فدایتان بشوم، اباذر عزیز چه کرد؟ ولایتش را نفروخت. بلال عزیز چه کرد؟ من در جای دیگر گفتم، ولایتش را نفروخت. مگر ممکن است آدم ولایتش را بفروشد؟ بله، می‌فروشی، حالا بیا من روایتش را می‌گویم. می‌گوید: اگر به یک دارایی از برای ثروتش سلام کنی، احترامش کنی، ثلث ایمانت می‌رود، سلام دوم، سلام سوم، ایمان نداری، ولایت نداری، چرا؟ از آن چیز می‌خواهی، خدا را فراموش کردی، امام زمانت را فراموش کردی، از آن چیز می‌خواهی، مشرک شدی، ایمانت رفت. اشتباه نکنید، ایمان رفتن، به گناه نیست، روایت داریم: [با] گناه، ایمان، قطع و وصل می‌شود، مگر امام صادق نمی‌گوید، مؤمن زنا می‌کند؟ می‌گوید: بله، می‌کند، اما آن موقعی که می‌کند، ولایتش قطع است، اما چه می‌کند، خارج می‌شود، ولایتش وصل می‌شود. گناه نکنید، معصوم، گناه نمی‌کردند، من نمی‌خواهم به شما بگویم که گناه عیب ندارد، توجه بفرمایید من چه می‌گویم. اما اگر ولایتت را فروختی آن دیگر چیزی نداری که قطع و وصل بشود. تو داری گناه می‌کنی، خب، توبه می‌کنی؛ اما می‌شود بی‌ولایتی را توبه کرد؟! آیا عمر بیاید توبه کند؟! ابابکر بیاید توبه کند؟! طلحه بیاید توبه کند؟! زبیر بیاید توبه کند؟! چه کسی بیاید توبه کند؟ توبه که ندارد. چرا روایت داریم می‌گوید: اگر یک مسلمانی که، مسلمان یعنی حالش درست باشد، یعنی دیوانه نباشد، اگر به ولایتش توهین کند، ولایتش را از دست بدهد، دیگر این برنمی‌گردد. دیگر برنمی‌گردد. مگر برود میانجی خودش و خدا یک توبه‌ای بکند، شاید خدا قبولش کند. اما می‌گوید: من قبولش نمی‌کنم، چرا؟ حالش درست بود، ولایتش را فروخت. تو حالت درست است، ولایتت را می‌فروشی، چرا بیدار نمی‌شوی؟ چرا متوجه نیستی؟ از برای چه می‌فروشی؟

چرا ما به خودمان هشدار نمی‌دهیم، بیا به خودت هشدار بده، بیا تفکر داشته باش. عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، اینقدر توی این مسجد ندو، اینقدر این طرف، آن طرف ندو. عزیز من، اینقدر پی این و آن نرو. من مثال بیاورم، من نمی‌گویم مسجد نروید، من نمی‌گویم جایی نروید، من ببین چه می‌گویم، بفهم کجا برو. مگر اویس قرن توی مسجدها رفت؟ پیغمبر خطاب می‌کند برادر من است، بوی بهشت می‌دهد. مدینه را از بو برداشته است، چه بویی؟ بوی ولایت. پیغمبر در خانه ام السلمه آمده، می‌گوید: بوی بهشت می‌آید، چه کسی آمد؟ می‌گوید: یک شترچران، کجا رفت درس خواند؟ کجا رفت فقه خواند؟ کجا رفت اصول خواند؟ کجا رفت این کارها را کرد؟ حالا یک کج‌سلیقه نگوید این می‌گوید درس نخوان، فقه نخوان، اصول نخوان؛ با ولایت بخوان، آن فقه و اصولی که ولایت ندارد، آن روح ندارد. هر چه شد می‌گویم: روح ندارد، فقه و اصول، روحش ولایت است. جان دارد، روح ندارد. آقا، درس تو هم همان هست، آقای دکتر، همان هست، آقای مهندس، همان هست.

«انا انزلناه فی لیلة القدر و ما ادراک ما لیلة القدر، تنزل الملائکة و الروح» روح، امام زمان است، روح علی است، کاری که بکنید، ولایت نداشته باشد، روح ندارد، جان دارد. حالا از کجا می‌گویی؟ آقا، فقه و اصول می‌گوید، آقا، کفایه نوشته، کفایه خوانده، حالا زیارت آقا ابوالفضل نمی‌رود، خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گویا ایشان فرمود، گفت: بیایید به ولایت تعظیم کنیم، بیایید جلوی ولایت خم شویم. حالا می‌گوید چرا نمی‌روی؟ می‌گوید: ایشان [حضرت ابوالفضل] کفایه نخوانده است. بفرما، این کفایه است که من می‌گویم روح ندارد. خودش را از آقا ابوالفضل بالاتر می‌داند. حالا امام سجاد چه می‌گوید؟ می‌گوید: عمویم عباس، علم اولین تا آخرین دارد. تو چه علمی داری؟ یک کفایه، علمش را خواندی. والله، نمی‌خواستم [بگویم]، حرف اینجا کشیده شد. دارم شما را بیدار می‌کنم. تو چه علمی پیدا کردی؟ آن علم پیدا کرد، گفت: «سلمان منّی اهل البیت» جزء اهل بیت شد، درس اهل بیت خواند، فهم اهل بیت به او دادند، تواضع درباره اهل بیت کرد، شد جزء اهل بیت. رفقای عزیز، بیابید جزء اهل بیت بشوید. عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید تفکر داشته باشید، بیایید فکر بکنید، بیایید شب احیاء دلتان را احیاء کنید. بیایید خدای تبارک و تعالی پاداش به شما بدهد، بیایید قبولتان کند، بیایید هر چیزی که دارید، به خدا راست بگویید، بس است دیگر، یازده ماه ما زدیم و رفتیم و نگاه کردیم، تسلیم نبودیم، خدا الان تسلیمت شدیم. خدا، ما را بپذیر، امام زمان، ما را بپذیر، علی جان، ما را بپذیر.

دوباره تکرار کنم، شب قدر آب زندگانی می‌خورید، اگر ولایت به شما داد، تا ابد زنده‌اید. اگر اسکندر آب زندگانی خورد یا نخورد، در عالم زنده بود، بالاخره مرد؛ اما آب زندگانی ولایت که مردنی نیستی، ابد الآباد زنده‌ای، مگر ولایت می‌میرد؟! زنده‌ای، قرآن زنده است، ولایت زنده است، بیا و بچش، آب زندگانی بخور، از خدا بخواه، والله، امام زمان به تو می‌دهد. خدایا، ما دل یکی را خوش کردیم، دل یک بنده ناچیزی را خوش کردیم، خدایا، دل ما را هم خوش کن، ببین، چه طور دلت را خوش می‌کند. عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید تفکر داشته باشید، بیایید، خدا ما را فراموش نمی‌کند، بیایید، ولایت ما را فراموش نمی‌کند، همین‌ساخت که حسین «هل من ناصر» می‌گفت، علی هم دارد می‌گوید، پیغمبر هم دارد می‌گوید، خدا هم دارد می‌گوید، کجا می‌روید؟ کجا می‌روید؟ از کجا به اینجا برسیم؟ امر را اطاعت کنیم.

یکی از رفقای عزیز من آمدند، البته ایشان از علما هم هستند، گفت: امروز، کتابی می‌خواندم، گویا گفت در دو جا نوشته بود، یکی کافی، یکی منتهی الآمال، همچنین چیزی حالا، روزه هستیم دروغ نگوییم، دو جا نوشته بود که خدا می‌گوید: اگر رضایت من را از رضایت خودت را، افضل بدانی؛ یعنی رضایت خودت را کنار بگذاری، رضایت من را انتخاب کنی، گویا هفت یا هشت صفت به تو می‌دهم، بینایت می‌کنم، بی‌نیازت می‌کنم، بنا کرد گفتن، خب، چه کنم، من یک وقت می‌بینی آدم را کسل می‌کنم، نمی‌خواهم هم بکنم، می‌شود. گفتم: آقا جان، فدایت بشوم، این خوب حرفی است، اما هنوز به کمال نرسیدی که رضایت خدا را از رضایت خودمان افضل بدانیم، ما باید در مقابل خدا اصلاً رضایت نداشته باشیم، آن اعلی است. اینقدر این مرد عالم از این حرف خوشش آمد، گفتم: بنده، [یعنی] ما باید عبد باشیم، عبد که چیزی [نیست]، ما باید ذلیل در مقابل خدا باشیم؛ اما در مقابل متکبر قوی باش، مؤمن عزیز است، عزیز خداست، عزیز علی است، عزیز فاطمه است. گفتم: ما باید اصلاً امر نداشته باشیم، چیزی در مقابل خدا نداشته باشیم. اینقدر این بنده خدا کِیف کرد، که نگو.

رفقای عزیز، من دوباره تکرار می‌کنم، تمام بدبختی ما این است که خوش‌باوریم، خوش‌فهم نیستیم. خوش‌باوری، خیلی خوب نیست، خوش‌فهمی خوب است، خوش‌فهمی یعنی چه؟ یعنی تا هر کسی یک چیز به تو گفت، دنبالش ندو، تا هر که یک چیز به تو گفت قبول نکن.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه