خلق و امر

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

خلق و امر
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1375-07-12
کد 10119

أعوذ بالله من الشیطان الرجیم، العبد المؤید رسول المکرم أبوالقاسم محمد، اللهم صلّ علی محمد و آل محمد.

محتویات

امر ائمه طاهرین (علیهم السلام) به ما واجب است.

رفقای عزیز تشریف دارند، من یک آدمی هستم که امر را اطاعت می‌کنم. البته آن اندازه که بتوانم، دلم می‌خواهد امر این‌ها را اطاعت کنم؛ چون‌که خدا خودش می‌داند از تمام گلوله‌های خونم می‌گویم این‌ها از همه چیز من، افضل هستند، بالاتر هستند و اما اگر امر کردند، امر آنها به من واجب است؛ وگرنه من که نمی‌خواهم سخنرانی کنم که این‌ها گوش بدهند. خب، دیگر حالا عنایتی دارند؛ مثل همان که یک مثالی زدم: خدا رحمت کند حاج شیخ عباس تهرانی را می‌فرمود: امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) کسی بود هزار شتر سرخ مو داشت، در دکان میثم می‌رفت. این‌ها واقع، وقتی که پیش من می‌آیند، من همان حس را می‌کنم. نه این‌که به قول ما عوام‌ها، خدا‌ی نخواسته یک بادی به خودم بکنم. من این‌ها را که می‌بینم، می‌بینم همان کار را دارند می‌کنند، با من دوست هستند. امیدوارم که ولایت در قلب، در خون، در گلوله‌های خون این‌ها تسلط پیدا کند، تسلط کرده، اضافه شود.

‘’’السلام علیک یا أباعبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته. السلام علی الحسین و علی بن الحسین و أولاد الحسین و أهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته.

روزی با رزق فرق می‌کند. اسلام و ایمان دوتاست.

من به این‌ها قول داده‌ام درباره «له ‌الأمر و له ‌ا‌لخلق» صحبت کنم. من یک‌دفعه یک جایی یک اشاره‌ای کردم اما این را خیلی ابعادش را نگفتم، فقط یک اشاره‌ای کردم. امیدوارم که خدای تبارک و تعالی روزی من و دوستان کند؛ یعنی رفقایم بکند. آخر، رفقا! من یک چیزی به شما بگویم: ما یک روزی داریم، یک رزق داریم. روزی این است که خدا به ما می‌دهد، می‌خوریم؛ اما رزق ولایت است [که] می‌دهد، آن یک حرف دیگری است. ببینید روزی با رزق دوتاست. خدا می‌فرماید: من روزی می‌دهم، ضامن روزی‌تان هستم می‌دهم؛ اما رزق از برای ولایت است. چرا؟ از امام سؤال شد: آیا قیامت ما می‌میریم و زنده می‌شویم، این‌جا هم می‌میریم [و] زنده می‌شویم؟ ممکن است که این‌جا هم عکس العمل داشته باشد؟ حضرت فرمود: بله، گویا امام صادق (علیه السلام) بود، «صلوات الله و سلامه علیه» گفت: شخصی است، ایشان می‌آید اسلام می‌آورد، نه این اسلام؛ یعنی ولایت می‌آورد، یعنی ایمان می‌آورد. اسلام و ایمان دوتاست. اسلام همینی بود که خلاصه به پیغمبرِ اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) این‌ها آمدند، گفتند: ما ایمان آوردیم، گفت: اسلام آوردید. آن موقعی که پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به امر خدا معرفی کرد، قبول نکردند؛ آن ایمان است.

مُرده و زنده شدن در این دنیا

آن‌وقت اشخاص وقتی که ایمان آوردند این زنده می‌شود، این کافر است ایمان می‌آورد زنده می‌شود. حالا این برمی‌گردد کافر می‌شود، می‌میرد. چطور می‌میرد؟ یعنی معلوم می‌شود که این جان است، آن ایمان اصل کاری است. می‌گوید زنده می‌شود، وقتی ایمان آورد زنده می‌شود. جان دارد، زنده می‌شود. خواهش می‌کنم گوش به عرض بنده بدهید. شخصی کافر است [و] می‌آید ایمان می‌آورد، مسلمان می‌شود، امیرالمؤمنین (علیه السلام) را قبول دارد این چه می‌شود؟ این زنده می‌شود. اما یک نفر هست، اسلام دارد، می‌رود کافر می‌شود می‌میرد. پس اصل، ولایتِ ماست.

تکامل خلقت به واسطه امر است. اگر امر دنبال خلق نباشد، رشد ندارد.

حالا وقتی خدای تبارک و تعالی [خلقت را] خلق کرده، امر دنبالش هست. اگر [روی] خلق امر نباشد، خلق خود ‌رو است، سرگردان است، چرا سرگردان است؟ باید امر باشد. اگر امر باشد، این بشر به تکامل می‌رسد. تکامل هر بشری و خلقت به واسطه امر است. من دلم می‌خواهد توجه بفرمایید، پس اصل امر است. حالا بعضی از مفسرین می‌گویند که این «له الخلق و له الأمر» این‌ها یکی هستند. من کار به آن حرف‌ها ندارم، من دید ولایت خودم این است که اگر امر دنبال خلق نباشد، رشد ندارد.

من یک مثالی بزنم که خودم بهتر بفهمم. آقایان که الحمد لله این‌قدر مدل درسی و عِلم‌شان بالاست که آمدند، نمی‌دانم حالا دیگر، همان که گفتم مثل امیرالمؤمنین (علیه السلام) است که پیش میثم آمده است. من قبول دارم تکرار هم می‌کنم، در تمام گلوله‌های خونم هست. حالا ببینید آقا! یک کشاورز به او امر می‌شود: باباجان! این گندم‌ها را بردار بکار، گندم بکار. به آن آقا می‌گویند: این درخت‌های ریز را ببر بکار، به ما میوه بدهد. اگر این کشاورز امر را اطاعت نکند، ما گندم نداریم یا آقای مهندس یک قدری از این مقواها آوردند، توی دستگاه می‌ریزد، این خُرد می‌شود، بعد هم در یک دستگاه دیگر تا کارتون می‌شود؛ ببین، امر این را به جایی می‌رساند.

پیغمبران مُرسل و صاحب کتاب، آمدن پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به قبرستان و بشارت به مُرده‌ها دادن. خداوند هر کاری را به وسیله می‌کند، وسیله ساز است.

من می‌خواهم یک حرفی بزنم اگر ولایت شما ناقصی داشته باشد، آدم کشش ندارد. باید ولایت شما، امیدوارم که شما به بلوغ رسیده باشید این حرف را قبول کنید؛ چون‌که حرف سطحش خیلی بالاست. باید با فکر و اندیشه قبول بفرمایید. اگر هم قبول نکردید به من بگویید، به خود من بگویید. ببینید خدای تبارک و تعالی یک قدری که بشر رشد کرد، مثل همین است که وقتی بنی اسرائیل از دریا آن‌طرف رفتند، به موسی گفت بیایید من کتاب به شما بدهم «و واعدنا موسی ثلاثین لیلة و أتممناها بعشر فَتَمَّ میقاتُ ربّه أربعین لیلة» خلاصه گفت: بیا من کتاب بدهم. حالا که آمد کتاب به این‌ها داد، این‌ها همه رفتند گوساله‌پرست شدند؛ پس معلوم می‌شود که ما چهار پیغمبر مُرسل داریم، این‌ها وقتی ولایت ابلاغ شد این چهار نفر لبیک گفتند و این‌ها مرسل شدند. این‌ها صاحب کتاب شدند: تورات، انجیل، زبور، قرآن.

پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) یک روز سر قبرستان آمد [و] گفت: خوش به حال شما که مُردید، فتنه‌هایی بعد از من به پا می‌شود. همان‌طور هم که دیگر شد. حالا آن اشخاصی که در آن ادیان بودند با آن ادیان رستگار بودند؛ چون که کتاب، کتاب آسمانی بوده. حالا خدای تبارک و تعالی هر کاری که می‌کند با وسیله می‌کند، وسیله‌ساز است، وسیله آن هم این است که من و شما و سایرین خلقت امتحان بدهیم. حالا «إنّ الله و ملائکته یصلّون علی النبیّ یا أیّها الذین آمنوا صلّوآ علیه و سلّموا تسلیماً» نازل گردید، این جزء آیه قرآن است؛ یعنی ای بشر! کلیه صد و بیست و چهار هزار پیغمبر! تمام خلقت! زیر بار پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بروید، همه پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را اطاعت کنید. آن‌ها که رفتند که رفتند. آن هم که نرفت یهودی شد، نصرانی شد، این‌جوری شدند. اما آن زمان یهودی نبود دینش همان بود؛ پس همه باید زیر بار پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بروند، حالا به پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) قرآن نازل شد.

ولایت این‌قدر سنگین است که گفت من به متقی نازل می‌کنم. نازل کردن ولایت به کوه‌‌ها و توان نداشتن آن‌ها.

رفقای عزیز! این را به شما بگویم این که می‌گوید [ولایت را] به کوه‌ها نازل کردیم توان نداشت. به چشم ما کوه‌ها خیلی با عظمت است؛ مثلاً کوه ابوقبیس، کوه دماوند، شما ببینید کوه خیلی مهم است اما می‌خواهد بگوید: بابا جان من! عزیز‌ جان من! این کوه‌ها که شما می‌بینید درباره ولایت خُرد می‌شد، ولایت این‌قدر سنگین است؛ حالا گفت: من به متقی نازل می‌کنم. به چه کسی؟ یعنی پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)! به پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نازل شده. حالا که به پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نازل شده، پیغمبر هم خب احکام را می‌گوید، احکام قرآن را می‌گوید.

ولایت امر خداست، قرآن کلام خداست.

دقیقش [نکته مهم] این است که می‌گویم باید بکِشیم، این [قرآن] کلام خداست؛ اما امیرالمؤمنین (علیه السلام) امر خداست. ولایت امر خداست، آن کلام خداست. همین‌جور که اگر این‌ها [کشاورزها] امر را اطاعت نکنند، گندم نداریم، حبوبات نداریم، میوه‌جات نداریم. همین‌جور هم اگر امر ولایت را اطاعت نکنند، هیچ چیزی نداریم. وقتی ولایت نداشتی، هیچ چیزی نداری. ببین، من یک مثال زدم که مطلب یک قدری روشن شود، آن آقایانی که مثل خودم هستند هم بفهمند. هیچ چیز نداریم، وقتی ولایت نداری هیچ چیزی نداری.

تا قبل از روز غدیر اسلام بوده، اما با معرفی امیرالمؤمنین (علیه السلام) ایمان شد.

حالا من نمی‌خواهم این مطلب را بگویم، آن سفر حجة الوداع [که] خلاصه پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به امر خدا، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را معرفی کرد، بعد از آن زمان ایمان شد، بعد [از] آن «أکلمت لکم دینکم» نازل گردید؛ یعنی تا حالا اسلام بوده، حالا ایمان شد. بعد عمر «حسبنا کتاب الله» گفت، گفت: کتاب خدا ما را بس است. اما پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «أطیعوا الله و أطیعوا الرسول، اُولوا الأمر منکم». گفت: «أطیعوا الله»، خداست، «أطیعوا الرسول»، رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) است، پس «اُولوا الأمر» چه کسی است؟ دست روی شانه امیرالمؤمنین (علیه السلام) گذاشت، گفت: ایشان با یازده فرزندش است.

اُولوا الأمر باید قرآن را معنی کند. معاویه و پول دادن به عباس برای معنی نکردن قرآن، دلیل کشتن ائمه (علیهم السلام).

آقاجان من! قرآن را باید اولوا الأمر معنی کند. آخر مردک نفهم! تو که می‌گویی قرآن ما را بس است، تو از قرآن چه خبر داری؟ تو که قرآن [را] نمی‌توانی معنی کنی! حالا، قرآن نمی‌تواند معنی کند! دلیل این‌که ائمه (علیهم السلام) ما را کشتند، دلیل این‌که حضرت زهرا (علیها السلام) را کشتند، این‌ها فدای کلام خدا شدند، فدای قرآن شدند. خودشان قرآن هستند اما فدا شدند. خدا دلش می‌خواهد این‌جوری بشود. چرا؟ حالا عباس آمده دارد قرآن معنی می‌کند؛ البته بنی‌عباس، عموی پیغمبر؛ [یعنی] عباس. معاویه برایش نوشت: تو داری قرآن معنی می‌کنی؟! گفت: قرآن در خانه ما نازل شده. گفت: قرآن را بخوان، معنی نکن، یک پول زیادی به او داد. ایشان زد گاراژ [کنار کشید]. حالا می‌تواند به امام حسن (علیه السلام) بگوید تو قرآن معنی نکن؟! امام حسن (علیه السلام) می‌خواهد قرآن معنی کند. می‌تواند خلاصه به حضرت زهرا (علیها السلام) بگوید تو احکام را فاش نکن؟! خب می‌کند؛ پس این‌ها تصمیم گرفتند چه کار کنند؟ زهرا (علیها السلام) را بکشند.

واسطه وحی امیرالمؤمنین (علیه السلام) بود. همه جا امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) دست دارد. چرا حضرت زهرا (علیها السلام) را کشتند؟

اتفاقاً آقای خمینی هم در یکی از بیاناتش هم دارد که این احکام بعد از پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، جبرئیل به زهرا نازل می‌شد؛ اما واسطه وحی و جبرئیل امیرالمؤمنین (علیه السلام) بود. همه جا علی (علیه السلام) دست دارد. حساب کرد این [حضرت زهرا (علیها السلام)] افشا می‌کند، تصمیم گرفت زهرا (علیها السلام) را بکشد. ببین، نشانی آن هم این است: به معاویه نوشت: معاویه! وقتی فهمیدم زهرا پشت در است چنان در را فشار دادم، عضله‌هایش را خُرد کردم؛ یعنی بدان دیگر احکام فاش نمی‌شود.

حالا گفتند قرآن را چه کار کنیم؟ آخر، اگر قرآن مجید، کلام خدا تفسیر بشود، بیان بشود، لعنت به غاصب می‌کند. خب، این‌ها غاصب هستند، لعنت به آدم‌کش می‌کند، امام‌کش می‌کند، این‌ها امام‌کش هستند، آدم‌کش هستند. لعنت به منافقین می‌کند، این‌ها منافق هستند. لعنت به غاصبین می‌کند، این‌ها غاصب هستند. لعنت به فاسدین می‌کند، این‌ها فاسد هستند؛ آنچه را که عیب در عالم هست به این‌ها جمع هست. خب، این‌ها چه کار می‌کنند؟ می‌گویند حسن را باید بکشیم [تا] قرآن را فاش نکند. این‌که امام‌های ما را کشتند، ائمه (علیهم السلام) ما را کشتند، بنی عباس هم همین‌جور بودند، بنی عباس هم، دیگر جزء غاصبین بودند، نگذاشتند قرآن مجید تفسیر بشود، کلام خدا بیان بشود، حالا نگذاشتند، این‌ها را کشتند.

قرآن حرف نمی‌زند، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) حرف می‌زند؛ می‌فرماید: «أنا قرآن الناطق»

پس این‌ها فدای قرآن شدند، خودشان قرآن هستند. من دوباره هم می‌گویم؛ چون‌که امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌فرماید: «أنا قرآن الناطق» این قرآن ناطق معنی دارد. آخر قرآن که در صورتی‌که به نظر ما خب کاغذ و مرکّب است حرف نمی‌زند، علی (علیه السلام) حرف می‌زند [که] می‌گوید «أنا قرآن الناطق». می‌گوید من حرف‌زَن هستم، اما قرآن هم حرف می‌زند. چه کسی می‌فهمد؟ علی (علیه السلام) می‌فهمد. قرآن حرف می‌زند کلام دارد، کلام خداست؛ اما ما که نمی‌دانیم، هیچ کس نمی‌داند.

امر مهم‌تر از کلام است. امر باید کلام را افشا کند.

شما حسابش را بکن؛ فلانی نود سال است، صد سال است، قرآن معنی می‌کند، اشتباه است؛ چون که سه تا چیز هست کسی سر در نمی‌آورد: یکی خدا، یکی قرآن، یکی ولایت است؛ ولایت با قرآن توأم به هم هست. ببینید آقا! من الآن می‌خواهم یک حرفی بزنم می‌گویم توأم به هم است این اشتباه نشود. حالا قرآن مجید کلام خداست، می‌گویند کلام الله مجید؛ اما امیرالمؤمنین (علیه السلام) امر خداست، امر مهم‌تر از کلام است. چرا؟ امر باید کلام را افشا کند. اگر امر افشا نکند، کلام یعنی چطور می‌شود؟ مردم دنیا استفاده از کلام نمی‌توانند بکنند؛ چون که گفت این‌ها باید بگویند، به این‌ها نازل شده، کسی از کلام سر درنمی‌آورد، مثلِ این است که یک تُرک [زبان] بخواهد مثلاً با فارس [زبان] حرف بزند یا یک فارس با یک عرب حرف بزند، حالی‌اش نمی‌شود.

اگر شما خدا و قرآن را قبول نداشته باشید؛اما امیرالمؤمنین (علیه السلام) را بخواهید، خدا یک تقبل‌الله هم به شما می‌گوید و یک‌جا هم به شما می‌دهد.

حالا من می‌خواهم یک جمله‌ای برای ولایت بگویم که خیلی مهم است که إن‌شاءالله باید این را بکشید و می‌کشید. اگر ولایت‌تان تزلزل داشته باشد به من ایراد می‌کنید. ببینید اگر شما قرآن را قبول نداشته باشید کافرید. اگر خدا را هم قبول نداشته باشید کافرید؛ اما یک راهی دارید. ببین حرف این‌جاست، راهش چیست؟ آن یهودی یا [آن‌که] مثلاً نسبت به حاتم طایی می‌دهند، این‌ها خداپرست نبودند. آن یهودی خداپرست نبود، روزی یک سلام به امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌کرد، محبّ بود؛ اما یهودی هم بود، قرآن را هم نمی‌پرستید. حالا خدا در جهنم یک‌ جا به او می‌دهد؛ [اما] نمی‌سوزد.

توجه بفرمایید! خواهش می‌کنم توجه بفرمایید! این آدم خدا را قبول ندارد، قرآن را هم قبول ندارد، خدا یک جا به او می‌دهد، به قول ما یک تقبل‌الله هم به او می‌گوید، چرا؟ اختیار با خودش است، خودش می‌داند. ما که نمی‌توانیم تکلیف برای خدا معلوم کنیم؛ اما این باید محبّ آن دو تا [عمر و ابابکر] نباشد، از آن بهره‌ای نَبَرد. همان‌طور که می‌گوید اگر ذراتی محبت امیرالمؤمنین (علیه السلام) در دلت باشد، ذراتی هم از محبت عمر و ابوبکر در دلت باشد، اهل جهنم هستی.

حالا آقا! ببین من چه می‌گویم؟! حالا اگر شما ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را «أکلمت لکم دینکم» [را] قبول نداشته باشی، می‌گوید: به عزت و جلال خودم اگر عبادت ثقلین کنی می‌سوزانمت. ببین بابا! توجه بفرمایید! توجه بفرمایید! توجه بفرمایید! من چه می‌گویم؟! یک قدری دقیق شوید؛ اگرنه این‌جا یک قدری مورد ایراد می‌شوم.

اگر شما قرآن را قبول نداشته باشید، خدا را هم قبول نداشته باشید؛ یعنی دوست امیرالمؤمنین (علیه السلام) باشید [و] امیرالمؤمنین (علیه السلام) را بخواهید؛ یعنی دشمن امیرالمؤمنین (علیه السلام) نباشید، [خدا] یک تقبل‌الله هم به تو می‌گوید و یک جا هم به تو می‌دهد؛ اما از بهشت خبری نیست؛ چون‌که گفته است به عزت و جلالم قسم، من کافر را بهشت نمی‌برم. خودش می‌داند؛ اما اگر تو امیرالمؤمنین (علیه السلام) را به «أکلمت لکم دینکم» قبول نداشته باشی؛ یعنی ولایت را قبول نداشته باشی، می‌گوید به عزت و جلال خودم قسم، اگر عبادت ثقلین را کنی می‌سوزانمت؛ پس ولایت امر است، از کلام بالاتر است. ما نمی‌گوییم از خدا بالاتر است، خدا یک جوری هست می‌خواهد یک عنایتی به ایشان بکند.

خدا در ظاهر امیرالمؤمنین (علیه السلام) را از خودش بالاتر برده است. خدا نمی‌گوید: بگو یا الله! می‌گوید: بگو یا علی!

حالا، خب تو از کجا می‌گویی؟ این آقایان الآن روایت می‌خواهند، حدیث می‌خواهند، یک مطلبی می‌خواهند، خب الآن به من بگویند تو از کجا می‌گویی؟ بگویم از کتاب کافی است، بگویم از مفاتیح است، بگویم از کجا؟ حالا من برایتان دلیل می‌آورم: بابا جان! تو که اختیار خدا را نداری، خدا دلش می‌خواهد این‌جوری باشد، چرا تو فضولی می‌کنی؟! ببین به جبرئیل نمی‌گوید که هشت شهر قوم لوط را می‌خواهی زیر و رو کنی بگو یا الله! می‌گوید بگو یا علی! به عیسی نمی‌گوید تو می‌خواهی [مُرده] زنده کنی اسم مرا بیاور، می‌گوید اسم علی (علیه السلام) را بیاور. به داوود نمی‌گوید اگر تو می‌خواهی آهن در دستت نرم بشود اسم مرا بیاور، می‌گوید اسم علی (علیه السلام) را بیاور، بگو علی (علیه السلام)! خب، خدا می‌خواهد.

این‌ها عجب آدم‌هایی هستند! این‌ها می‌خواهند بگویند فلانی ولایت را از خدا بالا برد! نه بابا! خدا می‌خواهد، مگر خدا از خدایی‌اش کم می‌شود؟! اگر این آقای مهندس آمد پیش من نشست، از بزرگی ایشان است، بزرگ‌تر می‌شود؛ خب مهندسی‌اش چه؟ خب، باشد. مقامش چه؟ خب، باشد. خدا هم همین است. مگر از مقامش کم می‌شود؟! اگر علی (علیه السلام) را تا حتی از کلام خودش بالا ببرد، به خدایی‌اش لطمه می‌خورد؟! چرا فضولی می‌کنی؟! خب، خدا خودش می‌خواهد، من که نمی‌گویم، من دید ولایتم را می‌گویم.

ایشان [خدا] این‌قدر امیرالمؤمنین (علیه السلام) را دوست دارد، این‌قدر در ظاهر به قول ما بالا برده، از خودش بالاتر برده است. نمی‌گوید اسم مرا بیاور، می‌گوید اسم علی (علیه السلام) را بیاور [که] مُرده زنده می‌شود. اسم علی (علیه السلام) را بیاور، نمی‌دانم آهن به دستت نرم می‌شود. اسم علی (علیه السلام) را بیاور [و] هشت شهر قوم لوط را زیر و رو کن. به ما چه؟! حالا امیرالمؤمنین(علیه السلام) چه کار می‌کند؟ خودش می‌فهمد [که] هر چه دارد از خدا دارد؛ آن‌وقت [تا] می‌رود نماز بخواند، دو کلام می‌گوید غَش می‌کند [و] می‌افتد. قبول دارد، قبول دارد این‌ها که دارد همه‌اش برای خداست، خودش چیزی ندارد.

هر چه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دارد، از خدا دارد.

از آن‌طرف هم به پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خطاب شد: یا محمد! من به تو دادم، منّت سر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نگذاشت؛ اما گفت: یا محمد! چه کسی تو را این‌طوری کرد؟! چه کسی دعایت را مستجاب می‌کند؟! بنا کرد این نعمت‌ها که به پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) داده را گفتن. این هم یک دلیلی داشت [که] بدانند پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از خودش چیزی ندارد و هر چه دارد از خدا دارد. خدا نمی‌خواست منّت سر پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بگذارد؛ اما خدا می‌خواست [که] ما مردم بفهمیم که هر چه پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دارد از خدا دارد.

امر اطاعت نکردن و فلج شدن مملکت

هر چیزی توی عالم یک عصاره‌ای دارد، حالا این مملکت شد. حالا وجود شما هم یک مملکت است؛ چطور وجود من مملکت است؟ مملکت است دیگر، این یک مملکتی است [که] اگر امر را اطاعت نکنید، همه فلج می‌شوند. اگر این کشاورز نرود این [دانه] را بکارد، گندم نداریم. این آقا اگر نرود خواربار را بکارد، [حبوبات] نداریم. [کشاورز] امر را اطاعت می‌کند، این چیزها پیدا می‌شود. ما هم باید امر را اطاعت کنیم، ما هم خودمان، هر شخصی یک مملکت است.

مواظب روزی و مال حلال بودن. تأثیر مال حرام. جریان حاج‌شیخ‌فضل‌الله نوری و پسرش که شیر ناصبی خورد و پای دار پدرش کف می‌زد.

خب، این حاج‌شیخ‌فضل‌الله نوری، خدا رحمتش کند! یک پسر داشت. خدا حاج‌شیخ‌عباس ‌تهرانی را رحمت کند! ایشان نقل کرد که وقتی پدرش [‌حاج شیخ فضل‌ الله نوری] را در زمان مشروطه به دار زدند، [پسرش] پای دار ایشان بنا کرد [به] کف زدن. حالا یک کار دیگری [هم] کرد که من شرمنده‌ام! نمی‌گویم.

بعد یک سفری که خانم؛ یعنی زن حاج‌شیخ‌فضل‌الله با کالسکه [به] کربلا می‌رفت، ایشان را یک قدری احترام می‌کردند، به اصطلاح بین این‌ها چادر نمی‌زد، یک قدری آن‌طرف‌تر چادر می‌زد و یک مردی گفت: من رفتم خدمت ایشان، سلام کردم، گفتم: خانم! این [پسر] ‌که یک پدر این‌جوری داشت، این پدری که مُرده‌اش در مسجد بالاسر قرآن خواند. این را حاج‌شیخ‌عباس نقل می‌کرد، گفت: دیدند صدای قرآن می‌آید، دیدند که حاج شیخ فضل الله دارد قرآن می‌خوانَد و شما و ایشان که این همه مواظب بودید، چرا بچه این‌جور کرد؟ گفت: نه پدرش تقصیر داشت؛ نه بچه، تقصیر من بود!

این بچه در شکم من بود، هوا یک قدری گرم شد، ما [به] کوفه آمدیم. من زاییدم [و] حال ندار شدم، بچه را [به دایه] دادیم، [او را] شیر داد. بعد از چند وقت، آقا گفت: این دایه را که گرفتید، فهمیدید چه کسی است؟ گفتیم نه! رفتیم تفحص کردیم، دیدیم ناصبی به این [بچه] شیر داد، این [بچه] شیر ناصبی خورد.

آقاجان! قربان شما بروم، وقتی من دارم به شما عرض می کنم: شما یک مملکتی، ببین شما مملکت هستی؛ این الآن شیر ناصبی را که خورد، پای دار پدرش هم کف زد. شما مملکت هستی، اگر چیز حرام به بچه بدهید، بچه درست نیست، باید مواظب رزقت باشی. ببین، چقدر اثر دارد! آن هم اثر دارد؛ چون که آن شیری که به او داد حرام بود. شما هم این غذا را که به بچه‌ات می‌دهی، حرام است. چرا بچه‌ها باید این‌قدر بی‌حیا باشند؟!

مواظب مملکت خود بودن، دروغ گفتن و نتایج آن

من خجالت می‌کشم بگویم! والله! راست می‌‌گویم. یک نفر بود مقابل دکانِ‌مان بود، آنجا که ما بودیم، چهل سالش بود، به ارواح پدر و مادرم چهل سالش بود، من یک قدری جوان بودم. این وقتی که در حجله رفت، نمی‌دانست چه کار کند؟! چهل سالش بود! ببین چقدر با حیاست! خب، بچه‌های چهار، پنج ساله چه کار می‌کنند؟ ببین وقتی حرام دادی، بچه بی‌حیا می‌شود؛ پس شما خودت مملکت هستی.

حرف من این است: این مملکت را باید مواظبش باشی. می‌گوید یک دروغ در این مملکت بگویی، کمترینش هفتاد زِناست. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند! من به او گفتم: آقا! در جای دیگر گفته‌ای زنا کفر به خداست، گفت: حسین! این بالاتر از کفر به خداست؛ چون‌که دروغ‌گو مشرک است. بعد حسین‌جان! دروغ‌گو وقتی یک دروغ می‌گوید، یک بوی گندی از دهانش می‌آید، مجسّم می‌کند ملائکه آسمان به این لعنت می کنند؛ بعد هم که سر از قبر در می‌آورد به پیشانی‌اش می‌نویسند: «هذا مُشرک» خب، بفرما! چرا توی مملکتت دروغ می‌گویی؟! چرا توی مملکتت خیانت می‌کنی؟! چرا خدعه می‌کنی؟! چرا‌ می‌خوابی [و] در فکر شیطان هستی؟!

جریان دو برادر که یکی زاهد و دیگری اوباش بود و سرانجام هر کدام‌شان از کارشان پشیمان شدند. توبه، بوق من تشاء نمی‌خواهد.

ایشان فرمود: دو نفر بودند: یکی از آن‌ها زاهد، عابد، پرهیزکار، نماز شب‌خوان. به یک جوری زندگی می‌کرد یک نان خالی، یک نان و ماست، این در ظاهر از فقر فرسوده شده بود. دستش را جلوی کسی دراز نمی‌کرد، تمام ابعاد زُهادی به این جمع بود. این‌ها خانه‌شان مثل خانه ما دو مرتبه‌ای [دو طبقه] بود؛ اما یک برادر داشت [که در] آن [طبقه] بالا [زندگی می‌کرد و] اوباش [بود]، دائم از این آدم‌های عشقی می‌آورد و عشق می‌کرد. خلاصه سازی و نوازی و عربده‌ای و از این [کار]ها [می‌کرد].

این [برادر] که [در] این [طبقه] پایین بود، گفت: تا کی ما این جوری زندگی کنیم؟! ما بلند شویم [و] پیش داداش‌مان برویم، یک قدری کیف کنیم. آن [برادر] که [در طبقه] بالا بود، هم گفت: بس است دیگر! بابا! آخر ما مُردن را قبول داریم، برویم پیش داداش‌مان توبه کنیم. [حالا] این [برادر] دارد از پله ها بالا می‌رود، آن [برادر] هم دارد [پایین] می‌آید. امر شد: جان این‌ها را بگیر. گفت: خدایا! سعید یا شقی [را بگیرم]؟ گفت: آن‌که زیادتر آمده آن را بگیر. شقی! آن را بگیر! سعید! آقا! این بنده خدا زاهد بیشتر رفته بود، جان این شقی را گرفتند، جان آن را گرفتند، سعید، چرا؟ او دارد می‌رود چه کار کند؟ همان‌طور که بلند شد، آن کار را که کرد توبه شد. می‌خواست پیش داداشش بیاید. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را می‌گفت توبه این نیست، بوق من تشاء ندارد. خدایا! من بد کردم، این بنده خدا همان‌طور که بلند شد آمد که گفت آن‌جا برویم، توبه شد. این جهنم رفت، آن بهشت رفت. چرا؟

‌ولایت را تا آخر رساندن‌

این مقدسی را تا آخر نرساند. بابا جان! قربانتان بروم، عزیز من! این ولایت را تا آخر برسانید، تزلزل پیدا نکنید. این‌قدر باد بیاید! این باد آخرالزمان که گنده‌ها را ریشه‌شان را کَند. یک عده را هم خواباند، یک عده را هم تکان داد. بابا! پدر من کشاورز بوده، درخت که تکان می‌خورد، چند وقت یک چیزی می‌گذاشتند بغل درخت می بستند، خوب می‌شد. بیایید ما از آن‌ها باشیم! این بنده خدا تا آخر نرساند. چرا؟ ببین وسوسه کرد، بلند شد، رفت این کار را کرد. وسوسه نکنید، محکم باشید.

امر اطاعت نکردن و به مملکت خود خیانت کردن

چرا ‌می‌گوید«المؤمن کالجبل»؟ یک‌جور می‌گوید که ما حالی‌مان بشود؛ یعنی این کوه هر چه باد به آن می‌خورد، تگرگ به آن می‌خورد، سرجایش است. بیایید شما هم همین‌جور باشید، باید هم باشید. خب، پس بنا شد که این وجود شما یک مملکت است، باید مواظب مملکت باشی [و] مملکت‌داری کنی. قربانت بروم، عزیزمن! فدایت شوم، اگر شما مملکت‌داری به قدر وُسعت کردی، باباجان! به قدر وُسعت، امر گذاشته روی مملکت، همان‌جور که امر روی عالم گذاشته، یک امر هم روی تو گذاشته؛ باید امر را اطاعت کنی.

اگر امر را اطاعت نکنی، به مملکت خیانت کردی. چرا می‌گویند فلانی خائن است؟ به مملکت خیانت کرده، مملکت را به لو داده، مملکت را فروخته، خب بابا! تو هم مملکت هستی. ما چه کار داریم می‌کنیم؟! اصلاً توی این فکرها نمی‌رویم. حالا اگر شما مواظب مملکت بدنت بودی یعنی حتی الإمکان امر ولایت را اطاعت کردی، خب ولایت به تو چه می‌گوید؟ می‌گوید دروغ نگو، ولایت به تو چه می‌گوید؟ می‌گوید خدعه نکن، ولایت به تو چه می‌گوید؟ می‌گوید بدچشمی نکن. ولایت به تو چه می‌گوید؟ می‌گوید بابا! من [که] ولیّ هستم، این کار را می‌کنم. فضه من تمام ریگ‌های بیابان به دستش طلا می‌شد، نَفَس من به او خورده یعنی علم کیمیای من به این خورده [که] این اجر را پیدا کرده [است].

آن نَفَس من به او خورده که حالا نورش [به کوه سینا] می‌زند، نمی‌دانم آن‌ها می‌میرند و موسی هم غَش می‌کند، از من به او خورده. می‌گویند این همه آوازه‌ها از شهر است. حالا من که ولیّ هستم، من به مملکت بدن شما امر کردم [که] شما مملکت‌داری کن. خیانت نکن، اول زمستان است یک کمی به فکر فقرا باش. اگر می‌توانی، اگر می‌توانی، بابا جان! من حرفم سر این است: خودت را به زحمت نینداز، من این را هم می‌گویم.

حاج شیخ عباس می‌گفت: یک عده‌ای هستند آن‌جا [قیامت] می‌آورند عقابش هم می‌کنند، خب، چرا عقاب می‌کنی؟ می‌گوید بابا! به خودت واجب‌تر بوده، دادی به من چه کنی؟ ببین اول خودت هستی، اول عیالاتت است، حرف سر اضافه‌اش است [که] ما داریم می‌زنیم. یک وقت آقای مهندس! مقدسی نکنی، خوب اول زمستان است مردم بخاری ندارند، مردم بالأخره لباس‌شان کم است، یک قدری به فکر فقرا باش.

این مملکت تو باید چه شود؟ از این حرف‌ها درونش باشد؛ یعنی خیر از آن مملکت تو بلند شود، نه مثل مملکت ما که همه‌اش ساز و آواز از تمام عالم دارد می‌آید. چه خیری دارد؟! بابا! این خیر مملکت است، مملکت تو باید مملکت علی (علیه السلام) باشد. این‌که امام حسین (علیه السلام) می گوید من قبرم در دل شیعه‌هایم است، قبر باشد. این‌که خدا می‌فرماید: من در قلب مؤمن هستم، ولایت باشد. ولایت کارش چیست؟ امام حسین (علیه السلام) که آ‌نجا باشد، آنجا نزول ملائکه‌ها است نه نزول شیطان، همه‌اش خیال از این‌طرف، از این‌طرف، از این‌طرف.

دل‌خوش کردن امیرالمؤمنین (علیه السلام) هر کسی را روی ابعاد خود شخص

خب، امیرالمؤمنین (علیه السلام) چه کار می‌کند؟ به بچه‌های یتیم می‌رسد. چه کار می‌کند؟ اصلاً آدم خجالت می‌کشد! هرکسی را روی ابعادش می‌آید، میثم را درِ دکانش می‌نشیند دلش خوش بشود. آن زن را می‌رود تنورش را می‌سوزاند دلش خوش بشود. آن زن را می‌ایستد دم دریا [تا] مَشکش را ببرد [و] دلش خوش بشود. تمام ابعادش را روی دل‌خوشی مردم گذاشته. خب چرا؟ خودش گفته است: دل یکی خوش بشود دل خدا خوش می‌شود، دل دوازده امام (علیهم السلام) هم خوش می‌شود، دارد دل دوازده امام، چهارده معصوم (علیهم السلام) را خوش می‌کند؛ ما باید این‌ها را یقین کنیم.

رستگار شدن یا بل هم اضلّ شدن

حالا قربان شکل‌تان بروم، فدایتان بشوم، حالا شما ببین چه می‌شود؟ حالا شما این مملکت را مملکت‌داری کردی، این روایت را که گفتم که این دارد [جریان آن دو برادر] از آن‌جا می‌آید این‌جوری می‌شود، این [را] بیشتر برای آقای مهندس گفتم که این از آنجا که دارد می آید، یک فکری می‌کند، نمی‌گویم یاد بگیرد ‌[که] خدمت ایشان جسارت می‌شود؛ بیایید یک چیزی با هم هماهنگی کنیم. والله اگر این خدا نکند، خدا نکند، الهی که من نبینم، اگر یک جوری بشود [و] بمیرد، جزء رستگارهاست. ببین این چه جور شد؟ آن دارد می آید اینجا، جزء رستگارهاست.

پس شما ممکن است که دائم بروی کار کنی، بخوری [و] بخورانی، بخندی [و] عشقت را بکنی، جزء جهادگرها باشی اما از آ‌ن‌طرف هم ممکن است جزء چه باشی؟ جزء «بل هم اضل» باشی. حالا حرف من این است: اگر شما مملکت بدنت را حفظ کردی، امر را اطاعت کردی، آن خداست. درست است؟ این هم قرآن مجید است، کلام خداست. این کلام خدا از جانب خدا نازل شده، امیرالمؤمنین (علیه السلام) هم می‌گوید: «أنا قرآن ناطق» یعنی من یک قرآنِ حرف‌زن هستم.

اگر اطاعت کنید، اطاعةُ الله و امرُ الله می‌شوید، جزء ذات می‌شوید.

آن‌وقت شما چه می‌شوید؟ شما «اطاعة الله» می‌شوید. ببین توجه بفرمایید! آن خدا شد، آن هم قرآن شد، این هم امر خدا شد، شما هم «اطاعة الله» می‌شوید؛ پس شما وصل به آن می‌شوید. همه حرف‌هایی که من زدم فلسفه این بود، قربانت بروم مهندس! عزیز من! می‌خواستم تو وصل بشوی. ببین، دوباره تکرار می‌کنم، آن که خدا شد، قرآن نازل کرد، قرآن کلام خداست، آن هم ولیّ شد، یعنی امر ولیّ را باید اطاعت کنید. شما چه شدید؟ حالا شما چه شدید؟ شما «امر الله» شدید؛ پس شما جزء ذات شدید.

بابا! بیایید [امر را اطاعت] بکنید. والله، به امام حسین، خیلی خلاصه قٌلاست [آسان و راحت است]! به حضرت عباس بیاید بکنید. خیلی قٌلاست. اما چه جوری؟! دنیا را از روی کولت بردار، زمین بگذار. بیا این‌طرف! ببین می‌شود یا نمی‌شود؟! اما تا آن [دنیا] روی کولت است نمی‌شود. متوجهی؟! آن تا روی کولت است نمی‌شود. زمین بگذار، ببین می‌شود یا نمی‌شود؟! خب، دنیا چیست؟ دنیا دنیایی است که امر شیطان را اطاعت کنی؛ آن موقع که تو داری امر شیطان را اطاعت می‌کنی، امر خدا را اطاعت نمی‌کنی! باباجان! دو دوتا، چهارتا.

دو امری که در عالم هست: امر شیطان و امر امیرالمؤمنین (علیه السلام)

دوتا امر در این عالم هست: یکی امر شیطان است، یکی امر امیرالمؤمنین (علیه السلام)، امر خدا. من بارها گفتم، من اینجا در ایستگاه قطار می‌رفتم، حالا من نسبت به خودم می‌گویم این تفکر است، می‌دیدم این قطار از این‌جا یک مرتبه روی آن یکی ریل می‌رفت، یک‌دفعه منحرف شد. بابا! منحرف نشو، چرا منحرف می‌شوی؟! تو امرُ الله می‌شوی، امر خدا می‌شوی. امر را اطاعت کن! جزء علی (علیه السلام) می‌شوی، جزء خدا می‌شوی، جزء قرآن می‌شوی، بیا جزء قرآن بشو. ما چه کار داریم می‌کنیم؟!

یقین داشتن به قیامت

من یک وقت یادم است، رفته بودم توی صحن، یک دانه‌ای این‌جایم زده بود، چندتا مو [صورتم] درآورده بود؛ می‌گفتم اِه! انگار صورت من مو درآورده. آقا! مو درآورده، حالا همه‌اش سفید شده! بفرما. خب، چهار روز دیگر هم که تمام شد. چه کار کردیم؟! چقدر کلاه سر من رفته! چقدر کلاه سر من رفته! دیگر تمام شد.

باباجان من! به قرآن مجید! به روح تمام انبیاء حساب کن در یک خانه صد میلیونی بخوابی صبح می‌شود. در یک خانه‌ جزئی، مثل خانه ما هم بخوابی صبح می‌شود. صبح می‌شود، بترسید از آن روزی که صبح ندارد! از آن بترسید [که] صبح ندارد! ما چه کار داریم می‌کنیم؟! خب، ما یقین داشته باشیم.

من بارها گفتم، اسم نمی‌آورم، من إن‌شاء‌الله فدای یک نفر بشوم، ما به او گفتیم: بابا! این خانه‌ات را عوض کن، تو بالأخره بین فقرا آمدی. به من گفت: فلانی! من حساب کردم باید چند میلیون روی آن بگذارم، این را به مردم یا به برادرم یا به یکی می‌دهم. اصلاً من را تکان داد، دیدم این یقین به قیامت دارد. بدینم ما بیشترمان به قیامت یقین نداریم. اگر یقین داشته باشیم، بهتر کار می‌کنیم. باور کنید بابا! این حرف‌ها درست است. باور کنید قیامت هست. ائمه چه کار می‌کردند؟

از دنیا خارج شدن و جزء ملکوت شدن

من همه حرف‌هایم این است شما امر الله بشوید؛ اما این‌جور که من دارم می‌گویم، مواظب مملکت که هستید، مواظب مملکت خودتان هم باشید. ببین می‌‌گویند فلانی خیانت‌کار است، چرا؟ نمی‌دانم مملکت را این‌جوری کرده. فلانی جنایت‌کار است، این کار را کرده است. همیشه کسی را در مملکت می‌آورند [و] می‌گویند این جوری است! بابا! تو خودت هم مملکت هستی، خودت هم جنایت نکن؛ تا ببین مملکت بدن شما تا معراج می‌رود یا نه؟ چون که این مملکت نور می‌شود، از دنیا خارج می‌شود [و] جزء ملکوت می‌شود، جزء ولایت می‌شود [و] معراج می‌رود. چیزی نیست [که به] معراج می‌رود! بابا! تو جزء آن‌ها [ائمه (علیهم السلام)] می‌شوی!

قبر امام حسین (علیه السلام) در دل مؤمن

من دوباره تکرار می‌کنم: اما این قلب تو که [امام حسین (علیه السلام)] می‌گوید قبر من در دل دوست‌هایم هست، جای ملائکه است. مگر شما زیارت‌نامه نمی‌خوانید؟! ملائکه مقرّب می‌گوید نه این ملائکه‌های دست بسته، مثل منِ بی‌سواد یا یک سواد‌دار، خدا آن را این‌جوری می‌کند و می‌گوید مقرّب. این‌جا نزول می‌کند، دائم در دل شما می‌آید [و] می‌رود، می‌آید [و] می‌رود. مواظب توست! بابا! تو قبول کن، بخواه هدایت شوی، آن‌ها می‌آیند. قربانتان بروم، عزیز من، فدایتان بشوم، آن‌ها کمک‌تان می‌کنند، ملائکه کمکت می‌کند. خدا می‌داند وقتی ما می‌میریم، می‌فهمیم چقدر کلاه سرِ ما رفته! به دینم قسم، خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را می‌گفت شخصی را می‌آورند، این‌قدر پشیمان است [که] اگر پشیمانی‌اش را به تمام صحنه محشر قسمت کنند، به همه یک مقدار می‌رسد.

خواستِ متقی از خدا. جریان متقی و رفقا و نزول وحی که آنچه از خدا بخواهید مستجاب است.

من چند وقت پیش خواب دیدم که انگار همین رفقای خودمان بودیم، حالا همچنین در ذهنم است؛ رفتیم مَثَل آن پشت بامی که خیلی بلند است! نگاه کنید مثل آن، همه آن‌جا رفتیم. یک وحی رسید [و] گفت: هر کس هر چه می‌خواهد، یک چیز بخواهد. البته رفقا یک حالی پیدا کردند و جوری هم حرف می‌زدند [و] از خدا می‌خواستند که من نمی‌فهمیدم که این‌ها چه چیزی می‌گویند؟!

ما فکرهایمان را کردیم خب، ما چه چیزی از خدا بخواهیم؟! دیدم خدا این‌قدر نعمت به من داده که اصلاً من قدرت ندارم که بگویم یک چیز دیگر به من بده. به دینم قسم راست می‌گویم، یکی از نعمت‌ها شما هستید، من واقعاً نمی‌توانم اظهار تشکر کنم [که] این‌ها چه نعمت‌هایی است که به من داده؛ یعنی خدا خواست من را عمل کرد، خواستِ من شما‌ها بودید [که] بنشینیم حرف ولایت بزنیم. من خواستِ دیگری نداشتم، اصلاً نداشتم. اگر آن زمان هم که جای دیگر بودم، یکی حرفی به غیر از ولایت می‌زد کارخانه دلم از آن‌طرف برمی‌گشت. اگر یک ذره طول می‌کشید عرق ریزه‌ام می‌گرفت انگار یک حالی به هم می‌زدم. من از اول که یک قدری خودم را می‌شناسم، بچگی‌‌ام هم همین جور بودم؛ همه‌اش دلم می‌خواست یکی حرف ولایت بزند.

ما آنجا رفتیم و حسابش را کردیم، دیدیم خدا همه چیز به ما داده؛ چه چیزی از خدا بخواهیم؟! خب گفتیم شکر کنیم! شکرانه بکنیم! به دینم قسم، از خدا خواستم [و] گفتم: خدایا! خواهشم این است [که] تو تمام جانم را ذرات بکنی، این ذرات من به تمام خلقت پخش بشود، همه‌اش شکر بگویم. خب، من چه بگویم؟ چه بخواهم؟ شما که آمدید دیدید، این زندگی من [که] دارید می‌بینید؛ یعنی این‌جور باید از خدا راضی باشید.

از خدا چه بخواهیم؟

به موسی خطاب شد، موسی به خدا گفت: خدایا! من چطور بفهمم تو از من راضی هستی؟ گفت: اگر تو راضی هستی من هم راضی هستم. من راضی بودنم از خدا این‌جور است. چه چیزی به من نداده؟! چند وقت پیش گفتم: خدایا! من یک چیز می‌خواهم تمام خلقت که خلق کردی قدرت ندارد به من بدهد، فقط خودت می‌توانی بدهی، تمام خلقتت نمی‌تواند بدهد، به خودت قسم نمی‌تواند بدهد عقل من این است. خب، چه چیزی می‌خواهی؟ گفتم من محبت خودت و محبت دوازده امام (علیهم السلام) را می‌خواهم، چه کسی می‌تواند به من بدهد؟! خب آقایان! چه کسی می‌تواند بدهد؟ پس من راست می‌گویم. گفتم من این را می‌خواهم.

ولایت حدّ ندارد، هر چه درباره‌اش گفتیم باز مافوقش هست.

بابا جان من! عزیز جان من! واللهِ روزیتان می‌رسد، دخترهایتان شوهر می‌رود پسرهایتان داماد می‌شود؛ همه این کارها می‌شود. این‌ها چیزی نیست که آدم از خدا بخواهید، مِثل این است که آقای فلانی به من بگوید: حسین! یک چیزی از من بخواه! خلاصه بگویم شما یک چلوکباب به ما بده. می‌گوید: عجب مرد احمقی هستی! همین را تو می‌خواهی؟! خدا هم همین را به ما می‌گوید [یعنی می‌گوید] احمق! آقایان! من شماها را نمی‌گویم، شماها که اعلی علیین هستید، من برای خودم دارم حرف می‌زنم. به خدا چه چیزی بگوییم [و] بخواهیم؟

امروز این آقای شاه‌آبادی این‌جا تشریف داشتند، ایشان یک صحبتی کرد که بله، گفت گویا روایت دیدم که روایتش [از] برای پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. گفت: یا علی! اگر تمام دریاها مرکّب بشود و خلاصه این درخت‌ها، ‌اشجار فضایل تو را نمی‌توانند بنویسند. گفتم آقا! این چیزی نیست. شاه‌آبادی بنده خدا یک مقدار چیز شد. ببین، کار ما همین است. اصلاً آدم چه بگوید؟! گفتم: آقای شاه‌آبادی! این یک عصاره‌ای دارد می‌خواهی به تو بگویم؟خدا إن‌شاء‌الله عاقبت همه شماها را به خیر کند.

شاه‌آبادی بنده خدا، به او گفتم بابا! این درست است [که] برای ما خیلی یک چیزی است، این دریا را امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌گوید: من کیلش [یعنی پیمانه‌اش] را می‌دانم؛ پس یک حدّی دارد. ببین کیلش را می‌داند، امیرالمؤمنین (علیه السلام) اشجار را، کیلش را می‌داند؛ اما ولایت این نیست که، حدّ ندارد؛ حالا بگویی این مُرکّب باشد، این می‌داند. امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌گوید: من کیل دریا را می‌دانم. ولایت که حدّ ندارد، هر چه گفتی یک چیزی باز مافوقش است، هر چیزی که گفتند باز یک چیزی مافوقش است.

یکی خدا حدّ ندارد، یکی قرآن مجید، یکی ولایت حدّ ندارد. این آقا آمده منبر رفته است، اووه چه کار می‌کند؟! آخر می‌گوید: امیرالمؤمنین (علیه السلام) کُره [خورشید] را برگردانده است. همه این‌ها هم تعجب می‌کنند؛ بابا! کُره را خلق می‌کند، چیزی نیست. به آن [کُره] گفت یک ذره عقب برو، رفت. به خیالش که این یک چیزی است، اصلاً چیزی نیست؛ این برای تو چیزی است.

ما بیشترمان درباره ولایت مثل هروئینی‌ها هستیم امیرالمؤمنین (علیه السلام) قدرة الله است.

ما بیشترمان مثل آن شخصی [که] هروئینی است می‌مانیم. باشد حالا دیگر هر چه شد می‌گویم! شما که توی دهان ما نمی‌زنید، دلم می‌خواهد بزنید. یک شخصی هروئینی بود، به او می‌گفتند یک نفر مثلاً پنجاه مَن بار را از میدان [به] سرِ قبرستان می‌برد، [آن هروئینی] می‌گفته بابا! دو مَنش را هم نمی‌تواند ببرد! اِه! به دینم، ما در ولایت مثل هروئینی‌ها می‌مانیم! می‌گوید دو مَنش را هم نمی‌تواند ببرد؛ نه که خودش نمی‌تواند ببرد.

بابا! علی (علیه السلام) قدرة الله است، کُره را برگردانده است، چیزی نیست. با یک شمشیر عَمرو بن عَبدود را کشته، چیزی نیست. اگر هشت شهر قوم لوط را زیر و رو کرده است اسم علی (علیه السلام) کرده است؛ نه قدرت علی (علیه السلام) کرده است. بابا! توجه بفرمایید من چه می‌گویم؟! قدرت علی (علیه السلام) یک حرف دیگری است. اگر این عالم دارد می‌گردد، به اسم این‌ها می‌گردد؛ خودشان یک چیز دیگری هستند. خب از کجا می‌گویی؟ تا امام‌زمان (عج الله فرجه) نیاید ما نمی‌فهمیم ولایت یعنی چه؟!

شرمنده خدا و ولایت بودن

آن‌وقت قربان‌تان بروم، این‌قدر این امیرالمؤمنین (علیه السلام)، این خدا شما را می‌خواهد که می‌گوید من توی قلب شما آمدم، ببین چقدر ما را می‌خواهند! به خدا ما شرمنده‌ایم، به دینم شرمنده‌ایم. نمی‌فهمیم! مثل این است که یکی بگوید حاج‌حسین! من همیشه پیش تو می‌آیم، می‌خواهم تنها نباشی. مَثل دارم می‌گویم. خب، این چقدر خوب است! من هیچ احتیاجی هم به تو ندارم، همه احتیاجات تو را هم را برآورده می‌کنم. آن نَفَسی که داری می‌کشی در قبضه قدرت من است، من پیش تو می‌آیم. خدا هم همین را دارد می‌گوید. ولایت هم همین را دارد می‌گوید.

بابا! بس است دیگر، یک قدری فکر کنید! یک قدری شرمنده خدا بشوید! یک قدری شرمنده ولایت بشوید! ما چه کار داریم می‌کنیم؟! آن‌وقت حالا عوض این‌که شرمنده ولایت بشویم، مخالفت ولایت می‌کنیم! هان! بیا اینجا را درست کن! حالا عوض این‌که شرمنده‌اش بشویم، داریم مخالفت می‌کنیم!

چرا در کنارِ قبر امام حسین (علیه السلام) که در قلبت است، بخل و حسد و کینه می‌بری؟

باباجان! قربان‌تان بروم، گوش بدهید ببینید من چه دارم می‌گویم؟! قبر امام حسین (علیه السلام) توی دلت است، خدا توی قلبت است، ولایت توی قلبت است، حالا تو بخل هم توی آن می‌بری، حسد هم توی آن می‌بری، کینه را هم توی آن می‌بری، بدچشمی را هم توی آن می‌بری، این‌ها را توی دلت می‌بری، توی قلبت داری می‌بری، ببین تو داری چه کار می‌کنی؟! بابا! چقدر توی فکر دنیا هستید؟! یک قدری توی این فکرها بیایید. به خدا اگر ما فکر کنیم شرمنده می‌شویم! ببین چه چیزی می‌آوریم بغل ولایت می‌گذاریم؟! بغل امام حسین (علیه السلام) می‌گذاریم؟!

خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند! آخ! می‌گفت: حسین! من از تو اظهار تشکر می‌کنم، گفتم آقا! چرا؟ گفت: هر وقت من را دعوت کردی یکی مِثل خودم را بغل من گذاشتی، من یک وقت می‌بینی بهاءالدینی را می‌آوردم، یک وقت می‌بینی آقای برقعی بود می‌آوردم، یک عالمی می‌آوردم بغلش می‌گذاشتم، می‌گفت: فلانی من را دعوت کرده، آن‌موقع مرغ‌ها این‌جوری نبود. مثلاً اگر یکی یک مرغ می‌کشت می‌گذاشت توی به اصطلاح یک مهمانی، این شَقُ القمر کرده بود.

آن زمان‌ها که ما ده، پانزده ساله بودیم، ده، بیست سال‌مان بود، می‌گفت یک مرغ جلوی من گذاشته است؛ آن‌وقت یک دو، سه نفر دعوت کرده بغل من گذاشته، این دارد حرف الاغش را می‌زند، آن حرف گوسفندش را می‌زند، آن هم نمی‌دانم چوپان است، حرف نمی‌دانم حیوانش را می‌زند؛ گفت: بابا! من چه چیزی بگویم؟ ما هم همین کار را می‌کنیم! می‌گفت: تو هر وقت من را دعوت کردی، یک عالِم بغل من گذاشتی که ما حرف مراجع بزنیم، حرف ائمه بزنیم، این‌ها را بزنیم. بابا! ما هم همین کار را کردیم، حالا وجداناً ببین کردیم یا نمی‌کنیم؟! اگر شما نمی‌کنید خوش به حال‌تان! اگر شما نمی‌کنید واقعاً خوش به حالتان!

پس بنا شد، حرف من این شد، دوباره تکرار می‌کنم، شما خودت یک مملکت هستی؛ آن‌وقت این مملکت امر رویش است باید امر را اطاعت کنید. اگر امر را اطاعت کردی مواظب قبر آقا امام حسین (علیه السلام) بودی، مواظب قلب بودی که یا خدا درونش است یا علی (علیه السلام) درونش است، چیز دیگری دور این‌ها نبردی آن‌وقت چه می‌شوی؟ «امر الله» می‌شوی.

تفاوت علم امام با پیامبر. گرفتن پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در سفر حجةُ الوداع، پرده کعبه را و از گذشته و آینده خبر دادن

آن‌وقت وقتی «امر الله» شدی، «سلمان منّا أهل البیت» می‌شوی، جزء اهل بیت می‌شوی. من عقیده‌ام این است: یک ذره هم بالاتر است. حالا من به شما می‌گویم، وقتی پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) سفر حجةُ ‌الوداع رفت، پرده کعبه را گرفت، از آینده و گذشته خبر داد. امام با پیغمبر این است، من یک وقت گفتم فرق دارد: امام یک علم لدنّی دارد، پیغمبر باید به او برسد؛ اما پیغمبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) هم ولیّ بود، هم نبیّ بود. آن هم تا کل عالم‌ها را می‌داند، تا قیام قیامت را می‌داند؛ اما پیغمبرهای دیگر باید به آن‌ها برسد.

حالا دارد می‌گوید؛ حالا من معلوم می‌کنم که شما از سلمان بالاتر هستید یا نه؟! اگر ناراحت‌تان کردم، حالا خوشحال‌تان می‌کنم. پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از آینده و گذشته آخرالزمان خبر داد: بچه‌ها این‌جوری می‌شوند، زن‌ها این‌جوری می‌شوند. وقتی [پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)] می‌گفت زن‌ها در امور مملکت شرکت می‌کنند، سلمان همین‌طور می‌گفت می‌شود؟! [پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)] می‌گفت قسم به کسی که جان همه عالم به قدرتش است، می‌شود.

این ربا‌ها را می‌گفت که یعنی به‌طوری می‌شود که همه عالم ربا می‌شود. الآن ببینید هست یا نه؟ الآن تا می‌گوییم چه؟ می‌گوید نمی‌دانم دو میلیون داریم کجا گذاشتیم؟! نمی‌دانم هر برجی نمی‌دانم سی تومان می‌گیریم. اصلاً عین خیالش نیست! شکرانه هم می‌کرد! آره ما یک میلیون داریم گذاشتیم، نمی‌دانم هر‌ماه سی تومان می‌گیریم؛ اصلاً شکرانه می‌کرد.

امانت می‌رود. دروغ به طوری می‌شود که رواج مملکت‌ها می‌شود؛ یعنی رواج می‌شود، قُبح دروغ می‌رود. حالا ببین هست یا نه؟! من ببین یک دروغ گفتم این‌جوری‌ام؟! دروغ اصلاً چیزی نیست، می‌گوید نمی‌شود، دروغ است دیگر. خدا حاج شیخ عباس را بیامرزد! یک وقت خانه حاج محمد‌رضای ذات می‌رفت، به بازاری‌ها گفته بود آقا! بازار با این‌جا دوتا است، حاج شیخ‌عباس هم دیگر نرفت. پسر به پدر نیست، پدر به پسر نیست؛ رحمیت قطع می‌شود، به واسطه این‌که آن یارو مقدس است، دین‌دار است، چیزی ندارد؛ مثل من، لا إله إلّا الله! خجالت می‌کشی فلانی بیاید! یکی از این آقایان منبری‌ها یک داماد داشت، آن زمانی که ایشان از نمی‌دانم آن دِه‌شان آمده بود که بگویم متوجه می‌شوید، نمی‌‌خواهم بگویم. چیزی نداشت، خودش می‌گفت ما آمدیم رفتیم توی این حُجره و چیزی نداشتیم، حُجره‌ها نَمور بود.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه