حاکمیت شیعه

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

حاکمیت شیعه
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1380-05-09

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و رحمة الله و برکاته

عزیزان من، عزیزان من، ما باید فکر، تفکر و اندیشه داشته باشیم. تفکر، اندیشه به وجود می‌آورد؛ یعنی اگر شما تفکر داشته باشید، اندیشه به وجود می‌آورد. ما باید تفکر و اندیشه داشته باشیم. حالا من می‌خواهم خدمت شما عرض کنم چطور شد که ولایت ضربه خورد، اسلام ضربه خورد، توحید هم ضربه خورد، قرآن هم ضربه خورد. از کجا ضربه خورد؟ چه کسی ضربه زد؟ پیغمبر اکرم، بیست و دو سال زحمت کشید. مردم را حتی‌الامکان آگاه کرد. اسلام خیلی قشنگ پیش می‌رفت. اما تمام مقصد پیغمبر اکرم این بود که مقصد خدا را آبیاری کند، مقصد خدا را پرورش بدهد، مقصد خدا را به مردم معرفی کند. تمام کوشش پیغمبر این بود. شما حساب کنید، اگر یک مقصد داشته باشید، صدها زمینه درست می‌کنی تا به آن مقصدت برسی. فوراً که نمی‌توانی به آن مقصد برسی. مقصد ابعاد دارد. حالا صد و بیست و چهار هزار پیغمبر [ که بودند] آنها آگاه به مقصد نبودند، آگاه امر بودند. توجه کنید. آنها آگاه به مقصد خدا نبودند. چرا؟ تمام انبیاء باید به آنها برسد؛ یا خواب ببینند. کسی که خواب ببیند، یا به او برسد، او مقصد واقعی خدا را توجه نداشته است؛ اما جوری بود که هر کسی که آنها را اطاعت می‌کرد، اهل بهشت بود، چون که خدا معین کرده بود. آنها نسبتاً پیغمبر سنت بودند؛ یعنی سنت خدا بودند؛ یعنی از آدم تا خاتم؛ اما حالا خاتم به غیر از آن پیغمبران دیگر است؛ یعنی ولی است، به او ولایت ابلاغ شده است؛ یعنی آگاه ولایت بود. خودش توجه داشت. صد بار، هزار بار، امیرالمؤمنین را تشویق می‌کرد.

بعضی‌ها یک قدری، خب، بالاخره روی فکر خودشان می‌خواهند حرف بزنند و باقی می‌آورند. ولایت یک چیزی نبود که افشاء نشده باشد. ولایت افشاء شده بود؛ اما در پرده افشاء می‌شود. مثلاً شما حالا ببین، یکی از رفقا یک فرمایشی فرمودند، ببین، الان می‌گوید: در فتح خیبر، من پرچم را به دست کسی می‌دهم که خدا و رسول و جبرئیل و میکائیل و آنچه که هست از این راضی است، خدا از او راضی است. همه جلو آمدند؛ [از جمله] عمر و ابابکر، همه را پس زد، پرچم را دست علی داد. یا آن [در جریان خوردن آن] مرغ بریان‌کرده می‌گوید: خدایا، بهترین خلق تو بیاید، بهترین خلق تو بیاید با من بخورد؛ امیرالمؤمنین می‌آید. صدها از این حرفها داریم که علی را به مردم معرفی می‌کرد. اینها همه‌اش آگاهی بوده. آخر، مرتیکه عمر و ابابکر، تو بهترین خلق خدا هستی؟ نه، پس ولایت همیشه افشاء می‌شد.

مگر نبود که سلمان آن موضوع شد که گفت یک سرّ نگو به من بگو. گفت: برو آنجا یک نصرانی است، او را صدا بزن، یک یهودی را صدا بزن. صدا زد. چه خبر است؟ گفت: من همه جانم آتش بود. یک سلام به علی می‌کردم. حالا من را بو کردند، دیدند من محبت علی دارم. به محبت علی، این جای من است، این جلال من است، این بساط من است.

پس بدانید، من هنوز اینطوری صحبت نکردم، بدانید ولایت افشاء شده، پیغمبر هم در قیامت افشا کرد، هم در دنیا. ولایت یک چیزی نبود که یک‌دفعه بخواهد افشاء شود. پیغمبر صدها بار امیرالمؤمنین را افشاء کرد. مگر در رختخواب پیغمبر نخوابید، گفت: یک نفس علی، افضل عبادت ثقلین است؟ ای عمر، ابابکر، آیا نفس تو افضل عبادت ثقلین است؟ مگر آن شمشیر را امیرالمؤمنین در یوم الخندق نزد؟ «ضربة امیرالمؤمنین، افضل عبادت ثقلین» یعنی علی یک ضربتش افضل عبادت ثقلین است. [ای] عمر، ابابکر می‌خواهم شما را محاکمه کنم، آیا تو هستی؟ تو هستی که ادعا می‌کنی؟ خاک بر سر تو و آنها که دنبال تو آمدند.

پس عزیزان من، ولایت افشاء شده بود که دوست عزیز من، یک فرمایشی فرمودند. گفتم: بیا من فردا ان‌شاءالله به خواست خدا، این را افشاء خواهم کرد. حالا باز هم خدا افشاء کرد. پیغمبر مگر به امر خدا، به امر خود جبرئیل، امیرالمؤمنین علی را بلند نکرد؟ «الیوم اکملت لکم دینکم» خدا گفت: نعمت، یعنی نعمتم تمام شد. مگر افشاء نکرد؟ خدا گفت: یا محمد (صلوات) علی را نشان بده، نه اینکه منافق‌ها بگویند یکی دیگر بوده است، یک علی دیگر بوده است. او را بلند کند، نشانش بدهد. پیغمبر جهاز شتر را تشکیل داد، امیرالمؤمنین را بلند کرد. آن‌وقت جبرئیل نازل شد: «الیوم اکملت لکم دینکم» [ای عمر، ای ابابکر] مگر تو ندیدی؟ چرا این کار را کردی؟

حالا عزیزان من، چرا این کار شد؟ جواب دوست عزیزم این است: مردم مخیرند. خدا یک اختیاری که به مردم داده است. «لا اکراه فی الدین» دین، اکراه ندارد. حالا آن جلسه بنی‌ساعده را ایشان درست کرد. گفت: پیغمبر که مرد، او که دیگر نیست. پس ما باید چه کنیم؟ ما باید نگذاریم علی خلیفه بشود، علی پیشوای مردم بشود، ما خودمان می‌شویم. این دو نفر، مسیر دین را، مسیر ولایت را، مسیر قرآن را عوض کردند. هر چقدر [امیرالمؤمنین و حضرت زهرا] هم تلاش کردند، این مسیر عوض نشود، عوض شد. چقدر حضرت زهرا سوار الاغ شد، رفت مهاجر و انصار را خواست. نیامدند؟ آخر هم حضرت زهرا، هشدار داد: گفت: شتری به نام خلافت برانگیختید، این می‌زاید، شیرش اشک چشمتان است. حالا چه کردند؟ این مسیر را عوض کردند. حالا وقتی مسیر را عوض کردند، علی را توی خانه گذاشتند.

عزیز من، من به شما می‌گویم: جدل نکن، علی هم جدل نکرد. مقدس نشوید، با مردم جدل کنید. اگر شما پیرو رهبر، رهبر عالی‌قدر، رهبری که خدا معلوم کرده، رهبری که قرآن معلوم کرده، رهبری که پیغمبر معلوم کرده، رهبری که تمام ممکنات به امر او هستند؛ یعنی علی [هستید]، جدل نکرد. عزیز من، فدایت بشوم، جدل نکن. تو باید مانند یک ذخیره خدا باشی، ذخیره خدا جدل نمی‌کند. تو در قلبت، در وجودت اینها ذخیره باشد، به جایش مصرف کنی. چرا می‌گوید: کار بی‌جا نکن؟ چرا دختر حاتم طایی به پیغمبر گفت: خدا، کار به جا در دستت ایجاد کند، بی‌جا نباشد. پیغمبر گفت: الهی آمین. پس در هیچ قسمتی تو نباید بی‌جا کار کنی. علمی که داری، حلمی که داری، ولایتی که داری، به‌جا خرج کن. ما نمی‌گوییم، نکن. حالا یکی نگوید پس امر به معروف چطور می‌شود؟ امر به معروف هم باید به امر باشد. مگر امیرالمؤمنین نمی‌توانست فریاد بکشد؟ مرتب بگوید: اینطور، اینطور. چرا نکرد؟ (صلوات)

پس معلوم شد، عمر و ابابکر مسیر دین را عوض کردند. حالا وقتی عوض کرد، اینها عبادتی شدند، اینها را به عبادت سوق داد. تا حتی گفت: نماز نافله را هم به جماعت بخوانید، خیلی ثواب دارد، مردم گول عبادت را خوردند. مردم گول عبادت را خوردند، الان هم همین جور است. دیگر نمی‌دانند عبادت، یک تاییدکننده دارد، عبادت یک قبولی دارد. اگر عبادت قبولی نداشته باشد، تو خودت را زحمت دادی. چقدر پا شدی زحمت کشیدی، چقدر پیشانی‌شان باد کرد؟ چقدر پیشانی‌شان ورم کرد؟ روایت داریم بعضی وقتها سر کاسه زانوهایشان را می‌بریدند؛ بس که اینها خدا، خدا می‌کردند؛ اما صراط مستقیم را گم کرده بودند. عمر، صراط مستقیم را عوض کرد؛ آن را توی عبادت آورد.

آن‌وقت عبادت، خودش یک چیزی دارد، یک دیدنی دارد، یک چیزی دارد. من یک وقت می‌بینی اگر دو سه رکعت نماز کنم، می‌کوبم. تا زنم می‌گوید: خوش به حالت که تو اینجور هستی. می‌گویم: خوش به حال تو. می‌گویم: این چه خوش به حالی است که تو داری می‌گویی؟ خوش به حال تو، این چه خوش به حالی است که تو تأیید می‌کنی، خدا باید تایید کند. این چه خوش به حالی است؟ خوش به حال تو که می‌گیری با عشق امیرالمؤمنین می‌خوابی. من پا شدم، یک وقت می‌بینی ریا می‌کنم. والله، بالله، آدم با نماز شب دشمن خدا می‌شود، با صدقات، با کارهای خیر، دشمن خدا می‌شود. مگر نمی‌گوید: ریا نکن. این عبادت‌ها قبولی می‌خواهد. تو اگر گرفتی خوابیدی که دیگر ریا نمی‌کنی. خوابیدن که دیگر ریا ندارد. بگیر بخواب. آیا ما نماز شب نکنیم؟ این همه پیغمبر فرمود: کسی که نماز شب کند، اگر صبح بگوید من ندارم، دروغ می‌گوید. اینقدر وسعت دارد. اما چه نماز شبی؟ چه نماز شبی؟ نماز شبی که بیچارگی خودت را آنجا ببری، فلجی خودت را آنجا ببری، بدبختی خودت را آنجا ببری، گناه خودت را آنجا ببری، اشتباه خودت را آنجا ببری، این نماز شب است. [می‌گوید:] بله، بابا، من نماز شب می‌کنم! این نماز، چه نمازی است؟

خلاصه، من ناراحت شدم. خدایا، مسیر را از دست من نگیر، خدایا، من مسیر را اشتباه نکنم. به این دوستان عزیزم بگویم، حالا اینها نفهمیدند که تمام قبولی عبادت، قبولی جهاد، قبولی قرآن خواندن، ولایت است، باید او قبول کند. چه کسی قبول کند؟ علی. نه، خدا باید قبول کند. قبولی تمام اینها را خدا باید قبول کند؛ قبولی‌اش محبت علی است، قبولی‌اش [این است] «الیوم اکملت لکم دینکم» علی را به این حساب قبول کنی؛ این قبولی‌اش است؛ یعنی خدا باید قبول کند. خب، خدا این را می‌گوید: من می‌خواهم. چرا با تمام عبادت‌هایشان لعنت شدند؟ پس خدا عبادت نمی‌خواهد، خدا احتیاج به عبادت ندارد. حالا احتیاج به ولایت دارد؟ (یکی این را، گوشه و کنار مجلس نگوید) خدا حفاظت از امرش می‌کند، حفاظت از مقصدش می‌کند. خدا حفاظت از مقصدش می‌کند و مقصدش را اینجا، توی این عالم آورد، حالا آن را حفاظت نکند؟ حفاظت می‌کند. می‌گوید: باید آن باشد؛ یعنی «الیوم اکملت لکم دینکم» دین، آن است که پیغمبر به تو نشان داد؛ یعنی علی. توجه فرمودید من چه می‌گویم؟ خدا حفاظت می‌کند. خدا آن را می‌خواهد. اینها [طرف] عبادت رفتند.

آخرالزمان هم همین جور شده است. الان ببین، چقدر دارند مسجد می‌سازند، چقدر مسجد زیاد شد، معبد زیاد شده، نماز زیاد شده، عبادت زیاد شده، نماز جماعت زیاد شده، نماز جمعه‌ها زیاد شده، نمی‌دانم [می‌گویند: اگر نیایی،] یا کافری یا جور دیگری هستی؟ همه‌اش شما را رو به عبادت سوق می‌دهند، رو به ولایت سوق نمی‌دهند. یک نفر نیامده، من نشنیدم ( من الان تقریباً [هفتاد و پنج سالم هست.] بچه‌هایم می‌گویند، من کار به سجلم ندارم، می‌گویم: یک جا بگذارید، وقتی که من مُردم، بردارید آنجا بروید، امضایش را بگیرید. من کاری به این کارها ندارم) یکی بگوید: نتیجه عبادت و قبولی عبادت، ولایت است. من از هیچ کس نشنیدم این را بگوید. اگر این را بگویند، چقدر خوب است. بابا جان، اگر این را بگویند، مردم، اول طرف ولایت می‌روند، بعد طرف ولایت می‌آیند، طرف عبادت نمی‌روند. وقتی که یک قدری افشاء شد، ما می‌فهمیم که اول قبولی‌اش علی است، قبولی‌اش آن است. ما که نمی‌دانیم. (صلوات)

پس بنا شد، خدای تبارک و تعالی تمام این مردم را مخیر قرار داده است که هر سمتی می‌خواهند بروند، می‌روند. این را هم بدانید، به امیرالمؤمنین گفتند: چرا در خانه نشستی؟ گفت: مردم، معاویه را می‌خواهند، من را نمی‌خواهند. من که نمی‌توانم به زور بگویم من را بخواهید. علی نمی‌گوید: بیا من را بخواه. علی می‌گوید: بیا حرف من را بشنو. مگر دوست عزیزم نگفت: می‌گوید: «انا قرآن الناطق» من نماز هستم، من روزه هستم، تمام اینها من هستم. من یعنی چه؟ من دیروز فراموش کردم که به دوست عزیزم بگویم همین یعنی چه؟ اگر علی می‌گوید: منم قرآن، منم نماز، منم صراط، منم حج، منم، تمام اینها که علی می‌گوید یعنی چه؟ علی، حج است؛ یعنی آن سنگ‌هاست؟ علی قرآن است؟ قرآن که نوشته است. علی صراط است؟ صراط که صراط است. نه، تمام این حرفهایی که امیرالمؤمنین می‌زند، می‌گوید: یعنی خواست خدا من هستم. آن‌وقت توی خواست خدا، نماز هم می‌آید، صراط مستقیم هم می‌آید، قرآن هم می‌آید، همه چیز توی خواست خداست. اگر شما قرآن خواندی، نماز خواندی، هر عبادتی کردی، اینها تمرین است که به خواست خدا برسی. خواست خدا، وجود مبارک امام زمان است. اینها را دارد به تو تمرین می‌دهد، نماز هم تمرین است.

قربانتان بروم، اینکه می‌گوید: تمرین است، خدا ما را مشغول کرده است. اصلاً می‌گوید: برو کار بکن، می‌گوید: «جهاد فی سبیل الله» است، تمرین است. می‌گوید: نماز بخوان، تمرین است. می‌گوید: روزه بگیر، تمرین است. می‌گوید: کار خیر کن، تمرین است. می‌گوید: به مردم کمک کن، تمرین است. آن‌وقت برای هر تمرینی یک مزد گذاشته است. [برآوردن] یک حاجت برادر مؤمن می‌گوید: این جوری است. یک مکه بروی، اینجوری است. یک زیارت امام حسین بروی، اینجوری است. اینها را دارد به تو تمرین می‌کند. تو را واداشته این کارها را بکنی که آن طرف نروی؛ یعنی تو را مشغول کرده، یک کار برایت درست کرده است. من یک دوستی داشتم، می‌گفت: من یک کار برای بچه‌هایم درست می‌کنم، این طرف و آن طرف نروند. خدا هم برای تو کار درست کرده است. تو کار برای بچه‌هایت درست می‌کنی. [آیا] می‌فهمی خدا هم برای تو یک کار درست کرده است یا نه؟

حالا اگر شما آمدی و مخیر بودن خودت را خنثی کردی، ببین خدا چه می‌خواهد؟ یعنی امر خدا را به امر خودت ترجیح دادی، هر امری که داری، هر خیالی که داری، امر خدا را ترجیح دادی، آن‌وقت شما وقتی اینجوری شدی، [عبادتت هم قبولی دارد] چرا؟ امر، اول دست خداست؛ یعنی خدا یک امری دارد. این نماز، روزه، خمس، سهم امام، جهاد، اینکه مثلاً می‌گوید فروع دین است، اینها که توی فروع دینتان هست، اینها همه‌اش سنت است؛ یعنی به شما بگویم، همه اینها را اگر کسی هم منکر شود، کافر است. سنت را همچنین شل نکنید. آن‌وقت اهل تسنن گفتند: «حسبنا کتاب الله» یعنی ما کتاب خدا را قبول داریم. تا اینجا را توجه بفرمایید. اینها گفتند: ما قبول داریم و ولایت را آنجا گذاشتند. گفتند: ما قرآن را قبول داریم. خدا دو چیز را گذاشت: یکی قرآن، یکی عترت، آن‌وقت فرمود: قرآن را از عترت بپرسید. یعنی قرآن توی این است. از کس دیگری نپرسید. نه اینکه خدا می‌دانست که اینها می‌گویند: ما قرآن را قبول داریم. بیایید قرآن را از ما بپرسید. مثل بعضی‌ها که می‌گویند: چیزها را بیایید از ما بپرسید. آخر، توی تو نیست که از تو بپرسند. اگر قرآن توی تو باشد، تو عدالت داری.

یکی از شرایطی که خلفا باطل هستند، این است که عدالت ندارند. اصلاً یکی از شرایط یک خلیفه، شرایط حاکمی که می‌خواهد حکم کند، این است که باید عدالت داشته باشد. اگر عدالت نداشته باشد، هیچ چیزی ندارد. کسی نباید برود امر آن را اطاعت کند. چون که من به شما گفتم: خواست خدا از تمام این خلقت ولایت است، مقصد خدا عدالت است. تو باید عدالت داشته باشی. هر کسی ندارد، اصلاً حق حکمرانی ندارد. [اجازه ندارد] از خودش حرف بزند، باید عدالت داشته باشد. آن‌وقت عدالت، خودش یک حاکمیتی دارد، خودش یک حاکمیتی دارد. چون که گفتیم: مقصد خدا، ولایت است، خواست خدا، عدالت است. کدام اینها عدالت دارند؟ الان چه کسی عدالت دارد؟ عزیزم، تو اگر می‌خواهی تشخیص بدهی، یا خلفا را، یا یک حاکم را، یا هر کسی را، ببین، اگر عدالت دارد، قبول کن، اگر عدالت ندارد، هیچ چیزی ندارد. چرا می‌گوید: اگر امام جماعت عدالت ندارد، پشت سرش نماز نخوان؟ پس باید عدالت داشته باشد.

حالا گفتید من چطور بفهمم؟ عزیز من، من الان دارم به شما می‌گویم، اگر عدالت دارد، اول توی فکرش برو. چرا می‌گوید: اگر می‌خواهی کسی را بشناسی یا هم‌مسافرت شو، یا هم‌غذا؟ هم‌غذا اگر عدالت داشته باشد، نمی‌رود اول آن چیز خوب را بردارد، یک مقدار هم به تو بدهد. چرا می‌گوید با او مسافرت برو؟ [اگر] با او مسافرت بروی، می‌فهمی که این چه کار می‌کند، چطوری است، وضعش چطور است؟ یعنی همه اینکه به تو می‌گوید، می‌خواهد عدالت را بفهمی. اصلاً می‌گوید هم‌غذا باش. چطور می‌کند؟ تو اگر عدالت را تشخیص دادی که این آدم عدالت دارد، می‌توانی یک مقدار با او بسازی، اگر نه، او را می‌اندازی. این چه حق حکومت دارد، چه حق خلافت دارد؟

آیا عمر عدالت داشت؟ اگر عدالت داشت، زهرای عزیز ما را نمی‌کشت. آیا معاویه عدالت داشت که دنبالش رفتید؟ چه عدالتی دارد؟ اصلاً نماز و اینها را دکان خودش کرده است. آخر هم افشاء کرد. گفت: من نه می‌خواهم نماز کنید، نه چیز دیگر، من می‌خواهم به سر شما حکومت کنم. آخر، هر حکومتی، هر خلافتی، هر شاهی، اول با عبادت، با مقدس‌گری، داخل می‌آید. وقتی به مقصد خودش رسید، آن که هست به مقصد خودش می‌رسد. عمر و ابابکر هم همین‌طور بودند، خلفا هم همین‌طور بودند، هارون هم همین‌طور بود، مأمون هم همین‌طور بود. اینها یک صحنه مقدسی را جلو می‌ریزند، خوب که مردم را جذب کردند، آن چیزی را که می‌خواهند بگویند [را می‌گویند] و آن چیزی را که می‌خواهند نتیجه بگیرند، می‌گیرند. اینکه نمی‌شود بکنی، مردم مخیر هستند که نروند. (صلوات)

حالا اگر شما مخیر بودن خودت را چیز کردی و به خدا دادی و امر خدا را اطاعت کردی، و همین‌جور که گفتم طرفدار آنها نشدی، یعنی طرفدار آن یک محوری که تشکیل دادند [نشدی]، نرفتی طرفدار آن محور بشوی و طرفدار ولایت شدی، حالا اگر همه عالم آن‌طرف رفتند، [شما طرف ولایت بروی] ببین، پیغمبر یک کلام به سلمان گفت: می‌دانست اینها زیاد می‌شوند، گفت: یا سلمان، نگاه به جمعیت نکن، اگر تمام این عالم یک طرف رفتند، علی یک طرف رفت، برو آن طرف. عالم، علی است. ما عالم را خلق حساب می‌کنیم. صدها مردم توی خیابان ریختند. ما عالم را خلق حساب می‌کنیم. گفت: عالَم علی است، عالم، ولایت است؛ برو طرف او. سلمان شنید. حالا سلمان چه کار کرد؟ هفت میلیون آن‌طرف رفتند، هفت میلیون را ندید، علی را دید. اصلاً نه، خلقت علی است؛ [اما] تو دنبال مردم می‌روی، دنبال خلق و دنبال جمعیت! می‌گفتند: آیا اینها برحق نیستند؟ همه مردم اشتباه کردند؟ هفت میلیون مردم اشتباه کردند طرف عمر رفتند؟ یا این دو نفر اشتباه نکردند؟ اصلاً جمعیت، خودش اشتباه است. جمعیت خودش اشتباه است. ببین رهبرش کیست؟

خدمت شما گفتم قرآن از کجا ضربه خورد، ولایت از کجا ضربه خورد، توحید از کجا ضربه خورد؛ ضربه را خلق زدند. وقتی که عمر مسیر ولایت را عوض کرد، این یک ضربه بود. همان موقعی که گفت: «حسبنا کتاب الله» کتاب را از ولایت جدا کرد، این یک ضربه بود. آیا از این ضربه بالاتر هست که ولایت را از قرآن جدا کرد؟ حالا علی (علیه السلام) می‌فرماید: «انا قرآن الناطق» من قرآن هستم. گفتم، دوباره مکرر کنم، پیغمبر هم فرمود: از علی بپرسید؛ یعنی قرآن توی علی است؛ یعنی صادرات ولایت، قرآن است. الان صادرات وجود مبارک امام زمان، قرآن است. این است که جدا کرد. قرآن آمده که ولایت را افشاء کند. تو چه حقی داری؟ تو که اصلاً قرآن را نمی‌فهمی چیست؟ اما مردم به ظاهر حرف، به ظاهر کلام، گول خوردند.

عزیزان من، من بعد ممکن است حرفهایی پیدا شود. کسانی پیدا بشوند که ادعاهایی بکنند. خواهش می‌کنم شما تفکر داشته باشید. یک تجسس‌هایی است که حرام است؛ اما تجسس راجع به ولایت و دین باید داشته باشید. بدانید اگر یکی آمد یک همچنین ادعایی کرد، دنبالش نروید. خلق نباید یک همچنین ادعایی بکند؛ یعنی دوازده امام، چهارده معصوم، از نور خدا هستند، خدا آنها را رهبر قرار داده؛ اما خلق، حق رهبری ندارد. یعنی خلق، حق رهبری به دین و توحید ندارد. مکن است یکی رهبر باشد، مردم را به صنایع دعوت کند. مردم هم می‌روند. چون که او در صنایع پیش رفته است. او رهبر صنایع است، نه رهبر توحید، نه رهبر ولایت، نه رهبر قرآن. قرآن می‌گوید: منم رهبر، تو هم می‌گویی: منم رهبر. تو آیات خدایی؟ تو که ادعا می‌کنی، قرآنی؟ قرآن، کلام خداست، قرآن آمده، تأییدکننده هر چیزی هست، تأییدکننده هر خلیفه‌ای است [که بر حق باشد]، تأییدکننده هر امامی است؛ البته امام تأیید شده، می‌خواهم بگویم آمده معرفی کند که تو گول نخوری. قرآن آمده صفات یک کسی را می‌گوید. قرآن صفات الله است، صفات کسی را می‌گوید؛ می‌گوید با این شرایط. عزیز من، وقتی شرایط نداری، چرا ادعا می‌کنی؟ به غیر از اینکه مردم را گمراه می‌کنی، کار دیگری هم می‌کنی؟ ای عمر، ابابکر، هارون، مأمون، تو که نیستی! (صلوات)

عزیز من، پس شما باید تفکر داشته باشید. وقتی تفکر داشتی، آن‌وقت به تدبر می‌رسی. با فکر و اندیشه باش. باید یک قدری توی این حرفها کار کنیم. حالا اگر شما با تفکر بودی و خواستی مطلب را بفهمی، خدا می‌گوید: اگر بخواهی هدایت شوی، تو را هدایت می‌کنم. حالا یک قدری تأمل کردی و با تفکر [بودی]، خدا تو را هدایت می‌کند. خدا تو را هدایت می‌کند به این معنا که یک تجلی در قلبت می‌کند. چون که می‌خواهی بفهمی، می‌خواهی ولایت را بفهمی، قرآن را بفهمی، حقیقت را بفهمی، دیگر می‌خواهی بفهمی؛ آن‌وقت یک تجلی می‌کند. آن تجلی که کرد، تجلی ولایت است. خدا وقتی تجلی می‌کند، تجلی ولایت در قلبت می‌کند. چرا به پیغمبر گفت: یا محمد، (صلوات) هدایت با من است؟ هدایت یعنی یک تجلی در قلبت می‌کند؛ اما «بشرطها و شروطها و انا من شروطها» شرط و شروط را قبول کنی، پی شرط و شروط خلق نروی. حالا وقتی تجلی کرد، تو ولایت را تشخیص می‌دهی، قرآن را تشخیص می‌دهی؛ یعنی آن که تجلی کرد، یک نوری است که قرآن را می‌بینی، خدا را می‌بینی، امام زمان را می‌بینی. چه می‌بینی؟ امرش را می‌بینی، امرش خودش است. حالا وقتی که واقعاً شما اینجوری شدی، آن‌وقت خدا به تو مدال می‌دهد، تو را تأیید می‌کند، پیغمبر هم تو را تأیید می‌کند.

اینکه می‌گوید: اگر حب امیرالمؤمنین نداشته باشی، به عزت و جلالم، عبادت ثقلین کنی، تو را می‌سوزانم، وقتی تو آن شدی، تأیید شدی، اما [اگر] آن شدی، جزء اصحاب شیطان شدی؛ یعنی نگاه به دنیا، نگاه به شهوت و نگاه به اینها می‌کنی. اگر ولایت به شما تجلی کرد، خدا تجلی کرد، تمام اینها پیش تو ظلمت می‌شود. دیگر آنها جالب نیستند. به قول من، اگر آن نور بیاید، تمام اینها از اشیاء بدنت و از اجزای بدنت می‌رود.

خدایا، در قلب ما تجلی کن.

خدایا، به حق امام زمان تو را قسم می‌دهم، اگر قابل هم نیستم، ما را قابل کن، در قلب ما تجلی کند.

خدایا، اگر تجلی کردی، ما را پذیرفتی، ما را بپذیر.

حالا تجلی کرد، درست است؟ این است که به پیغمبر می‌گوید: من باید هدایت کنم؛ یعنی من باید تجلی کنم. آن‌وقت در قلب هر مؤمنی که تجلی کرد، تجلی ولایت است. خدا آخر چیزی ندارد. به این چه تجلی بکند؟ خدا مقصدش [ولایت] است، این تجلی می‌کند. حالا وقتی تجلی کرد، شما دیگر از جسمیت بیرون می‌آیید. خودت توجه نداری، مرتب این‌طرف و آن‌طرف می‌روی. آیا درست است؟ آیا من اینجوری هستم؟ بابا، این حرفها را ول کن. این حرفها چیست که می‌زنید؟ به حرف، گوش بده. آیا این و آن که ندارد، مگر تو به عنایت خدا شک داری؟ اصلاً خدا تو را که خلق کرد، یک بهشت هم برایت خلق کرده، یک فردوس هم برایت خلق کرده، یک جنات خلق کرده است. یک چیزی بگویم که خوشتان بیاید: حوریه هم برایت خلق کرده است، همه چیز برایت خلق کرده است؛ اما می‌گوید: امر من را اطاعت کن؛ امر من، علی است، امر من، امام زمان است. امر اینها را اطاعت کن؛ چون که من به واسطه اینها به تو می‌دهم. تو خودت قابل نیستی. من به واسطه علی به تو می‌دهم، به واسطه زهرا به تو می‌دهم، به واسطه این دوازده امام می‌دهم.

مگر نیست که می‌گوید من به واسطه اینها دنیا را خلق کردم، حالا به واسطه آنها به تو می‌دهد. اگر تو توی دنیا، امر را اطاعت کردی، جسم دنیا را ندیدی، روح دنیا را دیدی، روح دنیا، روح تمام این خلقت، ولایت است. حالا که با چشمی که به تو داد، هدایت کردی، آن را دیدی، روح می‌شوی.

من به شما بگویم آیا روح، زنا می‌کند، روح، خیانت می‌کند، روح، دروغ می‌گوید، روح، اشتباه می‌کند؟ روح یک چیزی است، روح به روح اتصال است. «انا انزلناه فی لیلة القدر و ما ادراک ما لیلة القدر، لیلة القدر خیر من الف شهر، تنزل الملائکة و الروح» روح؛ یعنی امام زمان، آن‌وقت کارهای شما همه‌اش نازل می‌شود. توجه بفرمایید من چه می‌گویم؟ کار شما می‌شود نازل؛ یعنی این کار شما به امام زمان نازل می‌شود، به امام آن زمان، الان به وجود مبارک امام زمان نازل می‌شود. چه چیزی نازل می‌شود؟ آن کاری که تو به امر کردی. مگر نگفتم باید امر ببری. امروز برای شما معنی کردم.

آن کاری که شما می‌کنی، حالا کامپیوتر داری، کاسب هستی، نمی‌دانم عطاری، مهندسی، توی معدن هستی، هر کاری که داری می‌کنی، آن کار تو که روی عدالت شد، او آن را می‌خواهد. اینکه می‌گوید: هر هفته نامه اعمال ما به دست امام زمان می‌رسد یعنی چه؟ ببین، من روی آن روایت می‌گذارم که نگویند از خودش گفت. آخر، بعضی‌ها یک وقت می‌خواهند نفهمند، می‌خواهند یک حرفی را درست کنند، بگویند ما می‌فهمیم. تو خودت که نمی‌فهمی. تو که نمی‌فهمی چه چیزی را می‌خواهی بفهمی؟ تو می‌خواهی ایراد کنی. اگر کسی بخواهد بفهمد، جلوه آن حرف را می‌بیند، جلوه آن کلام را می‌بیند، دیگر عناد ندارد. می‌دانید چرا؟ این اگر بخواهد هدایت بشود، جلوه را می‌بیند؛ اما اگر عناد داشته باشد، عنادش یک پرده می‌شود و جلوه را نمی‌بیند. خدا نکند ما عناد داشته باشیم. ببین، عمر و ابابکر عناد داشتند، هر چه پیغمبر می‌گفت، آن عناد مانع شد که [آنها] این حرف حق را بشنود، آن عناد به آن افضل شده است. خدا نکند کسی عناد داشته باشد. عناد یعنی «من». «من» را از خودتان دور کنید.

الان ما ادب شدیم، اینکه نمی‌خواهم اسمش را بیاورم، ما را ادب کرد، چنان با این بچه‌اش حرف می‌زند، چنان خودش حرف می‌زند که اصلاً آدم را ادب می‌کند. آدم با بچه کوچکش هم اینجور حرف می‌زند. بابا، چه کردی؟ بابا آمدی؟ بابا، این جوری کردی؟ مرتب، بابا، بابا می‌کند. این بچه را ذوق می‌آورد، بداخلاقی نمی‌کند. اصلاً عقیده ولایی من این است که بداخلاقی به هر کسی بی‌عدالتی است؛ چون که عدالت، خود اخلاق است. حالا وقتی خودت واقعاً تسلیم ولایت شدی، تمام کارهایت روی امر ولایت شد، آن‌وقت شما محرم می‌شوی. اینکه می‌گوید سلمان محرم است؛ امر علی را اطاعت می‌کند، امر زهرای عزیز را اطاعت می‌کند، امر خدا را اطاعت می‌کند. این محرم به کبریاء شد، محرم به کبریاء، محرم به ولایت است. مگر خدا خانه دارد که تو را راه بدهد؟ خانه‌اش کجاست؟ لابد یک حلقه هم دارد که دق، دق باید بزنی، یا زنگ هم باید بزنی، خدا بفهمد بیاید در را به رویت باز کند! آره، ما خدا را توی خلق آوردیم، می‌خواهیم خداشناس باشیم. (صلوات)

حالا اگر شما محرم شدی، ببین، می‌گوید: محرم دل، مثلاً حرفهایی است که می‌زنید، هر حرفی یک مبنایی دارد، آن‌وقت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، دوازده امام، نور خدا هستند، محرم خدا هستند؛ یعنی از اول اینها محرم بودند، نه که محرم بشوند. چون که نور خدا، از خداست؛ به قول من، از او صادر شده و آن نور، محرم است. درست است؟ حالا اگر شما صددرصد امر ولایت را اطاعت کردی، محرم می‌شوی.

حالا وقتی محرم شدی، به تو چه می‌دهد؟ حالا یک شغلی به تو می‌دهد. حالا تو را حافظ می‌کند. ببین، این جا دلم می‌خواهد توجه بفرمایید؟ هیچ عبادتی بی حب امیرالمؤمنین قبول نمی‌شود. هیچ چیزی، ابداً. خدا همه را آنجا می‌زند. حالا وقتی شما امر او را اطاعت کردی، خدا تو را حافظ می‌گذارد. ببین، امام زمان، حافظ کل این خلقت اگر نباشد، چه می‌شود؟ فروریزان می‌شود. حالا این خلق، هر شیء احتیاج دارد. حالا شما را چه می‌کند؟ حافظ می‌گذارد. حافظ یعنی چه؟ شما حافظ این آقازاده هستی، او را باید رشد بدهی، حافظ آن دختر خانم هستی، باید او را رشد بدهی، حافظ هر شیء، باید آن را رشد بدهی. حافظ معدنت هستی، باید آن را رشد بدهی، حافظ نمی‌دانم کامپیوترت هستی، باید آن را رشد بدهی، حافظ این درخت هستی، باید آن را رشد بدهی. حافظ این شجره‌ای، که می‌کاری باید او را رشد بدهی. تو حافظ آن هستی؟ حافظ یعنی چه؟ یعنی اینها را باید رشد بدهی. اینها را باید رشد بدهی، چه کنی؟ باید به ولایت رشد بدهی، به توحید رشد بدهی، به قرآن رشد بدهی، تا اینها هم به کمال برسند. اصلاً رهبر یعنی این. رهبر الهی یعنی این. چقدر رهبر دلسوز است؟ وجود مبارک آقا امام حسین، پسرش را داده، همه را داده، حالا می‌گوید: «هل من ناصر» یکی این‌طرف بیاید. پی رهبری است. رهبر؛ یعنی هدایت‌کننده هر کسی، به چه چیزی؟ به خدا، نه به خودش. خودش محتاج است. خودش باید گریه کند، رهبر خدا؛ یعنی امیرالمؤمنین علی، امام زمان او را قبول کند.

عزیز من، شما حسابش را بکن، این کشاورز رهبر است، یک نانوا رهبر است، باید مطابق امر این نانش را بپزد، آن کاسب رهبر است، کم‌فروشی نکند، یعنی این آقا، باید رهبری خدا را، رهبری امام زمان را چه کند؟ باید اجرا کند. آن‌وقت این اتصال به خداست، اتصال به امام زمان است، اتصال به قرآن است؛ یعنی اتصال است. اما اگر پی رهبری خلق برود، خلق به او اتصال است. توجه فرمودید من چه می‌گویم؟

پس شما از صبح که پا می‌شوی، خدا یک کار جلوی تو گذاشت، یک رهبری جلوی تو گذاشت، یک حاکمیت جلوی تو گذاشت، تو حاکمی، خدا تو را حاکم کرده؛ اما حاکم چه کار می‌کند؟ کار حاکم چیست؟ حکومت است. حکومت صحیح است؛ اما حکومتی که خدا به تو داده، حکومتی که تاییدت کرده، آنکه تاییدت کرده، تمام کارهایت را هم تایید کرده است. ببین، متقی تایید است. چرا می‌گوید: همه کارهایت را قبول دارم؟ تو خودت یک حکومت به وجود آوردی، خب، حکومت خودت است؛ اما آنکه حکومت به تو می‌دهد، تاییدت هم می‌کند. همه کارهای متقی را می‌گوید قبول دارم. می‌فهمد وقتی متقی شدی، کار بی‌خودی نمی‌کنی؛ یعنی صادرات بد نداری. آن‌وقت خدا تو را قبول می‌کند. چرا می‌گوید: همه‌اش را قبول می‌کنم. نمی‌گوید: یک کار تو را قبول می‌کنم، تو دیگر صادرات بد نداری.

عزیز من، قربانت بروم، ما باید یک جوری باشیم که صادرات بد نداشته باشیم. چه کار کنیم صادرات بد نداشته باشیم؟ هر کاری به امر کردی، امر که بد نیست، صادرات تو امر می‌شود. امر که دیگر بد نیست. بابا، امر بد است؟ تو اشتباه می‌کنی. تو اگر واقعاً صادراتت امر خدا شد، امر خدا که بد نیست. آن‌وقت به تو رهبری می‌دهد. چرا؟ تو حکومت داری، تو خودت حافظی. درست است که برای تو حافظ می‌گذارد؛ اما تو هم یک حافظی. چطور حافظی؟ هر چیزی را که فکر می‌کنی، عدالت‌فرسا با آن رفتار کن؛ آن‌وقت تو حافظ آن می‌شوی، حافظ آن شیء می‌شوی.

حافظ تمام خلقت، امام زمان است. چرا؟ ببین، این الان قشنگ است. اگر ما توجه کنیم؟ امام زمان حافظ است؛ یعنی همه چیز را نگه داشته است. همه چیزها به وجود او است. تو هم باید حافظ باشی. این چیزها را به امر خدا نگه داری. الان اگر شما به این باغچه آب ندهی، خب، باغچه خشک می‌شود، پس تو حافظی. اگر شما یک کاری را برانگیخته نکنی، خب می‌کنی، حافظش هستی.

اصلاً خدا خالقیتش را به تو می‌دهد. خوب شد؟ خدا خالقیتش را به تو می‌دهد. تو که این را داری درست می‌کنی، تو خالق این هستی، این الان خالق این است، این را درست کرده است؛ اما با چه چیزی درست کرده است؟ با امر. این را تو با دستت درست کردی؛ اما در جو خلقت، خدا درست کرده است. چرا؟ تو از او نیرو می‌گیری. اگر تو نیرو نداشته باشی، این را درست نمی‌کنی. پس تو خالق شدی. اگر حرف دارید بزنید من پایین می‌آیم. تو الان خالق این شدی، مگر تو درست نکردی؟ خب، خالقش هستی. این الان درست شده، خالقش هست.

آن‌وقت اگر این کارش درست باشد، باید به امر خالقت باشد. شما خالق هستی؛ اما به امر خالق. همین که داری این را خلق می‌کنی، درست می‌کنی، باید توجه باشد. این یک موادی می‌خواهد؛(حرف دارد مرتب بالا می‌رود، خدایا، ما را یاری کن، خدایا به دهنمان ایجاد کن، ببین من چه می‌گویم؟) شما این را داری الان خلق می‌کنی، درست است؟ پس تو خالقش هستی. آن‌وقت این خالق باید بدانی یک موادی می‌خواهد. موادش این نیست که حالا شن باشد و اینها یا موادش این نیست که حالا به اصطلاح کامپیوتر جهانی مثلاً شن بخواهد یا مثلاً چیزهای دیگری بخواهد، تو باید خالق شدی، به خالق خالق، خالق بشوی؛ یعنی بدانی این که الان داری خلق می‌کنی، به خالق خالق باید خالق بشوی. این درست است. یعنی این یک موادی می‌خواهد، موادش این نیست. مواد کامپیوتر جهانی این نیست که شن باشد، تو باید بفهمی شن را چه کسی خلق کرده؟ یکی هم چه کسی به تو نیرو داده است؟ این که الان می‌خواهی درست کنی، چه کسی به تو نیرو داده است. اینکه الان می‌خواهی خلق کنی، چه کسی به تو نیرو داده است؟ چه کسی به تو فهم داده است؟ چه کسی به تو هوش داده است؟ چه کسی به تو کمال داده است؟ چه کسی به تو جمال داده است؟ چه کسی به تو دست داده است؟ چه کسی به تو این را داده است؟ این است.

آقا جان، حافظ بودن خیلی بالاست. تو باید الان حافظ چشمت باشی، نگاه بد نکنی، حافظ دستت باشی، دستت را بی‌خود حرکت ندهی پیچ تلویزیون را بپیچانی، تو حاکم باید باشی. به تو اختیار داده، حاکمیت تو باید به روی امر باشد، باید مواظب دستت باشی، حاکم دستت باشی، دست تو باید به امر تو باشد، نه اینکه تو به امر دستت. چشم تو باید به امر تو باشد، نه اینکه تو به امر چشمت، پای تو باید به امر تو باشد، نه اینکه تو به امر پایت باشی و هر کجا شد، بروی. گوش تو باید به امر تو باشد، نه اینکه به هر چیزی گوش بدهی. تو حاکمی. حاکمیت باید بکنی، حکم کنی. حکم کنی به دستت، حکم کنی به پایت، حکم کنی به چشمت. چرا توجه ندارید؟

پس حاکمیت درست است. اصلاً خدا نمی‌خواهد ما ذلیل باشیم، خدا می‌خواهد ما حاکم باشیم. خدا می‌خواهد ما عزیز باشیم. خدا می‌خواهد هر شیء در مقابل تو ذلیل باشد. چرا خودت را ذلیل می‌کنی؟ چرا خودت را برای یک ساز و آواز و حرفهای لغو و صورتهای نمی‌دانم کثیف به اصطلاح درخشیده، چیز می‌کنی؟ آن همیشه خودش کثیف است، تو را هم کثیف می‌کند، به لجن می‌کشد. نگاه نکن حالا یک جلوه‌ای دارد، آن جلوه، جلوه شیطان است. آن جلوه‌اش، جلوه تاریکی است. یک صورتی که به تو گفته نگاه نکن، می‌کنی، هم آن تاریکی است، هم تو را تاریک می‌کند. خدا به تو حکومت داده، خدا همه آنها را پیش تو ذلیل کرده؛ اما اگر حاکمیت را بفهمی، به امر باشی.

عزیز من، والله، خدا حاکم است، دلش می‌خواهد تو حاکم باشی. چرا به موسی می‌گوید: من مریض شدم، دیدن من نیامدی؟ فلانی است؛ یعنی آن هم حاکم است. او من هستم. آن مرد، خدا و ولی و قرآن را اطاعت کرده است. حرف خیلی عالی است؛ اما حرف، فکر می‌خواهد. یک غذاهایی است آدم می‌خواهد بخورد، باید فکرش را بکند. باید ولایت را در وجودت هضم کنی، عزیزم، اگر هضم نکنی، بیخ گلویت می‌گیرد، تو را خفه می‌کند. چه چیزی تو را خفه می‌کند؟ بی‌امری. اگر ولایت درون شما پیاده شود، که اصلاً صادرات تو، آن چیزی که از تو خارج می‌شود امر ولایت است. چیزی نیست. تو دیگر چیزی نداری. اما چه کار می‌کنی؟ شیطان را هم راه می‌دهی، هوس و شهوت را هم راه می‌دهی، همه اینها را راه می‌دهی، اینها صادرات تو است. بابا جان من، راه نده، خدا تو را مخیر کرده است. (صلوات)

چه کسی تو را حاکم می‌کند؟ آن کسی که خدا حاکمش کرده است، به او اجازه داده است؛ یعنی ولایت؛ یعنی امیرالمؤمنین، یعنی امام زمان، آنها تو را حاکم می‌کنند. اما اگر صددرصد به امر آنها باشی، تو را حاکم می‌کنند. رفقای عزیز، بیاید ما هم به امر باشیم.

خدایا، عاقبتتان را به خیر کن.

خدایا، ما را با خودت آشنا کن.

خدایا، به حق امام زمان، یک چیزهایی است که ما می‌خواهیم بفهمیم، نمی‌فهمیم، آن فهمش را به ما بده.

خدایا، ما یک چیزهایی است که می‌خواهیم درون خودمان پیاده کنیم، وارد نیستیم، یا امام زمان، خودت پیاده کن. یا امام زمان، من می‌خواهم با تو حرف بزنم.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه