تاسوعای 86

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا ابا عبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و أهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

تاسوعای 86
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1386-10-27

چیزهایی که در درون مردم است و بی‌امری است، آنها را جهنمی می‌کند

قربانتان بروم، [درباره] این عالم یک حرف‌هایی است، [درباره] عرش خدا یک حرف‌هایی است، [درباره] برزخ یک حرف‌هایی است، [درباره] قیامت یک حرف‌هایی است. ما هنوز از حرف‌هایی که یک مقدار از دنیا بالاتر است نزدیم؛ چون هنوز یک مقدار اینجا گیر هستیم. ان‌شاءالله، امیدوارم که این حرف‌ها را درک بکنید، یک قدری برویم و حرف‌های ماورائی بزنیم. اما ما از اینجا به ماوراء می‌رسیم. یک رفیقی داشتیم که می‌گفت: ماوراء اینجاست، گفتم: نه، پدرجان، ما از اینجا به ماوراء می‌رسیم. سلمان از اینجا به ماوراء رسید. عیسی دارد به بالا می‌رود، چه آوردی؟ سوزن و نخ. جلوی او را می‌گیرند؛ پس ما هنوز به ماوراء نرسیدیم. ان‌شاءالله امیدوارم شما طاقتش را داشته باشید که بفهمیم در عالم خبرهایی است.

همه این عالم مثل این است که هیجان دارد؛ یعنی آرام نیست. هیچ چیزی در عالم آرام نیست. این یک حرف ماورائی است. اینجا هم همینطور است؛ ریگش آرام نیست، درختش آرام نیست. ببینید الان این درخت چقدر خشک است؛ به عید که نزدیک می‌شود، غنچه می‌دهد و میوه می‌دهد؛ پس این آرام نیست، خواب است. خدای تبارک و تعالی یک خواب قسمت اینها کرده است که آب بالا نرود، اگر آب بالا برود، یخ می‌زند. مثلاً داخل این لوله‌ها که آب هست، یخ می‌زند. از درخت هم اگر آب بالا برود، یخ می‌زند و از بین می‌رود؛ پس بالا نمی‌رود، ساکت است، راکد است؛ اما چطور است؟ در هیجان است؛ همه عالم در هیجان است. حالا پیش آمد که این را گفتیم. ان‌شاءالله امیدوارم که خدای تبارک و تعالی، ولایت کامل به ما بدهد. یک ولایتی به ما بدهد که ما طاقت امر ولایت، طاقت حرف ولایت را داشته باشیم و چون و چرا نکنیم. (صلوات)

در درون مردم عالم یک چیزهایی هست که بی‌امر است. چیزهایی که در درون آنها است و بی‌امر است آنها را جهنمی می‌کند. با تمام عبادت‌ها، با تمام اینکه مکه بروی، منا بروی، نماز شب بخوانی، باز هم شما را جهنمی می‌کند. روایت هم داریم که حضرت می‌فرماید: در آخرالزمان، دین مثل سرمه که از چشم زنان برود، از شما گرفته می‌شود و شما نمی‌فهمید. من یادم هست قدیم فندق می‌گذاشتند و سرمه می‌کشیدند. حالا اینها درآمده است که تجددی است وگرنه اینها نبود. آنوقت این یواش یواش نمی‌فهمید و می‌دید که رفت. دین اینطوری از شما گرفته می‌شود که نمی‌فهمید. (صلوات)

بیعت خواستن یزید از امام حسین (علیه السلام)

ان‌شاءالله خدا به ما کمک کند، ما قرار شد این قضایا را بگوییم. ابوسفیان از مکه بلند شد و به مدینه آمد و به عمر گفت: این چه کارهایی است که انجام می‌دهی؟ تو چرا علی (علیه السلام) را اینجوری کردی؟ تو چرا حضرت زهرا (علیها السلام) را اینطوری کردی؟ برای چه این کار را کردی؟ خب، او صاحب قبیله بود. گفت: ابوسفیان برگرد، من حکومت شام را به پسر تو معاویه می‌دهم، او هم بلند شد و رفت. من یک وقت اشاره‌ای کردم که بعضی افراد که نمی‌توانم اسمشان را بیاورم، خودسازی می‌کنند؛ یعنی سازش ظاهری دارند. خودسازی ظاهری می‌کنند تا آنها را دعوت کنیم؛ همین سان که کردند. بیشتر از این استاد می‌گوید: نگو! می‌خواهم به شما حالی شود؛ یعنی خودسازی می‌کنند تا آنها را بخرند. اینها می‌آیند و نگاه می‌کنند، ببینند چه کسی نفوذ بیشتری دارد، چه کسی خودسازی بیشتری دارد، همان را می‌خرند. ایشان وقتی همچنین شد، انسان‌سازی نکرد، خودسازی کرد. تا عمر به او گفت، برگشت. حکومت شام را به معاویه داد. معاویه با امام حسن (علیه السلام) نبرد کرد؛ اما معاویه نسبت به یزید عاقل بود! یزید همیشه مست بود. معاویه باز شراب نمی‌خورد؛ می‌گفت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفته نخورید و نمی‌خورد؛ اما یزید، آبجو می‌خورد. خلاصه، معاویه با امام حسن (علیه السلام) درافتاد. امام حسن (علیه السلام) دید کسانی که با او هستند به معاویه می‌نویسند که می‌خواهی کتف‌های او را ببندیم و به تو بدهیم؟ تا امام در جبهه جنگ سرانی را معرفی می‌کرد، سران طرف معاویه می‌رفتند. امام حسن (علیه السلام) دید که چه کار کند. اگر معاویه پیش برود، نسل شیعه را ور می‌اندازد؛ چون عمر به او گفته که نسل بنی هاشم را باید ور بیندازی و نسل اینها را ور می‌انداخت. این است که امام حسن (علیه السلام) حاضر به صلح شد و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: صلح حسنم با جنگ حسینم مطابق است؛ یعنی یکی است. بعد هم یک قرارداد با معاویه گذاشت که بعد از خودت کسی را معلوم نکن. یک قرارداد دیگر اینکه دوستان پدرم آزاد باشند، زن بگیرند، زن بدهند، چیز به آنها بفروشند و مثل همه بین خودتان باشند. همه این قراردادها را با او بست؛ اما وقتی آن کار را کرد، معاویه قرارداد را پاره کرد و گفت: مردم، من می‌خواستم بر شما حکومت کنم. اما او با همه حرف‌هایش به یزید گفت: حسین (علیه السلام) مثل حسن (علیه السلام) نیست، با او سازش کن، آبروی بنی امیه را نبر. آخر، می‌دانست؛ [چون] معاویه منبر می‌رفت، یک چیزی می‌گفت، امام حسن (علیه السلام) حرف نمی‌زد، امام حسین (علیه السلام) به او برمی‌گشت. می‌گفت: ببین، این با همه این حرف‌ها اینطوری است، با او سازش کن، وگرنه آبروی بنی امیه را می‌بری.

حالا حرف من این است: او وقتی به حکومت رسید، دید امام حسین (علیه السلام) مانع او است، خلاصه، او باید بیاید و بیعت کند. به والی مدینه نوشت که یا حسین (علیه السلام) بیعت کند یا او را بکش. وقتی خبر به مدینه رسید، خبر شدند. امام حسین (علیه السلام) را دعوت کرد و گفت: می‌خواهیم راجع به خلافت صحبت کنیم و شما بیا. امام حسین (علیه السلام) هم پذیرفت و رفت. بنی هاشم به دور خانه والی ریختند. به یزید نامه نوشت که نشد. یزید گفت: نه، باید او را بکشی. امام حسین (علیه السلام) دید که اینجا او را می‌کشند. حالا من به شما بگویم که یک امر خدا داریم که در ظاهر باید انسان از هیکل خودش دفاع کند، اینکه خدا حالا اینجوری گفته، حالا می‌شود، یک حرف دیگری است، بداء حاصل می‌شود. حالا من می‌گویم اگر کسانی که مکه بودند، اگر یک میلیون، دو میلیون یا پانصد هزار نفر دنبال امام حسین (علیه السلام) حرکت می‌کردند، ابن زیاد سگ کی بود؟ ولی [دنبال امام حسین (علیه السلام)] نرفتند.

امام حسین (علیه السلام) دست زن و بچه‌اش را گرفت و به مکه آورد تا امن و امان باشد، چون که مکه امن و امان است. اینجا را بخارانی، یا حرف بزنی، باید یک گوسفند بکشی، حاجی‌ها اینها را که می‌دانید؟! بهتر از من می‌دانید. دید اینجا هم می‌خواهند او را بکشند. اینکه می‌گوید: [امام حسین (علیه السلام) از مکه رفت؛ چون] احترام خانه می‌رفت، اینها خیلی نفهم هستند، یعنی امام‌شناس نیستند؛ خودشناس و خودخواه هستند. می‌گوید: اگر به یک شیعه توهین کنی، خانه مرا خراب کردی. چقدر یک شیعه ارزش دارد؟ [راجع به] امام حسین (علیه السلام) ارزش و احترام خانه می‌رود؟ نه. امام حسین (علیه السلام) دید اینجا جای ترور می‌شود؛ یعنی اینجا شخصیت‌ها را می‌کشند. پس امام حسین (علیه السلام) حرکت کرد. حالا که حرکت کرد گفت: کجا برویم؟ گفت: آنها یک بار نامه دادند و تا حتی نوشتند: حسین جان، اگر نیایی، ما فردا به جدت شکایت می‌کنیم. همه شمشیرهای ما کشیده شده است و همه ما آمادگی داریم. پس امام حسین (علیه السلام) هم حرکت کرد. آقا امام حسین (علیه السلام) وقتی حرکت کرد، می‌دانست که کشته می‌شود. زهیر که خیلی با شخصیت بود و یکی از ممتازان کوفه بود. نوکر و کلفت داشت، هر کجا امام حسین (علیه السلام) می‌رفت، او کمی آنطرف‌تر می‌رفت که دزد یا کسی به او کار نداشته باشد. یک موقع امام حسین (علیه السلام) کسی را دنبال زهیر روانه کرد و گفت: زهیر بیا. داشت ناهار می‌خورد؛ دستش لغمه گرفت. همسرش گفت: چیزی که نیست، پسر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) تو را خواسته است، برو ببین چه می‌گوید. گفت: زهیر، ما کشته می‌شویم. برای ریاست یا اینها نیایی؛ اما اگر تو بیایی، من پسر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) هستم، به جدم می‌گویم که شفاعت تو را بکند. گفت: به دیده منت دارم، حاضر شد. رفت و به همسرش گفت: تو خودت و نوکر و کلفت و همه را به آنجا برگردان، من اینطوری شده‌ام. همسرش گفت: نه، من نمی‌روم. زهیر گفت: چرا؟ همسرش گفت: تو باید مرا ببری، مادرش زهرا مرا شفاعت کند، من به تو گفتم که بلند شو و برو. او هم رفت و یک قراردادی گذاشت.

حالا حرف من اینجاست. آقا امام حسین (علیه السلام) به کربلا آمد. فکر کردند که همه اینها درخت خرما هستند؛ ولی دیدند همه اینها نیزه هستند. هزار نفر با سرلشکری حر به کربلا آمده بودند. امام حسین (علیه السلام) فرمود: شما مرا دعوت کردید. گفت: من دعوت نکردم، آنها دعوت کردند. امام حسین (علیه السلام) گفت: من برمی‌گردم. اینجا بود که من با حر یک [کدورتی] داشتم. امام گفت: من از این طرف می‌روم، یا از آن طرف می‌روم. حر گفت: صبر کن از امیر اجازه بیاید. من اینجا خیلی ناراحت شدم. امام حسین (علیه السلام) به او گفت: مادرت به عزایت بنشیند. حر گفت: چون مادرت زهرا (علیها السلام) است، من نمی‌گویم. ببینید خباثت در حر نبود، حالا درست است کارش این است؛ اما خباثت در او نیست. توجه می‌کنید؟ ولایت در او هست. آنها حرام‌زاده هستند. این را من به شما بگویم کسی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) را قبول نداشته باشد، حرام‌زاده است؛ چون خدا می‌فرماید: هر کس قبول نداشته باشد، او را به رو در جهنم می‌اندازم، یا حرام‌زاده است، یا تخم حرام‌زاده. این است که کسی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) را قبول ندارد، حرام‌زاده است. یک کمی بدتر از حرام‌زاده است؛ چون که می‌گوید: اگر امیرالمؤمنین (علیه السلام) را قبول نداری، به رو تو را به جهنم می‌اندازم؛ چون حرام‌زاده خیلی تقصیر ندارد؛ اما روایت داریم به گناه نزدیک است. مثلاً می‌گوید: شیطان حرام‌زاده است؛ ولی شیطان که تخم حرام نیست، حرام‌زادگی می‌کند. من هم اگر حرام‌زادگی بکنم، مثل شیطان هستم.

اما حالا وقتی لشکر حر می‌خواستند نماز بخوانند، حر به آنها گفت: پشت سر امام حسین (علیه السلام) نماز بخوانند. این معلوم می‌شود که یک چیزی در آن هست. حالا آمده است فکر می‌کند که اصلاح بشود. هم بزرگی‌اش را دارد و سردار لشکر است و هم اصلاح بشود. این بود تا شب عاشورا. شب عاشورا گفت: ابن سعد، تو واقعاً حسین را می‌کشی؟ ابن سعد گفت: اولین تیری که صبح به حسین (علیه السلام) بزند، من هستم؛ چون ما یک شب به حسین (علیه السلام) وقت دادیم که بیاید و بیعت کند؛ اما امام حسین (علیه السلام) آن شبی که وقت گرفت، می‌خواست حر به این سمت بیاید. وقت را برای حر گرفت که به سمت او بیاید. حر آمد و گفت: من پذیرفته می‌شوم؟ گفت: آری. حر گفت: من خجالت می‌کشم، حالا اجازه بده. [امام حسین هم] اجازه داد.

نماز بی‌علی؛ بی‌وضو است

حالا حرف من این است که از کجا اینطوری شد؟ آخر یک کاری که می‌خواهد انجام بشود، یک جوی را به وجود می‌آورند تا این کار انجام بشود؛ فوری که این کار انجام نمی‌شود. حالا جو از کجا به وجود آمد؟ عمر و ابابکر جو را به وجود آوردند. چرا؟ ببینید، همینطور که الان یزید می‌خواهد بیعت بگیرد، اول کسی که اینها را خلق حساب کرد و می‌خواست از امیرالمؤمنین (علیه السلام) بیعت بگیرد، [عمر و ابابکر بود]. او بود که این [قضایا واقع] شد. در خانه زهرا (علیها السلام) را که آتش زدند، خیمه‌ها را آتش زدند. اس و اساس تقصیر این دو نفر بود که جلسه بنی ساعده را درست کردند و از خودشان حرف زدند. عقیده من این است، می‌گویم. پای من دیگر لب گور است، هر جلسه که درست بشود که غیر از امر خدا و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) باشد و بخواهند از خودشان حرف بزنند، آن جلسه بنی ساعده است. من یک اشاره‌ای کردم، گفتم: آنجا جلسه بنی ساعده گذاشتند، اینجا شما جلسه جلو انفاق گرفتن را درست می‌کنید. (صلوات)

حالا این کار را انجام داد. حساب کرد که اگر بخواهد پیش برود، این سمت را باید از روی امیرالمؤمنین (علیه السلام) بردارد که بگویند داماد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. ببینید الان سمت چقدر خوب است. هم سمت چقدر بد است، هم چقدر خوب است. حالا روایتش را می‌گویم: شخصی خدمت امیرالمؤمنین (علیه السلام) آمد و گفت: علی، تو داماد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) هستی و او ناموس پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. من کجا بروم؟ ببینید چقدر روی او حساب می‌کنند. حضرت نمی‌گوید، طرف من بیا، می‌گوید: ببین حق کجاست. باباجان من، عزیز من، ببین حق کجاست، چه کار به حرف مردم داری؟ مردم یا کافردرست کن هستند یا ولی‌درست کن هستند! مگر مردم، عمر و ابابکر درست نکردند؟ بعضی از شما کجا هستید؟ من چه بگویم؟

حالا حساب کرد که باید او را بردارد. حالا از کجا بردارد؟ باید جنبه اسلامی به آن بزند، جنبه عبادتی به آن بزند. تا می‌گویند اسلام، ندو! بی‌شعور، آخر تو کجا می‌دوی؟ تو دنبال امر بدو، نه اینکه دنبال شخص بدوی، دنبال امر بدو، نه اینکه دنبال حرف بدو. (صلوات) حالا یک دفعه عمر حرف پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را اینجا به کار برد. گفت: مردم، می‌دانید اگر کسی به نماز جماعت نیاید، باید بروید و او را بیاورید؟ حضرت فرمود: جماعتی که هستید به فکر هم باشید. اگر الان نیامده، ببینید مریض شده است، گرفتار است، چطور است؟ به عیادت او بروید، سراغ او بروید. مثلاً وقتی شما نیایید، من سراغ شما را می‌گیرم. می‌گویند: مثلاً ناصر آقا سر کارش است. گفتم: باشد، امر، آن است. اینقدر که آدم بداند که نظر او از اینجا بریده نشده است، کافی است. حالا حکم نشده که حتماً بیاید، او که آمده است، باید عقیده‌اش اینجا باشد. تو هیکلت اینجاست؛ ولی خودت نیستی که به درد نمی‌خوری. باید آن چیزی که در درون تو است اینجا باشد. حالا گفت: مغیره، برو به علی (علیه السلام) بگو بیا. خدا مغیره را لعنت کند. رفت و در زد. حضرت گفت: ما داریم قرآن جمع‌آوری می‌کنیم، به کار ما چه کار دارید؟ ما که کاری نداریم. گفت: دیدی نیامد؟ لشکر حرکت کردند. جمع جماعتی‌ها حرکت کردند. گفت: به علی بگو بیا، نیامد. گفت: من در را آتش می‌زنم. گفت: بابا، این در را پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بوسیده است، این در را جبرئیل بوسیده است. گفت: اختلاف خلافت از بوسیدن نبی و ولی بالاتر است! ما می‌خواهیم در اسلام اختلاف نیفتد! می‌فهمی؟ خلاصه، آن جنایت خوفناک را کرد. به معاویه نوشت: معاویه، وقتی فهمیدم زهرا پشت در است؛ چنان فشار آوردم که عضله‌های او را خرد کردم. بدان این دیگر احکام را فاش نمی‌کند. گویا آن موقع که قرآن نازل نشده بوده، از همین مصحف حضرت فاطمه (علیها السلام) استفاده می‌کردند. اصلاً اسم همه شیعیان در مصحف حضرت زهرا (علیها السلام) وجود دارد. آن‌وقت بنا شد که این احکام را فاش کند. جبرئیل بعد از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به حضرت زهرا (علیها السلام) نازل می‌شد، اگر این را فاش می‌کرد، اینها دیگر جایی نداشتند؛ پس اینها تصمیم گرفتند که حضرت زهرا (علیها السلام) را بکشند.

حالا این کار را انجام دادند. اصلاً نمی‌فهمند که دارند چه کار می‌کنند. مقدس نمی‌فهمد که دارد چه کار می‌کند. نماز اول وقتش است، یک پاره وقتها می‌گویند اول وقت، می‌گوید درست است که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفته است: اول وقت؛ اما سنی‌ها هم اول وقت می‌خوانند. اول وقت بدون علی، اول وق است. نماز بی‌علی، وق وق می‌کند. وق وق می‌کنی، نه اول وقت. وقت؛ یعنی با علی باشی. نماز بی‌علی؛ بی‌وضو است. روایت داریم که وقتی اینها این کار را کردند، آنوقت رفتند و جماعت به پا کردند. زهرا (علیها السلام) را کشتند، محسن زیر دست و پا رفت و رفتند جماعت به پا کردند. کجا می‌روی؟ چه کار می‌کنی؟ (صلوات)

حالا چه کار کردند؟ اینها که آنموقع بودند، «بغضاً لابیک» داشتند؛ یعنی بغض امیرالمؤمنین (علیه السلام) داشتند. اگر هم بخواهید حرف مرا قبول کنید، اینها زینب و کلثوم و اهل بیت را از کوفه بیرون کردند؛ آخر آنجا پایتخت امیرالمؤمنین (علیه السلام) بود، آنها را بیرون کردند. اینها حب نداشتند، بغض داشتند. خدا نکند ما یک چیزی در دلمان باشد و بخواهیم آن را پیاده کنیم که ما هم جزء آنها هستیم. سربسته می‌گویم: خدا نکند آنکه در دلت است، بخواهی پیاده کنی، بخواهی یک کارهایی بکنی؛ تو هم، از همان هستی. او آن زمان بوده است و من هم این زمان. پدر جان، در دلت نباید چیزی باشد. حالا اینها بغض دارند. من یک وقت می‌گویم با مقدس خوب نیستم، قربانتان بروم، من با مقدسی که این طوری باشد خوب نیستم. آیا از امیرالمؤمنین بهتر است؟ اینها که به من چیزی می‌گویند، می‌گویم چیزی نگویید، برای این است که یک قدری پایتان را بالاتر بگذارید. به دینم قسم، اگر خدا نگفته بود امیرالمؤمنین (علیه السلام) خلیفه من است، اگر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نگفته بود این خلیفه من است؛ من امیرالمؤمنین (علیه السلام) را از تمام ممکنات بالاتر می‌دانستم. حالا که خدا و پیامبر هم گفتند. آخر ببینید یک شمشیر زده است، افضل از عبادت ثقلین، یک نفس کشیده است، افضل از عبادت ثقلین. خورشید و کره را برگردانده است. شما یک اینچنین آدمی را پیدا کنید. با همه این حرف‌ها طرف او رفتند. آنها دنبال ایده‌شان می‌روند، آنها دنبال آنچه درونشان است می‌روند. یکی به نماز آمده است، جنگ هم می‌کند، جهاد هم می‌کند، همه کارها را می‌کند، شما می‌گویی او اول آدم است اما من می‌گویم: این اول خبیث است. کسی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) را قبول ندارد، اول خبیث است.

وقتی ولایت نباشد، درون تو کفر است؛ کفر، بی‌رحمی است

حالا موقع حج شد و اینها حرکت کردند و به حج رفتند. به دیدن پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و قبر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رفتند. از اینجا باز امام حسین (علیه السلام) دارد «هل من ناصر» می‌گوید. هنوز که امام حسین (علیه السلام) دست برنداشته است. کوه جبل عامل که رفتید، حالا که رفتید، فهمیدید یا نفهمیدید؟ چقدر امام حسین (علیه السلام) در کوه جبل عامل صحبت کرد، یک ساعت، دو ساعت، چقدر امام حسین (علیه السلام) صحبت کرد. از اول جدش گفت وگفت؛ اما چه فایده‌ای داشت. اگر ولایت تو کوتاه باشد، در مقابل ولایت تو و قلب تو، یک چیزی کشیده شده است که به آن سرایت نمی‌کند. این است که من در دعا می‌گویم: خدایا، ولایت را در قلب رفقای من تزریق کن. باید ولایت در قلب شما تزریق شود؛ یعنی با جان یکی شود. تزریق این است. آقایان دکتر که تشریف دارند، وقتی آمپول تزریق شود چطور می‌شود؟ به همه بدن سرایت می‌کند. ولایت باید در دل شما تزریق شود، نه اینکه علی، علی بگویید. علی بگویید؛ اما یک علی از روی حقیقت بگویید، خدا یک ملک خلق می‌کند، به اندازه‌ای احترام می‌کند که تا آخر عمرت به پای تو ثواب می‌نویسند؛ اما علی بگویی. (صلوات)

حالا انصافاً، وجداناً، امام حسین (علیه السلام) در جبل عامل دارد می‌گوید که من می‌خواهم به کوفه بروم، دارد افشا می‌کند، یک نفر دنبال امام حسین (علیه السلام) بلند نشد برود. اگر پانصد نفر یا یک میلیون از اینها حرکت می‌کردند و دنبال امام حسین (علیه السلام) می‌رفتند؛ جان امام حسین (علیه السلام) خریدن بهتر است یا دور سنگ‌ها گشتن؟ چرا اینها معرفت ندارند؟ تو هم یک مقدار اینطوری هستی، دور سنگ‌ها می‌گردی. تو باید دور امر بگردی، نه دور سنگ‌ها. اگر آن ارزش دارد، چرا خدا به ابراهیم می‌گوید: چه کردی؟ ابراهیم، مزد می‌خواهد. خدا به او گفت: چه کار کردی؟ برهنه‌ای پوشاندی یا گرسنه‌ای را سیر کردی؟ شما وقتی این پول‌ها را می‌دهید، خیلی باید سجده شکر به جا آورید. شما شجره توحید پرورش می‌دهید وگرنه به مکه و منا، چهل تا مرغ آوردند، چهل لنگه برنج آوردند؛ اگر من یک دانه از اینها را برداشتم، به دین یهودی می‌میرم. من که برای خودم نمی‌گویم، من دارم برای یک نفر دیگر گدایی می‌کنم؛ اما می‌بینم الان هیچ چیز مثل انفاق و برآوردن حاجت برادر مؤمن شما را به آسمان اوج نمی‌دهد. این همه که می‌گویم. من که چیزی ندارم. (صلوات)

حالا اینها حج به جا آوردند و به کوفه رفتند. این که من به شما می‌گویم یوم دارد، مواظب یوم باشید؛ الان یومی که اینجا اتفاق افتاد چه کسی از عهده آن برمی آید؟ شما باید مواظب یوم باشید. یوم وقتی پیش آمد، باید آگاهی یوم داشته باشید، نه اینکه تسلیم یوم باشید. جداً نباید تسلیم شوید، تو تسلیم حق بشو، تسلیم ولایت بشو، نه تسلیم یوم. همینجوربود که گفت: اسلام، اسلام است. مگر عمر اسلام نداشت؟ عمر، اسلام بی‌علی داشت. حالا می‌گوید: اینها مرتد و کافر هستند. (صلوات)

همین کسانی که در کوفه هستند بغض علی (علیه السلام) دارند، بغض امیرالمؤمنین (علیه السلام) دارند. اگر نداشتند، چرا عوض اینکه به زینب (علیها السلام) سرسلامتی بدهند، به ام کلثوم بدهند، آنها را بیرون کردند؟ حالا چه موقع بروز کرد؟ آن موقع که امام حسین (علیه السلام) گفت: برای چه من را می‌کشید؟ گفتند: «بغضاً لابیک»، اینجا بروز کرد. پس اینها از اول بغض امیرالمؤمنین (علیه السلام) داشتند، نه اینکه حب داشتند. ما هم باید حب داشته باشیم. عزیز من، قربانت بروم، «حب» کاری می‌کند. وقتی «حب» داشته باشی، می‌گوید برو انفاق کن، برو حاجت برادر مؤمن را برآورده کن. تو کارساز «حب» می‌شوی؛ اما اگر بغض داشته باشی، کارساز شیطان می‌شوی، کارساز شهوت می‌شوی. مگر می‌گذارد؟ به شما بگویم: از پول گذشتن خیلی مهم است.

چه چیز باعث شد که امام حسین (علیه السلام) را شهید کردند؟ اینکه این دو نفر اینها را خلق حساب کردند. حالا که خلق حساب کردند، اینها بین مردم، خلق هستند. حالا هشتم محرم بیرون آمده، جرم است! جرم، برای غیر حجت است. حجت که جرم ندارد. مگر حجت گناه می‌کند؟ اینها خیلی نفهم هستند، مگر حجت خدا گناه می‌کند؟ حجت، روح است؛ روح که گناه نمی‌کند. تمام اینها تقصیر این دو نفر است؛ یعنی ضربه‌ای که عمر و ابابکر به پیکر اسلام و به پیکر ولایت و توحید زدند و اینها را خلق حساب کردند، اصلاً نه کسی زده است و نه می‌زند. حالا امام حسین (علیه السلام) هشتم محرم [بیرون] آمده، آقا می‌گوید جرم است. قربانتان بروم، باز آن چیزی که می‌خواهم بگویم، نمی‌توانم بگویم، جلوی من سد است، شاید یک وقت خصوصی بگویم. جلوی من سد است؛ چه بگویم. حالا خلیفه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است!!! بابا جان، این یزید، خلیفه عمر است. حالا آن پدرش را کشته و این هم به جای او هست. خلیفه رسول الله، امام حسین (علیه السلام) است، نه خلیفه عمری. این او را گذاشته است. حالا امام حسین (علیه السلام) چه بگوید؟ تو می‌گویی این را قبول کن، خب، نمی‌تواند قبول کند. من گاهی اوقات که یک پیشامدی اتفاق می‌افتد، می‌گویم: بابا، من نمی‌توانم این را قبول کنم، نه اینکه بخواهم قبول نکنم. در وجدان و عاطفه آدم یک چیزی هست که نمی‌تواند قبول کند، مگر اینکه بی‌وجدان و بی‌عاطفه باشد که آنجا بریزد و اینها را قبول کند. فهمیدید که من چه می‌گویم یا نه؟ نمی‌شود ما این را قبول کنیم. حالا چه می‌گوید؟ می‌گوید: بیا و من را قبول کن. امام حسین (علیه السلام) به او چه بگوید؟ از آن بدتر، این مردم هستند. حالا شمشیرها را کشیدند و می‌گویند: بیا قبول کن. چه کسانی؟ نمازخوان‌ها، روزه‌بگیرها، درس‌خوان‌ها، جنگ‌جوها، خوب‌ها!!! خوب‌ها، بد هستند؛ نه اینکه بدها، خوب باشند.

قربانت بروم، عزیزم، فدایت بشوم، کجا هستی؟ بیا یک مقدار تأمل کن، گوش بده. امام حسین (علیه السلام) خودش امر است، به او امر می‌کند که بیا و یزید را قبول کن. من آنجا گفتم که دو تا داد زدم. گفتم چه کسی کشت؟ از جگر گفتم، از تمام اشیاء بدنم گفتم. اغلب این مردم پیرو همانها هستند. فلانی اینطوری هست، فلانی چطور بوده است، فلانی شاگرد چه کسی بوده است. برای خودتان مصداق درست نکنید. مگر حجت خدا نیست؟ مگر امام حسین (علیه السلام) نیست؟ امام حسین (علیه السلام) می‌گوید: «کل یوم عاشورا»؛ هر روز عاشورا است. هر روز عاشورا است. شما که فقه و اصول خواندید. فقه خواندید یا پق؟! چه چیزی خواندید؟

حالا امام حسین (علیه السلام) با اینها چه کار کند؟ حالا اهل کوفه که می‌آیند به آنچه که درونشان است می‌خواهند برسند. آخر، ممکن است هفتاد هزار نفر طرف یک یزید سگ‌باز بچه‌ملوط بدترین خلقت بروند و به طرف امام حسین (علیه السلام) که روح و حجت خداست، نروند؟ چرا؟ چون آنها می‌خواهند دنبال ایده‌شان بروند، اینها بغض دارند، بغض نداشته باشید، «حب» داشته باشید. ببینید من چه می‌گویم؟ من «حب» دارم. آن کسی که به در خانه من آمد و گفت: مرا حلال کن. گفتم: من اصلاً برای خودم زشت می‌دانم، صحرای محشر بیایم و کسی به خاطر من جرم داشته باشد، من ثوابم را به او می‌دهم؛ نه اینکه مرا اذیت کرده است، من او را حلال کنم. والله، بدانم از ثوابم به او می‌دهم که او جهنمی نشود. خدایا، شاهد هستی که من دارم راست می‌گویم. مرتیکه گیر می‌اندازد، خوشحال است! انفاق این نیست که شما الان پول می‌دهید. هزار دفعه از همه شما تشکر می‌کنم؛ اما انفاق آن است که الان شخصی با تو یک کاری کرده است، از ثوابت به او بدهی. این عصاره انفاق است. شما باید اینقدر پیش بروید که عصاره انفاق داشته باشید. (صلوات)

حالا امام حسین (علیه السلام) چه کار کند؟ لشکر دارد فوج، فوج می‌آید. در خزینه معاویه را باز کرده است و اینها هم می‌دهند. عرب‌ها الان هم همینطور هستند، نمی‌خواهند کار بکنند، بروند دور یکی و دو سه شاهی بخورند و یک کار دیگر هم بکنند! کار نمی‌خواهند بکنند. شما ببینید یکی در و پنجره ساز هست؟ یکی نجار هست؟ یکی کاسب هست؟ همین وسط‌ها هستند، تا یکی پیدا شود می‌آیند. اگر ببینند امام حسین (علیه السلام) سور دارد، طرف امام حسین (علیه السلام) می‌روند؛ اگر ببینند یزید هم سور دارد، طرف یزید می‌روند. آخر، با اینها نمی‌شود کار کرد. درون خراب است. حالا مرتب لشکر می‌آید. اینها اینقدر بی‌انصاف بودند، هفتم محرم آب را به روی امام حسین (علیه السلام) بستند. چهار هزار نفر دور شریعه رفتند که بچه‌ها آب نخورند. آخر، باباجان، حالا امام حسین (علیه السلام) [کاری کرده]، این بچه‌ها چه کار کردند؟ ببین وقتی ولایت نباشد، درون تو کفر است. کفر، بی‌رحمی است، دیگر چیزی حالی‌اش نیست؛ این را بکشد، آن را بزند، آن را ببندد. ولایت است که عدالت می‌آورد. تو ولایت داری که انفاق می‌کنی و عدالت داری. عزیز من، اگر ولایت نباشد، انفاق نداری. خدا را شکر کنید.

حالا آب را بستند، چه کار کند؟ یک شب امام حسین (علیه السلام) همه اصحاب را خواست؛ امام حسین (علیه السلام) رحمة للعالمین است؛ گفت: همه شما با من بیعت کردید که تا آخرین نفس باشید؛ اما بدانید ما فردا کشته می‌شویم؛ حتی طفل صغیر ما. گفتند: داخل خیمه‌ها می‌ریزند؟ گفت: نه، من این بچه را می‌آورم آب بدهم؛ حتی او هم کشته می‌شود. اگر می‌خواهید بمانید و اگر هم می‌خواهید بروید. من بیعتم را از روی شما برداشتم؛ یعنی آن دستی که با هم دادیم من برداشتم؛ حالا می‌خواهید بروید، بروید. فوج، فوج همه رفتند. این هست که من دارم به شما می‌گویم؛ قربانتان بروم، باید جان را فدای امام زمان (عج الله فرجه) بکنیم وگرنه، نه. ما هم یک مقدار شبیه آنها هستیم.

حضرت فرمود: ابوالفضل، سلمان خلق می‌کند

اینجا الان فرصت داریم، اینجا الان حرف می‌زنم و چیزی می‌دهیم و چیزی می‌دهید. الان من یک موقعیتی دارم. اینها دائم دنبال موقعیت می‌گشتند؛ نه دنبال اینکه کشته شوند. همه رفتند. متوجه هستید دارم چه می‌گویم؟ یک وقت ام کلثوم پیش حضرت زینب دوید و گفت: خواهر جان، همه رفتند. آقا ابوالفضل توجه فرمود و گفت: خواهر جان، ناراحت نشو؛ فردا دیاری در کربلا باقی نمی‌گذاریم. آقا علی اکبر به میمنه بیاید و من هم به میسره می‌زنم. امام حسین (علیه السلام) دید این کار را می‌کند. چرا؟ چون آقا ابوالفضل ارادة الله است. آخر، آقا ابوالفضل که از یک شمشیر کمتر نیست؛ چرا بعضی منبری‌ها قبول نمی‌کنند؟ چرا قبول نمی‌کنید؟ تو اصلاً قبولی درونت نیست که قبول کنی. شمشیر ذوالفقار ارادة الله است، هر کجا که بخواهد بزند، می‌زند. آقا ابوالفضل به اندازه یک آهن هم نیست؟ خب می‌رفت و نسلش را ور می‌انداخت. آقا امام حسین (علیه السلام) دید این کار را انجام می‌دهد. گفت: عباس جان، بیا ببینم، شمشیرت را ببینم. شمشیر را روی زانویش زد و شکست و آن طرف انداخت. برو آب بیاور. تا حرف آب شد، سکینه تشنه‌اش بود، دوید یک مشک آورد. گفت: عموجان، اگر به قیمت جان آب می‌دهند، من جان می‌دهم. عموجان، من تشنه هستم. آقا ابوالفضل مشک را برداشت و رفت. چهار هزار نفر فرار کردند؛ چون شجاعت آقا ابوالفضل را می‌دانستند. هیچ کس نمی‌تواند بماند. حالا سمت شریعه رفت. گداری بود و رفت. آقا ابوالفضل هم تشنه بود. آخر اینها دوگونه بودند؛ یک چیز بشری دارند و یک چیز نوری. به حساب بشری تشنه است. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند؛ می‌گفت: حضرت فرمود که حسینم به اندازه‌ای تشنه‌اش می‌شود که بدنش ترک، ترک می‌شود و تشنگی در ظاهر بوده است.

آقا ابوالفضل رفت و مشتی به زیر آب زد. گفت: عباس، تو مگر می‌خواهی بمانی؟ معلوم می‌شود سوزش تشنگی به صورتی بود که اینها می‌خواستند جان بدهند، از اینجا معلوم می‌شود. من نکته‌های حساس کار را خوب می‌فهمم. به زمین ریخت و نخورد. حالا اسب هم آب نمی‌خورد. بعد آقا ابوالفضل مشتش را طوری کرد که اسب آب خورد. به حضرت عباس، ببینید این حیوان است یا مردم کوفه؟! این حیوان است یا آنها؟! نخورد. اسب آب خورد و از شریعه بیرون آمد. شما که دیدید که از این درختان خرما خیلی هست. یکی رفت ایستاد و دست آقا ابوالفضل را قطع کرد، حضرت ابوالفضل مشک را آورد به دندانش گرفت، دست دیگرش را هم قطع کرد. حالا رجز آقا ابوالفضل اینجوری است؛ می‌گوید: من حاضرم تیر به چشمم بخورد؛ ولی به مشکم نخورد، تا اینکه یک ظالمی به مشک زد و آب‌ها ریخت و آقا ابوالفضل دیگر چه کار کند؟ این روضه را ام البنین می‌خواند؛ می‌گوید: عباس جان، عزیز من، من باورم می‌شود که به سر تو عمود زدند، باورم می‌شود که دست‌های تو افتاده بود، وگرنه چه کسی جرأت داشت به تو عمود بزند؟ معلوم می‌شود که [افتادن] دست درست است. حالا حرف من این است: یک نفر یک روضه‌ای خواند، یک کسی به او گفت صدایت می‌گیرد، صدایش گرفت. یک وقت گفتم صدایت بگیرد، تا یک هفته یکی صدایش گرفت، اینقدر شب گریه کردم. گفتم: خدایا، غلط کردم این حرف را زدم، این مرد صدایش باز بشود، تا ایشان صدایش باز شد. می‌گویند: آقا ابوالفضل با صورت به زمین خورد؛ والله، جسارت است. من دیدم این آقا ابوالفضل مطابق یک سرباز و یک سرتیپ برادرش را احترام می‌کند. آن سفری که من به کربلا رفتم، دیدم. حالا همیشه می‌گفت: آقا جان، مولاجان؛ هرچه می‌گفتند برادر، می‌گفت: من مادرم ام البنین است. چقدر ادب دارد؛ گفت: او فرق دارد، مادرش زهراست، من به او برادر نمی‌گویم. وقتی که می‌خواست از اسب بیفتد، زهرای عزیز او را در بغل گرفت؛ صدا زد: پسرم، حالا یک دفعه گفت: برادر، برادرت را دریاب. سر جنازه عباس آمد، دید دست ندارد. گفت: برادر، یک وصیت دارم مرا به خیمه نبر، سکینه ناراحت می‌شود؛ چون که او مشک را به من داد که بروم آب بیاورم. به دینم، من راست می‌گویم، یک وقت یک چیزی می‌خواهم یا به حسین آقا یا به بچه‌ها می‌خواهم بگویم برو به خیابان بگیر، تا بتوانم نمی‌گویم. می‌گویم مبادا من به او بگویم برو یک چیزی بگیر و حادثه‌ای برای او اتفاق بیفتد. به دینم، راست می‌گویم. یک وقت‌هایی می‌گویم: باباجان، از خانه خودتان که آمدید، برای من فلان چیز را بگیرید. من می‌فهمم آقا ابوالفضل درست گفته است. به رفتارش، درست گفته است. می‌بینم من که یک قطره‌ای از ولایت آقا را دارم اینطوری هستم، او هم درست گفته است که مرا به خیمه نبر، سکینه خجالت می‌کشد. بشر نباید همیشه امر کند

حالا حرف من این است؛ آقا امام حسین (علیه السلام) به خیمه آقا ابوالفضل آمد و عمود را پایین انداخت. به عقیده من، امام حسین (علیه السلام) گفت: عباس جان، وقتی تو در ظاهر بودی، لشکر خواب نداشتند، اهل بیت من می‌خوابیدند، امشب همه اینها ناراحت هستند. آقا امام حسین (علیه السلام) در باطن و ظاهر آقا ابوالفضل (علیه السلام) را دعا کرد.

حالا خدا دو بال به آقا ابوالفضل (علیه السلام) داده است. ارادة الله، به غیر از بال است، با این بالها هر کجا بخواهد می‌رود. خدا به قدر دستش، دو بال به او داده است، هر کجا بخواهد برود، می‌رود. شما وقتی که حاجتی داشتید، از حضرت زهرا (علیها السلام) یا آقا ابوالفضل (علیه السلام) بخواهید حاجت‌ها برآورده می‌شود. (من خودم همین‌طور هستم) آقا ابوالفضل خیلی مقام دارد. گویا سؤال کردند علم سلمان بالاتر است که گفته شده: «سلمان منّی أهل البیت» یا آقا ابوالفضل؟ حضرت فرمود: ابوالفضل، سلمان خلق می‌کند. تو چه داری می‌گویی؟ سلمان، خلق می‌کند. چرا؟ دست‌هایش را در راه حسین داده است، سلمان که نداده است. سلمان، آدم خوبی بوده است، مطیع بوده است.

بدانید ولایت چقدر ارزش دارد

قربانتان بروم، حالا چه بگویم؟ اینقدر آقا امام حسین (علیه السلام) رحیم بود که دست طرف شمشیر نبرد که آقا ابوالفضل را شهید کردند. شما باید فهم ولایت را، قدر ولایت را در اینجا توجه کنید. برای حضرت قاسم هم نکرد، برای آقا علی اکبر هم نکرد؛ اما یک روایت داریم که دو تا داد کشید. اینها چه می‌گویند که باید زن به کار وارد شود؟ حضرت زینب اگر وارد لشکر می‌شد، از امام دفاع می‌کرد، اما حق ندارد بیاید؛ چون رسول الله گفته است: جهاد، برای زن حرام است؛ اما وقتی امام حسین (علیه السلام) بالای سر جنازه علی اکبر آمد، حضرت زینب به میدان آمد، فریاد می‌زد: «ولدی، علی». امام حسین (علیه السلام) یک دفعه از بنی هاشم کمک خواست؛ گفت: بیایید نعش علی را بر در خیمه رسانید، خدا داند که من طاقت ندارم، علی را بر در خیمه رسانم. زینب رفت و او را از میدان برگرداند. زینب دید که مبادا برادرش سکته کند. چه خبر است؟ خدا حاج شیخ عباس محدث را رحمت کند؛ یک دفعه گفت: شب عاشوراست، کربلا غوغاست، خدا می‌داند مردم چقدر گریه کردند. سر و ساده می‌گفت؛ ولی از قلب ولایت می‌گفت. کربلا، غوغاست، شب عاشوراست. خدا آن علما را رحمت کند.

حرف من این است که بدانید ولایت چقدر ارزش دارد. امام حسین (علیه السلام) تمام اینها را تحمل کرد؛ البته در باطن می‌داند که همه اینها مشرک و حرام‌زاده هستند؛ اما امام حسین (علیه السلام) دارد کار خودش را انجام می‌دهد. تا اینکه گفت: مرا برای چه می‌کشید؟ گفتند: «بغضاً لأبیک». توجه کنید آنجا که گفتم اهل کوفه، بغض علی داشتند، نه حب علی، حالا اینجا معلوم شد. گفتند بغضی که با پدرت داریم. آن‌وقت امام حسین (علیه السلام) دست به شمشیر برد. روایت داریم دوازده فرسخ از کوفه تا کربلا، تمام اینها را متفرق کرد. به ابن زیاد خبر دادند: ابن زیاد، اگر امام حسین (علیه السلام) یک حمله دیگر بکند تمام مردم را از بین می‌برد. پایین آمد و سجده کرد. بابا جان، شناخت، غیر از حقیقت است، ببینید چگونه شناخت دارد؟ ببینید چطور حرف پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را قبول دارد؟ گفت: نیم ساعت یا یک ساعت دیگر بیشتر حسین (علیه السلام) زنده نیست، برگردید. امام حسین (علیه السلام) برگشت، یک نفر یک سنگ به پیشانی امام حسین (علیه السلام) زد، امام حسین (علیه السلام) خواست که با پیراهن عربی صورتش را پاک کند که یک دفعه ابن سعد صدا زد: حرمله، مگر قلب حسین را نمی‌بینی؟ خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند؛ اگر شب عاشورا نبود، من غلط می‌کردم این حرف را بزنم. گفت: تیری رها کرد، آمد به قلب امام حسین (علیه السلام) نشست. گفت: امام حسین (علیه السلام) نمی‌تواند تیر را در بیاورد، تیر از آن طرف درآورد، مثل ناودان خون جاری شد. حالا می‌ترسند بروند؛ یک وقت ابن سعد گفت: حسین، غیرة الله است. ببینید ابن سعد چه می‌گوید؟ عزیز من، حرف، غیر از عمل است، دنبال حرف بعضی افراد نروید. گفت: حسین، غیرة الله است، به سمت خیمه‌اش بروید، اگر رمق داشته باشد، بلند می‌شود. می‌ترسیدند، رو به خیمه‌های امام حسین (علیه السلام) رفتند. امام حسین (علیه السلام) با شمشیر روی زانو ایستاد؛ گفت: «یا شیعیان ابوسفیان، دینکم دینارکم»؛ کجا می‌روید به حرم رسول الله؟ شما با من جنگ دارید و من با شما؛ ببینید از حرمش دفاع کرد. آقایان، تا می‌توانید از ناموس خودتان دفاع کنید. یک مقدار تأمل کنید، یک مقدار دفاع کنید، تندی نکنید. قربانتان بروم، با عطوفت باشید، رحیم باشید. خدا خوشش می‌آید.

حالا گفت: برگردید، کار حسین را تمام کنید. زینب، یک وقت چاره نداشت، پیش ابن سعد آمد، آخر، اینها یک قوم و خویشی داشتند، صدا زد: «یابن سعد، أیقتل ابو عبدالله و انت تنظر الیه؟»

تو ایستاده‌ای و جن و ملک نظاره کنندحسین مرا با شمشیر پاره پاره کنند؟

این است که من به شما می‌گویم که گریه باید از روی ولایت باشد، گول بعضی‌ها را نخورید. ابن سعد شروع به گریه کردن کرد. گفت: کار حسین را تمام کنید. «لا حول و لا قوة إلا بالله العلی العظیم».

دعا

خدایا، تو را به حق حقیقت امام حسین (علیه السلام)، ولایت به ما تزریق بشود.

خدایا، کسی که با تو نیست، از ما دور کن.

خدایا، ما را به خودت و اهل بیت نزدیک کن.

خدایا، از سر گناه کوچک و بزرگ ما درگذر.

خدایا، به حق اهل بیت قسمت می‌دهم، کسانی که نفاق دارند، از ما دور کن. این جلسه تا زمان ظهور امام زمان (عج الله فرجه) برسد. این جلسه پابند من نباشد، به پابند یکایک اینها باشد که خدایا، این جلسه را خودت حافظ باش که رفقا همیشه دور هم جمع بشوند و علی بگویند، حسن بگویند، حسین بگویند؛ نه اینکه بگویند دنیا.

من قسم می‌خورم یک جوانی بود اینقدر گریه کرد، من ناراحت شدم. گفت: من یک چند روزی که به محرم داشتیم، خدمت آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام) رسیدم و گفتم: علی جان، من سرگردان هستم، کجا بروم؟ گفت: برو خانه حاج حسین. والله، گفت: من آنجا را تأیید می‌کنم. به دینم، اگر من این جوان را بشناسم. به او گفتم: تا حالا آمدی؟ گفت: یک دفعه، دو دفعه جمعه آمده بودم. اینقدر مثل باران گریه کرد و گفت: خدا از سر گناهان من می‌گذرد؟ من چه کسی بودم که امیرالمؤمنین (علیه السلام) را ببینم؟ من چه کسی بودم که اینطور بشود؟ آن‌وقت من قضیه داوود را گفتم که خدا می‌گوید: من گنهکاران را بهتر می‌خواهم. بابا جان، کجا می‌خواهید بروید، چه چیزی دیگر می‌خواهید؟ به دینم، اگر من این جوان را بشناسم. من چیزی به او ندادم که تحریک شود یا من بگویم. چه خبر است؟ یا به دینم قسم، آن عالم بزرگوار می‌گفت: من دیدم که نور از بالای پشت بام شما در تمام قم پخش می‌شود. به دینم، گفتم [آن نور] شما هستید. آخر، یک زمانی حرف‌های ولایت پخش می‌شود، این نور، نور ولایت است. (صلوات)

یا علی

ارجاعات

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه