ایجاد

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

ایجاد
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1387-03-14

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

ما صحبتمان در ایجاد بود. ایجاد خیلی خوب است. این خدای تبارک و تعالی، مِثلِ پدران حقیقی می‌ماند؛ یعنی پدران حقیقی ما محمد است و آل محمد. (صلوات) من دلم می‌خواهد توجه بفرمایید. پس خدای تبارک و تعالی، به غیر از اینکه خالق تمام خلقت است؛ تمام ممکنات، به ممکن ایشان به وجود آمده است. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس [تهرانی] را، شعری می‌خواند می‌گفت: اگر غمزه کند، عالم فروزان گردد؛ یعنی می‌گفت اگر خدا یک ذره چیز کند، تمام عالم فروریزان می‌شود. نه اینکه، خدا باشد و تمام عالم به واسطه وجود خدا سرپاست؛ این به نظر من کفر است [اگرچه] بعضی از آقایان می‌گویند. من کفر را با شکر تشخیص دادم. آن هم والله، بالله، [این] تشخیص را خودشان به من دادند. من نه اینکه یک آدمی [باشم] که بگویم جان ندارم، یا روح ندارم، من هیچ چیزی ندارم. اگر بگویم یک جانی دارم، یک روحی دارم، باز یک چیزی است؛ من هیچ چیزی ندارم؛ اما ببینید می‌خواهم چه چیزی بگویم: خدای تبارک و تعالی به غیر این حرفها، یک پدری در حق کل این اشیاء می‌کند تا حتی در حیوانات. نه خیال کنی که در تو می‌کند؛ یعنی خدا یک نظر گسترده‌ای به تمام خلقت‌ها دارد؛ اما در حیوان هم نظر دارد.

خدا رحمت کند علمایی که دستشان از این دنیا کوتاه شد. من یکی دو مرتبه با آقای بهلول هم‌کلام شدم. یک وقت ایشان خانه بهاءالدینی آمد برود، یک نقلی کرد. آخر، بالاخره بعد از اینکه آن صحنه را آن خبیث لعنتی، پهلوی، به وجود آورد، ایشان به اصطلاح سر یک عده‌ای بودند؛ من یادم می‌آید، بچه بودم؛ اما یک بچه هوشیار بودم، بچگی‌هایم خیلی بهتر از حالا بودم، یاد آن بچگی‌هایم می‌افتم خدا می‌داند حسرت می‌برم که چطور بودم؛ فقط خدا و امام زمان را می‌دیدم؛ حالا یک قدری پیر شدم، چیزهای دیگری می‌بینیم. آقای بهلول افغانی بود؛ اما در بربری‌ها بود. آنوقت این‌ها همه جلو افتادند، می‌گفتند: ما بربری هستیم، ما دوست علی هستیم، کافر نمی‌شویم، کافر نمی‌شویم. آمدند تمام این‌ها در آن مسجد سیاه [گوهرشاد] اجتماع کردند. زودتر، چاه‌هایی کنده بودند، این‌ها همه می‌گفتند ما زنده‌ایم، می‌ریختند در جوالها، همه را ریختند؛ اما ایشان را گرفتند. مقصدم این است، آنوقت ایشان را تبعید کردند به باکو. یک عده دیگر هم بودند که تبعید کردند. مثلاً مثل اینجا که تبعید کردند. اینجا یک کارگاه بود، آنوقت آنجا یک تبعیدگاه بود؛ اما در این کارگاه آب بود. در آنجا که اینها تبعید بودند، آب نبود. یک چند وقت که ماند، آن صاحب کارگاه آمد آمد با این بهلول یک گفتگویی کرد. گفت این بهلول حق دارد کارگاه بیاید؛ اما هیچ‌کس حق ندارد در کارگاه بیاید؛ یعنی مَحرم حسابش کرد. بهلول هم یک قدری مقدّس بود؛ اهل نماز شب بود، اهل غسل بود. آنجا هم بالاخره نهری بود و آبی بود. این می‌آمد. بهلول منزل آقای بهاءالدینی این جمله را گفت، خدا هر دوی این‌ها را رحمت کند، گفت: من دیدم یک گربه در اتاق را می‌کوبد؛ یعنی خودش را به در اتاق می‌زند. من آمدم بیرون، دیدم این گربه سرش را زیر انداخت و یکی دو قدم رفت. گفت: من حس کردم این یک کاری با من دارد. گفت: آمد و تا در کارگاه آمدیم و رفتیم در کارگاه. گربه هم در کارگاه آمد. گفت: آن وقت دیدم دو تا از بچه‌هایش یک جایی افتاده که نمی‌تواند در بیاورد. ببین، این حیوان است [در دلش] ایجاد شده است؛ این همه جمعیت در اینجاست، می‌آید به این [بهلول] می‌گوید که این می‌تواند در کارگاه بیاید. چرا درِ خانه آن‌ها را نزد؟ خدای تبارک و تعالی در قلب این [حیوان] ایجاد کرده است؛ یعنی آن هوشی که به این داده است، آن هوش ایجاد است؛ اما عزیز من، در قلب تو ولایت است. تو باید خیلی توجه کنی که یک حیوان اینجوری است.

این، یک [مثال در ایجاد]. دوم: یک نفر می‌گفت ما خلاصه عمارتی داشتیم، آبِ حوض این عمارت یخ کرده بود. می‌گفت گنجشکها آمدند آب بخورند، دیدند نمی‌توانند. هر چه نوک زدند [نتوانستند] این زبان‌بسته‌ها هم تشنه بودند. گفت یک گنجشک خودش را انداخت روی این یخ. دلش را انداخت روی یخ، تا رفت این یخ کند، یکی دیگر آمد، یکی دیگر آمد. گفت: این گرمیِ دل این گنجشکها به این یخ اثر کرد، گفت: این نوک زد، آب زد بالا. توجه می‌کنید؟ پس این در قلبش چیست؟ این را خدا ایجاد می‌کند.

[مثال دیگر درباره ایجاد] آقای آپارتمان‌ساز، حالا این اسکلتها درآمده است. آن موقع خانه‌ها این‌جوری نبود. خانه‌ها مشتو داشت؛ یعنی خانه‌ای که می‌خواستند بسازند، در پایه‌اش علی‌حده سوراخ می‌گذاشتند؛ آن وقت یک تیر به این سوراخ چفت می‌کردند، تخته رویش می‌گذاشتند. ما خانه آقای قمی را خریده بودیم. خدا رحمتش کند، درجه‌اش عالی است، متعالی کند؛ آقای قمی بزرگ. خانه ایشان همین‌طور بود. در خانه ایشان یک مشتو بود، یکی از این شانه‌به‌سرها آمده بود، در اینجا خانه گذاشته بود. آنوقت مار آمد. می‌فهمید [که در این مشتو] بچه است. خودش را کشید که برود در این مشتو بچه‌هایش را بخورد. این حیوان یک دفعه یک جیغ کشید و وارد خانه‌اش شد. تا مار آمد دهانش را باز کند و بچه را بخورد، یکی از تیغ‌های خارخاسک که مملو از تیغ است را انداخت در دهان مار. تا مار خواست بخورد، آن را پرت کرد. چه کسی می‌گوید این را آنجا بگذار؟ چه کسی می‌گوید برو این تیغ را آنجا بگذار؟ این چیست؟ این در قلبش ایجاد می‌شود که بچه‌هایش را حفظ کند. این در قلبش ایجاد می‌شود که این‌ها تشنه نباشند؛ اما به تو ایجاد کرده، باید بروی ردّ کارت. آن دارد امر را اطاعت می‌کند. آیا تو در کسبت، امر را اطاعت کردی یا نکردی؟ باید کارهای کاسبها همه ایجادی باشد، نه فسادی، نه اهل دنیا، نه اهل این حرفها. عزیز من، کجاییم ما؟ تو هم باید کارهایت ایجادی باشد. (صلوات)

این تخمی که کسی می‌کارد، گندم می‌کارد یا جو می‌کارد، تمام این‌ها در وجود این یک چیزی ایجاد شده است. الان ماشاءالله این درخت، این یک زردآلو بوده، یک دانه بوده که کاشته، هزاران زردآلو می‌دهد، هزاران گوجه می‌دهد. تو که کاشته شدی به چه دردی می‌خوری؟ یک دوستی داشتم، گفت: برای ما بگذار، گذاشتم؛ وگرنه بدترش می‌کنم. چه خبر است؟ پس هر شیءی که در این دنیاست، خدا یک نیروی ایجادی در این دمیده است که این همه گوجه و این‌ها را این ایجاد می‌کند. این به امر است، آیا ما به امر هستیم، تو به امر هستی؟ چرا کارهایی که نباید بکنیم می‌کنیم؟ چرا کارهای خیالی می‌کنید؟ قربانت بروم، کار خیالی که امری نیست!

من الان رفتم کنار یک درخت گردو که اینجا کُنده‌اش مانده، ایستادم. گفتم: خدایا بیامرز آن کسی که این درخت را نشانده. حالا درخت خشک شده، افتاده، به من که چیزی نرسیده؛ اما حساب می‌کنم یک موقع کسی این درخت را نشانده، گردو داشته، مردم خورده‌اند، استفاده‌اش به مردم رسیده است. حالا من دارم در این درخت، ایجاد ثواب می‌کنم، ایجاد رحمت برای صاحب این درخت می‌کنم، این درست است. آیا ما اینطوری هستیم یا نه؟ ما ایجاد رحمت برای همدیگر داریم یا نه؟ قربانتان بروم، فدایتان بشوم، بیایید یک مقدار به خود بیایید. کجا می‌روید؟ اگر یک حرفی را درباره یکی بزنید، آن [حرف] درست نباشد، اولاً دروغ گفتی؛ هفتاد زنا پایت می‌نویسد، بعد تهمت زدی، فردای قیامت گوشت صورت نداری. توی مجلس امام حسین هم آمدی! [اگر] در مجلس امام حسین هستی، در فساد خودت هستی؛ اما کسی هم هست که چوپان است در بیابان است، می‌بینی که نه، یک ایجاد در قلب چوپان شده است؛ اما تو که چندین سال در مجلس ولایت هستی [در قلبت] نشده است. چرا؟ نخواستی! حواست یک جای دیگر است. یک چیز دیگری با خیال‌هایت درست می‌کنی. آن [خیالت] که درست نیست.

شانزده سال توی خانه حاج شیخ عباس بودم، اگر من یک استفاده یک قرانی از ایشان کردم، به دین یهود بمیرم. چنان رفتم و آمدم که نمی‌دانم اصلاً اتاقش چند تا و چطوری هست. طوری بودم که من آنجا امر ولایت را اطاعت کنم. به پسرش گفتم من یک قِران از ایشان استفاده نکردم. تمام [مردم] می‌گفتند همه خرج و مخارجش را این [حاج شیخ عباس] می‌دهد. امیدوارم که به باطن امام زمان، ما آن امر را از خیالهای خودمان بالاتر بدانیم که تو پیرو امر باشی، نه پیرو خیالهای خودت باشی. ما کجاییم؟ حالا چطور شده؟ خدا بیامرزد، یک نیک‌بین بود یک عالَمی را می‌دید. این وقتی که حاج شیخ عباس مُرد، می‌خواست او را ببیند. یک وقت دید یک کاغذ از آن قصری که دارد، از آن خانه‌ای که دارد، آمد. آنجا نوشته بود که هر چند از ملاقات تو من محرومم، من خسته راه از زمین می‌باشم، اندوه نخور زِ مؤمنین می‌باشم، من بساط حورالعین می‌باشم. آن وقت به او گفته بود که به این حاج حسین نجّار بگو من در دنیا نتوانستم تلافی کنم؛ اما در آخرت برایت [تلافی] می‌کنم. تو باید کاری که می‌کنی توی صندوق آخرت بگذاری، نه توی صندوق فکر و خیال خودت. بابا جان، توی صندوق [آخرت] بگذار. بی‌دین از دنیا بروم، یک وقت از مال شماها یا مال خودم، اگر یک چیزی به کسی بدهم، راهم را دور می‌کردم؛ یعنی باید از اینجا بیایم، از آنجا می‌انداختم، از آن طرف میدان می‌آمدم که مبادا او من را ببیند و خجالت بکشد. من هر وقت او را می‌دیدم، من خجالت می‌کشیدم. من آخر کسی نیستم که به کسی خدمت بکنم. حساب می‌کردم آن [شخص] یک آبرویی دارد. اگر من یک چیزی به یکی بدهم که قبول کند، اینقدر خوشم می‌آید که نگو. حالا این ایده انبیاء است. یک سال آقا امام حسن می‌خواست یک چیزی به یکی بدهد، از آن بالا به او داد که او [امام] را نبیند، آن وقت امام حسن گفت هر موقع که قدری احتیاج داشتی، اینجا بیا. ببین، این کارِ امامت است، کارِ انبیاء است. تو چه کار می‌کنی؟ یک کاری برای یکی می‌کنی، می‌خواهی تا آخر عمر به تو سلام کند. (صلوات)

به شما بگویم! آنچه را که شما به من می‌دهید و به یکی می‌دهم، به دینم که دین محمّد بن عبدالله است، به دین یهودی بمیرم [اگر دروغ بگویم]، می‌گویم: خدایا من ثواب نمی‌خواهم، ثوابش هم برای خودشان. اگر تو الان یک چیزی به من می‌دهی که بدهم به کسی، نصف شب بلند می‌شوم می‌گویم: خدایا، ثوابش برای خودش [باشد، می‌گویم خدایا اگر] حالا تو دلّالی یک چیزی می‌خواهی به ما بده، نمی‌خواهی هم نده. چه خبر است؟ عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، اینطور باید باشی. در باطن، ایجاد مردمی باید داشته باشی، ایجاد کلام مردمی داشته باشی، ایجاد آبروی مردمی باید داشته باشی، ایجاد برتری مردمی داشته باشی؛ نه ایجاد خودت. این چه کاری است که داری می‌کنی؟ حالا خدا می‌گوید چه؟ می‌گوید: اگر دادی خیلی خوشت آمد، نه! [برای تو چیزی نمی‌شود؛ چون] محض من نکردی!

اینکه یک چیزی می‌دهید من شما را احترام نمی‌کنم، این روایت را می‌دانم. می‌گوید اگر او را خیلی احترام کردی، خوشش آمد، آن وقت برای او چیزی ندارد. آن وقت فردا می‌گوید تو این کار را محض من نکردی، محض خوش آمدن خودت کردی. ما خیلی خداشناسی‌مان سقوط کرده است. از لای سنگ خبر دارد، ایجاد می‌کند برای تو، آیا برای تو ایجاد نمی‌کند؟ صبر کن. یک کاری می‌خواهی بکنی، عجله نکن، صبر کن. شما مگر خانه‌ات درست نشد؟ چند وقت صبر کردی؟ تعجیل کردی؟ نه. همین‌طور خود به خود، کار درست می‌شود؛ اما خودت را داخلش نکن، [نگو] چطوری است؟ این، این طوری است؟ آن گفته بده، آن نداده، ... این حرفهای بند تنبانی چیست که درست می‌کنید.

یک موقع یکی از این دوستان که حالا دیگر نمی‌آید، سفت گفت: شما می‌روید خانه او، یک وقت ایشان ما را حرم می‌برد، او شما را تحریک کرده است. گفتم: تو توهین به او نکردی، توهین به من کردی. من اینقدر بی‌عقل هستم که به حرف کسی بروم؟ من که به حرف کسی نمی‌روم. گفتم: تو توهین به من کردی، نه به او. مگر کسی باید تحریک خلق بشود؟ [باید] یا تحریک ولایت بشود یا تحریک خدا شود. تایید خلق اشتباه بود؛ تأیید دست ماورا بود، تأیید دست رسول خدا بود؛ آن باید تأیید کند. به کسی ما چه کار داریم؟ البته تشکر یک حرف دیگری است. ما از آقا تشکر می‌کنیم، بالاخره در رفقا ما را دعوت کرده، آورده، زحمت کشیده، باغش را در اختیار ما گذاشته، جلوتر توی فکر بوده. به تمام آیات قرآن، این [شخصی که ما را مهمان کرده] الان که برود تا سال دیگر که به فکر باشد این کار را بکند، ملائکه پایش ثواب می‌نویسند؛ اما اگر عزت بخواهد، می‌گوید همان عزتی که می‌خواهی داری. این توی فکر، دارد سازندگی می‌کند؛ یک سال ما را دعوت کند. این در آن سازندگی ولایت است؛ اما احترام نباشد. ما باید احترام کنیم؛ او نباید بخواهد. من پول نمی‌خواهم؛ اما اگر یکی تعارفی به ما بدهد، می‌گویم دست شما درد نکند. ما نباید زحمت شخصی را از بین ببریم. (صلوات)

پس شما توجه کنید ما خدا را به اصطلاح روی نظر بچه رعیتی خودمان آوردیم پایین. گفتیم: حساب کنیم مثل یک پدر، چطور یاد شما هست، خدا یاد شما هست. قربانتان بروم، خدای تبارک و تعالی اینطوری که نیست، یاد ما هست. از تمام این خلقت، یاد همه هست؛ اما عزیز من، حالا ببین، گنجشک را چه کرده که این کار را بکند؟ حالا زبان‌بسته نه اینکه فقط بخواهد خودش ببرد، یک چند تا گنجشک بود می‌خواست این آب بیرون بیاید، آن‌ها هم بیایند بخورند. حالا خدا اینطوری‌اش می‌کند که این کار را بکند آن‌ها هم بیایند بخورند. چه خبر است؟ مگر تو می‌توانی منع بکنی؟ تو قابل نیستی که به تو کاری ندارد، تو را ول کرده، اگر نه کاری به تو ندارد. تو خیال نکن که کاری به تو ندارد، به وقتش پدرت را درمی‌آورد. حالا به تو می‌گویم؛ (صلوات)

سلیمان عصمت دارد، پیغمبر است. مثل من که نیست؛ عصمت به او داده است. عصمت هم که به او داد، گفت این امانت است، حواست جمع باشد، آدمِ با عصمت با ولایت بد نمی‌شود. سلیمان! من به تو عصمت دادم، نوح! به تو دادم، ابراهیم! به تو دادم، عصمت جلوگیری کند که مبادا ردّ ولایت نروید، یک سدی باشد که طرف کسی دیگر نروید، بروید طرف ولایت. عصمتِ انبیاء یعنی این؟ (صلوات) حالا آقا یک روز سلام برای خودش قرار می‌دهد. طیور به من خبر نده، جن به من خبر نده، انس به من خبر نده، مردم به من خبر ندهید. اگر به من خبر بدهید، از این آگاهی‌ام کم گذاشته می‌شود، می‌خواهم از هیچ کجا خبر نداشته باشم، یک بیتوته‌ای با خدا کنم. حالا همه این‌ها را کنار زد و آمد تکیه داد به آن حدودی که بوده، میز بوده، مبل بوده یا صندلی بوده، بالاخره جایی بود که همه این‌ها را می‌دید. بالای قصرش بوده یا هر چه بوده، ما نمی‌دانیم چه بوده است؟ به ما نگفتند، اینکه که به ما گفتند آن را می‌گوییم. حالا دارد نگاه می‌کند. یک دفعه دید یک وزغ از پله‌ها جفت، جفت دارد می‌زند. آی، سلیمان چه خبر است؟ این چه کاری است که کردی؟ این را من می‌گویم، آیا این کار تو نتیجه برای مردم دارد، نتیجه برای حیوانات دارد، نتیجه برای این اشیاء دارد؟ این کار چیست که تو کردی؟ من روزی چند هزار ذکر خدا می‌گویم، آخر روز هم خودم را کنار جویی یا دریایی می‌اندازم یک گرسنه‌ای من را بخورد. من که نمی‌توانم مثل بعضی‌ها کارهایی بکنم، من جانم را فدای یک گرسنه می‌کنم. تو گرسنه‌ای را سیر کردی یا می‌خواهی مال بچه یتیمی را هم بخوری؟ هر کجا ملک به تو داده، رفتی گرفتی، خانه درست کردی؟ حالا ما از آن کمتر هستیم یا نیستیم؟ سلیمان خجل شد. دست از آن کارش برداشت. چه خبر است؟ تو هنوز چشمت توی دنیای نابودی است. تو هنوز چشمت توی تجملات است. تو هنوز می‌خواهی خانه‌ات را دکوری کنی، کجا به فکر مردم هستی؟ چه خبر است، کجایی؟ عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، بیدار شو. (صلوات)

حالا عزیز من، ببین، این عزیز مصر را، آیاتش را بهتر از من می‌دانید، من نتیجه‌گیری می‌کنم. حالا ببین، زلیخا چطور است؟ زلیخا با او [یوسف] یک شهوتی نبود؛ یک مبتلایی بود. ما یک وقت شهوت‌ران هستیم؛ نستجیر بالله دنبال کسی را می‌گیریم. زلیخا اینطور نبود، مبتلا به یوسف شد. حالا ببین چه می‌گویم. حالا درها را بسته، حالا مبتلاست، حالا با این روبرو شد. گفت: با من دوستی کن. گفت: نمی‌کنم. گفت: اگرنه به شوهرم می‌گویم این با من اینطوری کرده. بی‌حیاگری نکنم؛ چون که روایت داریم آیه یوسف را به زنان نگویید. حالا چه کار کرد؟ رفت [زندان]، گفت من زندان را بهتر می‌خواهم. اینجا بدسلیقگی کرد؛ هر چند انبیاء است. کسی که بی‌سلیقگی نمی‌کند، دوازده امام، چهارده معصوم است. تمام انبیاء یک وقت بی‌سلیقگی می‌کنند؛ چون که خلق هستند (صلوات) حالا افتاد در زندان، گفت: خدایا چه کردم؟ گفت وقتی با زلیخا روبرو شدی، گفتی من زندان را بهتر می‌خواهم، باید می‌گفت: خدایا، من را نجات بده. من وقتی با آن زن روبرو شدم، گفتم: زهرا جان، من را نجات بده، [نجات] داد. آن خانم، از زلیخا، زلیخاتر بود، یک چیز عجیبی بود. گفتم: زهرا جان، نجاتم بده، نجاتم داد. یوسف در آنجا به قدر من هم توجه ندارد که افتاد در زندان. حالا حرف من این است. حالا با آن کبکبه‌اش که دارد می‌آید، جبرئیل آمد و وحی رسید و گفت آن زنی که آن گوشه نشسته به نام گداست، زلیخا است؛ برو ببین همسرت می‌شود؟ برو دعا کن، من دعایت را مستجاب می‌کنم. رفت گفت: زلیخا چطوری؟ می‌خواهی جوان بشوی؟ گفت: آره. یک نظر کرد، زلیخا جوان شد. این ایجاد کرد، این جوان ایجاد شد. یوسف گفت: برویم، زلیخا گفت: نه! آن موقع که من آمدم به لقاء نرسیده بودم: پشت پا بر عالم امکان زدم، من دست بر دامن زهرا زدم.

عزیزان من، باید پشت پا به تمام امکان بزنید؛ یعنی چشمتان را از امام زمان برنگردانید، چشمتان را از زهرا برنگردانید. همه شما به غیر از کفّار به زهرا مَحرم هستید. نه من محرم شدم؛ مَحرمیِ من تایید است، شما هم همه محرم هستید؛ امّا تأییدی یک حرف دیگری است. حالا زلیخا می‌گوید برو، من به لقاء رسیدم، می‌خواهم با خدا بیتوته کنم، کاری به تو ندارم. چرا می‌خواهید با خانه خرابه‌تان بیتوته کنید؟ کجا چیز حالی‌تان شد؟ می‌آیید و می‌روید، باید حالی‌تان بشود! وقتی حالی‌تان شد، عمل کنید! وقتی حالی‌تان شد، بفهمید! کجایی عزیز من، قربانت بروم؟ مگر یوسف کم کسی است؟ اولاً که پیغمبر است، بعد سلطنت دارد، آن پیغمبرهای دیگر که سلطنت نداشتند، یک گوشه‌ای بودند و اطاعت می‌کردند؛ این سلطنت دارد. سلطنت، باز به غیر از نبوت است. این الان سلطنت دارد حاکم است، حاکم به تمام مصر بود. حالا [زلیخا] به او گفت برو. تو هم باید بگویی برو، تو می‌گویی بیا. آنقدر علاقه داری، خمس و سهم امامش را نمی‌دهی، آنقدر علاقه داری که این دست و آن دست می‌کنی. تو علاقه‌ای که اینطوری داری، به امر آن علاقه که داری اینطوری می‌کنی، [آن را] بالاتر از امر [می‌دانی]. من دارم باطن را به شما می‌گویم. چه کار داری می‌کنی، دست به دست می‌کنی؟ (صلوات)

عزیز من، شما باید مطلع به تمام خلقت [باشید]، تو باید مطلع به اعمال خودت باشی، تو به اعمال خودت مطلع باش، تو نمی‌خواهد به همه خلقت یا عالم مطلع باشی، مطلع بودن این است که تو مطلع به اعمال خودت باشی، خودت را نجات بده؛ امّا کسی هست که مطلع باشد. بشر مطلع می‌شود، آن کسی را مطلع می‌کند [که] آن مطلع بودنش را به مردم هدایا کند! نه بگوید من خودم مطلع هستم. تو را مطلع می‌کند؛ اما آن مطلع بودنت را به این جوانها هدایا کنی! کجا هدایا می‌کنی؟ گرسنه‌ای باید سیر کنی، نه اینکه یک ته نان به من بدهی، این که کاری نیست. الان [قیمت] نان چند است؟ [مثلاً] پنجاه تومان است، ما یک نصف نان را برمی‌داریم، دوتایی می‌خوریم، چقدر می‌شود؟ پنج، شش تومان می‌شود. [آیا] این است گرسنه سیر کردن؟ نه، والله، این نیست. یک شخصی بود دید یکی گریه می‌کند. پرسید چه شده؟ گفتند: گرسنه است. گفت: من نان دارم به او نمی‌دهم؛ اما هر چقدر بخواهد برایش گریه می‌کنم. اینکه دارد حضرت می‌فرماید گرسنه‌ای را سیر کنی، [یعنی] تا می‌توانید مردم را از ولایت سیر کنید که یک رزق ابدی به او بدهی. الان شما در آن مجلس دارید با ولایت آنها را سیر می‌کنید. خیلی مواظب باش یک وقت مبادا خودت را ببینی، اگر خودت را ببینی، همه حرف‌هایی که زدی شرک است. تو باید او را ببینی! ما باید امانت‌دار باشیم. بگویی اصلاً من چیزی نیستم که برتری داشته باشم؛ آن برتری حیات می‌شود؛ آن برتری می‌شود حیات؛ اما برتری که خودت را ببینی، به اینها داشته باشی، به نظر من شرک است، مشرکی است. هر کسی حرفی دارد بزند. من الان که پایین می‌آیم، با من مجادله کنید. این حرفها که الان دارد زده می‌شود حرف ماورایی است؛ از خدا گرفته‌ایم تا ولایت و تا اشیاء تا ایجاد، همه‌اش حرف ولایت است. خیلی باید قدردانی کنید. کجا این حرفها هست؟ یعنی کسی نیست که القاء و افشاء داشته باشد. همه یا القاء خانه‌های چطوری، کاخ چطوری، ماشین چطوری [دارند]. چه خبر است؟ من باز هم یک قدری ملاحظه می‌کنم، تو اگر مقصدت آن باشد، پس آن را می‌خواهی، به من چه کار داری؟ تو اگر او را بخواهی، پس به من چه کار داری؟ تو با همان هم محشور می‌شوی.

یک وقت یک نفر آمد به حضرت موسی گفت یک وام به ما بده، به خدا بگو ما مفتی هم نمی‌خواهیم، سر سال به تو [پس] می‌دهیم. آمد در راهش ایستاده بود. رفت. به خدا چه چیزی بگوید؟ خدا که به هر کسی می‌دهد، چیزی نمی‌خواهد؛ این می‌گوید به تو می‌دهیم. خب، خدا که احتیاج ندارد. این خجالت کشید [که به خدا بگوید]. [خدا] گفت: حرف آن زن را به ما بزن، [موسی گفت:] همین است دیگر، می‌گوید به ما بده؛ مثلاً صد تومان، سر سال به تو می‌دهیم. گفت: باشد. شوهرش تیغ‌کن بود، رفت یک جایی و یک نفر، دو سه تا گردو به او داد، [یک چیزی] دید، گردوها را داد آن را گرفت. همسایه‌اش یهودی بود، آن را داد و آن گوهر شب چراغ بود و بعد از یک نصف روز یا یک روز، پولها گیرش آمد. سر سال که شد، گفت: به خدا بگو این پولها که به ما دادی حاضر است؛ اما عقل شوهر مرا نگیر. خدا به بی‌زبانی‌اش گفت: موسی، هم کلاه سر تو گذاشت، هم کلاه سر من. من هر کسی را بخواهم بیچاره کنم، عقلش را می‌گیرم. توجه کن مبادا عقلت را بگیرد. مواظب باش عقلت را نگیرد! رفتم بگویم که عقلت را ندهی، دیدم آیا عقل دارد که نگیرد! گفت: آسوده خاطرم که در دامن تو ام، دامن نبینم که در دامنش بروم، دامن به غیر دامن تو بی‌محتوا بُوَد، دامان توست اتصال به ماورا بُوَد.

عزیز من، قربانت بروم، تو فهمیدی چندین سال اینجا بودی، کدام دفعه بی‌عدالتی من را دیدی که حالا می‌گویی بی عدالت باش؟ تو باید یک مصداق داشته باشی. کجا بی‌عدالتی من را دیدی که حالا توقع بی‌عدالتی داری؟ تو خودت ببین چه کار کردی؟ نمی‌خواهم حرف بزنم که توی این نوار بماند. به تمام آیات قرآن، دو شب خواب نکردم. سوختم! چرا؟ اگر از صد قسمت یک قسمت من را شناخته بود، این کارها را نمی‌کنی. نشناختند علی را. مبادا از آنها باشید که علی را نشناختند! همه کارهایت درست می‌شود. همه کارهایت درست می‌شود، نشناختند. من چیزی‌ام نمی‌شود؛ اما آن چیزی که هست، از آنها می‌بینم، از این نمی‌بینم، از آنها می‌بینم. چرا؟ امیرالمومنین را به قدر یک حَکَم قبول نداشتند. خورشید برگرداندن علی را فراموش کردند. فراموش کردند یک شمشیر زده افضل از عبادت ثقلین، فراموش کردند که یک نفس کشیده افضل از عبادت ثقلین. فراموش کردند پیغمبر گفت وصی من است. چرا فراموش می‌کنی؟ فراموش کردند. حالا چه کار کردند؟ علی را به قدر یک حَکَم قبول ندارند. اگر کسی درباره مؤمن واقعی اینطور باشد، از همانها است. کجا علی بی‌عدالتی کرد؟ حالا عقیل آمده می‌گوید برادر، امشب بیا خانه ما. حالا آمده، گفت: داداش، از کجا ما را مهمان کردی؟ گفت: روزی یک سیر کم گذاشتم. رفت و [وقتی] آمد یک سیر برایش کم گذاشت. گفت :چرا؟ گفت: می‌توانی زندگی کنی، من از بیت المال نمی‌توانم به تو بدهم. حالا چه کارش کرد؟ عقیل چشمش نمی‌دید، یک آهن آورد داغ کرد، نزدیکش کرد، یک مرتبه همچنین کرد. گفت: برادر، چیزی که به ما ندادی، می‌خواهی من را بسوزانی؟ علی که نمی‌سوزد! گفت: برادر، تو می‌خواهی من را بسوزانی؟ من اگر حق دیگری را به تو بدهم، سوختم. چرا نمی‌فهمی؟ علی که نمی‌سوزد! می‌گوید اگر حق دیگری را بدهم، سوختم. چه توقعی بعضی از شما از من دارید؟ (صلوات)

حالا [عقیل] چه کار کرد؟ رفت در خانه معاویه. معاویه دید این برادر امیرالمؤمنین است، او خیلی فلان بود؛ بنا کرد متوجه شدن، غذای خوب برای خانواده‌اش می‌داد و خیلی تحویل گرفت، یک دفعه یک گوشه‌ای برای امیرالمؤمنین آمد. این خوب که به عقیل داد خورد، گفت: حالا حرف نمی‌زند. مگر کسی چیزی به من بدهد بخورم، من حرف نمی‌زنم؟ یک قدری هم بالاترش می‌زنم، پیش دست پدرت می‌خواهی بده، می‌خواهی نده. مگر تو می‌خواهی من را بخری؟ برو یک الاغ بخر سوارش شوی، من که به تو سواری نمی‌دهم؟ چنان لگد می‌زنم که تو پرت شوی آن میان. (صلوات)

[معاویه] یک کنایه‌ای برای امیرالمؤمنین آمد، [عقیل] بلند شد، گفت: ای پسر هنده جگرخوار، تو آنقدر سابقه‌ات خراب است، مادرت جگر حمزه را جوید، مادرت فلان بود و بود. آنقدر گفت که حیف از شاش، به سر اندر پایش شاشید. فهمیدی؟ این حرف این است. گفت: من مال خودم را می‌خورم، تو غاصبی. آن روز که من گفتم، گفتم: اینها مال خودشان را می‌خورند. آن مرتیکه غاصب است چرا نمی‌فهمید؟ مال خودش را می‌خورد، [عقیل] گفت من مال خودم را می‌خورم، تو غاصبی؛ امّا بخورید؛ حق را فراموش نکنید. توجه می‌کنید؟ (صلوات)

آن خوبی که در این بشر ایجاد می‌کند، باید یا خدا یا ولایت ایجاد کند؛ آنوقت سنخه اینها می‌شوی. دعا کنید که آنها در وجود ما، در کالبد ما ایجاد کنند. آقاجان، قربانتان بروم، [ایجاد] هم می‌کنند. اما ببین ایجادی که در قلب مبارک شما می‌کنند، آن ایجاد، ایجاد به خلقت است، ایجاد به قرآن است، ایجاد به ولایت است، باید آن ایجاد عدالت‌فرسا باشد. می‌کنند، چرا نمی‌کنند؟ تو اگر دو تا بچه داری، باید یکی را چاقو در جیبش بگذاری، یکی را چاقو از جیبش در بیاوری. آن که در جیبش است به مردم می‌زند، آن دیگری خیار شته‌دار می‌خورد، خجالت می‌کشد بگوید. خدا هم همین طور است. قربانت بروم، تو خیال نکن نمی‌خواهد به تو بدهد. مگر خدا ندار است که به تو ندهد؟ حالا مصداق دارد؟ آره. پیغمبر پیراهنش را درآورد به یکی داد. فوراً وحی آمد چرا این کار را کردی؟ مگر من نمی‌توانم بدهم، چرا پیراهنت را درآوردی به این دادی؟ اینجا مقدّسی بود. متوجه هستی دارم چه می‌گویم؟ این مقدّسی بود. یک آخوندی بود من یک دفعه گفتم، گفت: اینها سه روز، سه روز نانشان را می‌دادند به مردم، چطور این را خدا [درباره پیراهن] گفت؟ گفتم: به خدا بگو. این سنّت می‌شد! شما که الان پیراهنت را می‌دادی، خانمت می‌گفت چرا لُختی، چرا این کار را کردی؟ خدا نمی‌خواست این سنّت بشود. خدا می‌گوید هم بخوران، هم بخور. تو که نمی‌توانی سه روز، سه روز گرسنگی ببری، وظیفه‌ات که نیست! اما می‌گوید: هم بخوران، هم بخور؛ یعنی تو الان در هر ابعادی که هستی به فکر فقرا هم باش؛ حالا حتی‌الامکان. آره جانم! یکی باید پنج تومان بدهد، یکی باید صد تومان بدهد. تو پنج تومان که دادی، جزء صد تومانی نیستی، به قدر پنج تومان حفظت می‌کند؛ اما [شاید] کار شما یک طوری است باید هزار تومان بدهی تا حفظ بشوی؛ نه که پنج تومان بدهی بگویی دادم. متوجه شدی چه می‌گویم یا نه؟ (صلوات)

والله، بالله، اگر ولایت در قلب شما یک قدری تجلی کند، تمام این عالم را می‌بینی، با یقین می‌بینی. من والله، دارم می‌بینم؛ اما با یقین می‌بینم. فهمیدی؟ یعنی دارم می‌بینم همه عالم که سر پا شد، دُرست است. چیزی کسری ندارد؛ کسری‌اش ولایت است، کسری‌اش نشناختن ولایت است. من اینطور همه عالم را دارم می‌بینم؛ یعنی الان اگر بهشت پیش من مجسم بشود، تشکر نمی‌کنم؛ مگر این اتصال به ولایت باشد؛ وگرنه گیری به آن نمی‌دهم. می‌گویم برو ردّ کارَت. چند وقت ما اینجا توی یک خانه بودیم، نزدیک بود خفه شویم، عمرمان دارد می‌گذرد، برو ردّ کارَت. خواستن شما را هر کدام از شما، ولایتتان یک قدری کاملتر باشد بیشتر شما را می‌خواهم. چرا شماها را می‌بوسم؟ بعضی‌ها را می‌خواهم ببوسم، خجالت می‌کشم. من اعمال شما را می‌بوسم، نه خودتان را. به حضرت عباس نه [اینکه] شما را ببوسم، کفشتان را هم می‌بوسم.

من یک پاره وقتها که صحبت می‌کنم نصف شب به امام زمان می‌گویم، تو یک چیزهایی داری که من ندارم. کاش من هم داشتم؛ یکی، کفش مادرت زهرا! اگر همه دنیا را به من بدهند کفش را بگذارند آنطرف، والله، همه دنیا را می‌دهم، کفش زهرا را می‌گیرم، یکی [به امام زمان می‌گویم] پیراهن امام حسین پیش توست، تو هر دفعه نگاه به اینها می‌کنی، اشک می‌ریزی؛ اما تو می‌روی ویدئو می‌زنی، بی غیرت!؟ آنوقت تو امام زمان را دوست داری؟ او چه کار می‌کند. تو باید سنخه او باشی. یک روز بنده‌زاده آمد، رفته بود کربلا، حرف اینها را می‌زد. همراه کاروان بود، گفت: بیچاره هستند. گفتم: ویدئوها و ماهواره‌ها را روی خانه‌هایشان دیدی؟ نتیجه ماهواره، گرسنگی است، تشنگی است، بی امنی است؛ امّا [نتیجه] قرآن خواندن، به قرآن عمل کردن، ولایت خانه‌ات آمدن است، زهرا خانه‌ات آمدن است، تجلی ولایت در خانه بشود است. این را می‌خواهی یا آن را می‌خواهی؟ تو خیال نکن می‌روی قبر امام حسین را می‌بوسی، والله، خود امام حسین می‌آید خانه‌ات. به دینم، خود امام زمان می‌آید خانه‌ات، دنبالت می‌گردد. یک دفعه پیدایت می‌کند. این هم کفر است! چه کار داری می‌کنی؟ حضرت معصومه فرمود: فلانی، اینها زیارت می‌کنند قبر ما را، اطاعت نمی‌کنند امر ما را. اطاعت، ولایت است. ما چه کار می‌کنیم؟ چند وقت پیش رفتم حرم برگشتم، به خانواده گفتم: حضرت معصومه مَرد شده! این بیچاره سر و ساده است. گفت: هان؟ گفتم: دیدم چند تا از این مینی‌بوس‌ها آمدند، از این دخترهای یک مهره، می‌پریدند پایین! فهمیدی؟ چادر سر می‌کردند، حضرت معصومه مرد شده، [آیا] همه اینها مرد نیستند؟ (صلوات)

حالا نمی‌خواهد ناراحت بشوید. خیلی با حیا نباش؛ یک وقت یک باحیایی‌هایی است، بی حیایی است. این دعای «اللهم عرفنی نفسک» آخرش می‌گوید «و زوّجنا من الحور العین، برحمتک یا ارحم الراحمین» این حوریه‌ها را آنجا برایت گذاشته؛ امّا اینطوری نگاه نکنی! تو می‌گویی من نگاه نمی‌کنم، یک خرده چشمت آن طرف است، این یک خرده را هم جلویش بگیر.

بعد از این قضایا که تمام شد و این چهار نفر امتحان خودشان را دادند؛ این همه که من از دست عباس و بنی عباس ناراحت هستم [به خاطر این است که] حضرت زهرا را کمک نکردند. پیغمبر فرمود: یا علی، اگر چهل نفر با تو بودند، حقّت را بگیر؛ اینها نیامدند. همین‌ها هم نیامدند؛ از آن اول هم با اینها خوب نبودم. می‌گفتم چرا نیامدی؟ دیگر، اینجا را که می‌خواستی بیایی. حالا گفت علی جان، به این سلمان، اباذر، میثم، مقداد بگو بیایند. آمدند. حضرت بشارت به آنها داد. گفت: چون که علی را کمک کردید، بگذار این را هم من به شما بگویم: کمکِ علی کردن، حوریه ایجاد کردن برای شما است، لذت ایجاد کردن برای شما است. چهار تا از زنهای بهشتی آمدند. گفت: اسمت چیست؟ گفت: سلمانیه، من حوریه سلمان هستم، انتظار می‌کشم سلمان بیاید. [به دیگری گفت] تو اسمت چیست؟ [گفت:] مقدادیه، من حوریه مقداد هستم. [به دیگری گفت] تو [اسمت چیست؟ گفت:] اباذریه، من حوریه اباذر هستم. عزیز من، برای شما آنجا گذاشتند. اینها هم اگر شوخی دارد، باطنش هم درست است؛ امّا حسین خواستن، باز به غیر از حوریه خواستن و بهشت خواستن است. وقتی گفت برو. [گفتم:] نه، پشت بر عالم امکان زدم، دست بر دامن زهرا زدم. برو! چرا؟ اگر همین جا که با اجازه اینها هستی، بهشت رفتنت هم باید با اجازه اینها باشد. آنوقت اجازه آن، امر آنهاست. آنوقت آن، به آدم می‌چسبد؛ وگرنه تو به آن می‌چسبی، یک لگد هم به تو می‌زند. (صلوات)

به زهرا که به تمام خلقت می‌ارزد، من خودم همین‌طور هستم؛ اصلاً اعتنا نکردم. چنان جلوه امام، جلوه زهرا آدم را می‌گیرد؛ اصلاً تمام عالم انگار یک چیز گندیده می‌شود، یک چیز باطل می‌شود پیش آن مؤمن واقعی؛ تا حتی بهشتش. چرا؟ می‌بینم بهشت به واسطه این خلق شده، عقل می‌گوید این را بخواه. همه چیز را به تو می‌دهد، چیز دیگری هم به تو می‌دهد. اصلاً چیزی دیگر، قابل تو را ندارد. همین ساخت که می‌بینی که دنیا یک کادو است، بهشت هم برای یک مؤمن کادو است؛ امّا برای یک خانه خرابه، به مردم تهمت می‌زنی و حرف از خودت می‌بافی! بلند شو دست و پایت را جمع کن و یک فکری برای مسلمانی‌ات بکن. (صلوات)

این حرفها یقین می‌خواهد، آن یقین باید به تو القاء بشود، آن القاء جزء گوشت بدنت بشود؛ آن درست است. ما هنوز اینطوری نیستیم. من شاید نباشم. یک بزغاله، گازوئیل خورده بود، آن را کشتند، [گوشت آن] بوی گازوئیل می‌داد، تو را اگر بکشند بوی ولایت باید بدهی. این درست است. مگر اصحاب امام حسین نبودند؟ آنقدر اینها بوی ولایت می‌دادند، امام زمان می‌گوید: «السلام علیک یا مطیع لله و لرسوله، العبد الصالح» پدر و مادرم به قربانت. پدر و مادرش به قربان آن غلام سیاه؟ برو عقلت را آب بکش. پدر و مادرش به قربان آن هدفی که اینها دنبالش رفتند؛ یعنی دفاعی که از امام حسین کردند. خب، تو هم همین‌طور باش. یکی از خواهش‌هایم از امام حسین این بود، دفاع از ولایت کنم. حسین جان، گفتم: هیچ چیزی هم نمی‌خواهم، فقط می‌خواهم مادرت به من یک لبخند بزند. آن لبخندی که به من می‌زند، از همه چیز بالاتر است؛ از بهشت و فردوس بالاتر است، من لبخند مادرت را می‌خواهم، جزء آنها نباشم که نیامدند، جزء آنهایی باشم که آمده باشم.

تو وقتی که یک قدری آمادگی پیدا کنی ایجاد می‌شود. یک شخصی خدمت پیغمبر آمد، گفت: یا محمد، من عربی هستم دور هستم، حالا آمدم، دستم به تو رسیده، یک چیزی بگو من رستگار شوم. انشاءالله، آدم آن رستگاری را تا آخر برساند. شما این آیه را روزی چند دفعه می‌خوانید؟ «فمن یعمل مثقال ذره خیراً یره، و من یعمل مثقال ذره شراً یره» ای مرد، بدان یک ذره کار خیر کنی خدا خیر به تو می‌دهد، حالا اگر کار شر هم بکنی، خدا عقابت می‌کند. گفت: یا محمد! برایم بس است. رفت از مسجد بیرون، پیغمبر فرمود: دل این مرد مملو از ایمان شد؛ یعنی این حرف در دلش ایجاد شد، تکمیل شد. تو چندین سال آمدی اینجا، چه چیزی در تو ایجاد شده؟ تو چندین سال آمدی اینجا، من حرف زدم، چه چیزی در تو ایجاد شده؟ آن‌وقت من باید دو شبانه روز نخوابم. چه چیزی در تو ایجاد شده؟ یا [اینکه] اصبغ آمده می‌گوید: ناله‌های جهنم را می‌شنوم، نغمه‌های بهشت را می‌شنوم. می‌گوید: می‌شنوم. تو اتصال به آنجا هستی، اتصال هستی، این جنبه مغناطیسی این است، اتصال است به آنجا. تو هم باید اتصال به آنجا باشی، نه اتصال به هوا و هوست، نه اتصال به این حرفها که می‌بافی، نه اتصال به این چیزها، این که فایده ندارد، تو نابود هستی. در ولایت باید بود باشی. این حرفها چیست؟ جهنم به تو کاری ندارد؛ اما تو به کسی کاری نداشته باش. به تمام آیات قرآن، [انگار که] آن دیوار جهنم بود؛ اصلاً حر آن به من اثری نداشت. اصلاً آتش جهنم غلط می‌کند دوست علی را بسوزاند؛ اما تو دوست چه چیزی هستی؟ تو چند جور دوست گرفتی؟ کاش یک جور دوست می‌گرفتی، خب، تو هم از همان‌هایی. تو به آن مربوط نیستی.

من می‌فهمم. یک پاره‌وقتها مثل روباه می‌مانم. روباه یک چیزهایی را حس می‌کند. یک وقت یک چیزهایی را حس می‌کنم، یک جاهایی را می‌دانم که باید نروم؛ اما ما رفتیم یک جا، برادر زن ما دختر یکی را گرفته بود؛ مثلاً خانه داداشش بود. داداشش هم آدم خوبی نبود. شما که نمی‌شناسید. دیدیم که برادر زن ما دعوت کرده، من نباید بروم. به حساب خودمان، ده دقیقه که به ظهر بود گفتم: آی دلم، دلم، دلم؛ یعنی درد دل داریم، در بین آن هم می‌گفتیم: «استغفر الله ربی و أتوب الیه» آمدیم خانه، گفت: چه شده؟ گفتم: دلم درد می‌کند. مادرم ناتو بود! به ارواح پدرم یک ناتویی بود که نگو. این فهمید که ما بازی درآوردیم؛ آمد بالای سرم، گفت: شیرم را حرامت می‌کنم اگر آنجا نروی، بلند شو. هیچ چیز! درد دل ما خوب شد، درد دل مصنوعی خوب شد! بلند شدیم، رفتیم آنجا. زمان آقای بروجردی بود. اوایل، این تلویزیون خیلی بزرگ بود، گذاشته بود و می‌خواند مریم جون. نشستیم، می‌فهمیدیم که گیر مریم جون می‌افتیم، بی‌خود نبود که می‌خواستم نروم، می‌دانستم که گیر آن می‌افتم. به آن میزبان مجلس گفتم که آقا، این را خاموش کن! این بنده خدا رفت خاموش کند، یکی گفت به قدر سهم من روشن کن. ما بلند شدیم گفتیم: ما سهم سازِ خودمان را به تو بخشیدیم، بزن به سهم خودت. تا آمدیم در درگاه [مجلس]، آن پدر زنِ برادر زنِمان، خدا او را بیامرزد، ما را گرفت و آورد آنجا و گفت: خاموش کن. وقتی خاموش کرد، آن عموی زنش خیلی به او بَرخورد. گفت: اولاً به تو بگویم: من سر شیخ‌های ضد برنج، کلانتری و شهربانی هم رفتم. گفتم: آقا، شیخ ضد برنج کیست؟ گفت: آنهایی که حرف می‌زنند؛ ولی به آن عمل نمی‌کنند. اینها ضد برنج هستند. گفتم که پدر جان، آیا امام حسین ضد برنج بود یا نه؟ چقدر گفت: «هل من ناصر» کسی سراغش نرفت؟ آن روز آن حسین بوده، امروز هم این حسین! کسی که به حرف این حسین نرود، به حرف آن حسین هم نرفته است. خیلی ناجور شد و خاموش کردند و دیگر با این [حال] که آدم نمی‌تواند چیز بخورد.

حالا این آقا مُرد. ما یک شب خواب دیدیم که داریم در محشر می‌گردیم. آخر، آنجا می‌گردی، آنجا که از این خانمها نیست که نگردی. من بیشتر که جایی نمی‌روم، از خانم می‌ترسم. نگاه به خانم، [عقابش] جهنم است. هوای چشمتان را داشته باشید، نگاه به خانم، [عقابش] جهنم است. می‌خواهی جهنم بروی؟ نگاه کن، نمی‌خواهی بروی، [نگاه] نکن. من دیدم که همین طور که دارم سیر می‌کنم، مثلاً جهنم آنجا بود، دیدم که یک دفعه از توی این آتش افتاد بیرون، به من می‌گفت: حسین آقا، گفت: حسین آقا، به پسرم بگو یک فکری برای ما بکند. ما که طرفدار انقلاب سفید بودیم، همه ما اهل جهنم هستیم. آخر، شاه یک انقلاب سفید گرفته بود، این رفته بود طرف آن. حالا این آقا چه کاره بود؟ این آقا عرق می‌ریخت. این که می‌گفت به خاطر شیخ‌های ضد برنج [کلانتری و شهربانی هم رفتم]؛ یک عسگری بود که او را گرفتند و رفت آنجا جواب داد؛ گفت اگر به کسی عرق فروختم، برایم جرم کنید. این غذای من است، من ریختم خودم بخورم. دادگاه هم بیرونش کرد. اما منظورم این است که اهل جهنم است، من دیدم. پس به تو کاری ندارد. تو اگر ولایت باشد، آتش غلط می‌کند به تو کار داشته باشد. بیا و اهل ولایت باش، اهل دنیا نباش.

یکی، یک چیزی می‌گوید، یا حرفی می‌زند، حرفها را ببین، چه کار می‌کنی؟ قربانت بروم، عزیز من، فدایت بشوم. چقدر من این حرفها را زدم، به یکی از آنها عمل نمی‌کنی؟ امام سجاد می‌فرماید: صبح کردم سه تا طلبکار داشتم: زن و بچه از من روزی‌اش را می‌خواهد، یعنی نفقه می‌خواهد؛ یکی هم یقین کردم رزق مرا کسی نمی‌خورد، این که خدا حواله کرده، کسی نمی‌خورد. مگر کسی می‌تواند جلویش را بگیرد. کی گفت بده، کی گفت نده؟ این حرفها چیست که می‌زنید؟ یکی هم اینکه خدا از من عبادتش را می‌خواهد. من سه تا طلبکار دارم با این سه تا طلبکار محشورم. تو با چند نفر محشوری؟ (صلوات)

مؤمن یک چشمی دارد که این دنیا را همه‌اش را می‌بیند؛ فسادش را می‌بیند، خوب‌هایش را می‌بیند، همه‌اش را می‌بیند؛ مثل حضرت زهراست که فردای قیامت، امام صادق قسم می‌خورد: اگر نمی‌گفت زبانم قطع شود، می‌گفت: مادرم زهرا، مثل مرغی که دانه خوب و بد را تمیز بدهد، دوستانش را از صحنه محشر جمع می‌کند. تو هم باید عزیز من، یک چشمی داشته باشی، خوبهای دنیا را جمع کنی. چرا می‌روی بدهایش را جمع می‌کنی؟ تو پیرو حضرت زهرایی؟

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه