ارکان

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا ابا عبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

ارکان
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1382-12-28


عزرائیل جا را نشان کسی می‌دهد که جایش را نفروخته باشد

رفقای عزیز، ما وقتی نوار می‌گذاریم یک حرفهایی هست که می‌خواهیم عمومیت پیدا کند. حرف‌هایی که خودتان می‌زنید خب بالاخره هست؛ اما نوار یک جنبه عمومیت دارد. ما می‌خواهیم یک وقت یک حرفی هست که مثل «هل من ناصر هست»، دلمان می‌خواهد همه توجه کنند و بفهمند؛ وگرنه من حال نوار گذاشتن ندارم؛ اما خب خدا حال می‌دهد. یک چیزهایی هست که ما می‌خواهیم بگوییم نه که ما بخواهیم بگوییم؛ اما بالاخره التماس می‌کنیم می‌گوییم خدایا، روزی من را که داده‌ای، یک رزقی حواله کن تا ما به اینها بدهیم. روزی‌شان که الحمدلله خوب است، خدا ان‌شاءالله روزی شما را زیاد کند. رزقتان را هم زیاد کند ان‌شاءالله.

اما صحبت سر این است که ما باید قدری توجه کنیم در این عالم، عالم پیش کش شما، در این دنیا، توجه کنیم چه چیزی ما را نجات می‌دهد؛ یعنی اینکه می‌گوید دنیا به منزله آتش کف دست است، یا اینکه باد بیاید یا بیابانی که خار است که این‌ها که نیست. اینها یک هشدارهایی هست به بشر داده می‌شود که عزیز من، توجه کن شما الان آمده‌ای این دنیا اینطوری که نبوده است. دنیا وقتی که آدم ابوالبشر در این عالم آمد، خیلی خوب بوده است. منافق نبوده است، خوارج نبوده است، بنی امیه نبوده است، بنی مروان نبوده، کسی که پیرو شیطان است نبوده، یک زمینی پاک خدای تبارک و تعالی عنایت کرد. اینجا همیشه آب بوده، آن هم که من یک اشاره‌ای کردم حرفی که می‌خواهم بزنم نمی‌خواهم تکراری باشد شما خسته شوید. یکی از شرایطی که شماها نمی‌توانید یک حرفی را درست کنید، این هست که هر دفعه آمدید الحمدلله خدا یک عنایتی کرده است یک حرف جدیدی بوده است. نمی‌توانید بگویید این یک حرفی زده است. این حرفها که زده می‌شود کتابی است. این آقا از روی کتابش حرفی زده است خب همین است، این توی کتاب هست این حرف؛ اما توی کتاب آفرینش اینقدر حرف هست که اگر تمام برگهای درختان زبان شوند، باز از آفرینش حرف است. آن‌وقت وقتی که شخصی اتصال به آفرینش باشد این حرف که تمامی ندارد که بگویی این زده شده است؛ اما حرف‌های کتابی، این آقا حرفش توی این کتاب هست، مال این است خودش تمام می‌شود و حرفش هم دیگر این سازندگی که باید داشته باشد ندارد. چیزی که در این عالم سازندگی دارد فقط قرآن مجید است؛ چون که نه کتابش را می‌میرد و نه آنکه نازل کرده است را می‌میرد. من مورد حرف قرار نگیرم، اگر مورد حرف بودم، وقتی آمدم پایین بگویید.

حالا حرف من این است که شما که آمدید توی این دنیا خدای تبارک و تعالی بهشت برای شما آفریده است، جنات آفریده است، آنچه که خورشید فکرش را بکنی، یک چیزی بالاتر برای شما آفریده است. مثل همین که وقتی عزرائیل می‌خواهد روحت را بگیرد، اول آب کوثر به تو می‌دهد، بعد جایت را به تو نشان می‌دهد؛ اما جایت را نفروخته باشی. جا را نشان کسی می‌دهد که جایش را نفروخته باشد. تو بهشتت را نفروخته باشی، جناتت را نفروخته باشی. فردوست را نفروخته باشی. مشابه برای امیرالمؤمنین درست نکرده باشی، خانم‌ها برای زهرای عزیز مشابه درست نکنید. عزیزان من، جوانان عزیز، فدایتان بشوم، قربانتان بروم، مشابه درست نکنید که فلانی اینجوری شد. تو وظیفه‌ات چیست؟ حالا جایت را هم نشان می‌دهد آنوقت می‌گوید اجازه می‌دهی؟ دلت می‌خواهد آنجا بیایی. خب می‌بینی؛ اما من گفتم نه، من گفتم من اینجا را بهتر می‌خواهم که حاجت برادر مؤمن را برآورده کنم. کاری که از دستم می‌آید، حالا این هم خدا ان‌شاءالله آدمهای خیر را به خودش اتصال کند، اتصال کند به علی، اتصال کند به جواد الائمه. اما والله راست می‌گویم به دینم راست می‌گویم گفتم من اگر صدمه هم بخورم بخورم؛ اما یک جوری باشد من آنجا راحت‌تر هستم؛ اما اینجا با صدمه‌ها راحت‌تر هستم که حاجت برادر مؤمن را برآورده کنم.

بالاخره هر کس با خدا راز و نیازی دارد که دلم می‌خواهد شب عید الان رفقا کمک کردند، لباس شد، کفش شد، پول شد، زندگی شد، خدا می‌داند من چقدر خوشحال شدم، اگرنه من که چیزی نمی‌خواهم. یک پاره وقتها به خدا می‌گویم که خدایا من که برای خودم نمی‌خواهم، خب بده به من که به این‌ها بدهم، به من هم می‌دهد. من والله، نمی‌خواستم این حرفها را بزنم. دیگر پیش آمد. این‌ها را که من درست نکردم. من که خودم حالی‌ام نیست، اینجا می‌نشینم می‌آید. پس شما قدردانی کنید که گفتم مؤمن همه‌اش خیر به دستش جاری می‌شود. گفتم یک وقت می‌بینی پول شر هست، یک وقت می‌بینی پول خیر است. پولی که به غیر امر خرج کنی شر است. پولی که به امر خرج کنی، بهشت است، فردوس است، جنات است، دل حضرت زهرا را خوش می‌کنی، دل امیرالمؤمنین را خوش می‌کنی. بیایید اگر اینطوری شدید، شکرانه کنید. من نگاه می‌کنم به بعضی از شماها الحمدلله خیر به دستتان جاری می‌شود، کوچک و بزرگتان. ما اصلاً کوچک نداریم. یک وقت می‌بینی همین جوان‌ها از نظر سن کوچک هستند؛ اما رشدشان از من هشتاد ساله بیشتر است. ما اگر می‌گوییم اینها را در ظاهر می‌گوییم. الحمدلله همه شما رشد کردید، همه شما در مسیر ولایت هستید و حالا من گله‌ای که از شما دارم این است که شکرتان کم است. باید شکر کنید. لقمان حکیم شکر کرد. گفت: من علم حکمت به او دادم. شما اگر بخواهید علم حکمتی که به شما داده است، کامل شود خدا را شکر کنید.

رحمة للعالمین بودن پیامبر برای این است که پیامبر، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را معرفی کرد

حالا ما گفتیم که ما چهار رکن داریم پنج رکن داریم. اما درباره امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) چه می‌گوید ارکان خدا شکست. پس ائمه طاهرین ارکان هستند. حالا ما آمدیم گفتیم ما چهار ارکان داریم: ما اول خدای تبارک و تعالی را باید حتی‌الامکان بشناسیم. حتی‌الامکان بدانیم که صادرات خدا علی هست، صادرات خدا قرآن هست. ما باید یک قدری به اینها توجه کنیم. ما در محضر خدا باشیم؛ یعنی شما الان می‌روی محضر آن ملک به اسم تو می‌شود، این می‌شود به اسم تو، باید در محضر باشی. حالا که در محضر بودی، خدای تبارک و تعالی در آن محضر امریه صادر می‌کند؛ یعنی از وجود مبارک خدا، این دوازده امام و چهارده معصوم صادر شده‌اند؛ یعنی نور خدا هستند. پس حالا وقتی که توجه بفرمایید خدای تبارک و تعالی نه اینکه قرآن کلامش هست، خدا کلام خیلی دارد. خدا امرش هم کلامش هست. حالا امر کرده است «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما» حالا به کل عالم تا حتی ملائکه می‌گوید تسلیم نبی شوید. درست است؟ آیا آقا جان من، چرا عقل نداری؟ به تو هم گفت تسلیم خلق هم بشو؟ اگر یک خلق گفت من نبی هستم، عمر و ابابکر گفتند، باید تسلیم شوی؟ چرا توجه نداری؟

این همه که من دارم به شما داد می‌زنم، تندی می‌کنم، کندی می‌کنم، می‌بینم توجه ما کم است. توجه شما باید خیلی زیاد باشد. اینکه دارم می‌گویم از زمان رسول الله را ببین، آقا جان، اگر اسمت را نمی‌آورم، توجه کن ببین من چه می‌گویم، باید یا بدانی یا ببینی آخر ندیدن و نفهمیدن که نیست، تو باید توجه کنی، قربانت بروم. توجه کنی به این حرفها. خدا می‌گوید این نبی من است، تسلیم این بشو، چرا تسلیم عمر و ابابکر شدی؟ چرا تسلیم خلق می‌شوی؟ نبی که در دنیا آمد، کارش چه بود؟ خدا می‌گوید تسلیم نبی بشو. اگر خدا می‌گوید تسلیم نبی بشو نبی، الان تند می‌شود، نبی مقصد خدا نبوده است. خدا یک هدف دارد، یک مقصد. هدف خدا این بود که نبی باشد. از بین صد و بیست و چهار هزار پیامبر، چرا پیامبر ما را گفت اشرف مخلوقات است؟ اشرفیت او والله بالله تمام گلوله‌های خونم این است که مال این است که ولایتش کامل بود. اصلاً اشرفیت پیامبر مال این بود. چرا انبیاء دیگر اشرف نیستند؟ چرا نمی‌گوید ابراهیم اشرف است؟ پس باید توجه کنی خیلی پیامبر مقام دارد. رفقا، هرکس دارد نوار مرا گوش می‌دهد من دارم سر نبی حرف می‌زنم نه سر ولی، پیامبر اکرم ولی هست. با امیرالمؤمنین یک بدن هستند که دوتا شده‌اند. او به جای خودش، آن سر جای خودش است. ببین من چه دارم می‌گویم. پیامبر را خدا ابلاغ کرد در این دنیا نبی باشد اما نبی کارساز نیست. چرا؟ چون ولی کارساز است. خیلی پیامبر عظمت دارد. می‌گوید «رحمة للعالمین» این «رحمة للعالمین» این است که پیامبر، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را معرفی کرد. چرا؟ ولایت نجات دهنده کل خلقت است نه نبوت. چرا؟ من به این دلیل می‌گویم رفقایی که قرآن و حدیث و روایت را مهندسی و دکتری هستید، من با شما الان سروکار دارم، با عوام که من سروکار ندارم. شما باید توجه کنید. ببین، می‌گوید نبی بودن خاتم شد، آیا می‌گوید ولایت خاتم شد؟ ولایت که خاتم نمی‌شود، نبوت خاتم شد. چرا می‌گوید نبوت خاتم شد؟ می‌گوید اگر پیامبر را قبول داری حیات تمام کل خلقت ولایت است. توجه کنید به این حرفها؟ دوباره تکرار می‌کنم که یک فضولی نیاید که بگوید ایشان پیامبر را کوچک‌تر کرده یا علی را بزرگ کرده است. نه، من سر نبی بودن دارم حرف می‌زنم. آن یک بدن است. دوباره تکرار می‌کنم برای بعضی‌ها که فضولی می‌کنند، اگر بخواهند بفهمند که خوب است. نه اینکه شما حضار مجلس، کسی که نوارم را گوش می‌دهد. من با آنها طرف هستم. من حرف نبی بودن می‌زنم. این که در می‌گوید رحمت کل خلقت است، رحمت پیامبر، ولایت است، امر پیامبر است که پیامبر امر کرد که بعد از من علی است؛ یعنی ای خلقت، نه این دنیایی که مثل استخوان خوک است، خدا با خلقت طرف است، خدا دارد حرف تمام خلقت را می‌زند، این دنیا که چیزی نیست. اصلاً این دنیا که ارزشی ندارد. این دنیا مثل استخوان خوک در دهان سگ خوره دار است. خدا که دارد حرف می‌زند، پیامبر که ولایت هست دارد حرف می‌زند به کل خلقت می‌گوید. صدها ملیاردها خلقت خدا دارد، ما مثل جوجه‌هایی هستیم که سر از تخم درآوردیم و جیک زدیم. هنوز چه چیزی فهمیدیم. من مادرم مرد، یک مرتبه دیدیم، این یک جیک زده است، یک ذره نوکش بیرون آمده بود. ما یک ذره نوکمان راجع به ولایت بیرون آمده است. والله، بالله، تالله، کجا ما می‌فهمیم؟ مگر ولایت خاتمیت دارد؟ زندگی تمام خلقت، به واسطه ولایت است؛ چرا مشاور درست می‌کنی نادان بی‌عقل؟ ادعا می‌کنی من سواد دارم، بگذار در کوزه آبش را بخور، این سواد تو، کمال تو، سوادی که وصل به ولایت نباشد، به حضرت عباس جنایت است. چرا کورس سواد می‌زنی، به بزرگ و کوچک شما ابلاغ می‌کنم. من دیگر شب آخر عمرم باشد. برو سوادت را بگذار کنار. تسلیم علی بشو، تسلیم امر بشو، تسلیم ولایت بشو، وصل ولایت بشو.

خلق تأیید نیست. ائمه (علیهم السلام) تأیید هستند

مگر ولایت یک چیزی است؟ چرا امام صادق می‌گوید اگر ما نباشیم زمین اهلش را فرو می‌برد؟ چرا؟ تمام خلقت، به واسطه حیات ولایت است نه به واسطه حیات نبوت. اینقدر نبی نبی کردند، ولایت را از دست ما گرفتند. اینقدر نبی نبی کردند، ولایت را کوچک کردند. خدا در دو دنیا کوچکشان بکند. صدر آن‌ها عمر بود و ابابکر، هارون بود و مأمون. چه کار کردند اینها؟ حالا پس چی شد؟ اصل، ولایت است. توجه کنید. اگر کسی آمد گفت من نبی هستم بگو تو نبی نیستی. اگر یکی آمد گفت من ولی هستم، نه بابا، ولی این است. امیرالمؤمنین است. این است که خدا معلوم کرده است. تو دنبال کسی نرو، با دلیل و برهان برو، می‌خواهی بروی برو. اگر کسی مثل امیرالمؤمنین است، برو، کسی مثل پیامبر است برو. آنکه نیست، چرا دنبالش رفتی؟ آخر عمر و ابابکر از کجا خبر داشتند؟ این نبی هست که از سیصد سال پیش که بخواهد امروز بشود امروز را گفته است. این نبی هست. آخر چرا اینقدر دنبال عمر و ابابکر رفتید؟ چرا دنبال بدعت‌گذار دین می‌روی؟ چرا طرف خلق می‌روی؟ حرف من این است. اگر آدم بخواهد مشابه درست کند، الان این آقا مهندس است. من باید این مهندسی که این قبول دارد، من می‌خواهم او را قبول تر کنم؛ اما از آن بالاتر باشد. اما اینکه نیست عمر و ابابکر.

حالا خیلی باید حواست جمع باشد یک خدایی هست این قرآن را به ما نازل کرده است. کلامش هست. یک خدایی هست این امیرالمؤمنین را به وجود آورده است، یک خدایی هست این پیامبر را به وجود آورده است، یک خدایی هست زمین و آسمان را به وجود آورده است. حالا تأیید خدا با چه کسی هست؟ با قرآن مجید هست. تأیید پیامبر با چه کسی هست؟ با قرآن مجید هست. تأیید ولایت با چیست؟ با قرآن مجید هست. چون که این کلام خداست. کلام الله مجید یعنی کلام خدا است. این کتاب، کتاب آسمانی هست تا می‌توانید با این کتاب آسمانی نجوا کنید. غیر این هیچ خبری تویش نیست. توجه فرمودید؟ کتاب‌های دیگر اگر وصل به این هست، یعنی این دارد تأیید می‌کند، درست است وگرنه بزن به سینه دیوار، به درد نمی‌خورد. پس بشر باید چهار رکن را مراعات کند: اول خدا، بعد نبی. حالا چطور نبی؟ سنت نبی را به جا بیاوری. نماز، روزه، خمس و زکات و آنچه را که پیامبر فرموده است باید به جا بیاوری. حالا باطل کردن تمام سنت، بی‌ولایتی هست. اهل تسنن همین‌طور هستند. تمام کارهایشان باطل است. تو هم عزیز من اگر بخواهی باطل نباشد مشابه درست نکن. خلق را مؤثر ندان. تمام سقوط مردمی که از دین برگشتند، برای این است که خلق را مؤثر دانستند، خلق را قبول داشتند.

حالا شیعه در این دنیا اگر می‌خواهید هدایت شوید خدا سه تا چهار تا را در این عالم برانگیخته است. آنهای دیگر برانگیخته نیستند. تأیید نیستند. خلق تأیید نیست. اینها تأیید هستند. گفتم، خدا، نبی، ولی، قرآن. شما با این چهار تا نجوا کنید. آقا جان، قربانت بروم، اسمت را نیاورم، کسی دیگر را مؤثر ندانید. با این چهار تا نجوا کنید، این درست است. یکی از رفقای عزیز من، وقتی من به او گفتم. گفت یک آیه قرآن هم داریم و با دو آیه قرآن صحبت کرد و آیه قرآن هم داریم که روی اینها پیاده شده است. توجه فرمودید؟ پس قربانتان بروم، من حرفم این شد که شما خلق را مؤثر ندانید و بدانید هرچه که کار است، هر چه که جنایت است از دستور خلق صادر شده است. آن‌وقتی که متقی نباشد، اصحاب یمین نباشد، یقین به آخرت نداشته باشد، مرتب صادر می‌کند صادرات خودش را، صادرات مقصدش را، صادرات ریایش را، صادرات شخصیتش را صادر می‌کند. شما هم توجه نمی‌کنید.

شریح قاضی چه کار کرد؟ صادرات خودش را صادر کرد. اگر مردم مثل شما بودند، این کار را نمی‌کردند. اگر یک قدری مردم توجه داشته باشند، این همه که می‌گویم توجه داشته باشید، اطلاعیه و چیزی که از خلق صادر شده، باید آن اطلاعیه را شما بگذارید آنجا، یک نگاهی به آن بیندازید از زمان رسول الله تا حالا، فوری نرو دنبالش، فوری نروید دنبال یک حرف خلق، عزیز من، ببین من چه دارم می‌گویم. یک مطالعه‌ای بکن. اگر آن‌ها یک مطالعه‌ای کرده بودند، این مرتیکه‌ای که می‌گوید امام حسین از دین جدش خارج شده است، آخر چیست؟ چه می‌گوید؟ دین جدش چیست؟ اصلاً دین جدش رسول الله، حسین هست، نه اینکه امام حسین خارج شود. چه کسانی؟ نماز خوانها. چه کسانی؟ عبادت‌کن‌ها، چه کسانی؟ نماز شب‌خوانها، چه کسانی؟ جهاد بروها. چه کسانی؟ امر به معروف‌کن‌ها، مگر این‌ها عمله بودند؟ شاخص‌ترین مردم کوفه بودند. چرا؟ حجتشان عبادتشان بود. به عبادتشان مغرور بودند. خدا به خودشان واگذارشان کرد. عبادت باید اتصال به ولایت باشد. کور و کر شدند. جوانان عزیز، یک قدری تفکر کنید.

امام صادق عید را تایید کرده؛ چون به مردم خیر می رسد

یک مطلب دیگر دو روز دیگر سال تحویل است. سال تحویل که می‌شود خدا رحمت کند شیخ عباس را یکی از علما به شیخ عباس برخورد و گفت شما امروز که عید است چه می‌گویی؟ گفت: من نمی‌گویم امام جعفر صادق تأیید کرده است. تا حتی تبریک گفته است. تبریک به چه چیزی گفته است؟ او درآمد و گفت: این عید را جمشید درست کرده است. گفت: درست است، جمشید درست کرده است. امام صادق، جمشید را قبول ندارد، این انفاق‌هایی که می‌شود، به مردم لباس داده می‌شود، کفش داده می‌شود، خانه‌ها را می‌روبند، می‌شویند، نظافت می‌کنند، قهرند با هم صلح می‌کنند، آمد و رفت می‌کنند. امام صادق این را تأیید کرد چون خیر به مردم می‌رسید. آن خیر را امام صادق تأیید کرده است. پس توجه کنید وقتی که سال تحویل می‌شود.

من برای شما خدمت حضرت معصومه خواستم گفتم خدایا، هرچیزی که برای خودم می‌خواهم برای رفقا هم می‌خواهم. قسمش دادم گفتم از سر گناه کوچک و بزرگ ما درگذر، ما را بی‌گناه وارد این سال نو کن. حالا گفتم حالا کردی مثل سابقمان نمی‌شود، هوایمان را داشته باش، گناه نکنیم. یکی هم اینکه گفتم خدایا امسال اینطوری بوده است، سال دیگر خیر بیشتر در دست ما جاری کن. یکی هم دعا کردم گفتم: خدایا دل ما را با یکدیگر مهربان کن. این مهربانی دل ما را به قلب مبارک دل امام زمان متصل کن. اگر اینطوری باشد، اتصال به خدا هم هست. پس آنجا دعا کردم گفتم خدایا اینها که خیّر هستند، سایه اینها را از سر فقرا کم نکن این فقرا به یک نوایی برسند. امیدوارم که باطن امام زمان این سال نو را برای کوچک و بزرگ و زن و مرد مبارک گرداند؛ هر چند در محرم است. این یک حرف دیگری است. الان یک بنده خدایی برنج داده، قند داده، شما‌ همه پول دادید، چیزی دادید، دل مردم را خوش کردید، غیرممکن است خدا دلتان را خوش نکند. پس دوباره تکرار می‌کنم که شما هر خیری به دستتان جاری شد، فوراً خدا را شکر کنید که الحمدلله که خودتان توجه ندارید خدا شما را اصحاب یمین یا متقین قرار داده است. چون که خیر به دست متقی جاری می‌شود. شما خیر که به دستتان جاری شد، ان‌شاءالله امیدوارم باید شکر خدا کنید.

باید در رانندگی، تنظیم باشیم

یک مطلب دیگر این آقایانی که راننده هستند، ماشین دارید، خدا بیامرزد حاج شیخ عباس را، می‌گفت که این راهنمایی که آنجا می‌زنند باید مراقب باشیم. مؤمن باید تمام کارهایش تنظیم باشد، همانطورکه عالم تنظیم است، مؤمن باید همه کارهایش تنظیم باشد؛ یعنی حرکتی که با یاد می‌کنند، باید پرچم امر دستش باشد و کارهایش تنظیم باشد. اگر تنظیم نباشد، خدشه‌ای به تنظیم کردن شهر می‌خورد. یک وقت شما خیلی آدم خوبی هستی، متقی هم هستی؛ اما یک کارهایی است تنظیم نیست. عزیز من، شما خودت یک مملکت هستی، کارهایت باید تنظیم باشد. وقتی که کار تنظیم شد، آدم همه‌اش مواظب هست امر را اطاعت کند. شما همیشه با امر و غیر امر رو به رو هستی. اصلاً کلاً بشر با امر و غیر امر روبرو است. امر علی هست، غیر امر شیطان است. امر وجود مبارک امام زمان است، غیر امر جهل است و نادانی. امر هدایت بشر است و غیر امر شقاوت بشر است. امر خداشناسی است و غیر امر خدانشناسی است. امر ولایت شناسی است و غیر امر خداشناسی نیست.

عزیزان من، اگر بخواهید دائم خداشناسی، ولی شناسی و قرآن شناسی داشته باشید، باید مواظب امر باشید. حالا عزیز من، این ماشینی که الان خارجی‌ها یا ایرانی‌ها درست کردند روی این ماشین یک امر گذاشتند. ما اگر بخواهیم آن امر را اطاعت کنیم، آن امر چون که گذاشته، اگر تو آن را اطاعت نکنی، آن خدشه به امر تو می‌زند، خدشه به هیکل تو می‌زند، خدشه به آن راحتی تو می‌زند، باید آن امر را اطاعت کنی. حالا فرمان که می‌گوید مثلاً شما فرمان دستت هست، این فرمان را باید با امر خدا بگردانی. توجه فرمودید؟ مگر نمی‌گوید فرمان ماشین؟ فرمان ماشین که دست تو داده است تو حق نداری اینقدر تند بروی. چرا اینقدر تند می‌روی باید با فکر و اندیشه باشی. تند رفتن در هر کجا، نه آنجا که کسی نیست، درست نیست. آیا یک حیوان می‌آید از اینجا برود؟ خب به او می‌زنی. چرا؟ اگر تو امر این فرمانی که دستت هست، اگر امر را اطاعت کنی، اگر آن حیوان هم بیاید، یک دفعه ترمز می‌کنی. پس حساب نکنید که الان اینجا بیابان است، مثلاً اینطوری بروی.

خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را می‌گفت: اگر چرخ داری، موتور داری، این درست نیست، آن موقع ماشین خیلی کم بود، می‌گفت اگر فرمانش درست نیست، بروی و به یکی بزنی خون کردی. باید فرمانت را درست کنی، باید ماشینت را درست کنی، فرمان دستت باشد، این کارها چیست که انجام می‌دهی​؟ پس همین طور که عالم تنظیم است، بشر تمام کارهایش باید تنظیم باشد. تو مثلاً اینقدر تند می‌روی، به یک ربع کم و زیاد می‌رسی، می‌روی چه کار کنی؟ اگر تو پیرو امیرالمؤمنین هستی، ببین امیرالمؤمنین چقدر کارهایش تنظیم است. در جنگ صفین دارد می‌جنگد. آمدند گفتند: یا علی جان، اینجا یک دشت است و اینها همه گز یا نی هست. اگر ما اینها را آتش بزنیم، از این طرف می‌رویم، پشت به لشکر مسلط می‌شویم. امیرالمؤمنین بنا کرد به گریه کردن. علی جان، ما که حرفی نزدیم. گفت آیا من رهبر باشم، علی باشم، امام شما باشم سؤالی از شما می‌کنم آیا در این دشت یک طیور بچه گذاشته یا نگذاشته است؟ آیا من طیور را بسوزانم؟ این کار را نمی‌کنم. حالا آقا می‌گوید چقدر شیعه جلویش هست، بزند تا آن را بکشد. تو آن را می‌کشی چه کنی؟ برویم در حکم علما نمی‌دانیم؟ بابا تو خون می‌کنی، این چه حکمی است، این چه حرفی است داری می‌زنی؟ یک شیعه به یک عالم می‌ارزد، تو صدتا عالم می‌کشی، می‌خواهی بروی صدام بکشی. خدا عقلت بدهد. پس بنا شد عزیز من با ماشین می‌آیی بیرون، روی آن حساب کن، ببین فرمانش درست است یا نه. اگر برفکش کار نمی‌کند تو نمی‌بینی، بیا پایین با یکی دیگر برو، با تاکسی برو. حساب بکن که این ماشین که می‌خواهی بیرون ببری چطور می‌شود. ما دو جرم داریم: یک جرم اینجایی داریم، یک جرم ماورایی. حالا جرم اینجای تو درست است، ماشینت بیمه است، می‌روی پولش را هم می‌گیری، آیا جرم ماورایی هم از گردنت رفع می‌شود؟ می‌گویند چرا کردی. تو الان دو جرم داری یکی جرم ماورایی، یک جرم دنیایی. آن لاابالی‌گری که کردی جرم هست برای تو، چرا توجه نمی‌کنی.

حالا من یک حرفی بزنم آقای فلسفی گفته است. به روح آقای فلسفی هم یک صلوات بفرستید. چون که من خیلی از منبرهای آقای فلسفی استفاده کرده‌ام. این آقای تولیت، سالی ده روز روضه می‌خواند، ما می‌رفتیم. آقای فلسفی یک موقعی از مغز بشر صحبت کرد. مثلاً زن مغزش اینجاست. این آقای فلسفی نقل کرد که یک چند نفر از وکلای مجلس به من زنگ زدند گفتند فلانی ما می‌خواهیم برویم شمیران، یک کسی را داریم می‌رویم مهمانی او، شما هم بیا. گفتیم باشد. گفت همینطور که داریم می‌آییم، آنجا که می‌خواهیم برویم شمیران، یک سرازیری هست. یک کم شیب دارد. گفت همین‌طور که داشتیم می‌رفتیم، یکی از این وکلا یک جیپ داشت. گفت: این همین طور که داشت می‌رفت زد به یک کره خر، این کره خر افتاد و مرد. این وکیل دوربین داشت. آمد پایین و زد کنار و دوربین کشید. دید یک نفر آنجا دارد کار می‌کند و یک الاغ آنجا هست. فهمید این کره خر مال آن الاغ است. با ماشین جیپش رفت آنجا. به صاحب الاغ گفت: یک کره الاغ داری می‌فروشی. صاحب الاغ گفت بله گفت به چه قیمتی گفت: صد تومان. وکیل گفت این دویست تومان. صد تومان هم بیشتر داد. من دارم به شما ماشین‌دارها و راننده‌ها می‌گویم. این حرف آقای فلسفی است. آقای باسوادی بود. خوب گوش کنید حواستان را جمع کنید. وکیل گفت: من دیگر آنجا نمی‌آیم. من از همین جا بر می‌گردم. چرا؟ گفت: من ناراحتم. برگشت، ببین، وکلای سابق چطور بودند؟ عصری به من تلفن کرد آن موقع به او گفتم شما که دویست تومان دادی. گفت: وقتی پستانهای این الاغ پر می‌شود و کره‌اش را می‌خواهد من چه کار کنم؟ من تند آمدم، حرفم سر این است، اگر آهسته می‌آمدم، ترمز می‌کردم و به این کره الاغ نمی‌زدم. آقایی که ماشین داری، اگر نمی‌توانی ماشین را کنترل کنی و به کسی بزنی خون کردی. این فرمانی که دست تو هست، باید فرمان بدهی فرمان امر را بدهی، چرا اینقدر تند می‌روی؟ پس چرا اینقدر لاابالی‌گری می‌کنی؟ پس متقی باید همه کارهایش تنظیم باشد. گفت: عصری به من زنگ زد. گفت: آقای فلسفی، راحت شدم. گفتم: چطور راحت شدی؟ گفت بعداز ظهر این بنده‌زاده آمد توی خیابان، ماشین به او زد دستش یا پایش شکست. من راحت شدم الاغ هپ هپ می‌کند، من هم هق‌هق گریه می‌کنم. من خیالم راحت شد. توجه کنید به این حرف‌ها عزیز من. چه کاره‌ایم ما، یک وکیل مجلس اینجوری بوده است. ما چه کاره‌ایم؟ این حرف آقای فلسفی است. پس عزیز من، هر کجا می‌خواهید بروید، اگر برای سال تحویل بیرون شهر می‌خواهید بروید، اول صدقه بدهید. بعد ماشینتان را تنظیم کنید، بعد آهسته بروید، ملاحظه کن، باد ماشین تو را نگیرد. عزیز من، این ماشین را چه کسی به تو داده است. آن کسی که داده امر روی آن گذاشته است. فرمان هم که دستت هست، باید فرمان خدا باشد. مواظب این فرمان باش.

بشر باید با چهار رکن خدا، ولی، قرآن و ولایت نجوا کند

بشر باید در این عالم فکر کشته خودش باشد؛ یعنی الان صبح که می‌شود چه چیزی می‌کارد؛ یعنی چه کار می‌کند؟ در چه فکری است؟ کجاست؟ چطوری هست؟ با این چهار رکن نجوا کند، به امر این چهار رکن باشد. چرا؟ چون این چهار رکن باقی هست؛ اما خلق نابود است. آدم که دنبال نابود نمی‌رود، می‌رود پی چیزی که بود باشد. حالا این چهار رکن چون بود هست تو را هم بود می‌کند؛ اما خلق والله تو را نابود می‌کند. با تمام قدرتم می‌زنم تا شماها را از خلق جدا کنم. آن خلقی که با امر باشد، آن امر یک طوری می‌کند که این دیگر خلق نیست. چرا؟ از کجا این حرف را می‌زنیم؟ چون که امام صادق می‌فرماید: شیعه‌ها از ما هستند، از ما هستند. من با روایت و حدیث حرف می‌زنم. توجه کنید. من بی روایت و حدیث حرف نمی‌زنم. چرا امام صادق می‌گوید شیعه‌ها از ما هستند از ما هستند؟ یعنی چه؟ تو از آن می‌شوی؛ اما از خلق نباشی. از خلق ببری، خلق را مؤثر ندانی، با خلق برخورد داشته باشی. چون که می‌فرماید با خلق برخورد داشته باش. مواظب صنایع خلق باش. الان باید این آقای دکتر دوره ببیند، یا عزیزان من، باید بروند مدرسه، معلم ببینند، دوره ببینند، تا کسی بشوند. امر صادرات خلق یک حرفی است؛ اما صنایع یک حرف دیگری است. صنایع خلق را باید احترام کنید. طلبه‌ها، عزیز من، قربانت بروم، باید استاد را احترام بکنید. تا حتی باید یک چیزی برای آنها ببرید و احترام بگذارید. چون که این استاد دارد تو را به کمال دنیا می‌رساند. شما مهندس باشی بهتر است یا عمله باشی؟ من عمله که به درد نمی‌خورم، یک گل باید درست کنم؛ اما تو مشکل‌گشای یک مملکتی می‌شوی. تو دکتر هستی. تو شفادهنده مردم می‌شوی. از کجا می‌شوی؟ از آنجا که از خلق استفاده کردی. تو مهندس هستی. از کجا می‌شوی، از آنجا که از خلق استفاده کردی. اینکه عزیز من می‌گوید به استادت احترام کن، آنها را هم باید احترام کنی. خارجی‌ها که الان به شما درس می‌گویند، درست است. آن را نمی‌توانی نابود کنی. حرف توی سیاست نرود. او را نمی‌توانی نابودش کنی. خدا او را برانگیخته است که تو راحت باشی. چطور می‌شود می‌رفتید گوشت می‌گرفتید. شما یادتان می‌آید؟ من قربان سال شما بروم، به قربان جوانها بروم. من تذکر به شما می‌دهم. خدا می‌داند ما وقتی می‌خواستیم یک شامی بخوریم من که کوفتم می‌شد. من یک اندیشه‌ای داشتم، نمی‌خواستم مادرم را اذیت کنم. خدا رحمتش کند. من از اول مهمان‌دوست بودم؛ اما اذیت کن نبودم. من وقتی می‌خواستم حاج شیخ عباس را مهمان کنم سه چهارک گوشت می‌خریدم. می‌گفتم مادر من می‌خواهم حاج شیخ عباس را دعوت کنم. حاضر هستی؟ می‌گفت: بله، مادر جان. من که امام صادق ندیدم، من حاضرم. این بیچاره پاهایش هم درد می‌کرد. اینقدر صدمه می‌خورد که این شامی زهر من می‌شد. من بیشتر وقت‌ها شامی نمی‌خوردم، می‌دیدم مادرم صدمه می‌خورد. اما حاج شیخ عباس که می‌آمد نمی‌شد که نخوری. برنج که یا نبود یا کم بود. خیلی اعیانی که می‌کردی کتلت درست می‌کردیم. این بنده خدا از این شامی‌های هشت پر درست می‌کرد. یک دانه‌اش را دیگر ما نه دیدیم، نه خوردیم. من حاج شیخ عباس را دعوت می‌کردم و به حاج شیخ عباس می‌گفتم هر کسی را که شما بگویی من بیاورم. او هم می‌گفت ملا محمود را بیاور، مشهدی عباس قلی را بیاور. یک مشت از این پیرها که از کار افتاده بودند می‌گفت برو به آنها بگو. من یک وقتی حاج آقا رضا بهاء الدینی را هم می‌آوردم، بغل حاج شیخ عباس می‌گذاشتم که بالاخره یک هم نفسی داشته باشد. منظور من این هست، اتاق ما آنجا بود، اتاق مادرم اینجا بود. می‌آمد می‌نشست روی پله این حاج شیخ عباس که می‌آمد زارزار گریه می‌کرد. می‌گفتم مادر چی شده است؟ می‌گفت: من که امام صادق را ندیدم، شاگردش را می‌بینم. آقایان چطور شد؟ کدام زنها دیگر برای شما گریه می‌کنند؟ چرا اهل دنیا شده‌اید؟ چرا محبتتان رفت از توی دل خوبان؟ چرا رفت؟ کرده خودتان رفت. شما نسبت به امام صادق عمل نکردید. والله، اگر طلبه‌ها، به امر امام صادق عمل می‌کردید امام تجلی‌اش در قلب شما بود؛ یعنی قلب مردم را متوجه به شما می‌کرد. چرا نکردید؟ پس هر چه هست از قامت خود ماست.

عزیزان من، توجه کنید من چه می‌گویم؟ چطور می‌گویم؟ یک قدری توجه کنید. چقدر آدم باید خوب است که از خلق ببرد و به امیرالمؤمنین پیوند بزند، به امام زمان پیوند بزند. والله، تا خلق را مؤثر ندانید آنها شما را قبول نمی‌کنند. چون که شما در باطن، یک مؤثر در برابر خدا و قرآن درست کردید، آن هم خلق است. من دارم می‌گویم عزیز من، خلق را مؤثر ندان. مواظب صنایع خلق باش. خدا حاج شیخ عباس را بیامرزد. شما نباید خیلی محبت این کفار را داشته باشید؛ اما صنایع آنها را قبول کنید. چون محبت یک حرفی است، صنایع یک حرف دیگر است. ما باید مواظب باشیم صنایع آنها را قبول کنیم؛ اما نه هدف آنها را، نه مرام آنها را. تو چطور اینجوری شدی. چطور تی شرت آن‌ها را هم می‌پوشی؟ مگر نگفت تشبه به کفار حرام است. تو چطور همه چیزهایت آن طوری شد؟ بیدار شو عزیز من، هوشیار شو عزیز من، با تفکر باش عزیز من، چرا ما اینطوری شدیم؟ جدا شدند که خدا آنها را جدا کرد. مبادا رفقای عزیز، ما از علی جدا شویم. وقتی از علی جدا شدند آن‌وقت گفت آنها مرتد و کافرند. بیایید رفقا، از علی، از امام زمان، جدا نشویم.

چه موقع بفهمیم از آن‌ها جدا شدیم؟ آن‌وقت که گناه کردی، آن موقع که امر را اطاعت نکردی. آن موقع که این پول را بیت المال ندانی، این پول بیت المال است. توجه کنید پول به امر خرج کنید. تو الان می‌توانی اینجا را سفید کنی، این گلها را می‌اندازی چه کنی، بی‌انصاف؟ خانم می‌گوید گل می‌خواهم بگو تو خودت گل هستی، بگو فدایت شوم، همانطور که فدایشان هم شدید. گل را از آن بگیر، بده به یکی از فقرا. مثلاً می‌گویند سفید متری صد تومان است، با گل متری دویست تومان است. من به قربان یک نفر بروم. من رفتم، دیدم فقط یک خط انداخته، گل نیانداخته است. خودش گل است. بیت المال که می‌گویم دست هست، باید مواظب بیت المال باشی، خانه‌ات را خوب بساز، با آهن بساز، همه اینها درست است؛ اما از این گل منگولی‌ها کم کن، دل یک بیچاره را خوش کن. الان حاج ابوالفضل یک خانه رفته بود، می‌گفت از چهار طرف داشت می‌افتاد پایین. خب این گل را می‌اندازی چه کنی؟ به حضرت عباس، گل بهشتی به تو نمی‌دهد تو که این گل‌ها را می‌اندازی. اگر به تو داد به من لعنت کن. خانه را قشنگ بساز، خوب درست کن، اتاق خواب برای خودت درست کن. اتاق مهمانی درست کن. چرا اینها را برمی‌داری بی‌حجاب می‌کنی، اوپن می‌کنی، آنجا به تو کوپن می‌دهند. اوپن مال خارجی‌ها هست که همه لای هم هستند. خب الان یک مهمان برای تو می‌رسد، او می‌لولد، خب تو لولش را می‌بینی. این چه چیزی هست درست می‌کنی؟ بابا یادت بیاید، پدرت چطور بوده است. در چه اتاقی آن‌ها زندگی می‌کردند. دینشان را برداشتند و رفتند. این چیست که درست می‌کنی؟ خب، یک اتاق اینجا درست کن، آنجا درست کن. محفوظ باشد. می‌گویند فلان خارجی اینطوری بود.

هر چند سال تحویل هست؛ اما یک روضه این آقای داماد خواند، من برای شما می‌خوانم. ان‌شاءالله امیدوارم ما را عفو کنید. خدایا، شاهد باش من هر چه گفتم محض تو گفتم. امام زمان، شاهد باش هرچه گفتم محض تو گفتم. امام زمان، من اصلاً شخصی را نمی‌شناسم. اگر نظر من به فرد خاصی است، من را به دین یهودی بمیران. من نظر ندارم. ما آمدیم تمرین ولایت کنیم. هشدار به شما می‌دهم. حواستان جمع باشد، دلم می‌خواهد هم اینجا داشته باشید، هم آنجا داشته باشید. یک کارهایی که اسراف هست حرام است. عرق و شراب هم حرام است، اسراف هم حرام است. شما تا می‌توانید که هرکاری که می‌کنید با امر باشد. خدا رحمت کند آقای داماد را، من یک وقت‌هایی پای فرمایشات ایشان را می‌رفتم. یک وقت مثلاً فردا شب عید بود و ایشان نمازشان را که خواندند، رویشان را کردند این طرف، گفتند که حالا موقعی که عید بود و صبح بود و چون که سابق وقتی که آقا امام حسین بود و امام حسن بودند، خوب اینها می‌رفتند آنجا بالاخره بودند، مردم می‌آمدند و می‌رفتند. گفت: زینب به‌ام کلثوم گفت: خواهر، بنی امیه که برای ما عیدی نگذاشتند. ما که عید نداریم، اما بیا برویم خانه‌ ام البنین. گفت اینها وقتی رفتند خانه‌ام البنین، در زدند. ام البنین گفت: چه کسی در می‌زند، من که دیگر پسر ندارم. ما از وقتی که از عباس و عبدالله و این‌ها شهید شدند، دیگر در این خانه را کسی نزده است. چه کسی در می‌زند؟ ام البنین دید، زینب است و ام کلثوم. خدا رحمت کند علمای سابق را، خودشان را می‌چسباندند به اهل بیت. آقای داماد فرمود: ابوالفضل یک بچه‌ای داشت کوچک بود، گفت: ام البنین یک مشک درست کرده بود کوچک، گردن این بچه انداخته بود. نجوا می‌کرد با ابوالفضل. یادش می‌آمد. می‌گفت عزیز من، پدر تو رفت آب بیاورد. آنجا شد عزاخانه. زینب گریه می‌کرد، ام البنین گریه می‌کرد، ام کلثوم گریه می‌کرد. عزیزان من، رفقای من، باید همیشه با این‌ها نجوا کنید. حتماً نباید در مساجد بروید، در معابر بروید.

یا علی

ارجاعات

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه