ام ابیها

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
نسخهٔ تاریخ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۱۲ توسط Admin (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی متن - 'علی ابن ' به 'علی بن ')
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا ابا عبدالله السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

ام ابیها
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1378-06-04

رفقای عزیز، انتقاد عیب ندارد. کسی که انتقاد کند، از زمان قدیم هم کسی برای انتقادکننده مشکلی به وجود نمی‌آورد، انتقاد هست. آن آقا یک حرفی می‌زند؛ این آقا هم می‌خواهد جوابش را بدهد دیگر. اینها به کسی کاری ندارند یعنی خودشان [هستند]. آن آقایی که مثلاً حرف می‌زند، آن هم یک جوابی می‌دهد. ما می‌خواهیم انتقاد کنیم. ما اینجا آمده‌ایم تمرین کنیم و انتقاد اشکالی ندارد. یک نفر از این مهندس‌ها که خلاصه صحبت می‌کند و منبر می‌رود، ایشان یک فرمایشی فرمودند. ایشان فرموده است: پیغمبر اکرم فرمود که: «حلال من حلال، حرام من حرام» این حرف در آن زمان بوده است و الان این زمان، زمانی است که پیشرفته شده است. بنا کرده است از زمان صحبت کردن. حالا ان‌شاءالله که یادش رفته است و «یوم القیامت» آن را نگفته است. اما پیغمبر می‌فرماید: «حلال من حلال، یوم القیامة، حرام من حرام، یوم القیامة»؛ خدا لعنت کند کسی که حرام من را حلال کند، حلال من را حرام کند. حالا ایشان ان‌شاءالله شاید که عناد نداشته‌اند، اشتباه کرده‌اند.

اشتباه، خیلی عیبی ندارد؛ اما اگر خدای نخواسته، خدای نخواسته، یک عنادی داشته باشد، کار آدم مشکل می‌شود؛ چون ایشان امر را با زمان قاطی کرده است. ما هم باید آگاهی داشته باشیم؛ زمان با امر فرق دارد. آن زمان مثلاً مردم با الاغ مشهد می‌رفتند، حالا با ماشین می‌روند؛ نهی نشده است. آن موقع مکه با شتر مکه می‌رفتند؛ اما حالا با طیاره می‌روند. به خود رسول الله، اگر خود رسول الله هم بود، با طیاره می‌رفت. چون که الان این رفقای عزیز من که حج عمره رفتند؛ اینها بچه دنبالشان است، حفظ بدن هم واجب است. مگر می‌شد اینها با شتر مکه بروند؟ [اما] حالا با طیاره می‌روند. یا زمان پیشرفت کرده است؛ تلفن درست کرده‌اند. چه اشکالی دارد؟ زمان پیشرفت کرده است، عملهایی می‌شود که آن زمان نمی‌شده است. شرع هیچ اینها را جلوگیری نکرده است؛ پس صنایع زمان پیش رفته است و پیغمبر هم فرموده، امام صادق (علیه السلام) هم گفته است. تا حتی، تا آسمان می‌روند؛ اما نتیجه ندارد. حالا آپولو درست کرده‌اند، رفته‌اند دو تا خاک آورده‌اند، سنگ آورده‌اند، فایده‌ای ندارد؛ پس اینها یک چیز تازه‌ای نیست.

ای عزیز من، شما که این حرف را زده‌ای، زمان را با امر قاطی نکن! آقا جان، من الان روایت به شما می‌گویم. امر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) امر خداست، امر امیرالمؤمنین (علیه السلام) امر خداست، ما نمی‌توانیم امر خدا را به هم بزنیم. آیا امیرالمؤمنین یا قرآن یا خدا نمی‌دانستند این زمان اینطوری می‌شود که برای این صحبت بکنند؟ می‌گوید: تا قیام قیامت! حالا من به شما می‌خواهم عرض کنم، مگر این روایت را شما قبول ندارید که پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) امر کرد، دنبال اسامه بروید؛ لعنت خدا و رسول به آن کسی که تخلف بکند. عمر و ابابکر تخلف کردند. دلیل کافر شدن عمر و ابابکر این است که امر را اطاعت نکردند. ما اگر امر را اطاعت نکنیم، کارمان مشکل می‌شود.

آخر عزیز من این چیست که شما می‌گویید؟ این کتاب کافی است، نمی دانم کتاب العقول است، نمی‌دانم کتاب حاج شیخ عباس است، بیا این کتاب را بخوان و به مردم هم همین را بگو. عزیز من، خودت را در دست انداز نینداز، مردم را [در دست انداز] نینداز. من شما را نصیحت می‌کنم. مگر تو نمی‌بینی که تمام مراجع تقلید مردند؟ تو هم شصت، هفتاد سالت است، می‌میری، چگونه جواب می‌خواهی بدهی؟ عزیز من، ما باید زمان را با امر فرق بگذاریم. این امر است، رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) امر می‌کنند، آنها امر می‌کنند، به غیر زمان است که بگویی این در آن زمان بوده است؛ این خیلی به جای بد برمی‌خورد. من بیشتر از این نمی‌خواهم تو را افتضاح کنم. تو افتضاح هستی! پس اگر آن زمان آمده، اینطوری بوده است حالا نماز را اینطوری بخوانیم، روزه را این طوری بگیریم، حج را این طوری انجام بدهیم. زمان این طوری می‌گوید! آیا ما می‌توانیم انجام بدهیم؟ فرمایش پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) جزء ضروریات دین است؛ اما زمان جزء ضروریات دین نیست. آخر، عزیز من، چرا متوجه نیستی؟ نگذار من بیشتر از این تو را افشاء کنم! آرام بگیر، فکری برای خودت بکن.

«حلال محمد حلال، حرام محمد، حرام، یوم القیامة» آقایان، عزیزان من، قربانتان بروم، حواستان جمع باشد. همین طور که می‌روید و رزق و روزی پیدا می‌کنید، امروز زمان یک طوری شده است که با چنگ و دندان می‌خواهند به ولایت شما گزند بزنند، به عقیده شما گزند بزنند. کسانی هم که [گزند] می‌زنند، کسانی هستند که باور می‌کنید. خیلی متوجه باشید.

این چیزی که می‌خواهم خدمت شما عرض کنم، گویا این روایت در حدیث کساء باشد که خدای تبارک و تعالی می‌فرماید: من تمام زمین و آسمان و همه اینها را به واسطه محبت شما خلق کردم، نمی‌گوید به واسطه شما خلق کردم. چرا نمی‌گوید؟ چرا می‌گوید به واسطه محبت؟ والله، ما را می‌خواهد. بالله، به خود خدا قسم، ما را می‌خواهد. دارد به ما آگاهی می‌دهد. می‌گوید شما محبت اینها را داشته باشید. شما الان این میوه‌هایی که دارید می‌خورید، تناول می‌کنید، اینها برای محبت آنها خلق شده است. ما نباید نمک بخوریم، نمکدان بشکنیم.

من یک مثالی برای شما بزنم؛ گفتند: این بحرالعلوم یک دوستی داشت، رفت به او سر بزند؛ مثل این که مثلاً همسایه اینجا بود. دید اینجا خیلی شلوغ است. به همسایه‌اش گفت که چه خبر است؟ گفت: بعد از چند وقت اینجا مطرب می‌آورند و خلاصه از این کارها می‌کنند. گفت: بلند بشو برویم به عنوانی که به او سر بزنیم، ببینیم چه خبر است. آمد دید، درست است. اینها خلاصه این طوری هستند و یک مقدار نشستند. اینها ناراحت بودند که اینها بلند شوند و بروند. آن بزرگشان آمد به بحرالعلوم گفت: بله، می‌دانم شما که با ایشان دوست هستی. ما نمک که بخوریم، نمکدان نمی‌شکنیم. بحرالعلوم گفت: آیا تو نمک خدا را نخورده‌ای که نمکدان می‌شکنی؟ گفت: نصف شب اینها آمده بودند در خانه آن همسایه، گفتند این کیست که لرزه به جان ما انداخت؟ راست می‌گوید، آیا ما نمک اینها را نمی‌خوریم. چرا نمکدان می‌شکنی؟ ببینید، من دوباره تکرار می‌کنم؛ می‌گوید به واسطه محبت اینها من اینها را خلق کرده‌ام؛ یعنی دارد به ما هشدار می‌دهد که شما محبت این دوازده امام، چهارده معصوم را داشته باشید. از آن طرف هم دارد؛ مگر نمی‌گوید یک یهودی اگر محبت امیرالمؤمنین داشته باشد، نمی‌سوزد. پس خدا با ما چه کار کرده است؟ دارد به ما هشدار می‌دهد که ما محبت این خانواده را داشته باشیم.

والله، اگر شما یک قدری روی این اینها حساب بکنید، قربانتان بروم، باید ما اول خودمان را بسازیم. اگر شما خودت را ساختی، تولید شما سازندگی دارد. ببینید، من یک مثال عوامانه می‌زنم که خودم متوجه بشوم. اگر یک کوزه‌ای یک ذره درز داشته باشد، آب را نگه نمی‌دارد، یک ذره ترک داشته باشد، آب را نگه نمی‌دارد. عزیز من، بیا خودمان سالم بشویم. بیا اول خودمان را درست بکنیم. اگر خودت را درست کردی، تولید شما انسان‌سازی می‌شود. شما درست هستی، عزیز من، درست ولایتت را نگه می‌داری. ولایتت را نگه می‌داری، عزیز من، دغل برندار. کوزه دغل‌دار آب نگه نمی‌دارد. اگر بشر دغل داشته باشد، ولایت او نشت می‌کند.

حالا ببین خدا چقدر شما را می‌خواهد که می‌گوید من همه اینها را به محبت اینها خلق کرده‌ام. ما زیر محبت اینها هستیم، زیر منت اینها هستیم. الان شما این سیبی که می‌خوری، این انگوری که میخوری، این میوه‌جاتی که می‌خوری، ما باید چه کار کنیم؟ مثل این است که یک نفر یک پولی به شما داده است، ضمانت داده است؛ اینها ضمانت کرده‌اند. تو داری ضمانت اینها را می‌خوری. چرا متوجه نیستید؟ خدا می‌داند خیلی قشنگ است. خیلی ما را خواسته است. من این عالم را به محبت اینها خلق کرده‌ام؛ یعنی ای مردم، محبت اینها را داشته باشید. عزیزان من، محبت اینها ما را به مارواء می‌رساند. خیلی روی محبت، تکیه شده است.

حالا معلوم شد در تمام خلقت هر چه که هست، تمامش برای اینها است. حالا یک عده‌ای هستند که اینها تجاوزگر هستند. ( اگر اینجا را توجه نکنید من مورد ایراد قرار می‌گیرم. من که مورد ایراد هستم.) یک عده‌ای هستند، تجاوزگر هستند. این مال را جمع می‌کنند. مگر نیست که دیدند رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) خیلی ناراحت است. فردا پرسیدند: چرا؟ فرمود: چند درهم پیش من بود، من ناراحتم. تو رسول خدا نیستی، نمی‌توانی هم مثل آن بشوی. دست او بیت المال واقعی بود؛ اما دست شما بیت المال است. حالا هرچه داری بروی به مردم بدهی؟ نه. توجه بفرمایید، یک عده‌ای هستند تجاوزگر هستند. اول تجاوزگر، عمر و ابابکر بودند. آمد فدک زهرای عزیز ما را غصب کرد. حالا چه کاری می‌کند؟ جمع کرده است. حالا هم یک عده‌ای تجاوزگرند. این مال را جمع می‌کند، یک عده‌ای مشرک هم دنبال اینها می‌روند. ببین، اینجا مشرک چه کسی است؟ خدا می‌داند قشنگ است. خدا شما‌ها را خواسته است. یک عده‌ای مشرک، در اطراف اینها می‌روند.

مشرک چه کسی است؟ کسی که «والله خیر الرازقین» را قبول ندارد. به خاطر روزی پی خلق می‌رود. خلق هم تجاوزگر است و مال جمع کرده است. حالا این اطمینان به خدا ندارد. ما یک مشرک به خدا داریم، یک مشرک به ولایت. این آدمی که از برای روزی‌اش دنبال خلق می‌رود، مشرک به خدا است. حالا برای چه چیزی می‌رود؟ روزی می‌خواهد. این به او چه چیزی می‌گوید؟ قنفذ روزی خواست، رزق نخواست. پیش عمر رفت، گفت: به تو می‌دهم؛ بزن بازوی زهرا را بشکن! زد بازوی زهرا را شکست. برای چه چیزی؟ برای روزی. چرا متوجه نیستیم؟ یزید بن معاویه حکومت را غصب کرد. جمع کرد مال این دوازده امام، چهارده معصوم را که به واسطه اینها خلق شده است. حالا جمع کرده، مشرک‌ها می‌آیند. امام صادق (علیه السلام) می‌گوید: سه چهارک جو گرفتند و رفتند جد من را کشتند. روزی از خلق نخواهید.

چند وقت است که دارم داد می‌زنم، می‌گویم: ولایت خلق را بخواهیم، امروز می‌خواهم افشاء کنم. عزیزان من، من یک روایتی برای شما بگویم که شما قبول کنید. یکی از علما چند وقت پیش اینجا آمد. وقتی می‌گویم علما، از این روضه خوانها نبودند. گفت: به یک روایت برخوردم، من را گیج کرده است، چندین شبانه‌روز است که گیج شده‌ام. از چند نفر هم سوال کرده‌ام، حالا آمده‌ام اینجا. گفتم: دستت درد نکند. حالا از چند نفر سوال کردی اینجا آمدی؟ گفت: حالا دیگر آمده‌ام. گفت: به این روایت‌ها ما برخوردیم. می‌گوید: اگر دل یک مؤمن را خوش کنی، امام صادق می‌فرماید: دل ما دوازده امام را خوش کرده، دل مادرم زهرا را خوش کرده است، خدا می‌گوید: دل من هم خوش شده است. اگر یک حاجت برادر مؤمن را برآورده کنی، هفتاد حج، هفتاد عمره دارد. یک شب پیش یک مریض بخوابی، ثواب هفتاد سال را به تو می‌دهد. بنا کرد از این حرفها زدن. اگر به یک نفر لباس بدهی، خدا در قیامت برهنه وارد محشرت نمی‌کند. آن کفن حتی اگر غصبی هم باشد، خدا و پیامبر و امام به عهده می‌گیرند. حالا یک‌دفعه این روایت را در کافی دیده‌ام؛ رفته‌ام با قرآن هم مطابقش کرده‌ام. می‌فرماید: کمک به مؤمن [کنی]، هم کافری، هم مشرک. من با این روایت چه کنم؟ او را گیج کرده بود. عزیزان من، انگار اصلاً خدا می‌داند من یک پاره‌ای وقتها به شما می‌گویم، آن کسی که از آنجا راه می‌افتد، می‌خواهد بیاید پیش شما. خدا می‌داند آن چه چیزی است، جوابش را به تو داده است. جوابش را زیر زبانت گذاشته است؛ اما این جواب را از خدا بدانیم، من دارم تکرار می‌کنم. نگویی یک عالم آمده «من» جوابش را داده‌ام. من را باید سینه دیوار زد. آن کسی که از آنجا حرکت می‌کند، خدا جوابش را در دل تو گذاشته است. به او گفتم این [فرد] به آن مؤمن می‌خواهد خیانت بکند، به توسط مال می‌خواهد خیانت بکند. حالا به هر عنوانی هست می‌خواهد خیانت بکند. این هم کافر هست و هم مشرک. یک قدری فکر کرد و پیچ زد و گفت دستت درد نکند. چرا؟ این کمکی که به این می‌کند، از ولایت ساقط است، می‌خواهد یک خیانتی بکند. آن‌وقت خدا این مؤمن را دوست دارد. به توسط این مؤمن، او را کافر خطاب می‌کند. چرا به یک مؤمن می‌خواهی خیانت بکنی؟

من حالا می‌خواهم به شما عرض کنم قربانتان بروم، فدای شما بشوم، نه این که مال نداشته باشید. من به یکی از رفقا گفتم: شأن شما این است که ماشین خیلی خوب باید داشته باشید. من هم افتخار می‌کنم. من افتخار به شما‌ها می‌کنم. امر را اطاعت می‌کنید. خدا می‌فرماید: «کلوا من الطیبات واعملوا صالحا» تمام این چیزهای طیب و طاهر را برای شما خلق کردم؛ عمل صالح کنید. عمل صالح، عمل به ولایت است. حالا خدمت شما عرض می‌کنم، عزیز من، کارگاهت ده میلیون، صد میلیون، پانصد میلیون هر چه می‌خواهد بالا برود، برود؛ باید داشته باشی.آنجا نگویی پیغمبر این طوری بود. آن برای او است. آقا مهندس، تو باید بهترین خانه را داشته باشی؛ اما همین‌طور که آن کارگاه را داری، با خدا شریک بشو، با فقرا شریک بشو. خدایا، اگر این کار را کردم مقداری از آن را در فکر باش بدهی به این. خودخور نباش. خدا از خودخوری بدش می‌آید. توجه بفرمایید، والله، این حرفها خیلی دقیق است. آن دارد مال جمع می‌کند، مردم به امر او باشند. این دارد مال جمع می‌کند که چه کاری کند؟ انفاق کند؛ خودش بخورد، بچه‌اش بخورد، کربلا برود، مکه برود، عمره برود. عزیز من، برو.

یکی از رفقا که سلام خدمت شما رساند، خب آمده، بالاخره یک دستی به گل و گوشه فقرا مالیده است و عمره رفته است؛ قبول باشد. اینجا هفتاد حج، هفتاد عمره را کرده است، حالا عمره هم می‌رود. این هفتاد حج، هفتاد عمره از آن واجب‌تر است؛ آن مستحب است. اصلاً عقیده من این است: پیغمبر، شرمش می‌آید این آدم را قبول نکند، خدا شرمش می‌آید این آدم را قبول نکند، چهار امام شرمشان می‌آید، این آدم را قبول نکند؛ به وظیفه‌اش عمل کرده است. این به وظیفه‌اش عمل کرده است؛ آن هم یا خوک است یا سگ است یا خرس؛ به وظیفه‌اش عمل نکرده است. پس من گفتم: عزیز من، مال باید داشته باشی، این کارگاه‌ها برای چه کسی است؟ این کارخانه‌ها برای چه کسی است؟ اینها تولید دل خوش‌کن مستضعفین است، اینها تولید دل خوش‌کن دختر و پسر تو است، اینها تولید دل خوش‌کن امام صادق (علیه السلام) است.

به شما اشتباه می‌گویند. من الان روایتش را به شما می‌گویم. حضرت می‌فرماید: دین، بر روی دوش سه عده است. اول، عالم ربانی؛ یعنی به امر رب باشد، نه به امر خودش. عالم ربانی، یعنی این؛ به امر رب باشد، نه به امر خودش. تو به امر خودت هستی، تو والله، عالم ربانی نیستی؛ ربانی باید به امر رب باشد. رب هم می‌گوید: به امر پیغمبر باش، پیغمبر هم می‌گوید: به امر علی باش؛ این میشود عالم ربانی، یعنی خودش و درسش و فقه و اصولش را همه را می‌گذارد که مطیع رب باشد. آن‌وقت دوباره چه می‌گوید؟ می‌گوید دارای سخی. ببین، یک سخاوت بر روی این می‌گذارد؛ دارا را کنار می‌گذارد. دارا هست، حالا یک سخاوت بر رویش می‌گذارد. [دیگر] فقیر صابر، فقیر صابر خیلی مهم است. ببین، من الان چیزی ندارم. به شما‌ها هم نمی‌گویم چیزی به من بدهید؛ اما یک طرزی حرف می‌زنم که من ندارم؛ من صابر نیستم. مرا در چاله انداخت. فقیر صابر باید دعا کند، همه شما‌ها را بخواهد؛ ولی اتکایش فقط به خدا باشد. ببین، روی اینجا فکر بکنید که من چه گفتم. آن کسی که اول به خدا مشرک می‌شود، وقتی مشرک به خدا شد، دنبال خلق می‌رود؛ آن‌وقت از خلق روزی می‌خواهد. حالا وقتی از خلق روزی خواست، خلق امر خودش را می‌گوید. امر خودش چیست؟ خباثت خودش را می‌گوید. [این خلق که] امر ندارد، این خلق باید امر را اطاعت کند. حالا خباثت خودش را می‌بیند.

اول تجاوزگر عالم عمر و ابابکر بودند. همه بیت المال را آوردند و دور خودشان جمع کردند. حالا به قنفذ امر می‌کند، زهرا را بزن! به آنها امر می‌کند، بلند شوید. آنها از او روزی می‌خواهند، همه جمع شدند؛ مثل یک عده‌ای که می‌روید، حالا آنجا نشسته‌اند، حواسشان پیش آن است. بلد بشو برو پی کارت، درست را بخوان. بلند شو، برو پی کارت. این خودش هم محتاج است، خودش هم بیچاره است. آخر، تو از بیچاره چه چیزی می‌خواهی؟ همانجا می‌نشیند تا نزدیک ظهر. تو خیال نکن مشرک نیستی، با تمام حرفها و لباست، والله، بالله، تالله، مشرکی! اینقدر آنجا می‌روی می‌نشینی چه کنی؟ خب، درست را رفتی، برو دیگر. مگر مشرک بودن این است که چیزی به خدا بگویی؟ مگر مشرک بودن این است که چیزی به ولایت بگویی؟ تو مشرکی. تو خلق را مفید می‌دانی، ما باید ولایت را مفید بدانیم. دوباره تکرار می‌کنم.

این حرفها چیست که بعضی‌ها می‌زنند؟ یک نفر پاشده رفته، می‌گوید: طاغوتی است. این بنده خدا قسم خورد. گفت: دخترم می‌خواسته مشهد برود، فرش‌هایش را آورده و اینجا گذاشته است. دو سه تا تکه هم اینجا آورده است، حالا نگاهشان به اینها افتاده، می‌گویند طاغوتی است. یک تهمت به یک مسلمان زد، یک مسلمان را ناراحت کرده است؛ این آقا می‌خواهد بیاید بالای منبر و چیزی هم یاد اینها بدهد. خدا رحمت کند آقای حائری را، گفت: ریا مثل این است که یک مورچه بر روی یک سنگ سیاه راه برود. این حرفها که من دارم می‌زنم، همان حرف‌ها است. حواستان جمع باشد؛ این همان سنگ سیاه است. یک قدری درون خودتان فکر کنید، ببینید ما چگونه‌ایم؟ عزیزان من، من دارم کلی عرض می‌کنم؛ همه شما‌ها که استاد من هستید. شما از آنهایید که خدا گفته است که احترام یک پیرمردی را بگیر. شما من را احترام می‌کنید که من برای شما حرف می‌زنم؛ اگرنه، والله، من عرق‌ریزه می‌گیرم، از شما خجالت می‌کشم که برای شما‌ها حرف بزنم. والله، راست می‌گویم. شما دارید امر را اطاعت می‌کنید که من یک حرفی می‌زنم. عزیز من، من به شما‌ها این حرفها را نمی‌زنم؛ من در جو دارم حرف می‌زنم، من انتقاد با این جو می‌کنم.

حالا ببینید خدا چقدر شما‌ها را می‌خواهد. به موسی گفت: یا موسی، نعمت‌های من را بگو تا این بنده‌ها، من را بخواهند و با من رفیق بشوند. آقا، رفیق از خدا بهتر چه کسی است؟ کجا می‌روید این رفیق‌ها را می‌گیرید که نه به درد دنیای شما می‌خورد، نه به درد آخرت؟ بیایید با خدا رفیق بشوید. حالا ببینید خدا با شما چه کرده است؟ یکی از این آقایان از ما سوال کرد که یک روایتی داریم که پیغمبر به زهرای عزیز می‌فرماید: «ام ابیها». (پدرش هم به حساب منبری بوده است) یک سوالی کرد که چرا حضرت زهرا از خدا مرگ طلبید؟ گفت: «عجل وفاتی» خدایا، مرگ من را برسان. او می‌گفت که پدرم می‌گفت: آنها این طور شدند و این طور شدند و پدرشان فرمایشی فرمودند. او می‌گفت: یک ذره به من نچسبید و من هم همین طور متحیر مانده‌ام. گفتم: من نظر ولایت را می‌گویم، می‌خواهم گیر نباشم. نظر ولایت من این است: این دارد افشای خباثت اینها را می‌کند. مرگ از خدا خواستن، بیچاره‌گی است و برای من است. ایشان سوال کردند که حضرت زهرا وقتی «عجل وفاتی» را می‌گوید این چه مناسبت دارد؟ از روی ناراحتی می‌گوید؟ گفت: پدرم این طور گفته است و این طور گفته است.گفتم: من نظر ولایتم این است. مثلاً این مرگ خواستن برای من است؛ یا بی‌پول هستم یا ناراحت هستم یا یک کاری می‌خواهم انجام بدهم، پیش نمی‌رود. از روی ناراحتی و نارضایتی از دنیا و نارضایتی از کارم، این‌ها همه عقده شده است و می‌گویم: خدایا ما را مرگ بده. اتفاقاً یک روایت داریم، خدا بیامرزد حاج شیخ عباس را، می‌گفت: در آخر الزمان به طوری فشار برای مردم پیش می‌آید که مرگ از خدا می‌خواهند و مرگ هم سراغشان نمی‌آید. اما به ایشان گفتم که این فضه، حالا وقتی که در خانه امیرالمؤمنین آمده است، دید یک پوستی هست و یک شنی هست و دست مالید و همه اینها را جواهر کرد. یک فضه ایشان تمام خاکهای بیابان، برایش جواهر است. یا زهرای عزیز که یک نفس می‌کشد [می گوید] دست از علی بردارید و یک عالم می‌خواهد به هم بخورد، ستون‌ها از جا حرکت می‌کند، نوشته‌اند از زیرش می‌رفتند. آن‌وقت امیرالمؤمنین می‌گوید: ای سلمان، بگو تو دختر رحمة للعالمین هستی، نکند نفرین کنی، طیور‌ در جو هوا هلاک می‌شوند؛ یعنی یک عالمی به هم می‌خورد. یعنی یک عالمی به امر زهراست؟ این چه ناراحتی دارد؟ اما به نظر من، دارد کفر اینها را افشاء می‌کند.

نه اینکه پیغمبر اکرم فرمود هر کس زهرا را اذیت کند، من را اذیت کرده، هر کس من را اذیت کند، خدا را اذیت کرده است؟ چقدر پیغمبر اکرم درباره زهرای عزیز صحبت کرده، حالا دارد به کل خلقت تا قیام قیامت می‌گوید: من از اینها ناراحتم. به قدری من را اذیت کردند، به قدری کار مشکل است که از کار اینها، از منزجر اینها، من می‌گویم: [خدایا] من را مرگ را بده؛ اگر نه مرگ به دست خودش است. دارد کفر اینها را افشا می‌کند، از بس که از دست اینها ناراحت است. به کل خلقت دارد می‌گوید: اینقدر پدرم گفت، بدانید من از دست اینها اینقدر ناراحت هستم. ناراحتم؛ یعنی کفر اینها را افشا می‌کند. ایشان قبول کرد.

حالا می‌خواهم خدمت شما عرض کنم. من به شما بگویم (این که گفتم می‌خواهم عزت به سر همه بگذارم این است) بدانید که خلق ارزش ندارد. اگر خلق ارزش داشت، چرا جبرئیل هشت شهر قوم لوط را زیر و رو می‌کند؟ اگر خلق ارزش دارد، چرا قوم عاد را اینطوری می‌کند؟ اگر خلق ارزش دارد، چرا قوم نوح را اینطوری می‌کند؟ اگر خلق ارزش دارد، چرا قوم حضرت موسی را اینطوری می‌کند؟ به من جواب بدهید؟ عزیز من، ولایت، ارزش دارد. اینها وقتی مخالفت ولایت را می‌کنند، دیگر ارزش ندارند. شما باید بیایید ولایت را استقبال کنید. اگر ولایت داشته باشید، با ماوراء هستید. ولایت، به ماوراء وصل است؛ یعنی به خدا وصل است. حالا نگویید ایشان خدا را ماوراء می‌کند. اینها، امر خدا هستند. امر اینها امر خداست. وقتی ولایت شما یک قدری بالا رفت، به ماوراء دست داری. باید ولایت داشته باشی که عضو بشوی، اگر نه جزء هستی؛ پس تمام ارزش مردم و ارزش خلق به ولایت است. خلق ارزش ندارد. خودشان برای خودشان ارزش قائل می‌شوند. یک عده‌ای را جمع می‌کنند و چیزی به آنها می‌دهند، می‌گویند: تعریف من را بکنید. این می‌گوید تعریف من را بکن، آن می‌گوید: تعریف من را بکن. عزیز من، والله، اینها به درد ماوراء نمی‌خورد. خدا باید تو را تایید کند. یک‌دفعه می‌گوید: «سلمان منا اهل البیت» جزء ما اهل بیت است. چرا؟ امر را اطاعت می‌کند. می‌گوید: زیارت این شاه عبدالعظیم حسنی، مطابق زیارت امام حسین (علیه السلام) است. عزیز من، باید ماوراء تو را انتخاب کند. آنها باید ما را تایید کنند. ما اگر تایید بشویم، جزء آنها می‌شویم. تایید خلق اشتباه بود، تایید دست ماوراء بود، تایید دست نور خدا بود که علی و پیغمبر است. این تاییدی‌ها، مثل ته‌دیگ می‌ماند!

حالا عزیزان من، ببینید خدا چقدر شما را می‌خواهد؛ حبل المتین برای شما درست کرده است. فدایتان بشوم، بیایید خدا را بخواهید. بیایید یک قدری برویم در فکر خدا ببینیم خدا با ما چه کرده است. حالا حبل المتین گذاشته است. حالا اینها مخالفت کردند، نگذاشتند امیرالمؤمنین (علیه السلام) ولایت را افشاء کند، نگذاشتند آقا امام حسن (علیه السلام) بکند. نگذاشتند آقا امام حسین (علیه السلام) بکند. حالا ببین خدا چه کار می‌کند؟ حالا خدای تبارک و تعالی قبر اینها را برای شما حبل المتین گذاشته است. به شما می‌گوید با معرفت زیارت امام رضا (علیه السلام) برو، ثواب هفتاد حج، هفتاد عمره دارد، زیارت حضرت معصومه (علیها السلام) برو: «فی الجنه»، با شرایطش زیارت حضرت زینب (علیها السلام) برو، بهشت به تو واجب می‌شود. خدا اینها را پرت و پلا کرد که شما به ماوراء برسید. چقدر خدا خوب است؟ بیا برو توی هجر حضرت اسماعیل، اینطور ثواب دارد. بیا دور آن سنگها طواف کن، من این قدر ثواب به تو می‌دهم. بابا، سنگ چه ارزشی دارد؟ اما با شرایطش، با محبت علی دور آن سنگها بگرد؛ سنگ که ارزش ندارد، آن محبت علی (علیه السلام) ارزش دارد که دور خانه خدا می‌گردی. با آن محبت، با آن شرایط، با آن سرمایه [ارزش دارد]. چرا ما قدر خدا را نمی‌دانیم؟ چقدر خدا حبل المتین برای ما درست کرده است. از آن طرف هم اگر دستت نمی‌رسد، می‌گوید: برو دیدن یک مؤمن، ثواب دوازده امام، چهارده معصوم به تو می‌دهد. بابا، یک مؤمن هم حبل المتین است. این مؤمن چطور است؟ اتصال به علی (علیه السلام) است، اتصال به زهرای عزیز است. والله، بالله، نمی‌خواهم کار را یک قدری افشا کنم. گفت: هر کس را علم آموختند، مهر کردند و دهانش دوختند. والله، اگر یک ذره ناراحت باشی، ائمه می‌آیند شما را از ناراحتی درمی‌آورند؛ ناراحتی مؤمن، ناراحتی آنها است؛ اما اتصال باشی. عضو باشی، نه جزء.

عزیزان من، می‌خواهم شما را به طرف ماوراء برسانم. اگر طرف ماوراء بیاییم، ما از خلق جدا شدیم، از مردم جدا شدیم، از دنیا جدا شدیم، از همه چیز جدا شدیم. من دوباره تکرار می‌کنم: من نمی‌خواهم درویش درست بکنم که یک گوشه‌ای بروید؛ نه، اینها همه‌اش خلاف است. کنار [این است که] از عقاید پوچ مردم کنار بروید. کنار [این است که] از این رویه پوچ این مردم کنار بروید. عزیزان من، یقین داشته باشید. وقتی شما کنار رفتی؛ یعنی به خلق امیدی نداشته باشید، آن‌وقت آنها شما را ضبط می‌کنند. چرا امیرالمؤمنین (علیه السلام) یک بچه یتیم می‌دید، می‌گفت: هیچ چیزی مثل بچه یتیم من را ناراحت نمی‌کند. چرا؟ [چون] این بچه یتیم اتکا ندارد، پدر ندارد. ما باید در عالم برای خودمان پدر درست نکنیم، بیاییم جزء یتیمان آل محمد باشیم. (صلوات) ما باید جزء یتیمان آل محمد باشیم. خدا، ما کسی را نداریم. ای امام زمان، یا حجة بن الحسن، ما یتیم هستیم، همه می‌خواهند ولایت ما را ببرند، همه می‌خواهد دین ما را ببرند، همه می‌خواهند شرافت ما را ببرند، کسی نیست که به ما شرافت بدهد؛ بیا، بیا ما را در پناه خودت راه بده. حقیقتاً بیچارگی خودمان را افشا کنیم. ما روایت داریم، می‌گوید: وقتی آقا می‌آید، حقیقتاً مردم بیچاره‌اند، می‌گویند: ما رهبر نداریم. ما کسی را نداریم، ما بیچاره‌ایم، ما یتیمیم، آن‌وقت می‌آید دستتان را می‌گیرد.

حالا من تکرار می‌کنم. من به شما معلوم کردم که این خلق، این مردم، ارزش ندارند. دوباره تکرار می‌کنم، ارزش آنها که اتصال به ولایت است. قوم نوح، پیرو نوح نشدند، اینطوری شدند. الان شما ممکن است که به من بگویید که حالا اینها حبل المتین هستند، آن موقع چرا نبودند؟ آن موقع هم بوده‌اند، ما عقلش را نداشتیم، ما کشش اینها را نداشتیم. مگر اینها نابودند؟ خلقت نابود است؛ والله، اینها بود هستند. والله، دوازده امام، چهارده معصوم، بود هستند، خلقت نابود است. چرا متوجه نیستید؟ خود آدم ابوالبشر تازه آمده است، چطور اینها «بود» نبوده‌اند؟ حالا ترک اولی کرده است، چهل سال گریه کرد. این چهل هم یک حرفی است. حالا [گفت:] خدایا، توبه من را قبول کن. گفت: من را به آنها قسم بده؛ پس آنها بودند، آدم نابود است. آدم نابود بود؛ علی (علیه السلام) بودش کرد. امیرالمؤمنین گل آدم را سرشت، خدا جان داد. چطور نبودند؟ مگر این قوم حضرت موسی نیست که برای امام حسین (علیه السلام) گریه می‌کردند؟ یک وقت اینجا به من ایراد نکنید، انتقاد بکنید. پس اینها همیشه «بود» بوده‌اند. اگر نبودند چرا می‌گوید به اینها قسم بده؟ خدایا، اینها چه کسی هستند؟ محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) است. (صلوات) علی (علیه السلام)، وصی رسول الله است. بابا، آدم ابوالبشر حالا تازه چشم باز کرده است، خدا به می‌گوید: علی (علیه السلام)، وصی رسول الله است. ای لامروت‌ها، مگر شما دم از خدا و قرآن نمی‌زنید؟ چرا علی (علیه السلام) را به وصی رسول الله قبول ندارید؟ پس شما نه خدا را قبول دارید، نه قرآن را، نه ولایت را. حالا می‌گوید [این] کیست؟ می‌گوید: زهرای عزیز است. زهرا، در جو خلقت هست. حالا می‌گوید: [این] حسن و حسین است. [می‌گوید:] خدایا، دلم شکست. این حسین (علیه السلام) است که او را در صحرای کربلا می‌کشند. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، می‌گفت: بدنش ترک، ترک می‌شود. آدم، یک لکه اشک ریخت، توبه‌اش قبول شد.

اینقدر اشک امام حسین (علیه السلام) ارزش دارد که اگر یک لکه در جهنم بچکد، جهنم تعادل خودش را از دست می‌دهد، دیگر فرمان نمی‌برد؛ اما اشکی که با معرفت باشد، نه این اشک‌ها؛ اینها مَشک است، اشک نیست. مثل مشکی است که آب از آن می‌چکد. خوب شد؟ چرا می‌گوید با معرفت؟ معرفت این است که [بدانیم] اصلاً مانند این زهرای عزیز در تمام خلقت نیست، مانند امیرالمؤمنین در تمام خلقت نیست، [مانند] این دوازده امام، چهارده معصوم در تمام خلقت نیست، [مانند] آقا امام زمان (عج الله فرجه) در تمام خلقت نیست. آن‌وقت دیگر جای دیگر نمی‌روی. عزیز من، فدای تو بشوم، بیا گوش بده.

یک سوال دیگر هم کرد که پیغمبر می‌گوید: «ام ابیها» این یعنی چه؟ یعنی پدر بابا. گفتم: عزیز من، باز نظر ولایت من این است. اینها دارند با هم نجوا می‌کنند. پیغمبر می‌گوید: اگر زهرا نبود، من به وجود نمی‌آمدم، زهرا می‌گوید: اگر پدرم نبود، من نمی‌آمدم. او می‌گوید: اگر علی (علیه السلام) نبود، من نمی‌آمدم؛ تمام اینها یک نور هستند. اینها دارند نجوا می‌کنند؛ یعنی مثل این که الان این پنج تا انگشت عضو شما است، هر کدام از اینها نباشد، ناقصی دارد. اینها دارند نجوا می‌کنند. هیچ مغزی از حقیقت زهرای عزیز، از حقیقت ولایت، از حقیقت پیغمبر، سر در نیاورده است. تمام مغز ما خلقی است؛ یعنی ما مصنوعی هستیم، مصنوعی درست شده‌ایم. ما حد داریم؛ آنها که حد ندارند. مگر یک چیزی که حد دارد، می‌تنواند یک چیزی که حد ندارد را بفهمد؟ می‌شود فهمید؟ نه. پس باید چه کند؟ آن که حد دارد، فرمان آن بی‌حد را ببرد؛ یعنی ما باید فرمان دوازده امام، چهارده معصوم را ببریم. (صلوات)

عزیزان من، ببینید، منافق، اگر هم در اطراف شما بیاید، در این فکر است که یک ضربه به شما بزند، یا در فکر است که این زندگی شما را به هم بزند، یا در این فکر است که از کار شما سر در بیاورد. شما چقدر حقوق می‌گیرید، کجا هستید، چه جوری هستید، می‌خواهد به شما ضربه بزند. یا اگر می‌آید به شما «تقبل الله» می‌گوید، می‌خواهد به شما ضربه بزند. این تو را نمی‌خواهد. این عنادی که دارد، می‌خواهد عنادش تأمین بشود. منافق که در اطراف شما می‌آید، خیلی هم می‌آید، می‌آید به شما ضربه بزند، نمی‌آید که امر شما را اطاعت بکند. تمام این که دور پیغمبر بودند، می‌خواستند ضربه به دین و به اسلام بزنند، آخر هم ضربه زدند. پیغمبر در ماوراء دست دارد؛ جبرئیل می‌آید، میکائیل می‌آید، می‌آیند و آیه قرآن می‌آورند. این منافقین، عمر و ابابکر، متصل شدند، متوجه شدند این زهرای عزیز، یک شخصیتی است. اینها تصمیم گرفتند اول پیغمبر را از بین ببرند. [روایت] داریم؛ در یک جایی بود، اینها یک چیزی درست کردند، انداختند، شتر پیغمبر رم کرد. یک برقی زد، اینها را دید؛ اما آنها را افشاء نکرد. حالا حسابش را کردند که پیغمبر از دنیا رفته می‌خواهند چه کار کنند؟ دیدند زهرا یک شخصیت خلقتی است و قرآن که به پیغمبر نازل شده است، اینها گفتند: «حسبنا کتاب الله»، یک قرآن «درش دم» را قبول دارند؛ یعنی مثل بیشتر ما‌ یک قرآنی که به اسم است را قبول دارند، احکام قرآن را قبول ندارند. اینها به همین اکتفا کردند. یکدفعه رفتند در این فکرها که پیغمبر این طور گفته، جبرئیل این طور گفته است، این طور گفته است. حالا بنا شده احکام بعد از پیغمبر به زهرا نازل بشود. زهرای عزیز هم مانند امام زمان (عج الله فرجه) آن دیگر امر به صبر ندارد، می‌خواهد افشا کند. حسابش را کردند اگر این افشاء کند، اینها به هیچ عنوانی جایی ندارند و زهرای (س) عزیز بنا بود افشاء بکند. بعد از پیغمبر، جبرئیل به زهرا نازل می‌شد؛ اما مابین خدا و زهرا علی (علیه السلام) بود؛ ما بین وحی علی (علیه السلام) بود؛ مثل این که توسط ایشان، به ایشان می‌رسید. اما آن زمان دیدند اگر افشا شود، اصلاً نسل علی (علیه السلام) را برمی‌اندازند. خدای تبارک و تعالی افشا نکرد؛ اما الان افشا است. جبرئیل نازل می‌شد؛ اما به توسط امیرالمؤمنین (علیه السلام)، احکام به زهرا [می‌رسید]، زهرا باید افشا کند. چون که پیامبر به امیرالمؤمنین گفت: علی جان، تو افشا نکن. گفت: این طوری است، گفت: برو در در چاه بزن؛ اما زهرا باید افشاء کند.

ببین، اینها به چه حسابی [جنایت] کردند؟ به حساب دین. چرا علی نیامده نماز جماعت؟ مغیره، بلند بشو برو، گفت: ما داریم قرآن را جمع‌آوری می‌کنیم. گفت: باشد. این تمام حرفش این بود که زهرا را بکشد. حالا حرکت کردند و در خانه زهرا آمدند. در را می‌زند، زهرا راه به آنها نمی‌دهد. گفت: من در را آتش می‌زنم. بابا، حسن و حسین اینجا هستند. گفت: من در را آتش می‌زنم. این باید نماز بیاید. می‌خواهد در اسلام دو درقه‌ای بیندازد. ببین، عزیز من، اینها که روزی [از خلق] می‌خواستند، امرش را اطاعت کردند. رفتند هیزم آوردند و در خانه را آتش زدند. حالا که در خانه را آتش زدند، چه کسی می‌گوید قنفذ زهرا را کشت؟ [عمر] افشا کرد! خودش به معاویه نوشت، معاویه، وقتی فهمیدم زهرا پشت در است، چنان فشار آوردم عضله‌های زهرا را خرد کردم. عضله اینهاست؛ یعنی تمام بندبند زهرا را خرد کردم. حالا در خانه ریخته، حالا محسن سقط شده. اصلاً محسن زیر پای این مسلمان‌های نمازخوان حج‌برو پیشانی بادکرده رفت. کجایی؟ قنفذ، تیر خلاص را به زهرای عزیز زده است. وقتی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را از خانه بیرون کشیدند، زهرا آمد حمایت کند. آمد سر طناب را گرفت. روایت داریم چهل نفر علی را می‌کشید. این، در ظاهر هم بازوی حیدر است و هم بازوی نبوت. یک تکان داد چهل نفر روی زمین ریختند. عمر چاره‌ای نداشت. گفت: قنفذ، دست زهرا را کوتاه کن، بزن زهرا را. چنان این قنفذ زد که دست زهرا شکست. باز با این یک دست، سر طناب را گرفته است. هیچ کجا نداریم زهرا کمک خواسته باشد. اینجا کمک خواست. گفت: یک دست به پهلو و دستی ز طناب، یا الله دست دگر کجاست حمایت ز حیدر کند.

آقا جان من، زهرا، تقاضای دست کرده است. عزیزان من، چرا ما حمایت از ولایت نمی‌کنیم؟ حمایت از ولایت امر اینهاست که اطاعت کنی. چرا می‌گوید منتظر امام زمان این همه ثواب دارد؟ منتظری که اگر بیاید، حمایت کنی. عزیز من، تو هم باید باید توی فکر باشی حمایت از ولایت کنی. حالا چه کار کردند؟ آخر، ببین دنبال چه کسی می‌روید؟ عزیزان من، چرا گول می‌خورید؟ من می‌خواهم از شما بپرسم؛ انگلیسی‌ها، یهودی‌ها، نصرانی‌ها آمدند زهرای ما را زدند یا امام جماعتی‌ها؟ یا اینها که ادعای خلافت می‌کنند؟ حالا علی (علیه السلام) را کشیده‌اند، ابابکر روی منبر است. می‌گوید: بیعت کن. با چه کسی؟ با ابابکر. خالد بن ولید شمشیر بالای سر علی [گرفته، می‌گوید] بیعت کن. وقتی زهرا شمشیر را بالای سر علی دید، یک‌دفعه گفت: دست از علی بردارید، [وگرنه] نفرین می‌کنم. تمام خلقت نزدیک بود به هم بخورد. آخر، یک خلقت فدای ولایت است، نه ولایت، فدای خلقت. گفتم: خلقت ارزش ندارد، خلق ارزش ندارد. ارزشش این است که اتصال به ولایت باشد. این مردم که دیگر اتصال به ولایت نیستند، ارزش ندارند. اما چرا امیرالمؤمنین گفت؟ می‌خواست مبادا بگویند اینها سر خلافت دعوایشان است. اما نظر ولایت من چیز دیگری است: این اول اسلام است، در صلب اینها شیعه به وجود می‌آید. امیرالمؤمنین نگذاشت زهرا نفرین کند. اینها کافر شدند؛ اما در صلب اینها شیعه به وجود می‌آید؛ اما امام زمان که می‌آید و از دم می‌زند، دیگر از صلب این مردم شیعه به وجود نمی‌آید.

تمام این خلقت دارد روی ماورای امام و قرآن و خدا و شیعه می‌گردد. یک شیعه ارزش به یک عالم دارد. ما نفهمیدیم ولایت یعنی چه؟ ما باید گریه کنیم، ما باید اینها را بشناسیم، ما باید معرفت در حق اینها داشته باشیم. چرا؟ بابا جان من، اگر این خلق ارزش دارد، چرا خدا یک خلقتی را زمین می‌زند؟ می‌گوید: اگر محبت علی نداشته باشی، اگر عبادت ثقلین کنی به رو توی جهنم می‌اندازمت؛ پس خلق ارزش ندارد؛ ولایت، ارزش دارد. اگر بخواهی ارزش پیدا کنی، باید اتصال به ولایت باشی. حالا این مردم که اینطور هستند؛ اما امیرالمؤمنین در ماورای خلقت تا آن ذراتی که تا قیام قیامت می‌آید، می‌فهمد که باید بالاخره شیعه به وجود بیاید، جلوی نفرین زهرا را گرفت. اما آیا زهرا نمی‌داند؟ والله، می‌داند.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه