منیت پرچم شیطان است

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
نسخهٔ تاریخ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۴۲ توسط Admin (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی متن - 'رحمه الله' به 'رحمة الله')
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

منیت پرچم شیطان است
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1378-04-03

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، اگر ما متوجه نبودیم که امر را اطاعت کنیم؛ یعنی ما تفکر نداشتیم، ما خودسر می‌شویم و کارهایمان هم خودسر می‌شود، من خواهش می‌کنم توجه بفرمایید. الان مجلس امام حسین ما، بیشترش خودسر است. آن به اصطلاح می‌گوید: تبری. الان که به اصطلاح، ایام ماه ربیع است؛ می‌گویند تولی، نه تولای ما آن طور که باید و شاید است، نه تبری، چرا؟ ما هر کاری را مطابق میلمان می‌کنیم، به دستور نمی‌کنیم. اگر ما به دستور بکنیم، اتصال به دستور هستیم، دستور، اتصال به امر ائمه طاهرین است، امر ائمه طاهرین، وصل به خداست. همین روضه خواندن امام حسینمان درست است، هم اینکه این تولی و تبری ظاهری، درست نیست. اصل آن است که آنها دستور فرمودند و ما هر کاری را به دستور آنها بکنیم. این پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، [برای] ایشان می‌گوید: «أشهد انّ محمد عبده و رسوله» یعنی بنده است. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) هم بنده است. بنده باید فرمان ببرد، فرمان خدا را [ببرد]. اما به ما هم گفته «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی، یا ایها الذین امنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما» به ما هم گفته تسلیم پیغمبر بشوید، پیغمبر هم گفته تسلیم علی بشوید، تسلیم این نیست که ما حسابش را کردیم، تسلیم [این است که] باید فرمان آنها را ببریم. اگر مجلس گرفتی، باید به فرمان آنها باشد، اگر روضه گرفتی به فرمان آنها باشد، اگر کار کردی به فرمان آنها باشد، هر کاری که در این عالم کردی باید چه باشد؟ ذکر خدا [باشد]. آیا متوجه شدیم؟ آقای دکتر، قربانت بگردم، باید کار تو، ذکر باشد. آقای کشاورز، کار تو ذکر باشد، آقای اهل علم، کار تو، ذکر باشد، آقای مهندس، کار تو، ذکر باشد، تمام اینها که زیر این آسمان قرار گرفتند و خلق هستند، باید کارشان ذکر باشد، ذکر یعنی چه؟ امیرالمؤمنین می‌فرماید: «انا ذکر الله» به امر ولایت باشد. اگر کار تو به امر ولایت شد، تمام حرکت تو [به امر ولایت] شد، تو اتصال به ماوراء هستی تو اتصال به ولایت هستی. اتصال به ولایت که عذاب نمی‌شود. قدر بدانید، حرف قشنگ است، چرا می‌گوید [وقتی] که گناه می‌کند، از ما قطع می‌شود؟ تو حرف یاوه هم که داری می‌زنی قطع هستی. تو خیال کردی در مجلس می‌پری، عُمر، عُمر می‌کنی، تو یک وقت خواست عُمر را به جا می‌آوری. تو عوض اینکه حضرت زهرا را خوشحال کنی، خواست اینها را به جا می‌آوری، [این] چه کاری است که می‌کنی؟

قربانتان بروم، اگر امر را اطاعت کردیم صحیح است. تمام حرفها و کارهایی که در عالم است، یک روایت روی آنها است. امروز می‌خواهم صحبت دیگری کنم، انشاالله یک روزی به شما می‌گویم، هر کاری، هر چیزی در عالم هست یک روایت روی آن است، بی روایت نیست، تنظیم یعنی این. ما که توی تنظیم نرفتیم، ما هر طور دلمان می‌خواهد می‌کنیم. چقدر برداشته خرج کرده، یک کارهایی کرده که اصلاً من خجالت می‌کشم بگویم. تو خواست عُمر را به جا آوردی. ببین، زهرای عزیز چه می‌گوید. بنشینید دور هم صحبت کنید، جنایت این عُمر و ابابکر را به مردم بگویید، مردم بغض پیدا کنند. حالا من به خواست خدای تبارک و تعالی می‌گویم. من یک موقعی به شما عرض کردم به درک رفتن عُمر را «یوم الغدیر» می‌گویند. شما ببین، این غدیر چقدر برکات دارد، مگر از غدیر مهم‌تر در خلقت هست؟ نه در این خلقت، در ماوراء هم نیست، در آسمانها هم نیست. گفتم این غدیر در آنجا بوده، انبیای سابق هم غدیر را احترام می‌کردند، عاشورا را احترام می‌کردند، این عاشورا که از بعد از امام حسین نیست. روایت داریم قوم موسی گریه می‌کردند، مجلس داشتند. از زمانی که خدای تبارک و تعالی آن روضه را برای آدم خواند، از آنجا عاشورا شد، چرا متوجه نیستید؟ مگر عاشورا بعد از قتل امام حسین شد؟ خدا برای آدم روضه خواند، همانجا عاشورا معلوم شد، حالا آدم اول اینجا آمده. خیلی ما عاشورا را سبک نگاه می‌کنیم. به توسط عاشورا ملائکه‌ها، خلقت، انبیا آمرزیده می‌شدند. آدم به توسط عاشورا، گناه نکرد، ترک اولایش قبول شد. مگر آخر امر نگفت: خدایا، ترک اُولایِ مرا قبول کن، گفت: به اینها مرا قسم بده. دید یک نورهایی است خیلی [درخشان] بعد یک نورهای ریزی آمد، گفت: اینها چیست؟ گفت: اَوّلی آن محمد بن عبدالله است، بعد امیرالمؤمنین است، بعد زهرای عزیز است. یا آدم بدان زهرا فتح‌کننده خلقت است، زهرا، زهرا، [می گوید]، ای [کاش] دهنتان بگیرد، با چه کسانی مطابق می‌کنند؟ توقع هم دارند ما هم طرفشان برویم. بعد گفت: این حسن است، بعد گفت حسین است. گفت: ای خدا، دلم شکست، حالا خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، گفت این حسین است در صحرای کربلا او را می‌کشند، به آن راهی که رفته، گفت: بدنش، ترک، ترک می‌شود. آدم ابوالبشر گریه کرد؛ ترک اولایش معلوم شد. آیا این عاشورا هست یا نه؟

ای روضه‌خوانها، ای روضه‌خوانها کجا رفتید؟ تو چه اتصالی به خدا داری؟ خدا روضه حسین را می‌خواند. یک نواری آوردند از برای یکی از مراجع که من هم دوستش دارم، من همه مراجع را دوست دارم، سوء تفاهم نشود؛ اما ایشان از آنهاست که گریه برای امام حسین می‌کند. خدا آقای قمی را رحمت کند، یکی رفته بود گفته بود یک عالمی عادل در محل ماست، عادل است؟ گفته بود برای امام حسین گریه می‌کند؟ گفته بود: آره، گفته بود: عادل است. بعد ایشان عظمت عاشورا را گفته. این بنده زاده نوارش را آورد، گفت: بابا، این را گفته است. خیلی از ایشان پوزش طلبیدم، من هیچ اهل علمی را نگران نمی‌کنم، توی ذوقش نمی‌زنم، گفتم: عزیز من، من به شما می‌گویم، ایشان خیلی پیشرفته است؛ اما ولایت، القایی هست و نوشیدنی. خیلی قشنگ صحبت کرده بود، بعد عظمت اینها را آورده بود، گفته بود: ببین، حضرت سجاد قبرکَن اینهاست؛ یعنی از عظمت عاشورا گفته بود؛ یعنی حضرت سجاد، قبرکَن به اصطلاح شهدا هست. گفتم: پدر جان، ایشان به اصطلاح خیلی قشنگ صحبت کرده؛ اما ببین، من چه چیزی به شما می‌گویم. گفتم: فقط در عالم یک دانه قبر کنده شده که رسول الله کنده، آن هم قبر یک غلام سیاه را [کنده است]. گفتم: ببین، من چه می‌گویم، من می‌گویم اینها کسانی هستند که امام زمان می‌گوید پدر و مادرم به قربانتان، آیا این درست است یا قبرکن که ایشان می‌گوید؟ گفتم: منِ عمله، ببین چه می‌گویم. عظمت اینها این است که امام زمان بگوید پدر و مادرم به قربانتان، «السلام علیک یا عبد الصالح، مطیع لله و رسوله، عبد الصالح، پدر و مادرم به قربانتان. عزیزان من، بیایید مطیع خدا و پیغمبر بشوید. فرق نمی‌کند، به تو هم می‌گوید، تو هم جهادگر هستی، آنها امر را اطاعت کردند، تو هم بیا در کاسبی‌اَت، در کَسبت، در عُلماییت، در هر چیز، امر را اطاعت کن. خب، تو هم جهادگر هستی، چطور هستی؟ بعضی از ما تجاوزگر می‌شویم. این یکی.

بعد به ایشان گفتم ببین، بابا جان، پدر جان، عزیزِ من، قربانت بروم پیغمبر از مسجد آمده بود بیرون، دید یک جنازه ای را دارند می‌برند، چهار تا غلام سیاه، من به قربان آن جنازه [بروم]، روی تخته‌پاره گذاشتند، می‌روند. پیغمبر عبایش را اینطوری کرد، فوراً دوید گذاشت روی دوشش. اینجاست که پیغمبر قبر کنده است. رسول الله او را آنجا گذاشت، قبر را کَند، البته از دستش گرفتند؛ اما اول ایشان قبر را کَند. حالا ایشان را روی خاکها گذاشته است، گفت: ایشان را می‌شناسید؟ آنها که دنبال پیغمبر بودند گفتند پیغمبر در حبشه مگر قوم و خویش دارد؟ ببین، روی قوم و خویش‌گری می‌آورند، روی قوم و خویش‌گری، روی یک حسابهایی می‌آورند. پیغمبر را هم روی [این حرفها] می‌آورند. بابا جانِ من، عزیز جانِ من، پیش پیغمبر هستند، پیغمبر را نمی‌شناسند. روی قوم و خویش‌گری می‌آورند، روی ولایت نمی‌آورند. آخر، چه چیزی بگویم؟ هر جا می‌روم، می‌بینم کوچه بن‌بست است، والله، در ولایت همه بن‌بست هستند. حالا پیغمبر رویش را پس کرد، گفت او را می‌شناسید؟ همه گفتند نه، گفت: علی جان، می‌شناسی؟ گفت: آره، یا رسول الله، این غلام بنی ریاح است. این صبح به صبح به من یک سلام می‌کرد، می‌گفت: علی دوستت دارم. اینجا پیغمبر قسم کبیره می‌خورد، گفت: یا علی، بدان، هفتاد هزار ملک در تشییع آمده بود، از هفتاد هزار تا، هفتاد هزار تا، یا علی، بدان، دنبالش ندویدم مگر محض محبتی که به تو دارد.

پیغمبرش دنبال ولایت می‌دود. حالا یک بی‌سلیقه‌ای نگوید مگر پیغمبر خودش ولی نیست؟ چرا، پیغمبر می‌خواهد ولایت را افشا کند. چون که او نبی هست، مردم نگاه به نبی بودن پیغمبر می‌کنند، پیغمبر می‌خواهد ولایت را افشا کند. بگوید این است، من که رسول خدا هستم، من که اشرف مخلوقات هستم، دنبال یک غلام سیاه می‌دویدم، چون که ولایت دارد. رفقای عزیز، فدایتان شوم، ولایتتان را تنظیم کنید. مگر ما از یک غلام سیاه حبشی کمتر هستیم، چرا فکر نمی‌کنید که پیغمبر دنبال ما بدود؟ جبرئیلش که باشد، ملکش که باشد در مقابل یک دوست علی، در مقابل یک شیعه؟ (صلوات)

یک روایت داریم که، (خیلی اینها را گفتیم، می‌خواهیم ان‌شاءالله تنظیمش کنیم) ما بدانیم که عمر و ابابکر، اینها چه عنصر کثیفی بودند، جوانان عزیز بدانند، کسی گولشان نزند، الان خدمتتان گفتم، وقتی که پیغمبر اکرم به امر خداوند تبارک و تعالی، به امر جبرئیل، امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را وصی خودش قرار داد، فوراً وحی رسید: یا محمد، هر کسی که ذره‌ای محبت این [علی] را داشته باشد به آتش جهنم نمی‌سوزد. شیطان بنا کرد فریاد کشیدن، داد کشید: وای بر ما، کار تمام شد، ما دیگر نمی‌توانیم مردم را گول بزنیم، یک ذره‌ای محبت علی را داشته باشند، اینها به آتش نمی‌سوزند. هر چند که یهودی باشند. مگر آن یهودی نبود که محبت امیرالمؤمنین داشت، نسوخت، می‌ترسم نوار تمام شود وگرنه آن قضایا را می‌گفتم؛ خیلی ناراحت شد. بعد آمد این‌طرف‌تر، گویا آن جلسه بنی ساعده را دید، گفت: پیغمبر دوباره نمی‌دانم چه جوری شده است و دامادش را جای خودش گذاشته است و بنا کردند از این حرفها زدن که می‌زنند. شیطان خیلی خوشحال شد و آن روز را روز عید قرار داد. گفت: تمام اینها خنثی است. گفتند: ای پدر ما، ای عزیز ما، ای مولای ما، تو کسی هستی که آدم را از بهشت بیرون کردی، این همه غصه خوردی، گفت: آدم را از بهشت بیرون کردم کافر نشد، اما اینها را از ولایت جدا کردم، کافر شدند.

بابا جان من، عزیز جان من، چرا محبت این دو نفر را داری؟ اگر خدا را قبول دارید، می‌گوید: اینها بعد از پیغمبر مرتد شدند، کافر شدند، اگر شیطان را هم قبول داری، شیطان هم که می‌گوید کافر شدند. چرا باز دوباره یک باسوادی که به اصطلاح درس خوانده حرفش را [قبول می‌کنید]، می‌روید یک قدری توی این حرفهای [کسی] که با سواد است؟ سواد که سیاهی است. سوادی که اتصال به ولایت نباشد آن نیست، زهد نیست، تقوا نیست، آن یک منیت است. الحمد لله شکر رب العالمین، من در مجلس از آن گونه آدم‌ها نمی‌بینم؛ همه شما سوادتان اتصال به ولایت است. والله، بالله، راست می‌گویم. گفت: اگر گویم زبان سوزد، اگر پنهان کنم چون مغز استخوان سوزد. من یک نگاهی که می‌کنم، یک حسی دارم. الحمد لله همه شما سوادتان اتصال به ولایت است، اتصال به ولایت [این است که] سوادهای شما همه‌اش روح دارد، من اهل تملق نیستم. حالا ببین چه می‌گویم. حالا ببین، شیطان چه کار کرد؟ شیطان کاری که کرد یک «مَن» دست عمر و ابابکر داد. وقتی ولایت را گرفت، «مَن» به او داد. حالا به امیرالمؤمنین چه می‌گوید؟ می‌گوید: بیا «مَن» را قبول کن، بیا با «مَن» بیعت کن، با «مَن» بیعت کن، «مَن» پدر ما را در آورده است. داد دستش؛ حالا توی خانه رسول الله ریخته است، زهرای عزیز را شهید کرده است، بچه زیر دست و پا رفت، ما نداریم قبر محسن زهرا، هر کسی می‌داند به من بگوید [تا] من جلوی دهانم را بگیرم. نمی‌خواهم ناراحتتان بکنم، می‌خواهم جنایت این دو نفر را بگویم: والله، محسن قبر ندارد، طفل زهرای عزیز زیر دست و پا له شد. حالا آمدند مسلمانها رفتند دوباره پشت سر این خبیث نماز خواندند. حالا وقتی ولایت را گرفت، «مَن» به اینها داد، چطور «مَن» به اینها داد؟ گفت: حالا علی باید بیاید با ما بیعت کند.

روایت داریم، خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گفت: طناب گردن علی انداختند، چهل نفر می‌کشید، یک عده‌ای هم علی را هُل می‌دادند. علی متوجه هست، خودش توجه است، می‌گفت: من نمی‌خواهم بیعت کنم، مردم بدانند. حالا زهرای عزیز آمده سر طناب را گرفته، [عمر گفت:] قنفذ، دست زهرا را کوتاه کن، آن جنایت هولناک را کرد. حالا خالد بن ولید، شمشیر روی سر علی گرفته می‌گوید: بیعت کن. می‌خواهم بگویم «مَن» این است، «مَن» به او داد. حالا «مَن» اش را اجرا می‌کند، ان‌شاءالله، این حرف خیلی قشنگ است. حالا زهرای عزیز آمد، گفت: دست از علی بردارید [وگرنه] نفرین می‌کنم، ستونها از جا حرکت کرد، عالم می‌خواست به هم بخورد. [امیرالمؤمنین فرمود:] یا سلمان، به زهرا بگو نفرین نکند، طیورها در جو هوا هلاک خواهند شد. علی را برگرداند. حالا «مَن» دستش است، ببین، چه می‌گویم؟ آقا جان من، قربانت بروم، این «مَن» را آورد دست عثمان داد، آن هم به امام حسن می‌گفت: بیا با من باش، او هم «مَن» را داد دست معاویه، معاویه هم چه می‌گفت؟ می‌گفت بیا [با من بیعت کن]. آن «مَن» آمد دست یزید بن معاویه، او هم می‌گفت: حسین، بیا با من بیعت کن. شیطان خیلی استاد است، آنچه که آیت الله هست، یک شاگرد کوچکش است. بی‌خودی من حرف نمی‌زنم، پیغمبر وقتی از معراج تشریف آورد گفت: یا محمد، دیدی آن منبری که در عرش بود، سیصد سال من آنجا تدریس می‌کردم، «مَن» داشت. شیطان هم «مَن» داشت.

حالا یداً بیَد این «مَن» دست بنی عباس افتاد. من دلم می‌خواهد توجه بفرمایید. این «مَن» دست بنی عباس افتاد. هارون به موسی بن جعفر می‌گوید بیا طرف «من»، مامون هم می‌گوید بیا طرف «من»، منصور دوانیقی هم می‌گوید بیا طرف «من»، نیایی به تو تیکه می‌چسباند. اگر تو با «مَن» سر و کار داشته باشی، آن ضلالت است. حالا خدمت امام باقر، خدمت امام صادق آمده، من بی روایت و حدیث حرف نمی‌زنم، آنجا در شهر مدین آمده، راه به اینها نمی‌دادند. یک پیرمردی گفت همین جا بود که آن پیغمبر داد کشید خدا، در را باز نکردید، [گفت] همه شما را عذاب می‌کند. بروید در را باز کنید، در را باز کردند. اما گویا هارون دستور داد آن پیرمرد را کشتند. حالا آمده می‌گوید: راهبی از امام باقر و امام صادق آنجا می‌روند، من مقصد دارم این را می‌گویم، آن راهب آمد بیرون، گفت شما کسی را آوردی؟ از چه کسانی هستی؟ گفت: از امت مرحومه. از جُهّالی یا از عالم؟ گفت: ما از جُهّال نیستیم. گفت: من بپرسم یا می‌پرسی؟ گفت: می‌خواهی بپرس، می‌خواهی نپرس؟ گفت: آن چه کسی است که یک روز به دنیا آمد و یک روز رفت، یکی از آنها صد سال و یکی صد و بیست سال؟ گفت: عُزیر و عَزر. گفت: آیا شما می‌گویید که بهشت نوشیدنی هست و اما قاذورات ندارد، هر چیزی در خلقت باید شبیهی داشته باشد، آیا هست؟ گفت: طفلی که در رحم است، می‌نوشد و قاذورات ندارد. یک دفعه رفت در غار و گفت شما از من عالم‌تر هستی. حالا اینها هُو انداختند که اینها رفتند نصرانی شدند. بابا، امام صادق و امام باقر دنبال «مَن» نرفت که [می گویند] نصرانی شده. حالا هم می‌گویند: صوفی هستی و درویش هستی و کافر هستی. خیلی خب. از اول هم همین‌طور بودند، انگار ذاتشان درست نیست. همه هم می‌گویند آره.

حالا ببین، من عقیده‌ام این است بنی عباس «مَن» روی کار آوردند. «مَن» را چه کسی به آنها داد؟ شیطان. وقتی «مَن» می‌گوید، این «مَن» می‌گوید نمی‌گوید خدا، نمی‌گوید پیغمبر، نمی‌گوید ولایت، نمی‌گوید قرآن، می‌گوید «مَن». اگر در باطنِ این ماوراء بروید، این آدم، نه قرآن را قبول دارد، نه پیغمبر را قبول دارد، نه خدا را قبول دارد، نه ولایت را، «مَن» اش دارد کار می‌کند. رفقای عزیز، «مَن» را کنار بگذارید. او می‌گوید کتاب «مَن»، «مَن» دارد. این «مَن»ها را [که] پرچم شیطان است، دور بیندازید، مبادا در خانواده‌تان پیاده کنید. اگر خانم عزیزتان یک حرفی به شما زد، خانم عزیز این کاری که شما می‌کنی، این حرفی که شما می‌زنی، ببین، پیغمبر راضی نیست، خدا راضی نیست، قرآن راضی نیست، راضی‌اش کن، نگو من می‌گویم «مَن». آخر، چقدر «مَن» می‌گویی؟ خانم عزیز، اگر شوهر عزیزت یک حرفی می‌زند، شما حالی‌اش کن، باید در این حرفها کار کنید، باید در حدیث و روایت و ولایت کار کنید. کارکُن ولایت باش، تو کارکُن چه کسی هستی؟ ما اگر کارکُن ولایت باشیم خدا نمره به ما می‌دهد، فوراً این خانم عزیز را ناراحت نکن، [بگو:] خانم این که تو می‌گویی، لهو و لعب است، پیغمبر راضی نیست، خدا راضی نیست، این کسی که تو می‌خواهی، این لباسی که تو می‌خواهی، پیغمبر تکذیب کرده، پیغمبر فرمود: در آخرالزمان، زنها هم پوشیده‌اند و هم برهنه هستند، تو مورد لعنت قرار می‌گیری. خانم عزیز، اگر شوهر تو هم حرف زد با روایت و حدیث حرف بزنید.

من نمی‌خواهم بگویم، من رفتم مکه، آن فاضل بود که به اصطلاح جزء هیئت هفت نفری بود و خلاصه آنجا چند تا پاسداری داشت و بساطی داشت. من گفتم: باباجان من، عزیز جان من، شما با روایت و حدیث باید حرف بزنید، این حرفها چیست که می‌گویید؟ من رودربایستی از هیچ کسی ندارم، اگر رودربایستی بکنم، آن رودربایستی پیش من مهمتر از قرآن، از خدا، از ولایت است. من رودربایستی توی خونم نیست. یک وقت از من توقع نداشته باشید. گفتم: اینها چه چیزی است که می‌گویید، باید کار کنید این حرفی که می‌زنید با روایت و حدیث مطابق باشد، با قرآن مطابق باشد، [نه اینکه] این حرفی که زدی، یک چیزی را جفت کرده باشی. ما هم باید همینطور باشیم. عزیزان من، ما باید حرفمان، ذکر خدا باشد، با ذکر الله، حبل المتین که می‌گوید این است، شما باید حرفت ذکر خدا باشد. «حبل المتین» یعنی این. این چیست که می‌نشینند دور هم این حرفها را می‌زنند، حضرت زهرا خوشحال بشود؟ حضرت زهرا می‌خواهد امر شوهر عزیزش را، همسر عزیزش را، ولایت را یعنی وجود مبارک امیرالمؤمنین را عمل کنید، آنوقت زهرا از شما خوشحال است. من نمی‌خواهم حرف بزنم، ناراحت هستم می‌زنم، پسری را واداشتند در مجلس مهمی که یک عده‌ای از بازاری‌ها بوده‌اند، (جسارت به بعضی از بازاری‌ها نشود، تو بازاری نیستی، تو خانگی هستی) پنجاه هزار تومان گذاشته در دهان پسر. به دینم، این مجلس زهرا نیست، به دینم، این مجلس قوم لوط است. آن روضه‌تان، آن تولایتان و آن تبری. این چه مجلسی است؟ تو پنجاه هزار تومان می‌توانی بدهی، آدم می‌تواند ده خانوار را، بیست خانوار را اداره می‌کند، برنج می‌دهد، چیز می‌دهد اینها خوشحال باشند. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گفت: این روزها انفاق کنید، گفت: این روزها انفاق کنید ثواب ببرید. عزیزان من، یک لقمه به یک مؤمن می‌دهی، می‌خورد؛ ثواب هفتاد حج و عمره پایت نوشته می‌شود، پنجاه هزار تومان را چه کار می‌کنی؟ فردای قیامت چه کارت می‌کنند.

یک عده‌ای خدعه‌گر هستند، شکارچی هستند، خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گفت: یک عده‌ای شکارچی هستند، پی وقت می‌گردند شکار کنند. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، یک عده‌ای شکارچی هستند، شکارچی به فکر این است شکار کند، نه امر را اطاعت کند. آن کسی که شکارچی است، دائم به فکر شکار است. تکرار می‌کنم، یک وقت در مجلس امام حسین شکار می‌کند به نام تولی یا تبری، یک وقت در عید الزهرا شکار می‌کند. این شکارچی امر خدا را اطاعت نمی‌کند، خودش یک مقصدی دارد، مقصدی که خدای تبارک و تعالی به کل خلقت فرموده است، گفته: مقصد من علی است، مقصد من ولایت است؛ این شکارچی مقصدش چیست؟ مقصدش عنادش است، این همان پرچم «مَن» دستش است؛ یعنی پرچمی که شیطان در دست عمر و ابابکر داده، این مشابه همان است آن پرچم دستش است.

عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید هر کاری می‌کنید فکر کنید؛ آن پرچمی که شیطان دست عمر و ابابکر داد، پرچم «مَن» بود، چه کسی برداشت؟ گفتم بعد از آن، عثمان و معاویه و یزید، از آن طرف هم افتاد دست بنی عباس، حالا کار به بنی عباس و بنی امیه نیست، هر کسی که آن پرچم را دستش بگیرد بگوید «مَن»، همان پرچم دستش است. باید متوجه باشید. ببین، پرچم توحید در دستت است یا پرچم امر شیطان. آنها امر شیطان را اطاعت کردند؛ چون که شکارچی بودند، ولایت را شکار کردند، اسلام را شکار کردند. اینها شایسته خلافت نبودند. عزیز من، شایسته خلافت کسی است که تایید شود؛ یعنی خدا او را تایید کند، پیغمبر او را تایید کند، نه خلق. اگر خلق خلیفه‌ای را تایید کند، این خلیفه خلق است، نه خلیفه خدا. اگر هارون می‌گوید من خلیفه اسلام هستم، خلیفه چه اسلامی است؟ اسلامی که خلق معلوم کرده است. اگر عمر می‌گوید من خلیفه هستم، خلیفه بنی ساعده است. اگر بنی عباس می‌گویند، بنی امیه می‌گویند، آقا جان من، اینها خلیفه خلق هستند؛ خلیفه خلق، تولیدش جنایت است، تولیدش زهراکُشی است، تولیدش موسی بن جعفرکُشی است، تولیدش امام رضاکُشی است، چون که وصل نیست، معصوم نیست، خلیفه اسلام باید معصوم باشد.

حالا هر کسی که طرف آنها برود، آنچه که تولید دارند نصیبشان می‌شود. چرا؟ اینها خلیفه خلق هستند. شما خیال نکنید اگر چهار نفر آمدند ریشی گذاشت و عبایی و قبایی، اینها بعضی‌هایشان شکارچی هستند، الان به شما می‌گویم، شاگردهای امام صادق، نه همه آنها، اغلب آنها شکارچی بودند. حالا آمدند، می‌بینند امام صادق این مؤمن طاق را خیلی سفارش می‌کند، خیلی پیشرفته شده، نتوانستند ببینند. گفتند: ما می‌خواهیم یک عده‌ای بشویم، حرفی از شما بشنویم، منصور دوانیقی را پشت پرده گذاشتند، گفتند: خلیفه حَقّه کیست؟ گفت: آن کسی که حق معلوم کند. منصور گفت این زبانش از هزار شمشیرزن برای من بدتر است، او را به قتل رساند. عزیز من، ببین، شاگرد امام صادق است، پرچم «مَن» دارد، مؤمن طاق‌کُش است. عزیزان من. متوجه باشید. تولید این، خیلی بد تولیدی است، مبادا پرچم «مَن» دستتان باشد، پرچم «مَن»، پرچم شیطان است.

حالا شما ببین، اگر که بخواهیم بدانیم که اینها چقدر خبیث هستند، عزیز من، من الان یک روایت برای شما می‌گویم. این رسول محترم، پیغمبر اکرم، به معراج رفت، بروید توی کتابها ببینید، باید زحمت بکشید، می‌گفتند: این شاهزاده اسماعیل یک مشتو آنجا بود، گفت: من خودم مُزد می‌دهم، یک نفر گفت که این که نمی‌بیند، ما می‌رویم می‌گردیم، شب هم می‌آییم دست می‌کنیم، مزد می‌گیریم، این دست کرد، دید یک کاغذ آمد. گفت: نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود، مزد آن گرفت که جان برادر کار کرد. عزیز من، مزد تو ولایت است که به تو می‌دهد. باید توی آن کار بکنی تا یقین پیدا کنی. یک نفر بود داشت پاشنه یک دری را می‌برید، آمد گفت: چه کار می‌کنی؟ گفت پاشنه این در را می‌بُرم، گفت: صدا ندارد، گفت: صبح صدایش در می‌آید. صبح بلند شد، آمد، گفت: آره، خانه فلانی را زدند، یک جمعیتی جمع شده است. گفت: نگفتم صدایش در می‌آید. به قرآن، به دینم قسم، فردای قیامت صدایش در می‌آید که ما ولایت نداشتیم یا با ولایت بازی می‌کردیم یا ولایتمان ضعیف بود، آنجا بروی، آنجا معلوم است. عین همان است که داری پاشنه در را می‌بُرید.

مگر نمی‌گوید «انا مدینه العلم و علی بابها» از دَر بیا. حالا رسول محترم، پیغمبر اکرم، رسول عزیز، معراج تشریف می‌برد، ملکی دیر از جلوی پای پیغمبر بلند می‌شود، جبرئیل صیحه می‌زند، بلند شو [که] بهترین خلق خدا، محمد مصطفی است. بلند شد، گفت: یا رسول الله، من را عفو کن، من نگاهم به این لوح است، قطرات باران را می‌دانم که چقدر به زمین می‌چکد، چقدر به علفزار، چقدر به کویر [می‌چکد]. یا رسول الله، من نگاهم به این لوح بود، من را عفو کن. دو رکعت نماز کردم، چهار هزار سال طول کشیده، این برای شما. گفت: احتیاج ندارم. گفت: برای امت تو، برای آنها که «الیوم اکملت لکم دینکم» را قبول دارند؛ یعنی وصی تو را قبول دارند. گفت: آنها احتیاج ندارند. ببین، عزیز من، چه می‌گویم، «بغض و حب» را بفهم، چهار هزار سال نماز خوانده، گفت: اینها دور هم بنشینند و یک صلوات برای من بفرستند، ثوابش از این بالاتر است. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، فرمود که یا اخا جبرئیل، گفت: این حرف را زدی؛ اما از پیغمبر سوال شد آیا از این بالاتر هم امت تو دارد؟ گفت: آره، لعن به عمر و ابابکر کردن، این ثوابش بالاتر است، چون که من به شما گفتم: اول بغض است، بعد حب است. باید بغض داشته باشی.

باید این حرفی را که من می‌خواهم بزنم بکشید، چون و چرا نکنید. ببین، بغض را چقدر خدا احترام کرده است. ما رفتیم کربلا، آنجا یک عالمی، بچه محله ما بود، دوست ما بود، گفت که شما پایین پای امام حسین نرو؛ چون که آنجا شهدا دفن هستند. من یک دفعه رفتم، دیگر نرفتم، همانجا اظهار ارادت می‌کردم. ببین، من چه چیزی دارم می‌گویم. حالا این دوازده امام، چهارده معصوم در عرش خدا هستند، یک عده‌ای هستند، بروید در این کتابها ببینید، اینها را کرّوبین می‌گویند، اینها روی عرش خدا هستند، زبان من قطع بشود، بالای سر دوازده امام، چهارده معصوم هستند، لعنت به این دو تا می‌کنند. عزیز من، این که می‌گویم اگر ولایت داشته باشی، اصلاً غم و غصه نداری، دلت اینجوری منوّر می‌شود. روایت داریم اینقدر اینها خوش‌صورت هستند، اگر یکی از آنها نگاه توی دنیا بکند، دنیا هیجان پیدا می‌کند؛ یعنی توان نور یک کروبی که لعنت به این دو تا می‌کند را نداریم، چه چیزی می‌گویید؟

حالا کسی که هفتاد سال درس خوانده است، شاخص است، می‌گوید: عبادت یک سنی را آورده است، معصیت یک شیعه را آورده است، می‌گوید: ما نمی‌توانیم از این بگذریم. من به قربان پسر حاج عباس آقا بروم، وقتی که یک صحبت‌هایی کرد، گفتم: عزیز من، قربانت بروم، درست می‌گویی، تو دیدی این سنی اعجاز دارد، تو دیدی این نماز شب می‌کند، تو دیدی اشک می‌ریزد، تو دیدی انفاق دارد، اما قرآن که خوانده‌ای، به او گفتم: خدا می‌گوید، من از متقی قبول می‌کنم. این که امام متقین را قبول ندارد. عزیز من، قربانت بگردم، گفتم این که قبول ندارد، متقی نیست. گفت: دستت درد نکند. رحمت به آن شیری که خوردی. سوادش را کمالش را گذاشت کنار، حرف یک بی‌سواد را قبول کرد. این جوان، عناد ندارد. آقا جان، بیایید اگر عناد نداشتیم دانشجو می‌شویم، دانش می‌جوییم؛ یعنی ولایت. والله، بالله، تا پرچم «مَن» دست ما باشد و عناد داشته باشیم، ما نیستیم، ولایت مثل یک چیزی است که به لب ما مالیده شده، تا اینجا، بیایید ولایت را بنوشید. عزیز من، اگر شما ولایت را نوشیدی آنوقت لذت روایت می‌فهمی چیست. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) گویا نگاه به حلوا یا ارده شیره می‌کند، [می‌گویند] علی، خوردی؟ می‌گوید: رنگش را دیده‌ام، طعمش را نچشیدم. این یعنی چه؟ علی (علیه السلام) می‌گوید: ای دوست من، طعم شیرینی دنیا را نچشید. من که علی هستم رنگش را می‌بینم، طعمش را نچشیدم.

حالا متوجه شدی که آن صلواتی که چهار هزار سال طول کشیده، این یک دانه است، آن‌وقت اگر یک دان لعنت کنی این است، اما شرط لعنت این است که بیزاری از اینها بجویی، نه لعنت کنی. لعنت کردن با بیزاری از اینها جستن دو تاست. در تمام گلوله های خون تو، بغض اینها باید باشد، در تمام گلوله های خون تو، حُبّ امیرالمؤمنین باشد، حُبّ زهرای عزیز باشد. حّب چیست و بغض چیست؟ تولّی چیست و تبرّی چیست؟ حبّ، تولّی، عین خدا می‌ماند. اگر تمام این خلقت و عالم بیایند، جمع بشوند بگویند خدا نیست، تو قبول می‌کنی؟ نه، نباید قبول کنی. اما شناخت خدا، روی فهم هر کسی است، روی کمال هر کسی هست. به پیرزنی می‌گویند: خدایی هست؟ می‌گوید: آره، من این [چرخ ریسندگی] را می‌گردانم. معلوم می‌شود یکی دارد [این عالم را] می‌گرداند، اما یک شیعه چه می‌گوید؟ می‌گوید: گردش تمام این عالم به اسم این است. آن پیرزن همین قدر شناخته است، می‌گوید خدایی هست، خدا هم از او قبول می‌کند. خدا خیلی از ما توقع ندارد، تو از خدا قطع نکن. ولایت همین طور است، ولایت باید طاق باشد، طاق یعنی چه؟ الان شما به من می‌گویید یک علی هست یک امام حسن هست، یک امام حسین هست، یک امام زمان، آنها همه وجودشان یکی است، عین پیغمبر است. ببین، اگر به شما گفتم طاق، الان به شما می‌گویم. مگر پیغمبر نمی‌گوید: ما یک بدن بودیم، من رفتم تو صلب عبدالله، آن [علی] تو صلب ابوطالب رفت. پس تمام ائمه، طاق هستند، یکی هستند. باز توی خلق نیاورید؛ یعنی یک وجود هستند. وجود خدا یک وجود است، وجود علی بن ابی طالب، وجود ائمه هم باید یک وجود باشد. اینطوری اینها را می‌شناسی؟

باید خباثت آنها را بدانی، اما ولایت را هم باید بشناسی. والله، بالله، روایت داریم، می‌گوید: اگر ذره‌ای محبت امیرالمؤمنین داشته باشی، آتش جهنم تو را نمی‌سوزاند. به شما بگویم در تمام گلوله‌های خون من، حُبّ امیرالمؤمنین فرمانده است، نه فرمانبردار. حُبّ امیرالمؤمنین فرمانده است، فرمان به آتش می‌دهد، فرمان به کل خلقت می‌دهد، فرمان به ملائکه می‌دهد، تا حتی فرمان به انبیا می‌دهد. اما از آن طرف، ذراتی محبت اینها را داشته باشی، اهل آتش هستی، آن هم فرمان می‌دهد که تو را بسوزاند. آن آتش فرمان دارد، یک ذره‌ای محبت اینها را داشته باشی، تو را بسوزاند، آن هم فرمان می‌دهد تو را نسوزاند، این دو تا در مقابل هم هستند. چه می‌گویید؟ چه چیز را شناختید؟ بغض و حب یعنی این، تولی و تبری یعنی این. ساکت باشید، صامت باشید، تزلزل نداشته باشید، حرف کسی گولتان نزند، گول نخورید. ولایت بخورید، اگر ولایت بخورید، گول نمی‌خورید، من چه کار کنم؟ تو ولایت نمی‌خوری که گول می‌خوری.

چطور ولایت بخوریم؟ یقین داشته باشیم. کسی که ولایت دارد، در تحت تاثیر خلق قرار نمی‌گیرد، خلق باید خودش فرمان ببرد، هیچ خلقی حق فرمان ندارد، دوباره تکرار می‌کنم، باید فرمان ببرید، اگر آن خلق «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین امنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما» این خیلی دقیق است، رفقای عزیز، خیلی باید آمادگی داشته باشند، اگر این را قبول دارید، چرا فرمان خلق را می‌برید؟ شما «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی» را هر روز سر نمازت داری می‌خوانی، آیا فهمیدی یعنی چه؟ یعنی هر روز بخوان تا فرمان خلق را نبری. فرمان خلق، فرمان خودش است، فرمان غیر خلق، فرمان خداست، والله، این دوازده امام، چهارده معصوم، جزء خلق نیستند، فرمان به غیر خدا، باید خلق نباشد. چقدر فرمان بردی؟ فرمان باید فرمان خدا باشد، به دست چه کسی داده؟ به غیر خلق؛ یعنی دوازده امام، چهارده معصوم. خدا می‌داند، روایت داریم، پیغمبر اکرم وقتی به معراج رفت، خدا با او صحبت کرد، اینقدر این روایت را دیدم، خوشحال شدم که من این حرف را جلوتر زده بودم، گفت: یا محمد، من به تو علی دادم، آن که به شما گفتم ولایت نازل شده، این تو معراجیه پیغمبر هست، گفت: من به تو علی دادم، یعنی چه کسی به تو داده است؟ ولایت به تو داده است. آیا این را می‌فهمیم؟ ای محمد، علی به تو دادم. دوباره می‌گوید: زهرا به تو دادم؛ فتح‌کننده کل خلقت. به وجدانم قسم، دوباره خدا تکرار می‌کند، می‌گوید: یا محمد، فاطمه فتح‌کننده است، به هر کسی نظر کند اهل بهشت است، به هر کسی نظر کند، اهل جهنم است. غضب زهرا، غضب من است، نظر زهرا نظر من است.

ببین، خدا با زهرا چه کار می‌کند. اما اگر پرچم «مَن» دستش باشد، زهرا را لگدکوب می‌کند. بیایید، مبادا پرچم «مَن» دستتان باشد. ببین، خدا چه می‌گوید؟ بس که خوشم می‌آید، دوباره می‌گویم، من به شما یک وقت گفتم که زهرای عزیز، به اهل محشر نظر می‌کند، به دوستانش نظر می‌کند، محشر جمع می‌شود. محشر به امر زهرا است. دوباره می‌گوید: یا محمد، من به تو «حسن» دادم، «حسین» دادم، آن‌وقت یک دفعه می‌گوید: یا محمد، من به تو چه چیزی دادم؟ سفینه دادم. آن چه را که در خلقت است باید پناه به سفینه ببرید؛ یعنی حسین. آیا کلاه سرمان می‌رود که مجلس بگیریم و حرف دیگری بزنیم؟ عزیز من، هر چه شد می‌گویم، تو می‌روی در سفینه خلق، نرو در سفینه خلق، چرا در سفینه خلق می‌روی؟ آن کمکی هم که به آن مجلس کردی، به چه چیزی کردی؟ به آن پرچم «مَن»ی که شیطان دست عمر و ابابکر داد؛ حالا برو خدمت کن. آن «مَن» دارد، خلق «مَن» دارد، باید زیر پرچم غیر خلق برویم.

دوباره تکرار می‌کنم، این دوازده امام، چهارده معصوم چه کسانی هستند؟ جزء خلق نیستند، مگر حدیث کساء را نخواندی؟ مگر آن حدیث را نخواندی که می‌گوید تمام زمین و آسمان و لوح و قلم و همه را به واسطه شما خلق کردم. عزیز من، اختیاردار اینها هستند. خلق قلدر است، امر قلدری‌اش را می‌خواهد اجرا کند. همان پرچم «مَن» دستش است، «مَن» می‌گویم اینجور، «مَن» می‌گویم آن‌جور؛ اما حسین چه می‌گوید؟ می‌گوید: خدا، زهرا چه می‌گوید؟ می‌گوید: خدا، علی چه می‌گوید؟ می‌گوید: خدا، پرچم خدا دستش است، می‌گوید: ای بنی آدم، زیر پرچم خدا بیایید، اما خلق می‌گوید بیا زیر پرچم «مَن».

والله، بالله، این حرفها فکر می‌خواهد. باید یک گوشه ای بروید، بنشینید، نه اینکه این حرفها توی گوشتان باشد و چیزی بخورید و حرفی بزنید و چه کار کنید؛ این سازندگی به تو نمی‌دهد. آهن‌ها را آوردی، میل‌گردها را آوردی، آجرها را هم آوردی، سیمان را هم آوردی، تو بنّا نیستی که این را بسازی، معمار نیستی که این را بسازی. این حرفها که می‌نویسید و اینها، عین همان است. این می‌شود آجر، آهک و اینها. همه را جمع کردی، سازندگی ندارد. سازندگی فکر است و عمل، سازندگی فکر است و عمل. حالا باید چه کار کنی؟ خدا، ما را فارغ کن، خدا، پیشامدی نکند که ما در آن مجلس حاضر نشویم. خدا، پیشامدی نکند که ما در این فکرها نرویم. خدا، قربانت بروم، یک وقتی به ما بده. خدایا، تنظیم کن وقت ما را. ای خدا، تنظیم کنِ تمام خلقت تو هستی، تنظیم کن ما برویم در این حرفها یک اندازه‌ای فکر کنیم.

ببخشید اگر یک وقت یک چیزی بگویم [به شما] بربخورد، فکر روی آن بکنید. آنوقت اگر شما فکر کنید، آن ذکر می‌شود: «انا ذکر الله»، آن‌وقت اتصال به ولایت می‌شوید. مگر امام صادق نمی‌گوید دور هم جمع می‌شوید حرف‌های ما را می‌زنید؟ می‌گوید آره، می‌گوید: من به آن مجلس غبطه می‌خورم. قربانت بروم، دارد راهنمایی می‌کند، می‌گوید: اگر من نیایم، منظورش این است من غبطه می‌خورم به آن مجلس، چرا من در آن مجلس نیستم. مگر نگفتیم امام در تمام ماوراء هست؟ دارد به تو می‌گوید. می‌گوید: اگر مجلس ولایتی خوب بود، غبطه بخورید، [در آن مجلس] حاضر شوید، [برای آن مجلس] آماده شوید، وگرنه من دارم می‌گویم: ما یک سال دیگر، دو سال دیگر از دنیا می‌رویم. من دارم می‌گویم: جوانان عزیز، فدایتان بشوم، روی این حرفها یک قدری فکر کنید، دست از مجلس امام حسین برندارید. مجلس امام حسین این نیست که به قول حاج شیخ غلامحسین شیرازی خدا رحمتش کند، یک بوق من تشاء [باشد]. گفت: بیشتر کارهای ما توی بوق و من تشاء است، قار و قور می‌کنیم. ببین، چه خبر است، ساعت دوازده است من یک وقت می‌بینم نمی‌گذارند من بخوابم، بس که دارند قار و قور می‌کنند. این است؟ این که حضرت می‌فرماید من غبطه می‌خورم، ما بنشینیم تمرین ولایت کنیم. دارد حالی تو می‌کند که تو هم باید غبطه بخوری، اگر یک روز کار داری، دلت آنجا باشد. اگر یک روز نرسیدی، دلت آنجا باشد. مبادا طوری بشود که این مجلس خدای نخواسته، خدای نخواسته، [تعطیل شود]

عزیزان من، مجلس امام حسین این است. مجلس امام حسین که بوق و من تشاء ندارد، امام صادق تکلیفش را معلوم کرده، دور هم می‌نشینید حرف ما را بزنید؟ آره، مجلس آن است. عزیزم، من به شما گفتم: این ملائکه‌های آسمان، اینقدر ضجه می‌کنند، التماس به خدا می‌کنند، آنها باید با اجازه کار بکنند، مثل ما که نیستند، آن‌وقت خدا اجازه به آنها می‌دهد، در مجلس امام حسین می‌آیند، می‌بینند تمام شد، حالا پرهایشان را به این سینه‌های دیوار می‌مالند، پرش می‌کنند [می‌گویند] ماییم که پرهایمان را به سینه دیوار مجلس حسین مالیدیم. این یعنی چه؟ این یعنی چه؟ یعنی ما تبرک شدیم؛ یعنی می‌گویند: ای خدا، ما مجلس حسین را امضا کردیم. معنی این [کار] این است که مجلس حسین را امضا کردیم، آمدیم در مجلس حسین. حالا خدا چه کارت می‌کند؟ تو که اینجا با مجلس امام حسین نجوا کردی، تو که کمک کردی، حرف زدی، آخر، من چه چیزی دارم می‌گویم؟ بابا جان، دارد می‌گوید: اگر در قلمدان یک نفر ظالمی چیزی تویش ریختی، تا زمانی که این چیز می‌نویسد، پای تو گناه می‌نویسند. والله، بعضی از مجلس‌ها همان است. کمک به آن، همان است.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه