وقایع عاشورا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin: جایگزینی متن - 'حتّی‌الإمکان' به 'حتّی‌الامکان'

2026-02-27T02:37:19Z

جایگزینی متن - 'حتّی‌الإمکان' به 'حتّی‌الامکان'

Admin در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۲۷

2026-02-27T02:27:01Z

Admin در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۲۳

2026-02-27T02:23:56Z

Admin: جایگزینی متن - 'إن‌شاءالله' به 'ان‌شاءالله'

2026-02-23T01:56:03Z

جایگزینی متن - 'إن‌شاءالله' به 'ان‌شاءالله'

نمایش تغییرات

Admin: جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

2026-02-05T03:19:29Z

جایگزینی متن - 'امام‌زمان' به 'امام زمان'

نمایش تغییرات

Admin: جایگزینی متن - 'دیده‌منّت' به 'دیده منّت'

2026-01-23T04:13:32Z

جایگزینی متن - 'دیده‌منّت' به 'دیده منّت'

Admin: جایگزینی متن - '، اما ' به '؛ اما '

2026-01-21T19:53:09Z

جایگزینی متن - '، اما ' به '؛ اما '

نمایش تغییرات

Alavi در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۱

2024-07-15T20:11:21Z

Admin: تمیزکاری متن و اصلاح نیم فاصله

2023-12-08T16:15:10Z

تمیزکاری متن و اصلاح نیم فاصله

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ان‌شاءالله به یاری خدا و کمک حضرت‌زهرا {{علیها}}، دیشب درخواست کردم، گفتم زهراجان! کمکم کن [که] این صحبت‌ها نابغه بشود. هر کجا پخش می‌شود، حرف حسینت باشد. خودت کمک کن! ما باید کمک از این‌ها بخواهیم. اگر کمک از این‌ها بخواهیم و کمک از خلق نخواهیم، کمک‌مان می‌کنند. ائمه {{علیهم}} دارند «هل مِن ناصر» می‌گویند. همه این‌ها دارند «هل مِن ناصر» می‌گویند.
-{{موضوع|انفاقی فایده دارد که از مال خودتان باشد؛ قضیه افتخار کردن ابوسفیان و عدوه به کارشان و ردّ کردن قبولی کارهایشان توسط امیرالمؤمنین و پیغمبر|سخاوت}} ابوسفیان کلیددار خانه‌خدا بود، عدوه هم خانه‌خدا را تعمیر می‌کرد. ابوسفیان به‌اصطلاح، سازمان آب داشت؛ {{توضیح|حالا خدا را شکر کنید که آب‌ها فراوان شده‌است}} آن‌موقع خُمره تهیه می‌کرد و می‌رفت با مَشک آب می‌آورد و داخل خُمره‌ها می‌ریخت. این‌ها در خانه‌خدا نشسته‌بودند و به‌هم افتخار می‌کردند. عدوه گفت: اگر من خانه‌خدا را تعمیر نکنم، به آن آسیب می‌رسد و خراب می‌شود. ابوسفیان هم گفت: جان مردم در دست من است، من آب می‌دهم! امیرالمؤمنین علی {{علیه}} از آن‌جا می‌گذشت، فرمود: این‌کارها برای هیچ‌کدام از شما فایده ندارد. این‌ها خیلی ناراحت شدند، آمدند خدمت پیغمبر {{صلی}} و گفتند: ببین، علی دوباره دارد از این حرف‌ها می‌زند. پیغمبر {{صلی}} فرمودند: ابوسفیان! اگر یکی تشنه باشد و پول نداشته‌باشد، به او آب می‌دهی؟ گفت: نه آقا! من آن‌قدر زحمت می‌کشم، می‌روم مَشک تهیه می‌کنم و آب می‌آورم. گفت: خب، چه فایده‌ای برایت دارد، پول می‌گیری، آب می‌دهی. به عدوه فرمود: عدوه! تو چه‌کار می‌کنی؟ عدوه گفت: من هم از مردم پول می‌گیرم و خانه‌خدا را تعمیر می‌کنم. گفت: از کجا امورت می‌گذرد؟ گفت: از همان‌جا هم می‌خورم. پیغمبر {{صلی}} فرمود: برای تو هم فایده‌ای ندارد. تو اگر از مال خودت دادی، فایده دارد. {{درباره متقی|اگر هر کسی بخواهد حتّی‌الإمکان کامل شود، این حرف‌های گذشته که برای مردم گذشته‌است را باید یک‌قدری روی خودش پیاده کند. حالا خدا می‌داند گاهی وقت‌ها من به‌فکر می‌روم، به خودم می‌گویم: این‌مردم یک‌وقت یک‌چیزی می‌دهند و به کسی می‌دهم؛ اما گاهی وقت‌ها خودم از خودم یک‌چیزی می‌دهم.}}
+{{موضوع|انفاقی فایده دارد که از مال خودتان باشد؛ قضیه افتخار کردن ابوسفیان و عدوه به کارشان و ردّ کردن قبولی کارهایشان توسط امیرالمؤمنین و پیغمبر|سخاوت}} ابوسفیان کلیددار خانه‌خدا بود، عدوه هم خانه‌خدا را تعمیر می‌کرد. ابوسفیان به‌اصطلاح، سازمان آب داشت؛ {{توضیح|حالا خدا را شکر کنید که آب‌ها فراوان شده‌است}} آن‌موقع خُمره تهیه می‌کرد و می‌رفت با مَشک آب می‌آورد و داخل خُمره‌ها می‌ریخت. این‌ها در خانه‌خدا نشسته‌بودند و به‌هم افتخار می‌کردند. عدوه گفت: اگر من خانه‌خدا را تعمیر نکنم، به آن آسیب می‌رسد و خراب می‌شود. ابوسفیان هم گفت: جان مردم در دست من است، من آب می‌دهم! امیرالمؤمنین علی {{علیه}} از آن‌جا می‌گذشت، فرمود: این‌کارها برای هیچ‌کدام از شما فایده ندارد. این‌ها خیلی ناراحت شدند، آمدند خدمت پیغمبر {{صلی}} و گفتند: ببین، علی دوباره دارد از این حرف‌ها می‌زند. پیغمبر {{صلی}} فرمودند: ابوسفیان! اگر یکی تشنه باشد و پول نداشته‌باشد، به او آب می‌دهی؟ گفت: نه آقا! من آن‌قدر زحمت می‌کشم، می‌روم مَشک تهیه می‌کنم و آب می‌آورم. گفت: خب، چه فایده‌ای برایت دارد، پول می‌گیری، آب می‌دهی. به عدوه فرمود: عدوه! تو چه‌کار می‌کنی؟ عدوه گفت: من هم از مردم پول می‌گیرم و خانه‌خدا را تعمیر می‌کنم. گفت: از کجا امورت می‌گذرد؟ گفت: از همان‌جا هم می‌خورم. پیغمبر {{صلی}} فرمود: برای تو هم فایده‌ای ندارد. تو اگر از مال خودت دادی، فایده دارد. {{درباره متقی|اگر هر کسی بخواهد حتّی‌الامکان کامل شود، این حرف‌های گذشته که برای مردم گذشته‌است را باید یک‌قدری روی خودش پیاده کند. حالا خدا می‌داند گاهی وقت‌ها من به‌فکر می‌روم، به خودم می‌گویم: این‌مردم یک‌وقت یک‌چیزی می‌دهند و به کسی می‌دهم؛ اما گاهی وقت‌ها خودم از خودم یک‌چیزی می‌دهم.}}
 {{موضوع|واقعه عاشورا؛ نامه یزید به والی مدینه برای بیعت‌گرفتن یا کشتن امام‌حسین|واقعه عاشورا}} یزید به والی مدینه نوشت یا از حسین بیعت بگیر {{توضیح|یعنی مرا قبول کند}} یا این‌که او را بکش! وقتی والی، نامه به دستش رسید، بنی‌هاشم توجّه کردند و آن کسی‌که نامه را می‌بُرد بازرسی کردند؛ یعنی توجّه کردند که یک‌چنین نامه‌ای راجع‌به امام‌حسین {{علیه}} به والی مدینه رسیده‌است. والی، امام‌حسین {{علیه}} را دعوت کرد و گفت: بیا راجع‌به خلافت با هم صحبت کنیم. امام‌حسین {{علیه}} هم دعوتش را پذیرفت و رفت. {{موضوع|خداوند، خلیفه خدا را معلوم می‌کند، نه خلق؛ احتجاج امام‌حسین به والی مدینه در ردّ خلافت یزید|خلافت/یزید}} امام‌حسین {{علیه}} به والی گفت: وقتی ابوسفیان دید مادرمان زهرای‌عزیز {{علیها}} را شهید کردند، به مدینه آمد. گفت: عمر! این چه‌کاری است که کردی؟ آخر زهرا را که این‌همه خدا در موردش سفارش کرده‌بود. ما که پیرو پیغمبریم، پیغمبر {{صلی}} فرمود: هر [کسی] که زهرا را اذیّت کند، مرا اذیّت کرده و هر [کسی] که مرا اذیّت کند، خدا را اذیّت کرده‌است. عمر گفت: ابوسفیان! حالا دیگر کاری‌است که شده، تو حرف نزن! من پسرت را که معاویه باشد، والی شام می‌کنم و شام را به‌دست او می‌سپارم. {{توضیح|چون وقتی‌که عمر خلیفه شد، تمام ممالک دستش بود.}} ابوسفیان هم سر شترش را گرفت و برگرداند و رفت. عمر هم فوراً امضاء کرد و حکومت شام را به معاویه داد. این یزید که الآن خلیفه شده‌است، خلیفه پدرش است که عمر هم پدرش را خلیفه قرار داده‌بود! این‌که خلیفه خدا نیست که من با او بیعت کنم! بنی‌هاشم دور خانه والی با شمشیر جمع شدند. والی دید که هوا پس است و نمی‌تواند این‌کار را بکند [یعنی کشتن امام‌حسین {{علیه}}]؛ لذا این توطئه خنثی شد. حالا امام‌حسین {{علیه}} دید که در مدینه او را می‌کشند؛ چون‌که حکم قتل او را یزید {{توضیح|خدا عذابش را زیاد کند!}} صادر کرده‌است. دلم می‌خواهد خیلی توجّه بفرمایید!

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 مُدام دور امام‌حسین {{علیه}} را گرفتند. تاسوعا که می‌گویند، دور امام‌حسین {{علیه}} را گرفتند و کسی را نمی‌گذاشتند برود یا بیاید. تا حتّی از خودی‌هایشان هم نگذاشتند کسی بیاید. {{روضه|این‌ها یک‌کاری کردند که جگر آدم برای این بچّه‌ها کباب می‌شود؛ چون‌که بچّه‌ها تشنه‌شان بود. از هفتم محرّم، چهار هزار تیرانداز لب شطّ فرات گذاشتند، تا این‌ها آب را برندارند. از هفتم، آب را به روی امام‌حسین {{علیه}} و بچّه‌هایش بستند. این‌است که بچّه [سکینه] این‌قدر تشنه بود.|حضرت‌سکینه}}
-{{موضوع|واقعه عاشورا؛ امام‌حسین یک‌شب را مهلت خواست که حُرّ را نجات دهد|واقعه عاشورا/حر}} حالا امام‌حسین {{علیه}} دلش می‌خواهد که حُرّ را نجات بدهد؛ به‌خاطر همین یک‌شب وقت خواست. ابن‌سعد را خواست و فرمود: ابن‌سعد! مرا می‌شناسی؟ {{توضیح|به تمام آیات قرآن! خیلی‌ها الآن هستند که شناختن‌شان مثل عمر سعد است. شناخت‌تان عمر سعدی نباشد! چه‌کسی این حرف‌ها را به شما می‌زند؟}} ابن‌سعد گفت: بله! تو پسر پیغمبری و مادرت زهراست، {{آیه|إنّما یُرید الله لِیُذهِبَ عنکم الرّجسَ أهلَ‌البیت و یُطهّرکم تَطهیراً|سوره=33|آیه=33}} هم درباره شما نازل شده‌است. گفت: [خوب] شما را می‌شناسم! حضرت فرمود: پس چرا ما را می‌کشی؟ کاغذش را در آورد و گفت: حکومت ری را به‌من داده‌اند که تو را بکشم و بر سر حکومت بروم. فرمود: از گندمش نمی‌خوری، گفت: به جویش قناعت می‌کنم. خیلی‌ها این‌طوری هستند، آتش می‌گیرم! تمام سلول‌های خونم آتش می‌گیرد. مگر حسین‌کشی توبه دارد؟! این مستِ ریاست است، مست «من» اش است. مست این‌است که به ریاست برسد. گفت: شب بروم فکر کنم، شب فکر کرد که آیه توبه برای چه نازل‌شده، خب می‌رویم امام‌حسین {{علیه}} را می‌کشیم و بعدش توبه می‌کنیم. اگر قیامتی بود، توبه کرده‌ایم، اگر هم نبود، به‌دنیا رسیده‌ایم و تصمیم گرفت امام‌حسین {{علیه}} را بکشد.
+{{موضوع|واقعه عاشورا؛ امام‌حسین یک‌شب مهلت خواست که حُرّ را نجات دهد|واقعه عاشورا/حر}} حالا امام‌حسین {{علیه}} دلش می‌خواهد که حُرّ را نجات بدهد؛ به‌خاطر همین یک‌شب وقت خواست. ابن‌سعد را خواست و فرمود: ابن‌سعد! مرا می‌شناسی؟ {{توضیح|به تمام آیات قرآن! خیلی‌ها الآن هستند که شناختن‌شان مثل عمر سعد است. شناخت‌تان عمر سعدی نباشد! چه‌کسی این حرف‌ها را به شما می‌زند؟}} ابن‌سعد گفت: بله! تو پسر پیغمبری و مادرت زهراست، {{آیه|إنّما یُرید الله لِیُذهِبَ عنکم الرّجسَ أهلَ‌البیت و یُطهّرکم تَطهیراً|سوره=33|آیه=33}} هم درباره شما نازل شده‌است. گفت: [خوب] شما را می‌شناسم! حضرت فرمود: پس چرا ما را می‌کشی؟ کاغذش را در آورد و گفت: حکومت ری را به‌من داده‌اند که تو را بکشم و بر سر حکومت بروم. فرمود: از گندمش نمی‌خوری، گفت: به جویش قناعت می‌کنم. خیلی‌ها این‌طوری هستند، آتش می‌گیرم! تمام سلول‌های خونم آتش می‌گیرد. مگر حسین‌کشی توبه دارد؟! این مستِ ریاست است، مست «من» اش است. مست این‌است که به ریاست برسد. گفت: شب بروم فکر کنم، شب فکر کرد که آیه توبه برای چه نازل‌شده، خب می‌رویم امام‌حسین {{علیه}} را می‌کشیم و بعدش توبه می‌کنیم. اگر قیامتی بود، توبه کرده‌ایم، اگر هم نبود، به‌دنیا رسیده‌ایم و تصمیم گرفت امام‌حسین {{علیه}} را بکشد.
 حالا امام‌حسین {{علیه}} یک‌شب وقت خواست. لشکر خیلی خوشحال شدند و گفتند امشب که وقت می‌خواهد، شاید می‌خواهد تسلیم یزید شود و ما هم او را نکشیم. روایت داریم که لشکر کوفه آن‌قدر خدا، خدا می‌کردند که صدایشان فضا را برداشته‌بود؛ این‌است که می‌گویم: «عبادت بی‌علی، جنایت است!»

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 {{موضوع|انفاقی فایده دارد که از مال خودتان باشد؛ قضیه افتخار کردن ابوسفیان و عدوه به کارشان و ردّ کردن قبولی کارهایشان توسط امیرالمؤمنین و پیغمبر|سخاوت}} ابوسفیان کلیددار خانه‌خدا بود، عدوه هم خانه‌خدا را تعمیر می‌کرد. ابوسفیان به‌اصطلاح، سازمان آب داشت؛ {{توضیح|حالا خدا را شکر کنید که آب‌ها فراوان شده‌است}} آن‌موقع خُمره تهیه می‌کرد و می‌رفت با مَشک آب می‌آورد و داخل خُمره‌ها می‌ریخت. این‌ها در خانه‌خدا نشسته‌بودند و به‌هم افتخار می‌کردند. عدوه گفت: اگر من خانه‌خدا را تعمیر نکنم، به آن آسیب می‌رسد و خراب می‌شود. ابوسفیان هم گفت: جان مردم در دست من است، من آب می‌دهم! امیرالمؤمنین علی {{علیه}} از آن‌جا می‌گذشت، فرمود: این‌کارها برای هیچ‌کدام از شما فایده ندارد. این‌ها خیلی ناراحت شدند، آمدند خدمت پیغمبر {{صلی}} و گفتند: ببین، علی دوباره دارد از این حرف‌ها می‌زند. پیغمبر {{صلی}} فرمودند: ابوسفیان! اگر یکی تشنه باشد و پول نداشته‌باشد، به او آب می‌دهی؟ گفت: نه آقا! من آن‌قدر زحمت می‌کشم، می‌روم مَشک تهیه می‌کنم و آب می‌آورم. گفت: خب، چه فایده‌ای برایت دارد، پول می‌گیری، آب می‌دهی. به عدوه فرمود: عدوه! تو چه‌کار می‌کنی؟ عدوه گفت: من هم از مردم پول می‌گیرم و خانه‌خدا را تعمیر می‌کنم. گفت: از کجا امورت می‌گذرد؟ گفت: از همان‌جا هم می‌خورم. پیغمبر {{صلی}} فرمود: برای تو هم فایده‌ای ندارد. تو اگر از مال خودت دادی، فایده دارد. {{درباره متقی|اگر هر کسی بخواهد حتّی‌الإمکان کامل شود، این حرف‌های گذشته که برای مردم گذشته‌است را باید یک‌قدری روی خودش پیاده کند. حالا خدا می‌داند گاهی وقت‌ها من به‌فکر می‌روم، به خودم می‌گویم: این‌مردم یک‌وقت یک‌چیزی می‌دهند و به کسی می‌دهم؛ اما گاهی وقت‌ها خودم از خودم یک‌چیزی می‌دهم.}}
-{{موضوع|واقعه عاشورا؛ نامه یزید به والی مدینه برای بیعت‌گرفتن یا کشتن امام‌حسین|واقعه عاشورا}} یزید به والی مدینه نوشت یا از حسین بیعت بگیر {{توضیح|یعنی مرا قبول کند}} یا این‌که او را بکش! وقتی والی، نامه به دستش رسید، بنی‌هاشم توجّه کردند و آن کسی‌که نامه را می‌بُرد بازرسی کردند؛ یعنی توجّه کردند که یک‌چنین نامه‌ای راجع‌به امام‌حسین {{علیه}} به والی مدینه رسیده‌است. والی، امام‌حسین {{علیه}} را دعوت کرد و گفت: بیا راجع‌به خلافت با هم صحبت کنیم. امام‌حسین {{علیه}} هم دعوتش را پذیرفت و رفت. {{موضوع|خدا [باید] خلیفه خدا را معلوم می‌کند، نه خلق؛ احتجاج امام‌حسین به والی مدینه در ردّ خلافت یزید|خلافت/یزید}} امام‌حسین {{علیه}} به والی گفت: وقتی ابوسفیان دید مادرمان زهرای‌عزیز {{علیها}} را شهید کردند، به مدینه آمد. گفت: عمر! این چه‌کاری است که کردی؟ آخر زهرا را که این‌همه خدا در موردش سفارش کرده‌بود. ما که پیرو پیغمبریم، پیغمبر {{صلی}} فرمود: هر [کسی] که زهرا را اذیّت کند، مرا اذیّت کرده و هر [کسی] که مرا اذیّت کند، خدا را اذیّت کرده‌است. عمر گفت: ابوسفیان! حالا دیگر کاری‌است که شده، تو حرف نزن! من پسرت را که معاویه باشد، والی شام می‌کنم و شام را به‌دست او می‌سپارم. {{توضیح|چون وقتی‌که عمر خلیفه شد، تمام ممالک دستش بود.}} ابوسفیان هم سر شترش را گرفت و برگرداند و رفت. عمر هم فوراً امضاء کرد و حکومت شام را به معاویه داد. این یزید که الآن خلیفه شده‌است، خلیفه پدرش است که عمر هم پدرش را خلیفه قرار داده‌بود! این‌که خلیفه خدا نیست که من با او بیعت کنم! بنی‌هاشم دور خانه والی با شمشیر جمع شدند. والی دید که هوا پس است و نمی‌تواند این‌کار را بکند [یعنی کشتن امام‌حسین {{علیه}}]؛ لذا این توطئه خنثی شد. حالا امام‌حسین {{علیه}} دید که در مدینه او را می‌کشند؛ چون‌که حکم قتل او را یزید {{توضیح|خدا عذابش را زیاد کند!}} صادر کرده‌است. دلم می‌خواهد خیلی توجّه بفرمایید!
+{{موضوع|واقعه عاشورا؛ نامه یزید به والی مدینه برای بیعت‌گرفتن یا کشتن امام‌حسین|واقعه عاشورا}} یزید به والی مدینه نوشت یا از حسین بیعت بگیر {{توضیح|یعنی مرا قبول کند}} یا این‌که او را بکش! وقتی والی، نامه به دستش رسید، بنی‌هاشم توجّه کردند و آن کسی‌که نامه را می‌بُرد بازرسی کردند؛ یعنی توجّه کردند که یک‌چنین نامه‌ای راجع‌به امام‌حسین {{علیه}} به والی مدینه رسیده‌است. والی، امام‌حسین {{علیه}} را دعوت کرد و گفت: بیا راجع‌به خلافت با هم صحبت کنیم. امام‌حسین {{علیه}} هم دعوتش را پذیرفت و رفت. {{موضوع|خداوند، خلیفه خدا را معلوم می‌کند، نه خلق؛ احتجاج امام‌حسین به والی مدینه در ردّ خلافت یزید|خلافت/یزید}} امام‌حسین {{علیه}} به والی گفت: وقتی ابوسفیان دید مادرمان زهرای‌عزیز {{علیها}} را شهید کردند، به مدینه آمد. گفت: عمر! این چه‌کاری است که کردی؟ آخر زهرا را که این‌همه خدا در موردش سفارش کرده‌بود. ما که پیرو پیغمبریم، پیغمبر {{صلی}} فرمود: هر [کسی] که زهرا را اذیّت کند، مرا اذیّت کرده و هر [کسی] که مرا اذیّت کند، خدا را اذیّت کرده‌است. عمر گفت: ابوسفیان! حالا دیگر کاری‌است که شده، تو حرف نزن! من پسرت را که معاویه باشد، والی شام می‌کنم و شام را به‌دست او می‌سپارم. {{توضیح|چون وقتی‌که عمر خلیفه شد، تمام ممالک دستش بود.}} ابوسفیان هم سر شترش را گرفت و برگرداند و رفت. عمر هم فوراً امضاء کرد و حکومت شام را به معاویه داد. این یزید که الآن خلیفه شده‌است، خلیفه پدرش است که عمر هم پدرش را خلیفه قرار داده‌بود! این‌که خلیفه خدا نیست که من با او بیعت کنم! بنی‌هاشم دور خانه والی با شمشیر جمع شدند. والی دید که هوا پس است و نمی‌تواند این‌کار را بکند [یعنی کشتن امام‌حسین {{علیه}}]؛ لذا این توطئه خنثی شد. حالا امام‌حسین {{علیه}} دید که در مدینه او را می‌کشند؛ چون‌که حکم قتل او را یزید {{توضیح|خدا عذابش را زیاد کند!}} صادر کرده‌است. دلم می‌خواهد خیلی توجّه بفرمایید!
 {{موضوع|امام‌حسین قصد قیام نداشته‌است؛ قضیه تمثیل مرغ قَطا و بیرون‌کردن آن از لانه‌اش|امام‌حسین/قیام}} {{روضه|حالا امام‌حسین {{علیه}} که کاری نداشت، ایشان در خانه‌اش بود. چون شب‌عاشورا، سکینه‌عزیز به امام‌حسین {{علیه}} گفت: پدرجان! ما را به مدینه حرم جدّمان برگردان! امام‌حسین {{علیه}} فرمود: عزیز من! اگر می‌گذاشتند مرغ قَطا در خانه‌اش باشد که بیرون نمی‌آمد. من که کاری نداشتم، در خانه‌ام بودم. این‌ها در خانه‌ام می‌خواستند مرا بکشند.|حضرت‌سکینه|امام‌حسین}}

@@ سطر ۳۷: / سطر ۳۷: @@
 حالا خلاصه پشت‌سر هم لشکر آمد و آمد تا این‌که نوشتند هفتاد هزار نفر آمد. بعضی‌ها خیلی عوضی هستند، یک‌نفر در کوفه، مسجد مهمّی می‌ساخت. ابن‌زیاد به او گفت: بیا برو کربلا! گفت: من قرض دارم، گفت: من قرضت را می‌دهم. ابن‌زیاد قرضش را داد، او رفت حسین {{علیه}} را کشت، برگشت و مسجدش را تمام کرد! کجایی؟! عزیز من! خیلی نمی‌توانم این حرف‌ها را افشا کنم. هرکس به‌قدر فهمش فهمید مدّعا را! حالا فوج‌فوج دارد لشکر می‌آید، تا این‌که شب‌عاشورا شد.
-{{موضوع|واقعه عاشورا؛ درخواست زَعفر از امام‌حسین برای کمک به ایشان|واقعه عاشورا/زعفر}} شب‌عاشورا زَعفر آمد، {{توضیح|خدا آقای نجفی را رحمت کند! یادم هست که آقای نجفی ختمش را گرفت.}} مادر زعفر گفته‌بود: برو حسین {{علیه}} را یاری کن! اگر نکنی شیرم را حرامت می‌کنم. زعفر خدمت امام آمد و گفت: مادرم گفته، باید امرش را اطاعت کنم؛ اسب‌های این‌ها را پایین می‌کِشم! امام‌حسین {{علیه}} فرمودند: نه زَعفر! تا این‌که زَعفر دوباره گفت. {{موضوع|حکمتِ رفتنِ امام‌حسین به کربلا و شهادت ایشان برای این‌بود که تمام خلقت به‌واسطه امام‌حسین نجات پیدا کنند|امام‌حسین}} امام‌حسین {{علیه}} فرمود: زَعفر! چه می‌گویی؟ نَفَس‌هایی که این‌ها می‌کِشند، در قبضه قدرت من است! من الآن می‌توانم کاری کنم [که] این‌ها نَفَس نکشند؛ اما جدّم گفته حسین‌جان! باید بروی کربلا و کشته شوی. چرا؟ جدّش رسول‌الله {{صلی}} می‌دانست که تمام خلقت باید به‌واسطه حسین {{علیه}} نجات پیدا کنند. {{روضه|مگر خود حضرت‌زهرا {{علیها}} نیست؟ آقا امام‌حسین {{علیه}} درون دل مادرش است و می‌گوید: «أنا العطشان، أنا العطشان». حضرت‌زهرا {{علیها}} گفت: پدرجان، این فرزند می‌گوید «أنا العطشان». پیغمبر {{صلی}} فرمود: عزیز من! این فرزند، در صحرای‌کربلا {{توضیح|خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! این جمله را ایشان گفت؛ من نقل می‌کنم، من از خودم حرف نمی‌زنم}} آن‌قدر تشنگی بر او اثر می‌کند که بدنش تَرَک، تَرَک می‌شود. گفت: این فرزند را می‌خواهم چه‌کنم؟ حضرت فرمود: شفیع اُمّت من می‌شود. حضرت‌زهرا {{علیها}} گفت: به دیده‌منّت!|امام‌حسین}} «یا ثارالله و ابن‌ثاره»، «حسینُ منّی و أنا مِن حسین». حسین از پیغمبر است، چرا می‌گوید من از حسینم؟ یعنی تمام زحمت‌هایی که من کشیدم و مردم به آن عمل نکردند، حسین {{علیه}} باید بیاید و زحمت‌های مرا آبیاری کند.
+{{موضوع|واقعه عاشورا؛ درخواست زَعفر از امام‌حسین برای کمک به ایشان|واقعه عاشورا/زعفر}} شب‌عاشورا زَعفر آمد، {{توضیح|خدا آقای نجفی را رحمت کند! یادم هست که آقای نجفی ختمش را گرفت.}} مادر زعفر گفته‌بود: برو حسین {{علیه}} را یاری کن! اگر نکنی شیرم را حرامت می‌کنم. زعفر خدمت امام آمد و گفت: مادرم گفته، باید امرش را اطاعت کنم؛ اسب‌های این‌ها را پایین می‌کِشم! امام‌حسین {{علیه}} فرمودند: نه زَعفر! تا این‌که زَعفر دوباره گفت. {{موضوع|حکمتِ رفتنِ امام‌حسین به کربلا و شهادت ایشان برای این‌بود که تمام خلقت به‌واسطه امام‌حسین نجات پیدا کنند|امام‌حسین}} امام‌حسین {{علیه}} فرمود: زَعفر! چه می‌گویی؟ نَفَس‌هایی که این‌ها می‌کِشند، در قبضه قدرت من است! من الآن می‌توانم کاری کنم [که] این‌ها نَفَس نکشند؛ اما جدّم گفته حسین‌جان! باید بروی کربلا و کشته شوی. چرا؟ جدّش رسول‌الله {{صلی}} می‌دانست که تمام خلقت باید به‌واسطه حسین {{علیه}} نجات پیدا کنند. {{روضه|مگر خود حضرت‌زهرا {{علیها}} نیست؟ آقا امام‌حسین {{علیه}} درون دل مادرش است و می‌گوید: «أنا العطشان، أنا العطشان». حضرت‌زهرا {{علیها}} گفت: پدرجان، این فرزند می‌گوید «أنا العطشان». پیغمبر {{صلی}} فرمود: عزیز من! این فرزند، در صحرای‌کربلا {{توضیح|خدا حاج‌شیخ‌عباس را رحمت کند! این جمله را ایشان گفت؛ من نقل می‌کنم، من از خودم حرف نمی‌زنم}} آن‌قدر تشنگی بر او اثر می‌کند که بدنش تَرَک، تَرَک می‌شود. گفت: این فرزند را می‌خواهم چه‌کنم؟ حضرت فرمود: شفیع اُمّت من می‌شود. حضرت‌زهرا {{علیها}} گفت: به دیده منّت!|امام‌حسین}} «یا ثارالله و ابن‌ثاره»، «حسینُ منّی و أنا مِن حسین». حسین از پیغمبر است، چرا می‌گوید من از حسینم؟ یعنی تمام زحمت‌هایی که من کشیدم و مردم به آن عمل نکردند، حسین {{علیه}} باید بیاید و زحمت‌های مرا آبیاری کند.
 {{موضوع|واقعه عاشورا؛ سخنرانی امام‌حسین در شب‌عاشورا|واقعه عاشورا}} {{روضه|حالا مُدام لشکر آمد و آمد تا این‌که امام‌حسین {{علیه}} فرمود: من بیعتم را از روی شما برداشتم، هر کس که می‌خواهد برود، برود. فردا طفل صغیر من هم شهید می‌شود. گفتند: حسین‌جان! مگر داخل خیمه‌ها می‌ریزند؟ فرمود: نه! بچّه عطش می‌کند، من می‌آیم طلب آب می‌کنم و بچّه‌ام را شهید می‌کنند. این‌جا بود که فوج، فوج مردم رفتند. یک‌وقت امّ‌کلثوم {{علیها}} پیش زینب {{علیها}} دوید! گفت: خواهرجان! همه رفتند، برادرم را تنها گذاشتند. آقا ابوالفضل {{علیه}} خونش به جوش آمد و گفت: خواهر! فردا دیّاری را [از این لشکر] در کربلا باقی نمی‌گذارم. آقا علی‌اکبر {{علیه}} به میمنه می‌زند و من به میسره، تمام این‌ها را از روی زمین برمی‌داریم، غصّه نخور! آقا امام‌حسین {{علیه}} این‌را شنید، دید واقعاً این‌کار را می‌کند، آقا ابوالفضل ارادة‌الله است؛ [اگر] اراده بکند، این‌ها از بین می‌روند، حاج‌شیخ‌عباس می‌گفت: آقا امام‌حسین {{علیه}} شمشیر آقا ابوالفضل {{علیه}} را روی زانویش زد و شکست. فرمود: عباس‌جان! برو آب بیاور! سکینه که فهمیده‌بود حرف آب است، مشک را برداشت و آورد؛ گفت: عموجان! تشنه‌ام است، اگر به قیمت جان آب می‌دهند، من جان می‌دهم. آقا ابوالفضل {{علیه}} وارد شریعه شد، تمام چهار هزار نفر فرار کردند! {{توضیح|در زمان امیرالمؤمنین {{علیه}} یک جنگی شده‌بود و شجاعت حضرت‌ابوالفضل {{علیه}} را دیده‌بودند.}} تا مُشتش را زیر آب زد، با خود گفت: عباس! برادرت تشنه است، تو می‌خواهی زنده باشی؟! آب را روی آب ریخت. به قربان این اسب، فدای این اسب شوم؛ چون‌که این اسب هوش دارد، چقدر معرفت دارد! آقا ابوالفضل {{علیه}} هر کاری کرد، دید اسب هم آب نمی‌خورد، مُدام به آقا ابوالفضل {{علیه}} نگاه می‌کند. ابوالفضل غیرة‌الله است، یک‌کاری کرد: مُشتش را زیر آب زد و ملچ، ملچ کرد، اسب هم آب خورد. حالا تو ای مسلمان! روز عاشورا چه‌کار می‌کنی!؟|حضرت‌ابوالفضل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۱۱
سطر ۱۱۵:		سطر ۱۱۵:
	==ارجاعات==		==ارجاعات==

−	~~[[رده: کتاب]]~~
	[[رده: نوارها]]		[[رده: نوارها]]