عارف ولایت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin: جایگزینی متن - 'إن‌شاءالله' به 'ان‌شاءالله'

2026-02-23T02:20:14Z

جایگزینی متن - 'إن‌شاءالله' به 'ان‌شاءالله'

نمایش تغییرات

Admin در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۴

2026-01-22T10:24:08Z

Admin: جایگزینی متن - 'انتظارالفرج' به 'انتظار الفرج'

2026-01-22T10:01:47Z

جایگزینی متن - 'انتظارالفرج' به 'انتظار الفرج'

Admin در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۳۶

2026-01-22T08:36:04Z

Admin: جایگزینی متن - '، اما ' به '؛ اما '

2026-01-21T11:14:45Z

جایگزینی متن - '، اما ' به '؛ اما '

Admin در ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۳:۰۳

2026-01-21T03:03:44Z

Admin در ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۴۳

2026-01-21T02:43:34Z

Admin در ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۴۰

2026-01-21T02:40:05Z

Admin در ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۰۱

2026-01-20T13:01:46Z

Admin: جایگزینی متن - '. اما ' به '؛ اما '

2026-01-19T07:37:00Z

جایگزینی متن - '. اما ' به '؛ اما '

@@ سطر ۵۱۳: / سطر ۵۱۳: @@
 عزیز من! اگر گفتم که شما باید یتیم آل محمد بشوی، معنی‌اش یعنی این؛ یعنی ای خلقت! ما هم مثل شما هستیم، همین‌طور که شما مطیع علی {{علیه}} هستید، ما هم هستیم.
-ذکر، یک تمرین است؛ داری تمرین می‌کنی، هنوز وارد جهاد نشده‌ای. باید حواست پیش ذکر باشد. علی «علیه السلام» می‌گوید: «أنا ذکرُ الله». اگر یک دانه علی بگویی، خدا ملَکی خلق می‌کند که تا آخِر عمْرت برایت طلب مغفرت کند. ذکر فکرِ علی {{علیه}} است، فکرِ امام زمان {{عج}} است، فکرِ زهرای عزیز {{علیها}} است. دربست در اختیار باشی؛ آن‌وقت تمام هیکلت، موهای بدنت ذکر است.
+ذکر، یک تمرین است؛ داری تمرین می‌کنی، هنوز وارد جهاد نشده‌ای. باید حواست پیش ذکر باشد. علی «علیه السلام» می‌گوید: «أنا ذکرُ الله». اگر یک دانه علی بگویی، خدا ملَکی خلق می‌کند که تا آخِر عمْرت برایت طلب مغفرت کند. ذکر، فکرِ علی {{علیه}} است، فکرِ امام زمان {{عج}} است، فکرِ زهرای عزیز {{علیها}} است. دربست در اختیار باشی؛ آن‌وقت تمام هیکلت، موهای بدنت ذکر است.
 إن‌شاءالله امیدوارم از دریچه آن ذکر حقیقی قسمتتان بشود؛ یعنی تجلی پیدا کند. اگر در اختیار ولایتی، عضو ولایتی؛ اگر عضو ولایت شدی، والله، بالله، ولایت نگهت می‌دارد؛ لذتی که امیرالمؤمنین {{علیه}} از خدا می‌برد، آن لذت را علی {{علیه}} به تو می‌دهد.

@@ سطر ۴۶۳: / سطر ۴۶۳: @@
 من دارم شما رفقا را حفظ می‌کنم؛ والله! ولایتِ شما را حفظ می‌کنم. دارم درِ خانه مهاجر و انصار می‌روم، می‌خواهند همه شما را ببرند، دور شما می‌گردم؛ هیچ اجری هم نمی‌خواهم. همان‌طور که پیامبر {{صلی}} فرمود: من اجری از شما نمی‌خواهم، «إالّا المَودّةَ ذَوِی القُربیٰ»: مگر دوستی اهل بیتم. من فقط چیزی که از شما می‌خواهم، خدمت به ولایت و فقراست. امیرالمؤمنین {{علیه}} هم وقتی می‌خواست در ظاهر از دنیا برود، حرف دیگری نزد؛ فرمود: حسن‌جان! حسین‌جان! دست از خدمت به فقراء برندارید، به آن‌ها کمک کنید!
-بشر باید از زندگی و عمْرش خیر ببیند، خیر این است که از ولایت جدا نشود، از امام حسین {{علیه}} جدا نشود، از انتظارالفرج جدا نشود. رفقای عزیز! تا می‌توانید یکی سخاوت کنید! یکی هم شکر؛ آن‌جا گلستان می‌شود برایت. شکر خدا، شکر ولایت است؛ چون ولایت مقصد خداست.
+بشر باید از زندگی و عمْرش خیر ببیند، خیر این است که از ولایت جدا نشود، از امام حسین {{علیه}} جدا نشود، از انتظار الفرج جدا نشود. رفقای عزیز! تا می‌توانید یکی سخاوت کنید! یکی هم شکر؛ آن‌جا گلستان می‌شود برایت. شکر خدا، شکر ولایت است؛ چون ولایت مقصد خداست.
 معنی شکر این است که خدایا! تو این کار را کردی، تو این عنایت را به ما دادی. همه چیز را لطف و عنایت خدا ببینی؛ حتی سخاوت را. آیا خدا به تو لطف نکرده که محبت علی {{علیه}} را به تو داده؟! خدا با تو سرِ لطف است! اگر با لطف نبود که تو را به علی {{علیه}} رهنمون نمی‌کرد!

@@ سطر ۴۸۱: / سطر ۴۸۱: @@
 امام زمان {{عج}} می‌خواهد که شما از او بخواهید تا دلش خوش شود. امام زمان! اگر تقدیر ما شرّ معلوم شده، تو خیر کن! والله! خیر می‌کند. رئوف است، مهربان است، برو درِ خانه‌اش! درش را بزن، جواب می‌دهد؛ اما این در را بزن! درِ دیگری نرو!
-پیامبر {{صلی}} می‌گوید: «أنا مَدینة العِلم و علیٌ بابُها»، از درِ علی {{علیه}} بیا! تو بدان امیرالمؤمنین علی {{علیه}}، حاجتت را برآورده می‌کند. بدان کار، دست این‌هاست. خدا می‌گوید: به عزت و جلالم قسم، به غیر از من، به هر کجا امیدت باشد، قطعت می‌کنم. امید خدا، امام زمان {{عج}} و امیرالمؤمنین {{علیه}} است. امید خدا، کلامش قرآن است.
+پیامبر {{صلی}} می‌گوید: «أنا مَدینة العِلم و علیٌ بابُها»، از درِ علی {{علیه}} بیا! تو بدان امیرالمؤمنین علی {{علیه}}، حاجتت را برآورده می‌کند. بدان، کار دست این‌هاست. خدا می‌گوید: به عزت و جلالم قسم، به غیر از من، به هر کجا امیدت باشد، قطعت می‌کنم. امید خدا، امام زمان {{عج}} و امیرالمؤمنین {{علیه}} است. امید خدا، کلامش قرآن است.
 بیایید سوگند بخورید! با خدا عهد کنید؛ بگویید: خداجان! ما «هستی» را قبول داریم، دیگر دنبال «نیستی» نمی‌رویم. من به همه شما دعا می‌کنم، به ماشین‌هایتان هم دعا می‌کنم. شب قدر شب دعاست. به من هم دعا کنید! اگر شب قدر دعا کنی، امام حسن، امام حسین {{علیهما}} و حضرت زهرا {{علیها}} می‌گویند: آمین!

@@ سطر ۱۷۹: / سطر ۱۷۹: @@
 امیرالمؤمنین {{علیه}} حسینش را خیلی دوست دارد، چون‌که خودش را فدای ولایت کرد. در تمام این خلقت، هجده هزار کُرات که به ما گفته‌اند، کسی نامی نبوده به غیرِ امام حسین {{علیه}}. حالا پیامبر {{صلی}}، خانه حضرت زهرا {{علیها}} آمده، همه‌اش سفارش حسین {{علیه}} را می‌کند. حضرت زهرا {{علیها}} فرمود: پدرجان! حسن {{علیه}} هم هست. گفت: فاطمه‌جان! تمام عالم به‌واسطه حسین {{علیه}} آمرزیده می‌شوند.
-در تمام خلقت هیچ‌کسی مثل امام حسین {{علیه}} نيست! در جریان توبه آدم، وقتی خدا اسماء را نشانش داد، کارهای ائمه دیگر را نمی‌گوید، حتی کارهای پیامبر {{صلی}} را نمی‌گوید؛ تاحتی امیرالمؤمنین {{علیه}} و فاطمه {{علیها}} را، اما خدا می‌گوید: این حسین است که در صحرای کربلا او را می‌کشند! خدا شرح امام حسین {{علیه}} را می‌دهد! امام حسین {{علیه}} نجات‌دهنده کل خلقت است. آیا می‌فهمی یا می‌روی دنبال خلق؟!
+در تمام خلقت هیچ‌کسی مثل امام حسین {{علیه}} نيست! در جریان توبه آدم، وقتی خدا اسماء را نشانش داد، کارهای ائمه دیگر را نمی‌گوید، حتی کارهای پیامبر {{صلی}} را نمی‌گوید؛ تاحتی امیرالمؤمنین {{علیه}} و فاطمه {{علیها}} را؛ اما خدا می‌گوید: این حسین است که در صحرای کربلا او را می‌کشند! خدا شرح امام حسین {{علیه}} را می‌دهد! امام حسین {{علیه}} نجات‌دهنده کل خلقت است. آیا می‌فهمی یا می‌روی دنبال خلق؟!
 ببین کجا شما را آوردم؟! شما را بردم مافوق اَلست! اَلست چیست در مقابل این‌ها؟! اَلست یک کمیسیون بود. شما کجا می‌فهمید امام حسین {{علیه}} کجاست؟! او مافوق اَلست است. خدا نجات‌دهنده کل خلقت را نشان می‌دهد؛ یعنی حسین {{علیه}} را.
@@ سطر ۲۸۱: / سطر ۲۸۱: @@
 تو باید جانت را در اختیار ولایت بگذاری. جان را باید فدای یقین کنی، فدای ولیّ کنی. او هم می‌گوید: جانم به فدایت! این آخِر کار است. من یک میلیارد جان داشته باشم، فدا می‌کنم. باید بدانی خواست خدا این است که جانت را فدا کنی.
-آقا ابوالفضل {{علیه}} از کجا به این‌جا رسید؟ از آن‌جایی که از ریشه دلش، تمام جانش این است که فدای حسین {{علیه}} بشود. آقا ابوالفضل {{علیه}} نه جان بدهد، تکه تکه بدنش را می‌دهد. شما آقا ابوالفضل {{علیه}} نمی‌شوید، اما صفاتش را باید داشته باشید؛ چون صفات او صفات خداست، صفات برادرش حسین {{علیه}} است.
+آقا ابوالفضل {{علیه}} از کجا به این‌جا رسید؟ از آن‌جایی که از ریشه دلش، تمام جانش این است که فدای حسین {{علیه}} بشود. آقا ابوالفضل {{علیه}} نه جان بدهد، تکه تکه بدنش را می‌دهد. شما آقا ابوالفضل {{علیه}} نمی‌شوید؛ اما صفاتش را باید داشته باشید؛ چون صفات او صفات خداست، صفات برادرش حسین {{علیه}} است.
 عقیده ام این است: آن پولی که در راه خدا، در انفاق خرج می‌شود، باید شکرانه کنید، آن را ببوسید! حالا برایت می‌گویم: عزیز من! پول‌هایی که در راه حق می‌رود، چطور می‌گویی آن را ببوس؟ آن‌موقع که در راه امام حسین {{علیه}} می‌دهی، ببوس! آقا ابوالفضل {{علیه}} وقتی که دستش جدا شد، رفت جلو و دست را برداشت، این دست را بوسید، گفت:
@@ سطر ۲۹۸: / سطر ۲۹۸: @@
 خدای تبارک و تعالی دارد عنایت، عدالت و صفایش را افشاء می‌کند. می‌گوید: به‌واسطه این‌ها که حمایت از حسین {{علیه}} کردند، همه خلقت را می‌آمرزم. همان‌طور که می‌گوید: اگر مؤمنی در شهری باشد، آن شهر حفظ است. تو اگر حمایت از امام زمانت می‌کردی، همه خلقت به‌واسطه تو آمرزیده می‌شدند!
-رفقای عزیز! عاشورا ما باید تجدید بیعت کنیم، بگوییم: حسین‌جان! تو گفتی هر روز عاشوراست، اما یک عاشورایی داریم که به عرض سال، آن خون تو، آن زحمت‌های تو به وجود می‌آید. حسین‌جان! ما آمدیم تجدید کنیم؛ یعنی حسین‌جان! ما کسانی نبودیم که خلق‌پرست بشویم، یا دنبال ساز و آواز و لهو و لعب برویم؛ ما کسانی بودیم که امر تو را اطاعت کردیم، امر تو وجود مبارک امام زمانِ ماست. همین‌طور که شهداء امر تو را اطاعت کردند، ما اطاعت کردیم؛ اما حسین‌جان! می‌خواهیم نگهمان داری که ما همین‌طور باشیم؛ مبادا از امر وجود مبارک امام زمان {{عج}} خارج شویم!
+رفقای عزیز! عاشورا ما باید تجدید بیعت کنیم، بگوییم: حسین‌جان! تو گفتی هر روز عاشوراست؛ اما یک عاشورایی داریم که به عرض سال، آن خون تو، آن زحمت‌های تو به وجود می‌آید. حسین‌جان! ما آمدیم تجدید کنیم؛ یعنی حسین‌جان! ما کسانی نبودیم که خلق‌پرست بشویم، یا دنبال ساز و آواز و لهو و لعب برویم؛ ما کسانی بودیم که امر تو را اطاعت کردیم، امر تو وجود مبارک امام زمانِ ماست. همین‌طور که شهداء امر تو را اطاعت کردند، ما اطاعت کردیم؛ اما حسین‌جان! می‌خواهیم نگهمان داری که ما همین‌طور باشیم؛ مبادا از امر وجود مبارک امام زمان {{عج}} خارج شویم!
 خدایا! ما امام حسین {{علیه}} را بهتر بشناسیم. خدایا! زینب {{علیها}} را هم بهتر بشناسیم. زینب {{علیها}} را فقط امام زمان {{عج}} شناخت. این‌طوری با امام حسین {{علیه}} صحبت کنید، جوابتان را می‌دهد. عاشورا در زمان آدم هم نقل بوده، عاشورا نجات من و توست.
@@ سطر ۳۷۷: / سطر ۳۷۷: @@
 اگر به آن حَبلُ المتین دست زدید، ارادة الله می‌شوید. من یک دفعه در عالم رؤیا آمدم حرم، دیدم که این صحن و سرای حضرت معصومه {{علیها}} تاحتی کفش‌داری رفته وسط این آسمان ایستاده. هر چه نگاه کردم، دیدم قبری نیست. آن‌وقت صدها زنجیر مثل انگشتان دست که کوتاه و بلند است، سرازیر بود از صحن و سرا. اگر کسی یک دانه از این زنجیرها را دست می‌گرفت، فوراً می‌بردش بالا. زنجیر روح داشت، تمام این مردم قم و غیر آن آمده بودند؛ اما کسی دستش به زنجیر‌ها نمی‌رسید. تا چشمم کار می‌کرد، مردم تعجب کرده بودند که صحن و سرا چرا تا آن‌‎جا رفته است؟!
-ما آمدیم گوشه صحن دمِ آن در، آن‌جایی که بعضی وقت‌ها می‌ایستم؛ گفتم: خدایا! نمی‌خواهم به تو بگویم، اما خودت می‌دانی، من چند دفعه آبروی خودم را به خاطر مردم ریخته‌ام، ولی آبروی کسی را نریخته‌ام؛ بیا جلوی مردم آبروی ما را نریز! تا رفتم جلو، زنجیر به امر بود، به حضرت عباس، یک زنجیر آمد پایین، نه این‌که من دستم را به آن بگیرم، بردم زیر پایم گذاشتم، بُرد مرا بالا و در ایوان حضرت معصومه {{علیها}} نشستم. این حَبلُ المتین است، تو را ضبط می‌کند و به مقصد می‌رساند؛ آن‌جا که بخواهی، تو را می‌برد.
+ما آمدیم گوشه صحن دمِ آن در، آن‌جایی که بعضی وقت‌ها می‌ایستم؛ گفتم: خدایا! نمی‌خواهم به تو بگویم؛ اما خودت می‌دانی، من چند دفعه آبروی خودم را به خاطر مردم ریخته‌ام، ولی آبروی کسی را نریخته‌ام؛ بیا جلوی مردم آبروی ما را نریز! تا رفتم جلو، زنجیر به امر بود، به حضرت عباس، یک زنجیر آمد پایین، نه این‌که من دستم را به آن بگیرم، بردم زیر پایم گذاشتم، بُرد مرا بالا و در ایوان حضرت معصومه {{علیها}} نشستم. این حَبلُ المتین است، تو را ضبط می‌کند و به مقصد می‌رساند؛ آن‌جا که بخواهی، تو را می‌برد.
 یک خلقت قربان حضرت معصومه {{علیها}} بشود! چقدر من ممنونش هستم؛ خدا می‌داند اگر یک میلیارد چشم داشتم، راجع به حضرت معصومه {{علیها}} کور بودم؛ یک میلیارد نه این دو تا چشم.
@@ سطر ۴۲۱: / سطر ۴۲۱: @@
 امیدوارم خدای تبارک و تعالی، این اجزاء را که به ما داده، همه را در اختیارش بگذاریم؛ آن‌وقت خدا خودش را در اختیار شما می‌گذارد. چرا؟ می‌گوید: «اُدعُونی»، بیا! چه می‌خواهد به شما بدهد؟ خدا می‌گوید: بیا! تا خودم را به تو بدهم! اما باید از همه چیز بِبُری! بدانی خدا باید تو را کفایت کند. خدا و رسول الله {{صلی}} گفته‌اند برو درِ خانه علی {{علیه}} ! «أنا مَدینة العِلم وَ علیٌ بابُها» او تو را کفایت می‌کند.
-هیکل من رشد کرده، اما عقلم رشد نکرده. بیایید رشد هیکل ما، رشد عقل باشد. این یقین توست که تمام ماوراء را می‌بیند و به تمام ماوراء سیر دارد. تمام این عالم تنظیم است. تو قدرتت را تقدیم ولایت کن! نفَست، کارَت را تقدیم ولایت کن! حالا خدا یاری‌ات می‌کند.
+هیکل من رشد کرده؛ اما عقلم رشد نکرده. بیایید رشد هیکل ما، رشد عقل باشد. این یقین توست که تمام ماوراء را می‌بیند و به تمام ماوراء سیر دارد. تمام این عالم تنظیم است. تو قدرتت را تقدیم ولایت کن! نفَست، کارَت را تقدیم ولایت کن! حالا خدا یاری‌ات می‌کند.
 اگر اراده خودت را کنار گذاشتی، خودت را محتاج خدا، محتاج ولیّ الله الأعظم، امام زمان {{عج}} دانستی، ماورایی‌ات می‌کند. به قلب مبارکتان بگویید: ای قلب! بیا حمایت از حسین {{علیه}} کن! ای اشیای بدن من! ای قلب من! ای جان من! بیا خودت را بگذار در اختیار زهرا {{علیها}}! خدا می‌گوید: «إنّ الله و ملائکته یصلون علی النّبیّ یا أیّها الّذین آمنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیماً»؛ حالا امیرالمؤمنین {{علیه}} می‌آید شکسته‌نفسی می‌کند، مثل اين که خودش را قاطی همه می‌کند؛ می‌گوید: خدا! تو گفتی تسلیم نبیّ باش؛ من تسلیم که هیچ، عبدش هم هستم. امیرالمؤمنین {{علیه}} در هر کاری پیش‌تاز است. ما باید عبد محمد باشیم چون امر توست. امیرالمؤمنین {{علیه}}، عبدِ امر خداست، نه عبدِ رسول الله {{صلی}} به عنوان نبوت یا جسم. امیرالمؤمنین {{علیه}} عبدِ عبد نمی‌شود؛ امیرالمؤمنین {{علیه}} عبدِ امر خداست. شما هم عبد این حرف‌ها باشید! این مثل آن است خدا که به ملائکه گفت: به آدم سجده کنید! آدم که لایق سجده نیست، امر خداست که به این سجده کن!
@@ سطر ۴۳۱: / سطر ۴۳۱: @@
 وقتی خدیجه {{علیها}} این را گفت، پیامبر {{صلی}} قدری شگفت‌زده شد. خدایا! به من گفتی تبلیغ کن! تو عده‌ای را زودتر تبلیغ کردی! یک نفرش خدیجه {{علیها}} است، تو خدیجه را تبلیغ کردی. عزیزان من! قربانتان بروم، هم پیامبر {{صلی}} تبلیغ می‌کند، هم خدا؛ اما به چه کسی تبلیغ می‌کند؟ یک نگاه در دلت می‌کند و می‌بیند؛ آن‌وقت فقط محبت علی {{علیه}} در دلت می‌ریزد. تو محبت چه کسی را داری؟! خدا محبتش جا ندارد، می‌خواهد آن را در دلت بریزد، از بس که عشق و چیزهای دنیایی در آن است، کجا محبتش را بریزد؟
-یک غم‌هایی است که اگر در دلِ شما باشد، به غم‌های زینب {{علیها}} اتصال است. یک غم‌هایی است که اگر در دلِ شما باشد، به دل امام زمان {{عج}} اتصال است. امام زمان {{عج}} مرتب می‌گوید: عمه‌جان! نبودم کمکت کنم، اما إن‌شاءالله شما را کمک می‌کنم. من که فراموشت نمی‌کنم، عمه‌جان! شب و روز برایت گریه می‌کنم، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم. این گریه یاد است، امام زمان {{عج}} همیشه یاد است، فراموشی ندارد. دلت باید با چشم امام زمان {{عج}} پیوند داشته باشد.
+یک غم‌هایی است که اگر در دلِ شما باشد، به غم‌های زینب {{علیها}} اتصال است. یک غم‌هایی است که اگر در دلِ شما باشد، به دل امام زمان {{عج}} اتصال است. امام زمان {{عج}} مرتب می‌گوید: عمه‌جان! نبودم کمکت کنم؛ اما إن‌شاءالله شما را کمک می‌کنم. من که فراموشت نمی‌کنم، عمه‌جان! شب و روز برایت گریه می‌کنم، اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می‌کنم. این گریه یاد است، امام زمان {{عج}} همیشه یاد است، فراموشی ندارد. دلت باید با چشم امام زمان {{عج}} پیوند داشته باشد.
 حضرت زینب {{علیها}} در اربعین با امر حجت خدا آمد کربلا، با فتح آمد کربلا. تو کربلا که می‌روی، باید اقتداء به حضرت زینب {{علیها}} کنی. با امر چه کسی کربلا می‌روی؟ آیا امر امام زمان {{عج}} را اطاعت کردی و می‌روی کربلا؟ آیا دست از لهو و لعب، خلق و محبتش برداشتی؟ آیا دل دوستان امام حسین {{علیه}} را خوش کردی؟ امر می‌بری یا هیکلت را؟ امام حسین {{علیه}} پذیرای امرش است. هیچ اعمالی بی‌شروط قبول نیست.

@@ سطر ۴۳۷: / سطر ۴۳۷: @@
 یک نفر می‌گفت: من ده دفعه رفتم کربلا، توفیق شد! چرا یک‌ دفعه پولش را ندادی به کسی که می‌سوزد و نمی‌تواند برود؟ نمی‌گویم زیارت نرو! با شروط برو! جوری برو که امام حسین {{علیه}} قبولت کند. می‌خواهم آبروی ماورایی داشته باشید! اطاعت امر شما را در تمام خلقت سرافراز می‌کند. ما باید از آن‌هایی که امر خدا را اطاعت نمی‌کنند، تبری بجوییم؛ همین‌طور از خودمان هم که امر خدا را اطاعت نکنیم، تبری بجوییم.
-اصحاب امام حسین {{علیه}} با امام حسین {{علیه}} ارتباط داشتند. امام زمان {{عج}} هم با آن‌ها ارتباط دارد که می‌فرماید: پدر و مادرم به قربانتان! شما با چه کسی ارتباط دارید؟! متقی با فقراء ارتباط دارد، با امر خدا ارتباط دارد. خدا امر کرده: به فقراء رسیدگی کن.
+اصحاب امام حسین {{علیه}} با امام حسین {{علیه}} ارتباط داشتند. امام زمان {{عج}} هم با آن‌ها ارتباط دارد که می‌فرماید: پدر و مادرم به قربانتان! شما با چه کسی ارتباط دارید؟! متقی با فقراء ارتباط دارد، با امر خدا ارتباط دارد. خدا امر کرده به فقراء رسیدگی کن.
 یک ارتباط‌هایی است که ائمه {{علیهم}} به شما جزا می‌دهند، به ماوراء دست پیدا می‌کنید اما یک ارتباط‌هایی است که سقوط می‌کنید. اگر به بچه مردم نگاه بد کنید، گناه ابن ملجم به شما می‌دهد. مردم آن زمان با عمر و ابابکر ارتباط برقرار کردند، مرتد و کافر شدند، اهل جهنم شدند؛ در هر زمانی که مردم، پیرو خلق شدند، بی‌دین از دنیا می‌روند. اصلاً ارتباطِ غیر امر باطل است.

@@ سطر ۴۱۹: / سطر ۴۱۹: @@
 من هم به شما می‌گویم: اگر از امیرالمؤمنین {{علیه}} بهتر هست بروید دنبالش؛ اما به اميرالمؤمنين {{علیه}} یقین پیدا کن! کجا می‌خواهی بروی؟! آدم دوست می‌خواهد، من هم دوست می‌خواهم؛ اما باعث ننگ من نباشد. وقتی منصور دستور قتل جبیر را داد، جبیر گفت: خدایا! به این منصور فرصت نده که دیگر دوست علی را اذیت کند! ببین جبیر نمی‌گوید: مرا اذیت نکند! می‌گوید دوست علی {{علیه}} را اذیت نکند!
-امیدوارم خدای تبارک و تعالی، این اجزاء را که به ما داده، همه را در اختیارش بگذاریم؛ آن‌وقت خدا خودش را در اختیار شما می‌گذارد. چرا؟ می‌گوید: «اُدعُونی»: بیا! چه می‌خواهد به شما بدهد؟ خدا می‌گوید: بیا! تا خودم را به تو بدهم! اما باید از همه چیز بِبُری! بدانی خدا باید تو را کفایت کند. خدا و رسول الله {{صلی}} گفته اند برو درِ خانه علی {{علیه}} ! «أنا مَدینة العِلم وَ علیٌ بابُها» او تو را کفایت می‌کند.
+امیدوارم خدای تبارک و تعالی، این اجزاء را که به ما داده، همه را در اختیارش بگذاریم؛ آن‌وقت خدا خودش را در اختیار شما می‌گذارد. چرا؟ می‌گوید: «اُدعُونی»، بیا! چه می‌خواهد به شما بدهد؟ خدا می‌گوید: بیا! تا خودم را به تو بدهم! اما باید از همه چیز بِبُری! بدانی خدا باید تو را کفایت کند. خدا و رسول الله {{صلی}} گفته‌اند برو درِ خانه علی {{علیه}} ! «أنا مَدینة العِلم وَ علیٌ بابُها» او تو را کفایت می‌کند.
 هیکل من رشد کرده، اما عقلم رشد نکرده. بیایید رشد هیکل ما، رشد عقل باشد. این یقین توست که تمام ماوراء را می‌بیند و به تمام ماوراء سیر دارد. تمام این عالم تنظیم است. تو قدرتت را تقدیم ولایت کن! نفَست، کارَت را تقدیم ولایت کن! حالا خدا یاری‌ات می‌کند.

@@ سطر ۴۱۱: / سطر ۴۱۱: @@
 در این دنیای به این پهناوری، چند نفر تویش گُل می‌کنند: مثل جبیر، میثم، شاه عبدالعظیم، بلال و مقداد.
-منصور دوانیقی مثلاً خلیفه اسلام است. روزی گفت: می‌خواهم ناهار بخورم؛ بروید یکی از شیعه‌های علی {{علیه}} را بیاورید و او را بکُشید تا من سر کِیف شوم! این خلیفه مردم است، نه خلیفه اسلام. خلیفه مردم: عمر است و ابابکر و امثال آن‌ها.
+منصور دوانیقی مثلاً خلیفه اسلام است. روزی گفت: می‌خواهم ناهار بخورم؛ بروید یکی از شیعه‌های علی {{علیه}} را بیاورید و او را بکُشید تا من سر کِیف شوم! این خلیفه مردم است، نه خلیفه اسلام. خلیفه مردم، عمر است و ابابکر و امثال آن‌ها.
 جبیر از وقتی که اميرالمؤمنين {{علیه}} شهید شد، در جنگل رفته بود. رفتند او را بیاورند، در راه قدری هوا ناجور شد. آن‌ها شب می‌خواستند در یک آسیاب بروند، جبیر گفت: من داخل نمی‌آیم. آسیابان گفت: این‌جا محل شیر‌ها و ببرهاست، امشب او را می‌خورند. جبیر گفت: نمی‌آیم، چون این آسیابان دوست علی {{علیه}} نیست.
-وقتی شب شد، این‌ها نگاه کردند، دیدند همه این حیوانات وحشی دور جبیر حلقه زده اند، گریه می‌کنند، پا و دستش را می‌بوسند. حالا وقتی او را آوردند، منصور به او گفت: دست از علی بردار! جبیر شناخت ماورایی داشت، از ماوراء، علی {{علیه}} را می‌شناخت. حرف خوبی زد؛ گفت منصور! یکی مثل علی پیدا کن، من بروم دنبالش. مثل علی وجود ندارد. با این حرفش، منصور را آتش زد.
+وقتی شب شد، این‌ها نگاه کردند، دیدند همه این حیوانات وحشی دور جبیر حلقه زده‌اند، گریه می‌کنند، پا و دستش را می‌بوسند. حالا وقتی او را آوردند، منصور به او گفت: دست از علی بردار! جبیر شناخت ماورایی داشت، از ماوراء، علی {{علیه}} را می‌شناخت. حرف خوبی زد؛ گفت منصور! یکی مثل علی پیدا کن، من بروم دنبالش. مثل علی وجود ندارد. با این حرفش، منصور را آتش زد.
 من هم به شما می‌گویم: اگر از امیرالمؤمنین {{علیه}} بهتر هست بروید دنبالش؛ اما به اميرالمؤمنين {{علیه}} یقین پیدا کن! کجا می‌خواهی بروی؟! آدم دوست می‌خواهد، من هم دوست می‌خواهم؛ اما باعث ننگ من نباشد. وقتی منصور دستور قتل جبیر را داد، جبیر گفت: خدایا! به این منصور فرصت نده که دیگر دوست علی را اذیت کند! ببین جبیر نمی‌گوید: مرا اذیت نکند! می‌گوید دوست علی {{علیه}} را اذیت نکند!

@@ سطر ۳۲۶: / سطر ۳۲۶: @@
 تو باید جانم! بیایی توی خط! جزء انتظارون باش! آیا کتاب رجعت را خواندی، فهمیدی یا گذاشتی کنار؟ همه خلقت دارند گریه می‌کنند؛ عرش، آسمان، زمین و درختان گریه می‌کنند؛ منتظر رجعتند تا گریه‌شان تمام شود. اگر امام زمان {{عج}} بیاید، همه این‌ها ساکت می‌شوند، خوشحال می‌شوند. تو هم باید همین‌طور باشی.
-«اإنتظارُ الفرج»؛ یعنی انتظار این را بکشی که باری از دوش فقیری برداری تا فرج برایت حاصل شود. اگر این کار را کردی، آن‌وقت انتظار امام زمان {{عج}} را داری.
+«إنتظارُ الفرج»؛ یعنی انتظار این را بکشی که باری از دوش فقیری برداری تا فرج برایت حاصل شود. اگر این کار را کردی، آن‌وقت انتظار امام زمان {{عج}} را داری.
 دعا به وجود امام زمان {{عج}} کنید! من هر روز و هر شب یک دور تسبیح، صلوات می‌فرستم برای سلامتی آقا امام زمان {{عج}}؛ می‌گویم: خدایا! وجود مبارک ایشان را از جمیع بلاها حفظ کن!

@@ سطر ۳۷۵: / سطر ۳۷۵: @@
 اگر شما ارتباط داشته باشید، دستتان به آن حَبلُ‌ المتین است؛ وصل به ائمه {{علیهم}} هستید؛ آتش به شما کاری ندارد؛ آن‌وقت به حضرت زهرا {{علیها}}، به حضرت معصومه {{علیها}} مَحرم می‌شوید. حبّ علی بن ابی طالب {{علیه}}، شما را مَحرم می‌کند.
-اگر به آن حَبلُ المتین دست زدید، ارادة الله می‌شوید. من یک دفعه در عالم رؤیا آمدم حرم، دیدم که این صحن و سرای حضرت معصومه {{علیها}} تاحتی کفش‌داری رفته وسط این آسمان ایستاده. هر چه نگاه کردم، دیدم قبری نیست. آن‌وقت صدها زنجیر مثل انگشتان دست که کوتاه و بلند است، سرازیر بود از صحن و سرا. اگر کسی یک دانه از این زنجیرها را دست می‌گرفت، فوراً می‌بردش بالا. زنجیر روح داشت، تمام این مردم قم و غیر آن آمده بودند. اما کسی دستش به زنجیر‌ها نمی‌رسید. تا چشمم کار می‌کرد، مردم تعجب کرده بودند که صحن و سرا چرا تا آن‌‎جا رفته است؟!
+اگر به آن حَبلُ المتین دست زدید، ارادة الله می‌شوید. من یک دفعه در عالم رؤیا آمدم حرم، دیدم که این صحن و سرای حضرت معصومه {{علیها}} تاحتی کفش‌داری رفته وسط این آسمان ایستاده. هر چه نگاه کردم، دیدم قبری نیست. آن‌وقت صدها زنجیر مثل انگشتان دست که کوتاه و بلند است، سرازیر بود از صحن و سرا. اگر کسی یک دانه از این زنجیرها را دست می‌گرفت، فوراً می‌بردش بالا. زنجیر روح داشت، تمام این مردم قم و غیر آن آمده بودند؛ اما کسی دستش به زنجیر‌ها نمی‌رسید. تا چشمم کار می‌کرد، مردم تعجب کرده بودند که صحن و سرا چرا تا آن‌‎جا رفته است؟!
 ما آمدیم گوشه صحن دمِ آن در، آن‌جایی که بعضی وقت‌ها می‌ایستم؛ گفتم: خدایا! نمی‌خواهم به تو بگویم، اما خودت می‌دانی، من چند دفعه آبروی خودم را به خاطر مردم ریخته‌ام، ولی آبروی کسی را نریخته‌ام؛ بیا جلوی مردم آبروی ما را نریز! تا رفتم جلو، زنجیر به امر بود، به حضرت عباس، یک زنجیر آمد پایین، نه این‌که من دستم را به آن بگیرم، بردم زیر پایم گذاشتم، بُرد مرا بالا و در ایوان حضرت معصومه {{علیها}} نشستم. این حَبلُ المتین است، تو را ضبط می‌کند و به مقصد می‌رساند؛ آن‌جا که بخواهی، تو را می‌برد.
@@ سطر ۵۰۱: / سطر ۵۰۱: @@
 اگر شما بخوابی و به فکر باشی که فردا حاجت برادر مؤمن را برآوری، خدا می‌گوید: ای ملائکه! تا صبح پای این ثواب بنویس! شما راه هم بروی و به فکر مردم باشی، ملائکه برایت ثواب می‌نویسند. همه ملائکه، افراد خدا هستند. یک وقت خدا از اعمالت خوشش نمی‌آید؛ اما اگر به نیّت رفع حاجت مؤمن بخوابی، هم تا صبح برایت ثواب می‌نویسد؛ هم نیّتت را قبول می‌کند.
-این فکر خیر شما، سرایت می‌کند به آسمان، به عرشِ خدا؛ این فکرت خریدار پیدا می‌کند. خدا به خواست مؤمن و اراده مؤمن احترام می‌گذارد. محل مشیت خدا، قلب مؤمن است. محل مشیت علی {{علیه}}، قلب مؤمن است. مشیت زهرا {{علیها}}، قلب توست. اما قلبتان را در اختیار امام بگذارید، نه در اختیار هوا و هوس.
+این فکر خیر شما، سرایت می‌کند به آسمان، به عرشِ خدا؛ این فکرت خریدار پیدا می‌کند. خدا به خواست مؤمن و اراده مؤمن احترام می‌گذارد. محل مشیت خدا، قلب مؤمن است. محل مشیت علی {{علیه}}، قلب مؤمن است. مشیت زهرا {{علیها}}، قلب توست؛ اما قلبتان را در اختیار امام بگذارید، نه در اختیار هوا و هوس.
 خدا اول عقل را خلق کرد؛ یعنی اول علی {{علیه}} را از نور خودش خلق کرد. خدا عقل به تو داده، عقل: ولایت است، در قلب توست. این‌که می‌گوید: خدا توی قلب توست؛ یعنی امر خدا توی قلبت است؛ خدا که جا ندارد، ولایت در قلب توست. حالا کلامت، نفَست، در اختیار ولایت است.