ولایت، پیاده کننده عدالت در خلقت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

ولایت، پیاده کننده عدالت در خلقت
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1379-02-15

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

محتویات

خوش‌اخلاقی باید توأم با عدالت باشد، وگرنه شرط نیست

رفقای عزیز، ما یک مسلمانانی هستیم که بی‌توجه مسلمان شدیم، بی‌توجه می‌گوییم ما شیعه هستیم، بی‌توجه متدین هستیم. اما باید چه کار کنیم؟ باید توجه کنیم. یک وقت می‌بینید که ما مُردیم و می‌بینیم یک سوالاتی و یک حرفهایی است و این چیزها هم باعث نجات ما نیست. باعث نجات ما «لا اله الا الله» است. رفقای عزیز، فدایتان بشوم، توجه بفرمایید. توجه، [یعنی] مثلاً یک وقت مطلبی است که می‌گویند توجه فرمایید؛ یعنی آن فکرها را کنار بزنید و توجه به این مطلب کنید. شما که همه الحمد لله با سواد هستید. توجه؛ یعنی تمام حواستان پیش آن مطلب باشد. این، [معنی] توجه است. ما توجه به «لا اله الا الله» نکردیم. مبادا خدمت شما جسارت کنم. همین سان که آقا امام رضا (علیه السلام) می‌گوید: «لا اله الا الله حصنی، فمن دخل حصنی امن من عذابی بشرطها و شروطها و انا من شروطها»، می‌گوید: شروط «لا اله الا الله» ما هستیم، آن‌وقت خود خدا هم یک شروطی دارد.

شروط خدا چیست؟ عدالت [است]. مگر ما نمی‌گوییم اصول دین پنج تاست؟ اول می‌گوییم: توحید؛ یعنی خدا، آن‌وقت می‌گوییم: خدا عادل است، عدالت خدا را مطرح می‌کنیم. رفقای عزیز، اگر چیزی دیگری بود، همان را به خدا نسبت می‌دادند. معلوم می‌شود که [وقتی] می‌گوید: عدالت، [یعنی] عدالت، مافوق تمام این چیزهاست؛ یعنی مافوق چیست؟ یعنی مافوق عمل بشر است. اگر عدالت درون عمل بشر نباشد، تمامش باطل است. نه اینکه بگوییم [عدالت] مافوق [است، به این معنی که] مافوق عمل بشر است. بشر باید هر کاری می‌کند، عدالت داشته باشد. خدا عمر را لعنت کند که عدالت و امامت را زد. اگر می‌خواهید توجه کنید می‌گوید: شرط اول یک عالم اول شیعه‌گی است، بعد عدالت است. آقا جان، اگر عدالت نداشته باشد و پشت سرش نماز بروی، اطاعت نکردی. آن عالم باید عدالت داشته باشد.

امروز می‌خواستم خدمت شما عرض کنم، این عدالت خیلی مهم است. من یک دوستی دارم، همه شما دوست هستید، ایشان یک صحبتی راجع به خلق العظیم کرده بود، خب، آنجا به من تلفن زد، بعد گفتم: عزیز من، باید خُلق، با ولایت توأم باشد. من خوش‌اخلاقی می‌کنم، یکی را گول می‌زنم، خوش‌اخلاقی می‌کنم، مال یکی را می‌خورم، خوش‌اخلاقی می‌کنم، خیانت می‌کنم. پس باید خُلق، توأم با ولایت باشد. باید خُلق، توأم با عدالت باشد. اگر خُلق، توأم با عدالت شد، آن‌وقت با ولایت هم هست. اگر می‌گوید پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خلق العظیم هست، در جایی دیگر هم گفتم «ولایت العظیم» است. پس توجه بفرمایید که اصل، عدالت است. ببین، من چه چیزی دارم به شما می‌گویم. خیلی توجه بفرمایید. عمر، عدالت را زد. حالا که عدالت را زد، زهرا (علیها السلام) را می‌زند. وقتی عدالت را زد، بدعت به دین هم می‌کند، وقتی عدالت را زد، جنایت هم می‌کند، صدها مردم هستند که به عنوان خوش‌اخلاقی، مردم را گول می‌زنند. پس اخلاق شرط هست و شرط نیست. باید توأم با عدالت باشد.

خداوند بعد از توحید، عدالت را می‌آورد

عدالت، شرط خداشناسی و شرط ولایت است. پس اگر خدا گفتی، آن‌وقت باید عدالت داشته باشی. عدالت را باید در هر جایی داشته باشی. ببین خود ولی الله الاعظم، خود یعسوب الدین، خود امیرالمؤمنین (علیه السلام) چطور عدالت را مراعات می‌کند؟ چون که عدالت، خواست خداست. من دوباره تکرار کنم، قدردانی کنید: اگر می‌گوید خدا، آن‌وقت می‌گوید: خدا عادل است؛ یعنی فوراً عدالت را بغل خدا می‌گذارد. آخر، تو که عادل نیستی چه ادعایی می‌کنی؟ خدا معاویه را لعنت کند، حالا به عمر و عاص می‌گوید، برو برویم ببینیم من می‌مانم یا علی (علیه السلام). می‌گوید: پاشو پیش او برویم. می‌گوید: او ما را می‌کشد. می‌گوید: تو او را نشناختی. حالا بلند می‌شوند، آنجا می‌روند. عمر و عاص می‌گوید: خدا معاویه را لعنت کند. ما آمدیم یک صحبت‌هایی بکنیم. شما می‌مانید یا معاویه؟ حضرت می‌فرماید: من زودتر می‌میرم. حالا دارد می‌رود، به مالک می‌گوید: مالک، تو فهمیدی این‌ها چه کسی هستند؟ گفت: نه. گفت: یکی عمر و عاص بود، یکی معاویه. روایت داریم، چنان مالک پایش را به زمین زد، گفت: چرا نگفتی من این‌ها را بکشم؟ گفت: ما آمدیم این کارها را بکنیم؟ ما آمدیم عدالت را پیاده کنیم.

حالا آقا چه عدالتی دارد؟ احتمال می‌دهد فلانی با من خوب نیست، او را می‌کشد. این چه عدالتی است؟ مگر بنی عباس نکردند؟ مگر بنی امیه نکردند؟ عدالت نداشتند. تو هم که عدالت نداری، مشابه همان هستی. پس اصل چیست؟ اصل، عدالت است. باید در تمام کارهای ما عدالت پیاده شود. من یک وقت به شما گفتم: شرط ولایت، سخاوت است؛ شرط سخاوت هم عدالت است. اگر عدالت داشته باشی، به فکر مردم هستی. اگر عدالت داشته باشی، تجاوز نمی‌کنی. اگر عدالت داشته باشی، به ماوراء اعتقاد داری. والله، اگر عدالت نداشته باشی، به ماوراء اعتقاد نداری. چرا؟ ما جنایت می‌کنیم، ما خیانت می‌کنیم؛ اما اگر عدالت حکمروا باشد که عزیز من، کسی کاری نمی‌کند. پس ما باید عدالت را احترام کنیم.

وقتی که آقا امام زمان (عج الله فرجه) تشریف می‌آوردند، عدالت را روی زمین پیاده می‌کنند، آن‌وقت اینجا بهشت می‌شود

همین‌طور که گفتم می‌فرماید: «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی»[۱] وجود مبارک امیرالمؤمنین (علیه السلام) نعمت است، عدالت هم همین‌جور است. چرا ما عدالت را مراعات نمی‌کنیم؟ اتفاقاً روایت داریم وقتی که آقا امام زمان (عج الله فرجه) تشریف می‌آوردند، فقط عدالت را روی زمین پیاده می‌کنند، آن‌وقت اینجا بهشت می‌شود. حضرت، فقط عدالت را پیاده می‌کند، بهشت می‌شود. تمام این دنیا که جهنم است، مال این است که از بزرگ تا کوچکمان عدالت را مراعات نمی‌کنند. اگر عدالت پیاده شود، تمام مردم با آسایش زندگی می‌کنند. روایت داریم: گرگ به گوسفند کاری ندارد. اتفاقاً طعمه گرگ، گوسفند است؛ اما به آن کار ندارد، بی‌عدالتی نمی‌کند؛ یعنی وقتی امام زمان (عج الله فرجه) تشریف بیاورند، چنان عدالت حکمروا است که تا حیوانات هم رعایت می‌کنند. چرا ما عدالت را رعایت نمی‌کنیم؟ عدالت، اتصال به ماوراء است؛ یعنی شما اگر عدالت داشته باشی، به ماوراء اعتقاد داری. این شخص را اذیت نکنم، آنجا گیر هستم، باید جواب بدهم. این دروغ را نگویم، آنجا گیر هستم، این خیانت را نکنم، آنجا گیر هستم، این نزول را نخورم، آنجا گیر هستم، این فتوا را ندهم، آنجا گیر هستم. این حرف را از خودم نزنم، آنجا گیر هستم. این بزرگی از خودم نبینم، آنجا گیر هستم. یعنی وقتی شما عدالت را مراعات کردی، آن‌وقت به ماوراء اعتقاد پیدا می‌کنی. اگر عدالت را عمل نکردی، به ماوراء اعتقاد نداری. ببین دارم چه چیزی می‌گویم: خدا، عدالت را بغل خودش گذاشته است. این خدا، آن‌وقت می‌گوید: عدالت. خیلی به این توجه کنید. والله، اگر به این توجه کنید، تمام اشیاء بدنتان، در عدالت می‌آید. اگر به این کلام توجه نکنید، ما سقوط کردیم، سقوطِ عدالت داریم.

ما باید پیرو علی (علیه السلام) باشیم و عدالت را مراعات کنیم

آقا جان، ما داریم چه چیزی می‌گوییم که یک سوالهایی می‌کنید؟ سؤال که می‌کنید روی چشم ما؛ اما بیایید عدالت را مراعات کنید. عدالت داشته باشید. ببین، یعسوب الدین، امام المبین، حجت خدا، جانشین رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) کسی که تمام، فدای ایشان شدند، دارد چه کار می‌کند؟ حالا در مسجد آمده، داد می‌زند، گریه می‌کند: اگر مسلمانی از این غصه بمیرد، جا دارد، علی (علیه السلام) می‌گوید. علی چه شده است؟ از برای اسلام از پای بچه یهودی خلخال کشیده شده است. چرا بی‌عدالتی شد؟ این، عدالت است. این یهودی‌ها در پناه اسلام می‌آمدند و جزیه می‌دادند. گفت: چرا شده است؟ تمام خلقت در اختیار علی (علیه السلام) است، حالا می‌گوید: اگر دنیا را به علی (علیه السلام) بدهند، بگویند: جو از دهان مورچه بگیر نمی‌گیرم؛ این، عدالت است. یعنی من درباره یک مورچه این همه عدالت را مراعات می‌کنم؛ چون که عدالت، خواست خداست. چون که بعد از خدا، ( بعد نیست، اما اینجوری می‌گویم که همه بفهمیم) عدالت است. این، عدالت است. تو هم همین‌جور هستی؟

با معاویه دارد می‌جنگد، مسلمانها در خطر هستند. حالا می‌آیند و می‌گویند: علی جان، اینجا یک دره‌ای است، همه‌اش نی است، اگر آن را آتش بزنیم، از این طرف می‌آییم و به معاویه و لشکر معاویه تسلط پیدا می‌کنیم، اینها را اینجوری قرار می‌دهیم، از این طرف و از آن طرف محاصره می‌کنیم. علی (علیه السلام) بنا می‌کند گریه کردن، زار، زار، گریه می‌کند. علی جان، من که حرف بدی نزدم. می‌گوید: آیا طیور در این نی‌ها هست؟ آیا من طیور را بسوزانم؟ ما کجاییم؟ این اعمالی که ما داریم، باید با علی (علیه السلام) مطابق کنیم. عزیز من، عدالت را مراعات کنید. این است یعسوب الدین، این است علی (علیه السلام). ما باید پیرو علی (علیه السلام) باشیم.

ما به اسم ولایت کارهایی می‌کنیم که خیانت به ولایت می‌کنیم، فردای قیامت به هیچ عنوانی نمی‌توانیم جواب آنها را بدهیم

مگر سلمان نیست که پایش را جای پای علی می‌گذارد؟ والله، بالله، ما به اسم ولایت کارهایی می‌کنیم که خیانت به ولایت می‌کنیم، فردای قیامت به هیچ عنوانی نمی‌توانیم جواب آنها را بدهیم. ما در ولایت دام گذاشتیم. مردم را به توسط ولایت به دام می‌اندازیم. این همه دارم داد می‌زنم: عزیزان من، بیایید خودسازی کنیم، خودمان را بسازیم. تو که می‌خواهی صحبتی کنی، یک قانونی بگذاری، یک کارها را بکنی، باید با خودساز باشی، اول خودت را بسازی. اگر در یک عمارتی که بخواهیم بسازیم، یک جایش عیب دارد، می‌گویند، آقا، برو عیب این را رد کن. من صدها عیب دارم، باید بروم عیب خودم را رفع کنم. چرا به شما می‌گوید که خلق نباید امام یا پیامبر، یا فرمانده ولایت شود؟ چون که خدا امام و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را تأیید کرده، این‌ها تأیید شده خدا هستند. پس انبیاء باید تأیید شده باشند. خود ولایت هم تأیید است، اما در عین حالی که تأیید است، خدا هم تأیید کرده است. تا اینکه به ما می‌گویند: امام ما چند تا هستند؟ می‌گوییم: دوازده تا، چهارده تا، این‌ها نه تنها در خلقت، در ماوراء تأیید شدند، این‌ها باید امام باشند. آن‌ها هم که پیامبرند، عصمت دارند، باید عصمت داشته باشند. اتفاقاً روایت داریم: خدا، اول از انبیاء عهد گرفت که از خودتان حرف نزدید، بعد به آن‌ها عصمت داد، بعد انبیاء شدند.

کسی که عدالت ندارد، در هر پست و مقامی که می‌خواهد باشد، مجرم است

والله، اگر در هر کشوری عدالت پیاده شود، آن کشور بهشت می‌شود. چرا ما اطمینان به هم نداریم؟ نه به حرف هم داریم، نه به خود هم داریم. چرا اطمینان ما بریده شده است؟ ولایت از ما گرفته شده است. اگر ولایت باشد، درستی است. اگر ولایت باشد، صداقت هست. اگر ولایت باشد، تو به امام یقین داری، اگر عدالت باشد، به آسمان، به لوح، به قلم، به آخرت، به بهشت، ایمان داری؛ چون که عدالت‌فرسا کار می‌کنی. ما به آنجا اعتقاد نداریم که عدالت‌فرسا کار نمی‌کنیم. اگر ما به ماوراء اعتقاد داشته باشیم، می‌گوید: اگر به یک مؤمن توهین کردی، انگار خانه من را خراب کردی، آجرهایش را هم آنجا ریختی. چرا به مؤمن توهین می‌کنی؟ پس به ماوراء اعتقاد نداریم. تو اگر داشته باشی، امر را اطاعت می‌کنی. حالا عزیزان من، اگر شما عدالت خدا را مراعات کردی، به عدالت عمل کردی، تمام کارهایت روی عدالت شد، حالا خدا سمت خودش را به تو می‌دهد.

مگر نداد؟ مگر به موسی نگفت؟ گفت: موسی چرا دیدن من نیامدی، وقتی مریض شدم؟ خدایا، مگر تو هم مریض می‌شوی؟ می‌گوید: آن همسایه‌ات، [که مریض بود] آن من هستم. چرا؟ این مرد عدالت‌فرساست. حالا خدا عادل است، این هم عدالت‌فرسا رفتار می‌کند، خدا می‌گوید: این من هستم. رفقا، این حرفها را قدر بدانید. عزیز من، بی‌عدالتی تو را از خدا دور می‌کند، تو را از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دور می‌کند، از قرآن دور می‌کند، از احکام دور می‌کند، از بهشت دور می‌کند. از فردوس دور می‌کند، از عرش دور می‌کند، از فرش دور می‌کند، تو را از هستی ساقط می‌کند. چرا توجه نمی‌کنید؟ اصل، عدالت است. اگر یک رئیس عدالت داشته باشد، به کارمندش نمی‌گوید بیا من را اطاعت کن، اگر اطاعت نکنی یک جرم هم روی تو می‌گذارد. این عدالت که ندارد، ایمان هم ندارد، این عدالت که ندارد، سر تا پایش جنایت است. چرا بی‌عدالتی می‌کنی؟ این دارد به وظیفه مذهبی‌اش رفتار می‌کند. جنایت کار، تو می‌گویی که بیا امر من را اطاعت کن؟ این در اداره‌ای است که دارد درست کار می‌کند. از مردم کارگشایی می‌کند، حاجت برادر مؤمن را برآورده می‌کند، خیانت نمی‌کند، بدچشم نیست، تو چون که به حرف تو نیست، می‌خواهی برای او جرم معلوم کنی؟ تو اصلاً خودت مجرم هستی، تو می‌خواهی یک نفر را مجرم کنی؟ کسی که عدالت ندارد، در هر پست و مقامی که می‌خواهد باشد، مجرم است. «بشرطها و شروطها، و أنا من شروطها». شرط ولایت، شرط خداشناسی، شرط وحدت، شرط عصمت، شرط کمال تمامش عدالت است. اگر عدالت نباشد، هیچ چیز نیست.

ببین، دوباره تکرار می‌کنم: نفسهایی که تمام خلقت دارند می‌کشند، در قبضه قدرت ولی است [در قبضه قدرت] علی (علیه السلام) است. حالا ببین یک مورچه را در عدالت چقدر احترام می‌کند؟ چرا مسلمانها را احترام نمی‌کنید؟ چرا برادر دینی را احترام نمی‌کنید؟ چرا مردم را احترام نمی‌کنید؟ تو که کورس می‌زنی، می‌گویی: من ولایت دارم! تو که کورس می‌زنی، می‌گویی: من علی (علیه السلام) را قبول دارم، تو که کورس می‌زنی، می‌گویی: امام اولم، علی (علیه السلام) است. امام اول تو، جنایت است! این امام اول تو می‌گوید: من ظلم به یک مورچه نمی‌کنم، دیگر کوچک‌تر از مورچه چیزی که نیست! چرا ظلم می‌کنی؟ پس تو اعتقاد به ماوراء نداری که فردای قیامت تو را می‌آورند، از تو سوال می‌کنند. تو چون که اعتقاد به آنجا نداری، ماسک ولایت زدی، ماسک اسلام زدی، ماسک متدینی زدی. ماسک هم که چیزی نیست، از روی صورت تو برمی‌دارد. باید حقیقت اسلام، حقیقت ولایت، حقیقت توحید در تو باشد، نه ماسک بزنی. اغلب ما مردم ماسک ولایت زده‌ایم. چرا؟ خودمان نخواسته‌ایم. اگر تو خودت بخواهی، خدا گفته اگر بخواهی هدایت بشوی، من خودم تو را هدایت می‌کنم. آقا جان من، عزیز جان من، فدایت بشوم، دیگر ضامن از خدا بهتر است؟ چرا قبول نمی‌کنیم؟ خدا می‌داند تمام اشیاء بدن من می‌سوزد. چرا خدا را قبول ندارید؟ می‌گوید: من تو را هدایت می‌کنم. خدا ضامن تو است؟ چرا نمی‌خواهی هدایت شوی؟ تو روی نظریه خودت می‌خواهی کار کنی، [تو] خود سر هستی. شیعه، نباید خودسر باشد. خودخواه هستی؛ با همان هم محشور می‌شوی.

چرا خدا می‌گوید: من این دنیا را خلق کردم، اما به آن نظر ندارم؟ چون در این عالم است که به ولایت جسارت می‌شود

تمام این حرفهای بی‌عدالتی، بی‌کفایتی، خیانت، نادرستی، جنایت، برای اشخاصی است که روی زمین هستند، برای بشر است. چرا امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌گوید دنیا به منزله استخوان خوک در دهان سگ خوره‌دار است؟ چرا خدا دارد می‌گوید من این دنیا را خلق کردم، به آن نظر ندارم؟ والله، بالله، دید ولایت من این است که در این عالم، جسارت به ولایت می‌شود. در این عالم جسارت به زهرا (علیها السلام) شد، در این عالم، به علی (علیها السلام) جسارت شد، ما جسارت به ولایت می‌کنیم و هیچ ارزشی نداریم! سماواتی‌ها این طوری نیستند. تمام آن نظری که [خدا به دنیا] ندارد به واسطه ولایت است. آیا می‌فهمیم؟ بابا، بیا ما در بین جنایت‌کارها نرویم. بیا ما در بین حقیقت‌ها برویم. چرا می‌گوید: متقی باش، من اعمال تو را قبول می‌کنم و خدا تو را تأیید می‌کند؟ بیایید متقی بشویم، از کجا متقی بشویم؟ والله، عدالت را مراعات کن، متقی می‌شوی. باید عدالت داشته باشی. اگر ان‌شاءالله قبول کنید، خیلی قشنگ گفتم: [خدا] به اینجا نظر ندارد؛ چون که در روی زمین، جسارت به ولایت می‌شود. خدا هم در اصل، ولایت را می‌خواهد. توی سماواتی‌ها [این جسارت] نمی‌شود، آنها امر را اطاعت می‌کنند، ملائکه امر را اطاعت می‌کنند. تمام این کراتی که در عالم هستند، امر را اطاعت می‌کنند. فقط بشر است که امر را اطاعت نمی‌کند. اینجا است که ما «بل هم اضل»[۲] می‌شویم. از انعام بدتر می‌شویم؛ اما اینجا هم هست که ما خدا می‌شویم، اینجا است که ما پیامبر می‌شویم؛ یعنی صفات خدا می‌شویم، صفات ولایت می‌شویم، صفات انبیاء می‌شویم. اینجا هم «بل هم اضل»[۲] می‌شویم. اگر فرمان بردید، همان هستید، اگر فرمان هم نبردید، «بل هم اضل»[۲]!

عزیزان من، این حرفها فکر می‌خواهد. به روح تمام انبیاء، من به شما می‌گویم، نمی‌خواهم اسم بیاورم اگر یک جایی بروید و در این فکر‌ها بروید، بهتر از این است که هزار ماه، هزار روز بروید درس بخوانید. عزیز من، فدایت بشوم، من بی‌روایت و حدیث حرف نمی‌زنم: مگر حضرت نمی‌گوید: نیم ساعت فکر بهتر از هفتاد سال عبادت است؟ اگر من به آقایان گفتم، جسارت نکردم. باید بروید فکر کنید، اندیشه داشته باشید، حالا اینقدر رفتی، درس خواندی. درس بخوان؛ [اما] با عدالت بخوان، درس بخوان، با فکر بخوان. بیشتر برای ما درس عادت شده است. اگر درس عادت باشد، مثل زنی است که عادت می‌شود! چطور عادت می‌شوی؟ پس درس باید توأم با ولایت باشد. درس باید [توأم با] عدالت باشد، عدالت‌فرسا باشید.

بیاییم «من» ما عدالت نباشد؛ ما تسلیم عدالت شویم، نه عدالت، تسلیم ما بشود

رفقای عزیز، من به شما بگویم، این عدالت خیلی مهم است. پیامبر اکرم، بیست و دو سال زحمت کشید. نمی‌گویم نتوانست عدالت را پیاده کند؛ عدالت را قبول نکردند. اگر من بگویم نتوانست عدالت را [پیاده کند] به توان پیامبر جسارت کرده‌ام. مردم عدالت را از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) قبول نکردند. همین طور که ما الان علی، علی می‌کنیم و زهرا، زهرا، می‌کنیم و روضه‌خوانی می‌کنیم و بعضی وقت‌ها یک انفاق‌هایی می‌کنیم؛ [اما] شرط تمام اینها، عدالت است. اگر عدالت باشد، ولایت تو صحیح است، اگر نه یک کاری است. شما حسابش را بکن، ببین پیامبر چقدر زحمت کشیده است؟ تمام توجه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) این بود که عدالت را پیاده کند، پیامبر، خوب توجه داشت. ما که یک ذراتی از اقیانوس آنها هستیم( اگر [اقیانوس] بگوییم ما اینها را کوچک کرده‌ایم، توان نداریم بگوییم؛ مثل یک ذراتی که به ما داده است) توجه داریم چطور پیامبر توجه نداشت؟ پس پیامبر توجه داشت. می‌گفت: اگر عدالت پیاده شود، والله، زهرا (علیها السلام) هم سیلی نمی‌خورد. رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌داند اگر عدالت پیاده شود، حق امیرالمؤمنین (علیه السلام) را نمی‌بردند. اگر عدالت پیاده شود، تا حتی حسین (علیه السلام) ما کشته نمی‌شد. بی‌عدالتی کردند؟ بی‌عدالتی از این بدتر هست که به حجت خدا می‌گفت: بیا تسلیم من بشو؟ «منِ» آن فرد، عدالت است. عزیزان من، بیاییم «من» ما عدالت نباشد؛ ما تسلیم عدالت شویم، نه عدالت، تسلیم ما بشود.

اگر جهاد با نفس باشد، عدالت است؛ اگر نباشد، عدالت نیست

بعضی وقتها رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) هشدار به مردم می‌داد. مگر هشدار نداد؟ در یک جنگی بود که گویا شش ماه طول کشیده بود. دستور داد، همه بیرون مدینه آرامش کردند. حضرت بالای یک بلندی رفت و به تمام لشکر نداد داد: این جهاد اصغر است، بیایید به جهاد اکبر بپردازیم. روایت داریم: اینها می‌لرزیدند. به رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) گفتند: دیگر جهاد اکبر از این بالاتر است؟ شش ماه رفتیم و زن و بچه‌مان این طوری بوده است و این طوری صدمه خورده‌ایم، آن‌وقت فرمود: [جهاد اکبر] جهاد با نفس [است]. عزیز من، اگر تو جهاد با نفس داشته باشی، آن‌وقت عدالت داری. اگر جهاد با نفس باشد، عدالت است؛ اگر نباشد، عدالت نیست. شرط عدالت چیست؟ ولایت. چقدر این پیامبر زحمت کشید؟ چقدر می‌خواست عدالت باشد؟ عدالت نداشتند که حق امیرالمؤمنین (علیه السلام) را گرفتند. عدالت نداشتند که اولین کاری که این خبیث کرد عدالت را ساقط کرد. مگر عدالت ساقط می‌شود؟ تو خودت را ساقط کرده‌ای. حالا چرا خدا گفت: بعد از رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) اینها کافر شدند؟ کافر به ولایت، [یعنی کافر] به عدالت شدند. عدالت نداشت، ظلم کرد، جنایت کرد، بدعت به دین گذاشت. اگر عدالت داشت که این کار را نمی‌کرد. حالا ببین خدا چطور پاسخ داد؟ گفت: بعد از رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) اینها کافر شدند. در زمان پیامبر اینها پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را مراعات می‌کردند؛ این دو نفر حتی‌الامکان به حرف پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بودند، نه به امر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم). به حرف رفتن به غیر به امر رفتن است. عزیزان من، روی این حرفها فکر کنید! ما باید به امر باشیم. حرف، در درجه اول است؛ قبولی، در درجه دوم. یعنی ما باید حرف را بشنویم، چه کنیم؟ امر را اطاعت کنیم. اینها بعد از رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) بنا کردند به بی‌عدالتی، خدا هم آنها را لعنت کرد.

اگر عناد باشد، عدالت وجود ندارد

عزیزان من، فدایتان بشوم، بیایید ما عدالت را مراعات کنیم. چقدر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) زحمت کشید؟ چقدر تعریف علی (علیه السلام) را کرد؟ چقدر تعریف حضرت زهرا (علیها السلام) را کرد؟ چقدر پافشاری کرد؟ ما روایت داریم: پیامبر، از بس امیرالمؤمنین (علیه السلام) را احترام می‌کرد که عرق امیرالمؤمنین (علیه السلام) را بو می‌کرد، می‌بوسید؛ یعنی آن چیزی که از ولایت جستن می‌کند؛ یعنی عرق بدنش را. آن‌وقت گفتند: مجنون است! مجنون بودنی را که به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفتند، از بخل و عنادی بود که با علی (علیه السلام) داشتند. به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفتند: مجنون. تو رسول خدا هستی، به تو قرآن نازل شده، تو از ماوراء اعتقاد داری، به ماوراء وصل هستی، خدا تو را تأیید کرده است، چرا اینقدر درباره علی کرنش می‌کنی؟ عین ما می‌ماند که برای دین و اسلام وظیفه تعریف می‌کنیم! چرا وظیفه معلوم می‌کنیم؟ آنها برای پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) وظیفه معلوم می‌کردند. چرا این را اینقدر احترام می‌کنی؟ بعد از رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) که این همه اینها جنایت کردند، برای عنادی [بود] که داشتند. [به خاطر] آن عنادی که با علی (علیه السلام) داشتند، آن عنادی که با حضرت زهرا (علیها السلام) داشتند، این همه جنایت کردند. خب، عدالت نداشتند.

عزیزان من، اگر عناد باشد، عدالت وجود ندارد. الان در عالم چه خبر است؟ داریم چه کاری انجام می‌دهیم؟ چه خبر است؟ ما مثل یک مردمی می‌مانیم که به هم ریخته‌ایم. او با آن بد است، آن با آن چه می‌کند، آن چه می‌کند، آن یکی چه می‌کند! عزیز من، یک‌دفعه می‌بینی عمرت غروب کرد، نه عدالت را فهمیدی، نه رسالت را فهمیدی، نه قرآن را فهمیدی، نه حقیقت را فهمیدی، نه وظیفه‌ات را فهمیدی. عزیز من، بیا گوش کن.

انبیاء آمدند عدالت را پیاده کنند؛ اما پیامبر آمد ولایت را پیاده کند

خدا، بعد از صد و بیست و چهار هزار پیامبر، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را بر انگیخته کرد. به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) هم گفت: بلغ، بلند بشو. چه کاری انجام بده؟ عدالت را، ولایت را، برای این مردم پیاده کن. مگر نبود؟ والله، نظر صد و بیست و چهار هزار پیامبر هم همین بود، می‌خواستند عدالت پیاده شود. خود ابراهیم، خود نوح، تمام انبیاء آمدند که عدالت پیاده شود. چرا؟ در آن زمان انبیاء، می‌خواستند عدالت را پیاده کنند. اگر عدالت را پیاده می‌کردند، گناه نمی‌کردند. توجه بفرمایید من چه می‌خواهم بگویم. توجه بفرمایید! انبیاء آمدند عدالت را پیاده کنند؛ اما پیامبر آمد ولایت را پیاده کند. حالا اگر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بخواهد ولایت را پیاده بکند، باید این مردم چطور باشند؟ عدالت داشته باشند. اگر عدالت داشته باشند، ولایت هم قبول می‌کنند. اگر عدالت نداشته باشند، جنایت دارند. جنایت که ولایت را قبول نمی‌کند. پس تمام انبیاء آمدند چه کاری انجام بدهند؟ عدالت را پیاده بکنند، اما پیامبر آمد چه کاری انجام بدهد؟ ولایت را پیاده کند. پیاده؛ یعنی افشاء کند. این است؛ نه این که بگوییم [ولایت] یک جایی بوده است که می‌خواست او را زمین بگذارد. توجه بفرمایید من چه می‌گویم؟ می‌خواهد افشای ولایت به واسطه رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) باشد. می‌گوید: «خلق العظیم»، «ولایت العظیم» است. پیامبر، حتی الامکان کرد؛ اما قبول نکردند. پس هدف تمام خلقت، صد و بیست و چهار هزار پیامبر، تمام صالحان، تمام اینها که در این خلقت هستند، ولایت است. اگر هدف دیگری داشتند، پس آن هدف از ولایت بالاتر است. پس دید ولایت من این است هدف تمام اینها ولایت است. چرا؟ ولایت، خواست خداست، ولایت، مقصد خداست، تمام خلقت روی مقصد دور می‌زند.

دفاع از ولایت؛ یعنی ولایت را درون خودتان پیاده کنید

هر چه که در این عالم به وجود آمده، صحیح است، به واسطه ولایت آمده است. چرا توجه ندارید؟ مگر این بهشت نیست؟ اول درخت طوبی توسط ولایت خلق شده است. بهشت، دست دوم است، درخت طوبی، دست اول است. روایت داریم در قیامت هر شاخه‌ای از آن در غرفه مؤمن است. چرا؟ آن درخت طوبی دارد از تو حمایت می‌کند. می‌گوید: عزیز من، اگر تو ولایت را حمایت کردی، حالا شاخه من پیش تو می‌آید. من هم ولایت هستم، پیش تو آمدم. از ولایت دفاع کنید، نه این که هیاهو کنید. دفاع از ولایت؛ یعنی توی خودتان پیاده کنید. دفاع یعنی چه؟ هر چه غیر ولایت است، بگذار کنار، در خودت پیاده کن. دفاع از ولایت این نیست که بروی قال و قول کنی؛ آن دفاع از مقصد خودت است. بیا دفاع از مقصد خدا بکن، ولایت را در خودت پیاده بکن. تا آنجا آن شاخه درخت طوبی در قصر تو بیاید. عزیز من، والله، آن درخت طوبی دارد به تو «تقبل الله» می‌گوید. به تو می‌گوید: ای مؤمن، تو این طوری بودی، خدا تو را تأیید کرد، من را از ولایت خلق کرد، بهشت را به واسطه من خلق کرد، از نور من خلق کرد، فردوس را از نور من خلق کرد، جنات را از نور من خلق کرد، تمام این‌ها را از نور ولایت خلق کرد.

ولایت؛ چون و چرا ندارد

در این خلقت، به غیر از ولایت، اصلاً نوری نیست. توجه بفرمایید! مگر ما این چیزها را سر در می‌آوریم؟ مگر ما این چیزها را می‌فهمیم؟ عزیزان من، ولایت، چون و چرا ندارد، نمی‌خواهم شما را کسل کنم. ولایت؛ یعنی تمام خلقت. ولایت؛ یعنی مقصد خدا که چون و چرا ندارد. اگر این را فهمیدی، همه چیز را فهمیدی. تمام این خلقت در پرتو ولایت است؛ این یعنی ولایت. چیزی که تمام اینها در پرتو آن هست، سوال و جواب ندارد، این را باید بفهمی. اگر این را فهمیدی، همه چیز را فهمیدی.

به وجود خدا قسم، به وجود امام زمان (عج الله فرجه)، من تمام خلقت را پوشالی می‌دانم، به جز ولایت، مقصد خداست؛ اینها مقصد خدا نیست، اینها خلقت است. آسمان، خلق است، زمین، خلق است، آن، خلق است، اینها خلق است. بابا، خلق را پیش ولایت نگذار. آخر چه کار کنم؟ باز می‌گویند: ناراحت می‌شوی. چرا رشد نمی‌کنید؟ حالا من می‌خواهم این را بدهم، آن را بشناسم. این را که بشناسی، دیگر همه را شناخته‌ای. اصل، آن را بشناس، یقین به آن بکن؛ یک چیزی که تمام خلقت در پرتو آن هست. ما می‌خواهیم حرف پرتو بزنیم. من وقتی که می‌آیم پایین اگر دلچسب شما نبوده است، به من بگویید؛ تمام اینها در پرتو ولایت هست. آن‌وقت ما می‌رویم بحث پرتو می‌کنیم.

هر کسی اسرار حق آموختندمهر کردند و دهانش دوختند

این یعنی چه؟ ببخشید، یعنی به هر کسی که ولایت کامل به او دادند؛ دیگر چون و چرا ندارد، درِ دهانش را مهر می‌کند. هر کس را علم آموختند، دهانش را دوختند. چرا؟ یعنی آن که باشد، دیگر چون و چرا نیست. آن نیست که چون و چرا هست. علم آموختند؛ یعنی این، یعنی به هر کس که ولایت دادند، ولایتش کامل شد، مثل سلمان می‌شود؛ دیگر چون و چرا ندارد. بابا، من نمی‌گویم سوال نکنید، سوال کنید؛ اما توجه شما به آن باشد. سوال، مثل یک نجوایی است که با هم می‌کنیم. یک صحبتی با هم می‌کنیم. توجه می‌فرمایید؟ سؤال؛ یعنی نجوا با هم می‌کنیم. یک چیزی تو می‌گویی، یک چیزی هم من می‌گویم. اما آن چه چیزی است؟

تمام خلقت در فرمان امام سجاد (علیه السلام) است؛ اما دارد فرمان خدا را می‌برد

من الان یک مطلبی را روی حضرت سجاد (علیه السلام) عرض می‌کنم که این هفته، قتل ایشان بوده است. شما توجه کن! ببین، خود او ولایت است. امام سجاد (علیه السلام) دارد، فرمان می‌برد. می‌فهمد خودش ولایت است؛ اما باید فرمانِ فرمانده کل خلقت را ببرد. حالا آمده است، دارد می‌رود. یکی به او گفت: الحمد لله، تو اسیر زنجیر شده‌ای. گفت: زنجیر، اسیر ماست یک نگاه کرد [زنجیرها] دانه، دانه، شد، آنجا ریخت. حالا چرا زنجیر را گردنش انداخت؟ می‌گوید: خدا می‌خواهد ما را این‌گونه ببیند، دارد فرمان می‌برد. تو باید فرمان ولایت را ببری. تمام خلقت در فرمان او است، دارد فرمان خدا را می‌برد؛ اما زنجیر را بر روی دوش خود گذاشته است. چرا توجه ندارید؟ آن زنجیری که گردن حضرت سجاد (علیه السلام) است، فرمان خدا است. می‌خواهد جنایتِ جنایت‌کارها را تا قیامت معلوم کند که شیعه دنبال جنایت‌کار نرود. آن باری که امام سجاد (علیه السلام) دارد می‌کشد چه باری است؟ چه زنجیری است؟ چرا اینها را نگاه کرد و همه را آنجا انداخت؟ این زنجیر، فرمان خدا است. عزیزان من، فرمان خدا را ببرید. فرمان خدا را طوق کنید و به گردنتان بیندازید؛ گناه نکنید، خیانت نکنید، بدچشمی نکنید، فرمان ببرید. عزیز من، فرمان ببر.

من به شما عرض کردم، قربانتان بروم، دوباره می‌گویم: اینها «وجه الله» هستند؛ اینها وجه او هستند. چه کسی است که اسیر زنجیر است؟ چه کسی می‌رود آنها را دست می‌کند؟ در صورتی که روایت داریم، تمام علما، تمام فقها، نوشته‌اند: خود حضرت سجاد (علیه السلام) است. پس این کیست و آن کدام است؟ اصلاً نه [اینکه] بگوییم حضرت سجاد (علیه السلام) و ائمه (علیهم السلام) قدرت دارند، تمام قدرتهای عالم به توسط این‌ها است، تمام قدرتها زیر نظر این‌ها است؛ امام، یعنی این. اصلاً به غیر قدرت خدا قدرتی وجود ندارد. تمام این خلقت را در مقابل امام، مثل یک انگشتر کرده است، همه باید فرمان ببرند. چرا فرمان نمی‌بریم؟

آنجا این طوری است؛ اما [امام سجاد (علیه السلام)] در مجلس یزید این طوری نیست، جواب داد. گفت: الحمد لله که خدا شما را رسوا کرد. گفت: رسوا، فاسق و فاجر هست. الحمد لله خدا دو چیز به ما داده است: یکی ما را در قلب مؤمن قرار داده است، یکی هم بیان به ما داده است؛ یعنی ای یزید، ما بیان داریم، بی‌اجازه خدا حرف نمی‌زنیم. مرتیکه، تو داری به اجازه چه کسی حرف می‌زنی؟ به اجازه چه کسی اینجا نشسته‌ای؟ یزید را کوبید. حالا یزید چه کرد؟ دید کوبیده شد، رسوا شد.

حالا رسواتر می‌شود. من این را بگویم هر کسی که به غیر خدا کار کند، رسوا می‌شود. باید کار، وصل به آنها باشد؛ وقتی وصل به آنها شد، آن، روح دارد. آن این را می‌گیرد؛ یعنی ولایت کار شما را تأیید می‌کند و می‌گیرد. اما اگر نباشد، رسوایی دارد. حالا چه کار کرد؟ طلب چوب کرد. گفت: یزید، نزن تو چوب کین به این لبان اطهرش. حالا رسوایی این است: آنجا یهودی و نصاری بلند شد، گفت: ما سم خر عیسی را به کلیدهایمان گذاشته‌ایم، چرا به لبان امام حسین (علیه السلام) می‌زنی؟ والله، تو که می‌گویی من خلیفه پیامبر هستم!، پیامبر این لبها را می‌بوسید! از آنطرف، هنده دوید سر امام حسین (علیه السلام) را به سینه چسبانید. گفت: یزید تو که ادعای خلیفه بودن می‌کنی، چرا چوب به لب حسین (علیه السلام) می‌زنی؟ هم یزید، پیش یهودی‌ها و نصرانی‌ها رسوا شد، هم آنجا هنده او را رسوا کرد. رفقای عزیز، بیایید هر کاری که می‌کنید با عدالت بکنید. عدالت، تاییدکننده اعمال ماست. اگر عدالت نباشد، کارهای ما تأیید نیست. چون که، تکرار می‌کنم: می‌گوید: خدا، بعد می‌گوید: عدالت. «لا حول ولا قوة الا بالله العلی عظیم»


دعا

خدایا، ما را بیامرز.

خدایا، به حق امام سجاد (علیه السلام) (ببینید آنها قدرت داشتند، قدرتشان را اعمال نمی‌کردند) این قدرتی که دادی ما صرف تو کنیم.

خدایا، این قدرتی که به ما دادی، صرف ولایت کنیم.

خدایا، این قدرتی که به ما دادی، صرف توحید کنیم.

خدایا، این قدرتی که به ما دادی، ما توأم با عدالت باشیم، با ولایت باشیم.

خدایا، به حق امام زمان (عج الله فرجه) تو را قسم می‌دهم، خدایا، به حق حقیقت امام زمان (عج الله فرجه)، به ما حقیقت بده.

خدایا، ما را یاور امام زمان (عج الله فرجه) قرار بده.

خدایا، ما با این حرفها نجوا کنیم.

خدایا، کاری برای ما پیش نیاید که لذتش از این حرفها بیشتر باشد که ما از این حرفها باز بمانیم. (صلوات)

یا علی

  1. (سوره المائدة، آیه 3)
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ (سوره الأعراف، آیه 179)
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه