منتخب:نجوا یعنی حبل المتین

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

نجوا؛ یعنی «حبل المتین»

از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) پرسیدند: کیست؟ دست روی دوش امیرالمؤمنین، «حبل المتین»، علی بن ابی طالب (علیه السلام) گذاشتند و فرمودند: این «حبل المتین» است. یعنی نجات بشر، نجات کل خلقت. یعنی نجوا با مقصد خدا که علی (علیه السلام) است داشته باشید. نجوا؛ یعنی چنگ به ریسمان الهی بزنی، نه خلق؛ پس هر نجوایی بیتوته است، اول باید خدا و ولایت شما را بپذیرد، سپس با آنها نجوا کنی.

شما هر وقت امر را اطاعت کردی، داری نجوا می‌کنی. یعنی آن کاری که داری می‌کنی، باید بگویی من احتیاج دارم؛ یعنی خودت را محتاج خدا بدان. ما نباید امر خدا و ولایت را فراموش کنیم؛ بلکه باید دائم با ولایت نجوا کنیم تا ولایت در قلبمان نفوذ کند.

بعضی وقت‌ها نجوا با ولایت، ذکر است. آن ذکری که شما می‌گویی خیلی مهم است و حقیقت دارد. وقتی که زهرای عزیز آمده پیش پدر بزرگوارش، می‌گوید: پدر جان! من خسته می‌شوم، یک کمکی می‌خواهم، یعنی یک کلفتی داشته باشم. فوراً جبرئیل نازل شد: ای رسول من! به زهرا بگو این ذکر را بگوید: سی و چهار مرتبه «الله اکبر»، سی و سه مرتبه «الحمد لله»، سی و سه مرتبه «سبحان الله». حالا کار برایش جور می‌شود. ببین امر را اطاعت کرد، ذکر، امر است. «انا ذکر الله»، حالا ببین زهرای عزیز امر را اطاعت کرد، حالا گرفته خوابیده، گهواره‌اش می‌جنبد، دستاسش می‌گردد، تسبیحش می‌گردد، خمیرش درست می‌شود، چه کسی درست می‌کند؟ کمک خدا درست می‌کند.

حقیقتش یقین به ولایت است. این همه که ذکر می‌گویی، امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌فرماید: «انا ذکر الله»؛ یعنی شما ذکر با حقیقت بگو. یقین به ولایت داشته باش، نه ذکر، لقلقه زبانت باشد.

بدان ذکر با ولایت که می‌گویی، نجوا می‌کنی.

اذان با ولایت که می‌گویی، نجوا می‌کنی.

اقامه با ولایت که می‌گویی، نجوا می‌کنی.

نماز با ولایت که می‌خوانی، نجوا می‌کنی.

دومی به بلال گفت: اذان بگو! بلال گفت: اذانی که باد به پوست تو بیندازد نمی‌گویم! این نجواست.

دائم با خدا نجوا کن. دائم الشکر باش. خدایا شکرت! مرا بیدار کردی. خدایا شکرت! مرا هوشیار کردی. خدایا شکرت! به من ولایت دادی. خدایا شکرت! دستم راگرفتی.

تاریخ درج: [ 1398/12/03 ]

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه