منتخب:نجوا با ائمه در قلبت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

نجوا با ائمه (علیهم السلام) در قلبت

شما قلبت باید یا علی! یا زهرا! یا حسین! بگوید. محبت چهارده معصوم (علیهم السلام) درون قلب شما باشد، آن‌وقت شما داری ائمه (علیهم السلام) را به اعضاء و جوارحت افشا می‌کنی. خدایا، علی را در قلب ما بگذار تا با خدا دیدن کند، چون خدا گفت: در قلب مؤمن هستم. خدایا، علی هم بیاید در قلب ما با خدا دیدن کند. آن‌وقت این نجوا ارتباط و اتصال است و شما به «حبل المتین» یا ریسمان الهی چنگ زده‌ای. «حبل المتین» یعنی ائمه (علیهم السلام)؛ شما به ائمه چنگ زده‌ای، دیگر به خلق چنگ نمی‌زنی.

اصحاب امام حسین (علیه السلام) با امام حسین (علیه السلام) نجوا کردند؛ اتصال به امام حسین (علیه السلام) پیدا کردند. امام حسین (علیه السلام) «حبل المتین» است.

شما باید با خدا نجوا کنی، اشک بریزی.

با امیرالمؤمنین (علیه السلام) نجوا کنی، اشک بریزی.

با زهرای عزیز (علیها السلام) نجوا کنی، اشک بریزی.

با امام حسین (علیه السلام) نجوا کنی، اشک بریزی.

آن‌وقت، آن اشک، ارزش دارد.

اگر افشای ولایت، درون قلبت نباشد، حرف است؛ ارتباط با ولایت نیست. اغلب مردم اینطور هستند، چون پیرو خلقند و کنار نرفتند و درون قلبشان نجوا نیست. من از اول دنبال خلق نرفتم، کارهایی برای خودم جور می‌کردم و از آن لذت می‌بردم، شما که داری کار می‌کنی، مهندس یا دکتر یا کاسب هستی یا درس می‌خوانی، شما باید با روح کل خلقت ارتباط و اتصال داشته باشی. روح کل خلقت امیرالمؤمنین (علیه السلام) است. الان هم به وجود مبارک امام زمان (عج الله فرجه) اتصال پیدا کنی و اگر هدفت این باشد، شما داری نجوا می‌کنی.

نتیجه‌ای که شما باید از این حرف‌ها بگیرید، این است که وقتی کار می‌کنی، درس می‌خوانی، راه می‌روی، نجوا می‌کنی، اینقدر فکر و خیال نکن! شما در نجوای با خدا باش! حالا مشتری آمد یا نیامد، پول‌ها را هم جمع کردی، یک خانه هم ساختی، آخرش می‌خواهی با آن چه کار کنی؟! حالا یک دامادی قسمتت می‌شود که همه را از چنگت در می‌آورد! پس شما باید از نجوای با خدا دست برنداری و ارتباطت را با ائمه (علیهم السلام) حفظ کنی.

آقای مهندس! آقای دکتر! آقای دبیر! آقای کارگر! خوب کار کن! اما نظرت با امام حسین (علیه السلام) و امام زمان (عج الله فرجه) باشد. آن‌وقت شما متصل هستی. دلت را جای دیگر نبر. من همین طور بودم، دلم همه‌اش در این بود که بعد از کار بروم گوشه‌ای، بگویم خدا! امام زمان! آن‌وقت لذت می‌بردم. شما هم همینطور باشید. ما باید به جایی برسیم که از لقای خدا لذت ببریم؛ نه از خلق، لهو و لعب و جاهای شلوغ و ماهواره و فضای مجازی.

به دینم قسم، تمام گُل‌های عالم، پیش من مقواست؛ چون آخر ندارد. من چیزی را انتخاب می‌کنم که آخر داشته باشد. تفریح برو، اما حواست پیش ائمه (علیهم السلام) باشد. دلت را از آنها جدا نکن و با آنها ارتباط داشته باش. نتیجه‌ای که می‌گیریم این است که وقتی ارتباطتان را از خدا و ولایت جدا کردید، والله، چوب می‌خورید.


مرجع: کتاب نجوا

تاریخ درج: [ 1397/10/02 ]

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه