منتخب:آخرالزمان 77

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

سخنرانی: [ آخرالزمان 77 ]

... اگر مقصد شما ولایت شد، این کاری که می‌کنی، این هدفی که داری، باید اتصال به ولایت باشد، آن‌وقت اینکاری که شما می‌کنی، جز شهدا هستی. می‌گوید: هر کسی برود برای اهل و عیالش کار کند: «جهاد فی سبیل الله». یک وقت اهل و عیال زن است، یک وقت پدر و مادر است. اما خدای تبارک و تعالی می‌فرماید: مردم، عیالات من هستند. چرا به فکر عیالات خدا نیستید؟ عزیز من، اگر کار می‌کنی، به فکر عیالات خدا هم باش. فدایت بشوم، هر کسی در هر شغلی هست، همین‌جور که کار می‌کنید، به فکر عیالات خدا هم باشید؛ آن‌وقت شما چه می‌کنید؟ آن‌وقت شما اتصال می‌شوید؛ چون که دارید امر را اطاعت می‌کنید.

... یک نظر داریم، یک مقصد. مثلاً ببین، نستجیر بالله، اگر به یک زن مردم یک نظری کردی، شهوتت به حرکت می‌آید. تا نظر نکردی، نمی‌آید. یک وقت، نظر شهوت جنسی به حرکت می‌آید، یک وقت نه، شهوت پولی می‌آید. وقتی به این دنیا نظر کردی چه می‌شوی؟ اهل دنیا می‌شوی. عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، بیا فکر داشته باش، بیا تفکر داشته باش، بیا اندیشه داشته باش. از اینجا می‌گوید اگر نستجیر بالله، به یک کسی نظر کنی، گناه علی‌کشی به تو می‌دهد؛ اما می‌گوید به صورت یک مؤمن نظر کنی، به کعبه نظر کنی، به قرآن نظر کنی، خدا چه چیزی می‌دهد؟ ثواب دوازده امام، چهارده معصوم را به تو می‌دهد، نظر، نظر است. آن نظر، شیطان است، این نظر الله است.

... پس در قلب، از طرف ولایت، از طرف خدا، اطلاعیه صادر می‌شود. خدا به دل صادر می‌شود. اگر دل فرمان برد، ببین، چه می‌شود؟ فرمان خدا است؛ اما اگر مطابق دلت شد، فرمان شیطان است.

...از کجا بفهمیم؟ ببین، اگر آن حرف، آن کار، با حدیث با روایت، با دستور آقا امام زمان، ولی الله اعظم، یا امیرالمؤمنین، با زهرای عزیز مطابق است، بکن، اگر نیست نکن. دلت را کنار بگذار.

شما خیال کردید یک چهارچوبی هست و آقا امام زمان آنجا یک حدی دارد و آنجاست و فقط معطّل است که به او اجازه بدهند؟ والله، امام زمان، در تمام خلقت، جریان دارد. همانطور که خون در قلب شما جریان دارد، والله، امام زمان در تمام خلقت جریان دارد. ما داریم چه می‌بینیم؟ ما یک امام زمان بی‌قدرت می‌بینیم! یک امام زمانی که آنجا نشسته تا اجازه به او بدهند. چه عقیده‌ای داریم؟

... روایت داریم می‌گوید: مردم کور و کر می‌شوند. تو که داری می‌بینی، کور و کری برای چه می‌شوی؟ برای ولایتت می‌شوی. ابعاد آخرالزمان، چنین یک تجلی‌هایی در دنیا می‌کند، که تو را کور و کر می‌کند. از کجا می‌گوییم؟ مگر به پیغمبر خطاب نشد، یا محمّد (صلوات) سر به سر کرها نگذار. [گفت:] خدا، اینها مگر نمی‌شنوند؟ گفت: کسی که حرف تو را نشنود، ولایت را نپذیرد، اینها کر هستند. الان، در زمان ما، ما کر شدیم. همه مردم هیجان‌زده شدند؛ مگر کسی که قانع و راضی باشد. رفقای عزیز، بیایید راضی و قانع باشید.

... امام حسین (علیه السلام) خود ولایت است. آیا خدا حفظش کرد یا نکرد؟ یا شهید شد، یا کشته شد؟ صدمه خوردن و مرارت کشیدن این نیست که ما می‌خواهیم همه زندگی‌مان درست باشد، ولایت را هم داشته باشیم. والله، این نیست. قربانتان بروم، اگر دنیا با ولایت توام شد، آن درست است؛ اگر نیست، ما باید صدمه بخوریم.

... علی مقصد خداست. قرآن، تمام، سفارش علی است؛ یعنی سفارش زهراست، سفارش این دوازده امام، چهارده معصوم است، سفارش آقا امام زمان، ولی الله الاعظم است. اطاعت کنید.

... چرا می‌گوید: «المؤمن کالجبل» چرا متوجه نیستید؟ باید مانند کوه ریشه‌دار باشی، ریشه‌ات در دریا باشد، در عمق زمین باشد، تمام بادها، تگرگ‌ها، کوه‌ها، تو را تکان ندهد. آیا «المؤمن کالجبل» را فهمیدیم یعنی چه؟ ما مثل پرچم می‌مانیم؛ باد هر دفعه از این‌طرف می‌زند، از این‌طرف، از این‌طرف می‌شویم. ما باید ریشه‌یابی داشته باشیم. فدایتان بشوم، قربانتان بروم، باید امر را اطاعت کنید. خدا آنها را لعنت کند؛ اما ما باید مشابه آنها نباشیم. بیاید امر ولایت را اطاعت کنیم. آیا ولایت به تو می‌گوید تو برو تلویزیون بخر؟

... ببین، این آقا هر سال مکه می‌رود. الان کسی هست که من سراغ دارم، والله، سراغ دارم؛ گویا، این ماه ذی‌الحجه کربلا بوده، دوباره با زنش کربلا رفته است. به وجدانم قسم، الان شخصی در این مجلس هست که آن آدم را می‌شناسد، این دو دفعه سکته کرده، یک پولی، گویا دویست، سیصد هزار تومان گرفته، خرج عقد بچه‌اش کرده است. این [آدم] ندارد، دارد بال می‌زند؛ اما این برادر چه؟ ماه ذی‌الحجه کربلا رفته، الان هم زنش را کربلا برده است. عزیزان، من نمی‌گویم کربلا نروید! مگر من متوکل هستم؟ من دارم می‌گویم: خواست امام حسین (علیه السلام) و امر امام حسین (علیه السلام) را به جا بیاور. امام حسین (علیه السلام) با امیرالمؤمنین (علیه السلام) با پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) سه روز، سه روز، گرسنگی می‌خوردند، نانشان را می‌دادند، تو آن نباش و نیستی، خودشان هم فرمودند: مانند ما نمی‌شوید. حضرت عباسی، اگر قرض این برادر را می‌داد، امام حسین (علیه السلام) راضی بود یا اینکه بیاید دور چوب‌ها بگردد؟ خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، آن زمان می‌گفت، حالا اگر بود چیز دیگری می‌گفت. می‌گفت: امام حسین (علیه السلام) یک نامه‌ای برای تو داده، این جور کن، اینجور کن، اینجور کن، نامه را دور انداختی، می‌گویی من دور اینها می‌گردم، می‌گفت: دور چوب‌ها می‌گردی. بیایید دور مقصد امام حسین (علیه السلام) بگردید.

... یک وقت می‌گویم، حرفم کفر است؛ اما این کفر، شکر است. گفتم: خدایا، اگر بنا بود لذت ببری، از این که رزق به بنده‌هایت می‌دهی، لذت می‌بری، از بس که من خوشم می‌آید یک چیزی داشته باشم به یکی بدهم. والله، به دینم، راست می‌گویم. خدا می‌داند من یک وقت چیزی می‌خورم، دلم می‌خواهد که نخورم از بغلم یکی بخورد. مگر خدا نمی‌گوید که این مردم عیالات من هستند؟ تو چقدر حالا ظلم کردی، این پول را پیدا کردی، حالا می‌گویم درست هم پیدا کردی، صحیح هم پیدا کردی، خمس سهم امامش را هم دادی، اما باقی‌اش را در چه راهی خرج می‌کنی؟

... عزیزان من، قربانتان بروم، آن چیزی که بوی بهشت می‌دهد، بوی ولایت است. ولایت، امر خداست، علی (علیه السلام)، امر خداست. حالا تو که امر خدا را اطاعت کردی، آن امر، بوی بهشت می‌دهد، نه جسم من! چرا؟ اطاعت کرد. حالا [اویس] مادرش که از دنیا رفت، فوراً آمد جانش را فدای ولایت کرد. در جنگ صفین، خدمت امیرالمؤمنین، آمد، شهید شد، جانش را فدای ولایت کرد. شما باید امر خدا را اطاعت کنید، جانتان را فدای ولایت کنید تا اویس شوید.

...ما شب ماه رمضان بود، یک قدری نشستیم، حالا یک صلح صلحی کردیم، گفتم: خدایا، خودت گفتی که ما مهمان هستیم، مهمان ما هستید. گفتم: مهمان تو هستیم، ای خدا، جایمان بده، در خانه علی (علیه السلام) و فاطمه (صلی الله علیه و آله و سلم) راهمان بده. گرفتیم خوابیدیم. یک وقت دیدیم اینجا، یک خانه‌ای هست، گویا خانه اهل بیت بود. حالا هر کس می‌خواهد برود، باید یک کارت داشته باشد. ما وارد خانه شدیم، خیلی خانه اعیانی بود، حالا خانه می‌گوییم می‌خواهیم خودمان حالی‌مان بشود، یک عالَمی بود. یک جوانی گفت: کجا بودی؟ گفتم: با این کارت آمدم، کارت علی (علیه السلام). گفت: برو بالا، تا نشان دادم، گفت: برو بالا. کارت از تو می‌خواهد. تو کارت چه علی را می‌توانی آنجا ببری؟! چه کارتی می‌بری؟! کارت تلویزیون، کارت ویدئو، کارت هوی، کارت هوس، کارت دنیا، کارت خیانت، کارت دروغ، کارت قرآن را به اسم کسی دیگر حساب کردن، نمی‌دانم کارت جنایت. چقدر من کارت دارم؟!

... می‌دانید این کارت علی یعنی چه؟ یعنی علی (علیه السلام)، ایمان شما را امضا کرده است، خدا امضا کرده است؛ کارت یعنی این. یعنی می‌خواهد تو بین مردم سرفراز باشی. رفقای عزیز، این کارت که دستت می‌دهد، والله، بالله، انشای ولایتم است، این کارت را می‌خواهد مردم ببینند. دارد توی مردم افشایت می‌کند، ببینند کارت علی کارساز است، نه کارت دیگری. کارتت را به دستت می‌دهد. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، زهرای عزیز، می‌خواهد تو به کارت علی (علیه السلام) افتخار کنی، نه کارت دیگری.

عزیزان من بیایید محبت دلتان را کنار بگذارید، [که مرتب می‌گویید:] دلم می‌خواهد، دلم می‌خواهد. [وگرنه] فردای قیامت، باید بروی از دلت جزا بگیری. دلم می‌خواهد این کار را بکنم، دلم می‌خواهد این کار را بکنم. مگر نگفتم: دل، فرمانده [اش] شیطان است، فرمان به دل می‌دهد؛ اما عزیزان من، در قلب، فرمان ولایت را صادر می‌شود، باید فرمان ولایت را اطاعت کنیم. اصلاً چرا شیعه را، شیعه می‌گویند؟ امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) به خدا وصل است، ما هم باید به ولایت وصل باشیم، نه به جاهای دیگر. قربانتان بروم، بیایید مبنای این را بفهمید. عزیز من، ما باید به ولایت وصل باشیم.


منبع: [ آخرالزمان 77 ]

تاریخ درج: [ 1399/04/08 ]

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه