مشهد 94 - شب اول

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

مشهد 94 - شب اول
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1394

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

یک چیزهای باطلی است که سالهای سال است مردم عمل می‌کنند. کسی هم به این‌ها نگفته؛ یعنی کسی نبوده است که بفهمد. مردم امیدواری شان به آن‌ها بود که آن‌ها هم باطل شدند. سال اولی که من مشهد آمدم، زمان پهلوی بود، دور مرقد حضرت، فولادی بود، همین سان پنجره‌ای بود، قبر هم پیدا بود، از فولاد بود. آن را برداشتند و حالا در موزه گذاشتند و یک طور دیگری کردند. دوباره چند وقت کشید، دوباره یک‌جور دیگری کردند. مردم همه‌شان حواسشان توی همین هاست که این در و پنجره را ببوسند. قربانت بروم، آن که چیزی نیست. تو باید حواست پیش علی بن موسی الرضا (علیه السلام) باشد. من یک عروس خاله داشتم، خیلی زن خوبی بود. مثلاً این مادر شوهرش یک روضه داشت، گفت: عروس، این را تا آخر برسان. این بنده خدا، شوهر هم نداشت و شیرازه گیوه می‌چید. اولها این دمپایی‌ها که درنیامده بود، گیوه بود. بالاخره روضه را جلو می‌برد. اینقدر هم بنده خدا چیز بود که انگار کن که به ما محرم بود. مثلاً من یادم است که یک خاک اره در چشم من رفته بود، من را خواباند، این خاک اره را از چشم من درآورد. این همه‌اش گریه می‌کرد که من نمی‌توانم مشهد بروم. گفتم: عروس خاله، من تو را مشهد می‌برم. ما مادرمان بود و این عروس خاله را هم برداشتیم رفتیم.

پیشتر، مثل حالا اینجوری نبود، مثلاً حالا بیابانی‌ها می‌آمدند. بیابانشان تمام شده بود، حالا می‌آمدند زیارت. آن‌وقت این نزدیک مرقد رفته بود، تنه به او زده بودند، افتاده بود. مادرم می‌گفت همه اینهایش سیاه شده بود. می‌گفت: من می‌خواهم قبر امام رضا را ببوسم. خُب، حالا هم که می‌بینید چقدر شلوغ شده است. من یک دفعه به او گفتم: عروس خاله، من روز آخر شما را می‌رسانم، تو غصه نخور. ما با امام رضا بالاخره یک رابطه‌ای داریم، داشتیم و داریم. الحمد لله هنوز طی نشده است. آن جوانی که هم که به من گفت من یک حاجتی دارم، جداً به او گفتم به جوادت تو را قسم می‌دهم که حاجت این جوان را برآورده کن. ان‌شاءالله حاجتش را برآورده می‌کند. ما به امام رضا گفتیم: آقا جان، این خیلی دلش می‌خواهد. به خود حضرت رضا قسم، او را آوردم، اینجوری ایستادم. گفتم: آقا او را آوردم. به علی بن موسی الرضا قسم، یک بدنه حضرت، هیچ‌کس جلو نمی‌آمد؛ همین‌جور انگار یک سد این طرف کشیده شده بود، یک سد هم آن طرف. یک نفر هم جلو نمی‌آمد. او را بردم و گرداندم. گفتم عروس خاله، گفت: بله، گفتم: ببین، دو تا قرآن روی قبر است. یکی‌اش قرآن امام رضا است یکی هم آریا مهر آورده، پهلوی آورده رویش گذاشته. این قرآن آن است. دیدی؟ گفت: بله. گفتم: خوب شد؟ گفت بله. یک دفعه مثل کشی که در برود، جمعیت آمد و به هم جمع شد.

تو چه چیزی می‌گویی؟ قربانت بروم، همه‌اش حواسش پی این است که در و پنجره‌ای که خلق درست کرده است را ببوسید. همه جا را خراب کردند؛ نه اینکه ایران را خراب کردند، عراق را هم خراب کردند. این چیست که روی قبر امام حسین گذاشتید؟ دور هم گرداندند. مردم هم گریه کردند و اینقدر زن و شوهرها به هم خوردند. طلاهایشان را دادند. حالا تو هم می‌روی آن را می‌بوسی. پس شما پنجره‌بوس هستی، نه حقیقت‌خواه. این پنجره‌ها را این‌ها درست کردند. همین پنجره‌ای هم که الان روی علی بن موسی الرضا (علیه السلام) هست، همین دستگاه درست کرده است. دو ساله درست کرده، این دستگاه درست کرده است، رویش گذاشته است. کجا را می‌بوسی؟ چه کار می‌کنی؟ یک چیزهایی که پدران شما این کارها را می‌کردند، شما هم می‌کنید. مردم بیشتر تشخیص تجدد دادند، تجددی شدند. با تمام زیارتهایتان می‌گوید: اگر یکی از شما با دین رفتید، ملائکه آسمان تعجب می‌کند. جانم، کار ما نیست. به تمام آیات قرآن، فقط [برای] اهل جلسه ما گفت که تمام این دفترهایتان در کامپیوتر جهانی سالم است. من وقتی نگاه به شما می‌کنم، کیف می‌کنم. خجالت می‌کشم وگرنه می‌خواهم همه شما را ببوسم. چرا؟ امام صادق می‌گوید: اگر این‌ها را نخواهی، دروغ می‌گویی ما را می‌خواهی. من شما را می‌بوسم که امام صادق از من راضی باشد.

جانم! خیلی باید توجه ایمانی ولایی داشته باشید، نه توجه خلقی. ما بیشترمان توجه خلقی داریم. می‌گوید: امام حسین را زیارت کنید، اینقدر ثواب دارد. نمی‌گوید زیارت کنید، در و پنجره‌هایش را ببوسید. کدام یک از ما امام حسین را زیارت کردیم؟ ناراحت نشوید. حالا یک قدر شما را قبول کرده، بگویید خدا شما را عوض دهد. کدام یک از شما امام حسین را زیارت کرده‌اید؟ خب، بگویید؟ من رفتم خود امام حسین را زیارت کردم، خود آقا ابالفضل را زیارت کردم. چرا شما نمی‌کنید؟ هنوز حواستان پیش تلویزیون و ویدئو و این آشغال‌کاری‌هاست. این‌ها را دور بینداز. تو در و پنجره‌بوس هستی. در و پنجره را هم این‌ها درست کردند و روی امام حسین گذاشتند. چرا نباید تو امامت را ببینی؟ چرا نباید امامت تو را ببوسد؟ چرا نباید او را ببوسی؟ چرا نباید خدمت او باشی؟ بدتر از این‌ها هم هست؛ می‌گوید: اگر یکی از شما با دین رفتید، ملائکه تعجب می‌کند.

به تمام آیات قرآن، اگر حقیقت ولایت در قلب ما باشد، اصلاً قدرت معصیت ندارید. من چند جا به معصیتهای خیلی مهم روبرو شدم. اصلاً حربه و قدرتش را به کلی نداشتم. چرا؟ آن از تو گرفته می‌شود. تو نخواستی که هدایت شوی. خدا می‌گوید: اگر بخواهی هدایت شوی، من تو را هدایت می‌کنم. اگر بخواهی هدایت شوی، باید تشنه باشی. شما ماه مبارک رمضان را ببین؛ حالا چند ماه دیگر می‌شود. چقدر تشنه‌اید؟ تشنه آب هستید. باید آب بخورید. جانم، ما باید تشنه ولایت باشیم. اگر هر چه به آدم بدهند، آدم ماه رمضان آب می‌خواهد. شربت هم که درست کنند، آدم، آب می‌خواهد. ما باید تمام این دنیا را ببینیم، گناهانش را ببینیم، ثوابهای مصنوعی را ببینیم، زیارتها را ببینیم، سیاحت‌ها را ببینیم، تشنه ولایت باشیم. این درست است. آن تشنه ولایت که شدی، از تمام معصیتها گذران هستید. من به شما گفتم: چند دفعه من روبرو شدم، گذاران بودم. قربانتان بروم، شما گذران نیستید. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، می‌گفت: کسی که کربلا یا امام رضا رفت، وقتی برگشت، باید تغییر کند؛ اگر تغییر نکند، اصلاً زیارتش درست نیست، امام به او نظر نکرده است. شما ان‌شاءالله وقتی رفتید، تلویزیون را کنار بگذارید، رادیو را کنار بگذارید. من رادیو دارم؛ اما در آن ضبط می‌گذارم، نوار می‌گذارم. ببین همه کار می‌شود کرد. باید فرق کنی، حاج شیخ عباس می‌گفت: باید فرق کنی.

حالا کسی هست که از اولش نخواسته است و نزده است و خاموش‌کن رادیو بوده است، خاموش‌کن تلویزیون بوده است. آن ساز تلویزیون و ساز رادیو در اختیار مؤمن است؛ اما تو خودت در اختیار ساز و نواز هستی. مقدس هستی، متدین نیستی. تو را به آن ایمانی که نصفش را دارید و یک قدری از آن را ندارید، تو اگر الان گریه زهرا را ببینی که دارد گریه می‌کند، گریه امام زمان (عج الله فرجه) را ببینی، دارد گریه می‌کند،گریه علی (علیه السلام) را ببینی که دارد گریه می‌کند تمام آن‌ها چشمشان به رجعت است، تا زمان رجعت آن‌ها گریه می‌کنند. تو خنده می‌کنی؟ تو انگلیس‌ها را توی خانه و اتاقت جمع کردی؟ اف بر تو. تف، حیف است. تو کجا زوار امام رضا هستی؟ زوار امام رضا باید خواستش امام رضا باشد. او به تو گفته که این کارها را بکن؟ تو یک بچه‌داری الان این بچه آقا مهدی هست، می‌خواهد ناهار یا شام بخورد، اگر بچه گریه کند، تا این بچه را ساکت نکند، نمی‌خورد؛ یعنی به دلش نمی‌چسبد. آیا تو زهرا را ساکت می‌کنی؟ آیا تو امام حسین را که دارد گریه می‌کند، ساکت می‌کنی؟ ای عالم، بدانید من کشته جلسه بنی ساعده هستم. دنبال مردم نروید. در جلسه بنی ساعده جمع شدند، پدر ما را چه کار کردند؟ ما را خلق حساب کردند. نروید دنبال مردم که ما را خلق حساب کنند. به دینم و آیینم، تمام این جلسات، جلسه بنی‌ساعده است. کجا می‌روید؟ عزیز من، برو کنار. مگر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نگفت: واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج، برو کنار. چرا کنار نمی‌روید؟

خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، می‌گفت اگر ما را پیش انگلیسیها و آمریکایی‌ها بگذارید، خب، یک اسلامی داریم، مثلاً نمی‌توانیم خودمان را پیش مرحوم شیخ، یا نمی‌دانم بحرالعلوم بگذاریم. جانم، ما چه کاره‌ایم؟ آرام! بیا آرام باش. بیا جان من، عزیز من، از بچه‌گی بیرون بیایید. تو خیال می‌کنی که عاقلی. اگر یک شمش طلا دست بچه باشد، یک عروسک به او بدهید، قبول می‌کند. همه شما هم عروسک‌باز هستید، گول خوردید. کجا می‌فهمید؟ فردای قیامت، خدا یک دفعه یک اطلاعیه نازل می‌کند، می‌گوید: «این الرجبیون»، «این الفقراء». این‌ها کجا هستند که در ماه رجب، علی من را دوست داشتند، ساز نزدند، آواز نزدند؟ یک روایت داریم می‌گوید: اگر طاقت داشتند من به زنها می‌گفتم مردهایشان را سجده کنند. حالا مردها زنها را سجده می‌کنند. می‌گوید: من می‌خواهم ساز باشد، می‌خواهم آواز باشد، می‌خواهم اینها باشد. بیچاره چه کند؟ بی خود نیست که ما گرفتاریم. من تجربه‌ام خیلی است؛ [فقط] علم ندارم.

یک نفر در دکان ما آمد، من دیدم انگار خیلی همچنین جلمبلی است؛ یک کرسی می‌خواست. کرسی را به او دادم، گفت: استاد من پول ندارم به شما بدهم، من خیلی بیچاره هستم. ما شبها سرما می‌خوریم. گفتم: خانه‌ات کجاست؟ گفت: توی چاله کوره‌ها. ما رفتیم، چرخمان را برداشتیم. پایمان که درد نمی‌کرد، رفتیم در چاله کوره‌ها، دیدیم این بیچاره توی زاغه است؛ یعنی خانه نبود. این‌ها برای کوزه‌پزها خاک می‌بردند. آن‌وقت زاغه می‌کندند. یک گونی درش انداختند. رفتیم خانه دیدیم که این بیچاره چیزی ندارد. یک جاجیم اینجا انداخته است و آن طرف هم خالی است. دیگر ما یا مال خودمان و یا مال شما بالاخره این را به یک جا رساندم. پول کرسی را هم نگرفتم. بالاخره جمعه که می‌شد، اینقدر چیز می‌بردم که تا یک هفته بخورد. خب، حالا ما خوشحال شدیم که این بیچاره را رسیدگی کردیم. یک روز رفتم دیدم بغل این زاغه یک آنتن تلویزیون است. بغل زاغه! گفتم: حاجی این چیست؟ گفت: این را خواهر زنم برایم آورده است! خب، بفرما.

این دعا که می‌کنید و مستجاب نمی‌شود می‌فهمید که شما اینجوری هستید. من خدا می‌داند، یادم نمی‌رود. من هم که خُب، چیزی نداشتم؛ یعنی هستی و نیستی‌ام را دادم تا این را به یک جایی رساندم. حالا بیا! این هم خواهر زنش برایش آورده! چند نفر آمدند، گفتند: ما می‌خواهیم برای شما یک تلویزیون بیاوریم، پول هم نمی‌خواهیم. گفتم: باشد. من شما را خبر می‌کنم. حالی شان نیست که این چه کسی است، به خیالش ندارم. من تمام هیکلت را می‌خرم، تو می‌خواهی برای من تلویزیون بیاوری؟ اصلاً من به دینم، هیکلت را می‌خرم. به حساب، می‌خواهد به ما خدمت کند.

[این خانه] خانه‌ای [است] که علی بن موسی الرضا (علیه السلام)آمده، خانه‌ای که امیرالمؤمنین (علیه السلام)آمده، به دینم فاطمه زهرا (علیها السلام)آمده، به ایمانم جواد الائمه (علیه السلام)آمده، به ایمانم امام حسین (علیه السلام) آمده، کجا در خانه شما آمده؟ چه کسی به غیر شیطان در خانه شما آمده؟ شیطان هم این تلویزیون را برای شما آورده، کجایی؟ تو باید سنخه شوی. رفیق باشی که بیایی. شما با من رفیق هستید که می‌آیید، اگر رفیق باشید نمی‌آیید. شما باید با آن‌ها رفیق باشید، سنخه باشید، امرشان را اطاعت کنید. خب می‌آید.

قربانتان بروم، چه بگویم ؟ (یک تسبیح بدهید ببینم، خوب است یا نه. تسبیح‌هایش هم قشنگ هست، خب، خوب نیامد) خلاصه، رفقای عزیز، این استخاره خوب نیامد. آخر من هوای این‌ها را هم دارم که گرفتار نشوند. بله دیگر، اگر نه حرف خیلی هست، بزنم؛ آدم گرفتار می‌شود. به تمام آیات قرآن، اگر شما ولایت داشته باشید آرامش داری. ولایت به آدم آرامش می‌دهد. چقدر مردم به من زنگ می‌زنند که همه گرفتار هستند؟ گرفتار زن است، گرفتار کاسبی است، گرفتار فقر است، گرفتار نداری است. نمی‌دانم گرفتار چیست. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، می‌گفت: حسین جان، نگاه به ماشین‌هایشان نکن، نگاه به دلشان بکن؛ ببین، توی دلش چه چیزی هست؟ می‌گفت: حسین جان! اگر تو دل این را ببینی، می‌گویی قربان گوشت قنبید بروم که می‌خورم و هیچ ملالی ندارم. آقای فلانی یک پاره‌وقتها می‌گفت: مَلال نداری؛ یعنی غصه نداری.

تازه خدای تبارک و تعالی خوشی‌ها را آن دنیا برای شما قرار داده است. اینجا، خدا از داخل زندان شما را نجات می‌دهد. حضرت فرمود: دنیا، زندان است، خدا از داخل زندان تو را نجات می‌دهد. چه کسی را نجات می‌دهد؟ کسی که زندان است. کسی که لهو و لعب و این کارها را می‌کند که توی زندان که نیست. او با همین کارها خوش است؛ فقط متقی و مؤمن و اینها در زندان هستند، مردم را می‌بینند ناراحت می‌شوند، کارهایشان را می‌بینند و ناراحت می‌شوند. می‌فهمد این‌ها همیشه دارند برای جهنمشان کار می‌کنند، برای بهشتشان کار نمی‌کنند. اینها را دارد می‌بیند. قربانتان بروم، بیایید کارگر خدا باشید، کارگر ولایت باشید. کارگر گناه و معصیت نباشید. برای شما چه بگویم؟ مثل اینکه من داد می‌زنم، شما که عرق‌خور نیستید، هیچ کدام از شما نیستید، قسم حضرت عباس هم می‌خورم؛ اما مبتلا به کارهایی هستید که عرق‌خوری [پیش آن] چیزی نیست! آن هم باز هم عرق‌خور می‌رود گوشه‌ای که کسی نبیند!

گفتم: من با کسی سلام و علیک داشتم، یک کارهای بدی داشت، سر او من کلانتری هم رفتم. می‌گفت: حسین، عرق‌خور اگر در دریا بیفتد، در جهنم می‌افتد. اینقدر عرق‌خوری بد است؛ اما همان عرق‌خور می‌تواند توبه کند، خدا از او قبول می‌کند؛ اما گمراه کردن مردم که توبه ندارد. ما اغلبمان دنبال مردم هستیم که دارند گمراه می‌کنند. امروز یک نگاه در عالم کردم، در کوچه و بازار، داغ شدم؛ گفتم: ببین، همه را گمراه کرده است. تا آخر عمرم همین را می‌گویم. برو کنار. من حرف پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را تشویق می‌کنم. گفت: واجبات، ترک محرمات، انتظار الفرج، به خیر و شر مردم شرکت نکن، برو کنار. آخر، او می‌داند که این کارها خیر است، شما هم در خیر می‌روید. به دینم، مقدس هستید، متدین نیستید. کسی که برود دنبال مردم، این مقدس است. متدین مثل امیرالمؤمنین است، مثل امام زمان (عج الله فرجه) است. امیرالمؤمنین دنبال چه کسی است؟ امام حسین، حسن داد، حسین داد، علی اکبر داد، علی اصغر داد، دنبال مردم نرفت. امیرالمؤمنین یک شخصیت خلقت [است]، طناب گردن علی (علیه السلام) نینداختند، طناب گردن تمام حقیقت خلقت انداختند، حالا خالد بن ولید هم شمشمیر روی سر علی (علیه السلام) گرفته است که با خلیفه مسلمین بیعت کن. مردم از آن‌ها بدتر هستند! شمشیر روی سرت نگرفتند، خودت رفتی بیعت می‌کنی. طناب گردنت نینداختند، شیطان تو را کشیده است؛ اصلاً عین خیالشان هم نیست.

یک دفعه رفتم، دیدم همچنین می‌خندند و می‌گویند و شوخی می‌کنند و بازی می‌کنند و عین خیالشان هم نیست که این کار بد است. از امام رضا بخواهید، یا امام رضا، ما بدی را بفهمیم. تو را به حق امام محمد تقی، فرزند عزیزت که جگرش را پاره، پاره کردند، ما خوب و بد را بفهمیم، دنبال خوب برویم، دنبال بدی نرویم. این را از امام رضا بخواهید. چرا حضرت فرمود: حسین، مردم مسموم شدند. چرا گفت مسموم شدند؟ مسموم، کسانی شدند که دنبال خلق رفتند. آن‌وقت گفت: چرا مردم مسموم شدند؟ گفت: مردم اهل دنیا شدند. گفت این دو تا را مردم شدند. چرا به من نگفت تو شدی؟ نه اینکه من خودم را بگویم، به دینم، نمی‌خواهم بگویم. چرا به من نگفت تو شدی؟ گفت: مردم شدند. من را جدا کرد. چرا؟ چون من پیرو تلویزیون و رادیو و این آشغال‌کاری‌ها نیستم. هر کسی هم دارد با او می‌سازم. خیلی از او خوشم نمی‌آید. چرا؟ من می‌بینم پابند است. پابند آمریکایی و انگلیسی و اینهاست. به قول امام زمان (عج الله فرجه)، مسموم شده است. عزیز من، باید مسموم نباشید. ان‌شاءالله اگر از اینجا می‌روید، کنار بگذارید. حالا از او هم که خریدید [باید] به همان بفروشید. این را حق نداری بفروشی، آن می‌رود گناه می‌کند. حالا یک مرتبه نروید این کار را بکنید. حالا بگذار کنار، خرابش کن، یک دسته گل هم رویش بگذار. طوری که نیست. [بگو] امام زمان (عج الله فرجه)، ما این فساد را کنار گذاشتیم، آمدیم حرف تو را بشنویم. آن هم می‌گوید: «تقبل الله» با این کاری که کردی؛ اما شیطان به شما می‌گوید: «تقبل الله» با ما رفیق هستی، امر من را اطاعت می‌کنی. خیلی از تو خوشش می‌آید.

خلاصه، قربانتان بروم، از گناه نکردن و گذشتن خیلی سعادت می‌خواهد، اینقدر سعادت می‌خواهد که خدا می‌داند. «وحده وحده، أنجز وعده و نصر عبده و أعزّ جنده و هزم الأحزاب وحده، فله الملک و له الحمد، یحیی و یمیت و یمیت و یحیی و هو حیّ لا یموت» خدا، از تمام آن مطلع است، تمام را به ما گفته است. ای مردم آخرالزمان، در آخرالزمان، هر چه در زمانها شده است می‌شود، شما مواظب باشید، پیرو آن زمانها نباش، پیرو عمر و ابابکر نباش، پیرو هارون نباش، پیرو مامون نباش، پیرو متوکل نباش. برو پیرو امام زمانت باش. چه کار داری؟ آن‌ها بودند؛ ببین چطور شدند. تو مثل آن‌ها نشو که مثل آن‌ها باشی. حالی‌تان می‌شود من چه می‌گویم؛ یا ترکی و کردی می‌گویم؟ دلم می‌خواهد همه شما یک باند توحید باشید. ببین، الان پدر ایشان بی‌خود نیست اینقدر بچه‌هایش خوب هستند، خودش از اول پیرو کسی نبود، حالا هم نیست، در دنیا هم دارد می‌گذراند، فردای قیامت ایشان را می‌آورند، شما هم می‌آورند. آخر، وقتی پیرو آن‌ها شدی، صدقاتت هم به درد نمی‌خورد، نمازت هم به درد نمی‌خورد، روزه‌ات هم به درد نمی‌خورد، همه عبادتهایت به درد نمی‌خورد. چون که مافوق همه آن‌ها هر کدام از شما چند تا کشته دارید. باید بروید جواب آن‌ها را بدهید. تو کاری بکن که می‌گوید یک درهم می‌دهی صد درهم پایت می‌نویسند. چرا؟ ولایت داری. عزیز من، دست از ولایت برندارید. کسی که ولایت دارد، گناه نمی‌کند.

حالا حرف من را قبول نمی‌کنی، حرف رئیس مذهب را قبول کن. می‌گوید: شما عضو مایید؛ اما گناه می‌کنید، از ما جدا می‌شوید. الان این علی آقا، عضو امام زمان (عج الله فرجه) است؛ اما اگر گناه کند جدا می‌شود. یعنی چه؟ یعنی بچه این آقا، عضو آقا امام زمان (عج الله فرجه) است؛ بچه‌ها عضو هستند، اما شما عضو چه کسی هستی؟ عضو گناه. چرا به شما می‌گوید بروید برای زن و بچه‌تان کار کنید، جزء شهدا هستید؟ یعنی جزء شهدای کربلا هستید، جزء شهداء احد هستی. خدا دارد می‌گوید، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دارد می‌گوید، تو عضو تلویزیون و ماهواره و آشغال‌کاریها هستی. مرد نفهم! حیف از مرد، عزیز من، قربانت بروم، تو باید گناه خنثی‌کن باشی، نه گناه کن، گناه را خنثی کنی، نه گناه بکنی.

امروز یکی یک چیز به ما داد، خدا می‌داند تا به ما داد، صدا زدم، به او دادم. اصلاً شما نباید اهلیت گناه داشته باشید. تمام حرفهای من سر این است. ما نباید اهلیت گناه داشته باشیم. گفت: آسوده خاطرم که در دامن توأم دامن نبینم که در دامنش بروم. امام زمان، دامان توست اتصال به ماوراء بود. دامان توست اتصال به تنبک و تلویزیون بود! این را بدانید، من دست از این حرفها برنمی‌دارم، مگر شما دست از این کارها بردارید. آن‌وقت «تقبل الله» به شما می‌گوید. به دینم، امام زمان (عج الله فرجه) تقبل الله می‌گوید، به دینم، ملائکه آسمان می‌گوید ما تعجب می‌کنیم. در تمام این فساد، این دینش را حفظ کرده است؛ ما نوکرش می‌شویم. گفت: ملک به سرت می‌ریزم. چرا ناراحتی؟ چه چیزی به سر تو می‌ریزد؟

خب بنا شد چه کنیم؟ بنا شد چشم شما گناه نکند، دست شما گناه نکند، روح شما، روح معنویت باشد، خدا را ببینی، امام زمان (عج الله فرجه) را ببینی، زهرای عزیز را ببینی، از آن‌ها جدا نشوید، عزیز من، کجا جدا می‌شوی؟ آن موقع که گناه می‌کنی، دنبال خلق رفتیم، همه چیزمان را دادیم. جانم، تو باید دنبال کسی بروی که بهشت به تو بدهد، فردوس به تو بدهد، جنات به تو بدهد، نه اینکه جهنم به تو بدهد. چرا دنبال بعضی ها می‌روید؟ هنوز هم دست برنداشتید، جانم، قدرتت را صرف قدرت کن، حالا مگر خدا عطایش را از تو برداشته؟ حالا مثل من که می‌شود پا درد دارد، درد می‌گیرد، می‌افتد، دیگر نمی‌تواند برود، [می‌‌گوید:] ای ملائکه، پای او ثواب بنویس. آن کاری که کرده، همه را اضافه کن، پای این ثواب بنویس. خدا به تو نزول می‌دهد. این کارها را کردی حالا نزولش را به تو می‌دهد! می‌گوید پایش بنویسید، به او بدهید چه چیزی به من بدهد؟ من که گناه کردم به من چه چیزی بدهد؟

عزیزان من، بیایید حرف بشنوید. ان‌شاءالله خدمت علی بن موسی الرضا (علیه السلام) می‌روید، هر دفعه یک چیزی می‌گوید:

خدایا، به حق صاحب این قبر عقل ما را زیاد کن،

خدایا، به حق صاحب این قبر تو را قسم می‌دهیم یک‌جور شود که ائمه از دست ما راضی باشند.

خدایا، ما کاری نکنیم شیطان از دست ما راضی باشد، یک کاری کنیم ائمه از دست ما راضی باشند.

خدایا، از سر گذشته ما، گذشتگان ما بگذر.

خدایا، حالا حفظمان کن گناه نکنیم.

خدایا، ما نمی‌دانیم که گناه اینقدر بد است. ما را شیطان گول می‌زند؛ اما ما باید به شیطان بگوییم گم شو، همین‌سان که خدا به شیطان گفت: گُم شو، ما هم بنده خدا باشیم، ما هم به شیطان بگوییم گم شو.

خدایا، این حرفها که من زدم به این رفقا تزریق شود. همین‌جور که گفتم: پیراهن آستین‌دار بپوش، پیراهنشان را عوض کردند، خدایا این گناه را هم از خودشان دور کنند.

خدایا، همین‌جور که حرف شنیدند، حرفهای ولایت را تصدیق کنند.

خدایا، به حرفهای ولایت عمل کنند.

خدایا، این‌ها روح بشوند، جسم نباشند، به حضرت عباس، اگر شما گناه نکنی، روح می‌شوی. چرا ائمه روح هستند؟ به غیر ما هستند. آن‌ها گناه نمی‌کنند. حالا اگر شما محبت آن‌ها را داشته باشید، شما هم گناه نمی‌کنید.

خدایا، محبت ائمه را در قلب و جان ما وارد کن.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه