مشهد 86 - شناخت امام

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

مشهد 86 - شناخت امام
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1386-01-21

اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم، العبد المؤید، الرسول المکرم، ابوالقاسم محمد

اغلب مردم، شناخت امام را توجه ماورایی ندارند. [برای] شناخت امام باید توجه ماورایی داشته باشی. اگر ما توجه ماورایی نداشته باشیم، شناخت امام نداریم. حالا توجه ماورایی این نیست که تو توی آسمان بروی؛ مثلاً یک توجهی پیدا کنی. این که خب، ممکن غیر ممکن است. اما اگر شما توجه شناخت امام داشته باشی، به ماوراء هم دست پیدا می‌کنی. چون [در] ماوراء امام را بهتر می‌شناسند. آنها که در آسمان هستند، به غیر از ما زمینی‌ها هستند. خدا یک چیزی به ما زمینی‌ها داده است، به قول من، هم خوب هست هم بد است. اگر به آن عمل کنید، خیلی خوب است، نکنیم درست نیست. آن هم شما را مخیر کرده است. این مخیر بودن راجع به شناخت امام، راجع به شناخت خدا، راجع به شناخت قرآن، خیلی مهم است. رفقای عزیز، باید توجه بفرمایند.حالا من به شما عرض می‌کنم:

امیرالمؤمنین، علی (علیه السلام) می‌گوید: من راه‌های آسمانی را بهتر بلدم. چون که نه اینکه امیرالمؤمنین راه‌های زمینی را بلد نباشد، راه‌های زمینی، همچنین خیلی منافع از برای امام ندارد. چرا؟ این زمینی‌ها بودند که با علی (علیه السلام) مخالفت کردند، زمینی‌ها بودند که با زهرای عزیز جنایت کردند، زمینی‌ها بودند که با امام حسین جنایت کردند. اگرنه، امیرالمؤمنین می‌فرماید: دنیا، به منزله استخوان خوک در دهن سگ خوره‌دار است؛ [این‌طور] هست.

من یک مثال برای رفقای عزیز، نور چشم خودم، گیر زانوی من بزنم، شما قبول کنید. می‌گوید: مثلاً یک قدری پیغمبر فرمود: هر کسی به من [تمام شدن] ماه صفر را، بگوید جایزه می‌دهم. ماه که خوب است؛ اما یک چیزهایی در آن ماه قرار گرفته، یک قدری به ضرر ولایت و اسلام بوده است. حالا می‌گوید: این ماه، درست نیست. اگر امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، می‌فرماید: دنیا به منزله استخوان خوک در دهن سگ خوره‌دار است، اگر ما توجه نکنیم، [فکر می‌کنیم] پس دنیا لغو است. نه، شما باید توجه کنید! چه شد که دنیا به منزله استخوان خوک شد؟ حسین را کشتند، زهرا را کشتند، این آقا امام رضا را کشتند، ضربه به دین زدند. پس دنیا بی‌ارزش شد. تمام ارزش دنیا مال این است که مردم، اطاعت ولایت می‌کردند. تمام ارزش دنیا این است که حسین ما را شهید نمی‌کردند، زهرای ما را سیلی نمی‌زدند، زهرای ما را اذیت نمی‌کردند.

زهرا، عصاره تمام خلقت است. شناخت امام این است که این را که می‌گویم تزریق بشود، [یعنی] دشمنی اینها در قلب و خون و پوستتان تزریق بشود. وقتی دشمنی اینها تزریق شد، حب آنها در اشیاء شما تزریق می‌شود. دلم می‌خواهد به این حرفها توجه بفرمایید. اگر نه دنیا که خوب است. هر کسی به غیر دوازده امام، چهارده معصوم توی دنیا آمده که به جایی رسیده است. از توی دنیا به ماوراء می‌رسی. چرا یک ملک می‌خواهد بیاید، می‌گوید: نزول کرده؟ معلوم می‌شود مقام بالا، بهتر است. آقایان، خیلی الحمد لله شما منزه هستید، منظمید، باسوادید، با کمالید، من همه شما را دارم می‌گویم، حالا دیگر خدا قسمت کرده، یک جوری هست که ما صحبت کنیم، اگر نه هر کدام شما باید برای صدها مردم صحبت کنید. زمانی بشود بکنید. اما حالا دوباره تکرار می‌کنم: ارزش هر چیزی در این خلقت به این است که توهین به ولایت نشده باشد. اگر می‌گوید: استخوان خوک در دهان خوره‌دار است، به ائمه ما توهین شده است. حالا چه کسی توهین کرد؟ خلق، توهین کرد. خلق، توهین کرد. پس این همه که من الان چندین سال است که دارم برای شما صحبت می‌کنم، می‌گویم: عزیز من، پیرو خلق نباشید. اگر انصافاً مردم پیرو امام حسین بودند، امام حسین کشته می‌شد؟ حضرت زهرا شهید می‌شد؟ پس پیروی خلق این است. الان قربانتان بروم، شما به کمال رسیدید. باید یک قدری با این حرفها نجوا کنید تا به کل کمال برسید. ان‌شاءالله امیدوارم می‌رسید.

این که من می‌گوید امام، شناخت امام این است. ببین، ببخشید، یک وقت ناراحت نشوید، [اگر] شناخت امام این است که [صرفاً] زیارت امام بیایی، چرا [می‌گوید:] «خدامها شرار الخلق»؟ چرا؟ این که دائم پیش اینهاست، می‌گوید: شرار مردم است؟ این که نیست، این یک جارویی می‌زند، چشمش اینجوری است. اینجا نیست؛ یعنی وصل به امام نیست. شناخت امام، باید وصل به امام باشی، وصل به امام چه وقت می‌شویم؟ باید امر امام را اطاعت کنیم. (صلوات)

شناخت امام [این است که]، باید روحت با امام باشد. شناخت امام، باید خواستت با امام باشد. شناخت امام، باید همیشه یک جوری باشی که غیر از امام کسی دیگر را نبینی، کسی دیگر را مؤثر ندانی؛ یعنی بدانی مثلاً به اینجا رسیدی؛ یعنی رسیدی به این که امام تو را پذیرفته است. دیگر نخواهی کسی دیگر تو را بپذیرد. قربانتان بروم، توجه می‌کنید؟ اصلاً نخواهی کسی تو را بپذیرد. فقط آقا امام رضا، آقا امام زمان پذیرفته باشد. الحمد لله، چه کسی شما را اینجا آورده است؟ آن محبت [شما را] اینجا آورده است. من که به درد نمی‌خورم. آن محبت ولایت شما را اینجا آورده است. فقط یک چیزی هست که باید قدردانی کنید. این که من دارم می‌گویم، یک کتابی را نخوان، این کار را نکن، [برای این است که] یک وقت می‌بینی که اختلاف، توی حواس بشر می‌افتد. شما هنوز به کل کمال نرسیدید، اگر به کل کمال برسی، دیگر اختلاف ندارد.

امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، مقصد خداست. این [امام رضا] حجت خداست. پس، اینقدر خدا خوب است که امام صادق می‌فرماید: هر کسی، دوست ما را نخواهد، بی‌خود می‌گوید: من شما را می‌خواهم. حالا که این جوری شد، حالا خدا می‌گوید: هر کسی این را نخواهد، من او را نمی‌خواهم. خدا به امام صادق پاداش می‌دهد. شما توی پاداش قرار گرفتید. این است که یک وقت [که] یک خدشه‌ای به شما می‌خورد، من ناراحت می‌شوم، [چون] من اینها را می‌دانم. (صلوات) اما از آن طرف می‌گوید: تو اگر با شناخت آمدی من را زیارت کردی، (این آقای تکیه‌ای دیده بود، می‌گفت:) تا هزار حج، هزار عمره، [ثواب] دارد.

از آنجا می‌گوید: البته سفر اول آدم حاجی باشد، «بشرطها و شروطها و انا من شروطها» با شروط به مکه بروی. یک کسی بود یک قدری فرسوده شده بود، اما می‌توانست برود. مثل اینکه من هر چه زدم، به من گفتند، باید بروی، مرده نیستی که یکی دیگر برود. بالاخره، یک جان است که داری. پا شو، راه شو. خب، ما هم پا شدیم، راه شدیم، من هم این را به شما بگویم، من آن مکه که رفته بودم، ما را بردند. ما هم رفتیم سر قبر امیرالمؤمنین، گفتیم ما از تو می‌ترسیم، می‌ترسیم که خب، بالاخره ما را عقاب کنی، خودت جور کن. الحمد لله یکی از جوانان رشید با سخاوت با شجاع با ولایت با توحید، کسی که با توحید سر و کار دارد، کسی که مادرش پستان دهانش گذاشت، علی گفت، او یک پولی به ما داد و ما هم پا شدیم مکه رفتیم. دیدیم ما مکه‌ای شدیم. اگرنه اولش مثل آن بودیم که می‌گفت بعد گدایی محتاج خلق نشوی. بعد کوری هم درد چشم نکنی. خب، ما رفتیم. اگر نه، من همچنین با دو بار مکه خیلی سر و کار ندارم. می‌گویم: آن واجب است؛ اما حاجت برادر مؤمن، همین جواد الائمه می‌گوید: که [ثواب زیارت پدرش] تا هزار حج، هزار عمره است. می‌گوید: یک حاجت برادر مؤمن را برداری، بالاتر است. اما آن پیرمردی که پیش پیغمبر آمد، تا هفتاد شتر داد، قربانی کند، گفت: به قدر کوه ابوقبیس بدهی، باید مکه بروی. اما سفر اولش بود. رفقا، کوشش کنید اینها که حالا دستتان به دهانتان می‌رسد بروید. اما [در] آنجا رفتن، مؤمن، همه‌اش غصه می‌خورد. همانجا که رفتی، آدم به غیر دشمن زهرا چیز دیگری نمی‌بیند؛ اما تو کار خودت را بکن، امر را اطاعت کن، برو. پیغمبر همه‌اش پیش عمر و ابابکر، طلحه و زبیر بود. من وقتی می‌رفتم، این فکر را می‌کردم، می‌گفتم: یا رسول الله، قربانت بروم. چون که آدم، مؤمن را می‌خواهد ببیند، نه فاسق را. همین‌جور من اینها را می‌دیدم که که اینها اصلاً انگار همه‌اش آماده‌اند که عمر بگوید در خانه زهرا بریزید. من اینها را این‌جوری می‌دیدم.

حالا پس روی شناخت امام آمدیم. اینکه همیشه پیش امام هست، چرا اینجوری می‌گوید؟ شناخت امام طوری هست که قلب مبارک شما باید به قلب امام وصل باشد؛ یعنی محبت امام، توی خون، جریان پیدا کند. ببین، اویس قرن قربانش بروم، چطور است؟ این [خادم] دائم پیش امام است، می‌گوید: «خدامها شرار الخلق» آن که نیست. او دائم پیش پیغمبر بوده، عوض جهنم، چرا حبت و طاغوت شده است؟ دلش نیست، محبتش نیست، تو باید محبتت با امام زمانت باشد. قربانت بروم، فدایت بشوم، حالا هر جور می‌خواهی حرف بزن. می‌خواهی بگو: من گوسفندچران هستم. می‌خواهی بگو بزچران هستم، می‌خواهی [چیز دیگری] بگو، اینها دیگر نجواست. آدم خوشش می‌آید با یک دوستش حرف بزند. من یکی که می‌آید اینجا، دوست نیست، من یک مرتبه می‌خواهم استفراغ کنم، با او حرف بزنم؛ چون که این اتصال نمی‌شود. من خب، می‌فهمم دیگر. اما یک وقت می‌بینی شما الان اینجا رفتی، اینجا داری با این دوستت داری حرف می‌زنی، ساعت دوازده است، حالی‌ات نشده است که ساعت دوازده است. آن محبت، همین‌جور اتصال می‌شود. وقتی اتصال شد، آن محبت جلوه دارد. آدم دوستش را می‌خواهد. من هر کدام شما یک ذره چیز باشید، انگار ناراحت هستم، یک گم‌کرده دارم. آن‌وقت آن دوستی خیلی مهم است. خیلی باید آدم مواظب باشد با چه کسی دوست باشد. آنکه با آدم دوست است، با آن محشور می‌شود. باید حساب کند که رفیق ابدی‌اش چه کسی است؟ من حرفی ندارم که هر کدام از شما جوانان که الحمد لله کوچک هم نیستید. با شما رفیق ابدی باشم. چرا؟ من نگاه به ولایت شما می‌کنم. ولایت، خسته‌کننده نیست. ولایت، یک جوری است که شما را رهبری می‌کند. ولایت، یک جوری است که یک خلقت با شما هماهنگ است. اما ولایتی که داشته باشید، محبت داشته باشید، محبتی که با آنها وصل باشید.

اینکه من می‌گویم، این‌طرف و آن‌طرف نزنید، دوباره پی چه چیزی داری می‌گردی؟ هر کسی یک چیزی می‌گوید. عزیز من، قربانت بروم، تو ببین، شاه عبدالعظیم حسنی وقتی خدمت امام زمانش آمد، گفت: من می‌خواهم اسلام و دینم را بگویم. گفت: بگو. گفت: من واجبات به جا می‌آورم. ترک محرمات [می‌کنم] منتظر امر تو هستم. امر کنی سیبی از درخت بچینم، نصفش حلال است، نصفش حرام است، من تو را اطاعت می‌کنم. من تو را واجب الاطاعة می‌دانم. خب، گفت و رفت. حالا می‌گوید: زیارتش مطابق امام حسین است. خب، تو هم همین هستی؛ اما تو آن بشو. (صلوات)

تو هم همان هستی. حالا چطور بشود این جوری بشویم؟ تو باید با امامت، با محبت امامت، نجوا کنی. اگر با محبت امامت نجوا کردی، تو همان هستی؛ تو شاه عبدالعظیم هستی. آن با امری که امامش کرد، این را قبول کرد با قبولی آن امامی که به او گفت این درست است، نجوا می‌کند. [بعد از آن] رفت کنار. این را هم من به شما بگویم، آقای شاه عبدالعظیم حسنی، نه مرجع تقلید بوده است، و نه نمی‌دانم آیت العظمی بوده است، اینها را اینها به تو می‌بندند. تو کجا عظمایی؟ عظمی یعنی یک کاری غیر عادی بکند. درود خدا به روح علمایی که می‌خواستند امر را اطاعت کنند. نمی‌خواستند امر خودشان را ابلاغ کنند. این آقای خوانساری وقتی که روی رساله‌اش نوشتند، آیة العظمی، دادش بلند شد. چرا نوشتی؟ گفت: عظمی، علی است که خورشید را برگردانده است. من چه کار کردم که اینجا، عظمی هستم که این را به من نسبت می‌دهی؟ گفت: آقا، خرجش خیلی هست. گفت: من که مسئول نیستم. برو همه اینها را پاک کن. خب، بفرما. ببین، «اللهم انی اسألک الأمن و الایمان بکر و التصدیق بنبیک» را خوانساری داشت. تصدیق کرد که عظمی نیست. قربانت بروم، تو هم همین باش. تصدیق کرد که عظمائیت، منحصر به علی بن ابی طالب است که خورشید را برگرداند. گفت: من چه عظمائیتی دارم؟ من آخر، چه کار کردم؟ علی بن ابی طالب عظمی است که جان به آدم داده است، خاک آدم را انسان کرده است، جان را البته خدا داده است. اینکه می‌گوید: ابوتراب، عمر گفت که به خاک سجده نکنید. این [امیرالمؤمنین] اصلاً مجسمه درست کن بود. حالا مجسمه حرام است؛ اما در بعد ولایی من، امیرالمؤمنین، مجسمه آدم را درست کرد. اما خدا روح داد، جان داد. چون که جان را باید خدا بدهد. توجه می‌کنید؟ در خارج [مجسمه] آدم درست کردند، سر چهار راهها هم گذاشتند، جان نمی‌توانند بدهند.

خدا توی همه این عالم یک کاری برای خودش می‌گذارد. متوجه هستی؟ ائمه همیشه یک کاری برای خودشان گذاشتند. من برای شما، یک مثال دیگر بزنم. (صلوات) روایت داریم این فضه از اولش هم خوب بوده، مثلاً یک کلام حرف نزده، حرف می‌خواست بزند، اینکه می‌گویم هر چه هست، روایت رویش هست. هر آیه‌ای می‌گفت، با روایت با آن حرف می‌زد. حالا توی خانه آمد. خب، وضع اینها را دید؛ یک قدری شن اینجا ریخته، پوست آنجا ریخته، این شنها را برداشت، همچنین کرد، جواهر شد. حالا امیرالمؤمنین آمد، زهرا جان، چه کسی اینجا بوده؟ فضه، دید این علم کیمیا دارد. گفت: برگردان، نتوانست برگرداند. مثلاً می‌تواند این را طلا کند؛ اما نمی‌تواند برگرداند. آن برگشتنش مختص به امام هست. یک نگاه کرد، ریگ شد. فضه جان، آن آفتابه لگن را بیاور. این جوری کرد، از ده تا انگشتش هر رقمی یک جواهر ریخت. گفت: ببین، آرام، وقتی می‌خواهی اینجا بیایی، به قول مهندس، آرام باش.

عزیزم، تو هم باید در ولایت آرام باشی. دلم می‌خواهد که اینجا توجه کنید که من چه چیزی می‌گویم. چرا؟ من عقیده‌ام این است که اگر راه دیگری بروید، توهین به ولایت کردید، خودتان عقلتان نمی‌رسد. چرا توهین کردی؟ تو در خیالت یک مشاور درست کردی. مشاور این نیست که بت‌پرست بشوی، مشاور این است که یقین نداری، هنوز هم پی یک چیزی هستی، به یک چیز گیر می‌دهی. پس تو هنوز می‌خواهی مشاور درست کنی. (صلوات)

دلم می‌خواهد آقایان، این حرف را توجه کنید. نمی‌گویم بفهمید که جسارت بشود. شما اگر این حرف را توجه کنید، درست درست هستید. یکی بگوید من چه گفتم؟ [یکی از حضار:] اگر کسی از ما غیر از این جلسه، جای دیگری حرف ولایت بخواهد، شرک به ولایت است. [متقی:] درست است. حالا من پایم را راجع به آن بالا گذاشتم. حالا این جلسه یک حرف دیگری است. این که من الان گفتم چه گفتم؟ آن یک حرف درستی است. ببین، من الان گفتم: کسی که در حضور امام است، کسی را دیگر نپذیرد. جلسه، باز حرف دیگری است. متوجه هستید؟ آن‌وقت این دائم، در حضور است؛ یعنی یقین کرده است از امام زمانش کسی بهتر نیست، یقین کرده از امیرالمؤمنین بهتر نیست، یقین کرده از قرآن بهتر نیست. دیگر کجا تو می‌زنی؟ دیگر کجا را می‌روی می‌خوانی؟ این آقای دکتر، این کتابی را که به او دادند، نگاه به او نکرده است. این هم یک چیزی بود، یک چیزی راجع به قرآن خواند، من دیدم اشتباه است. متوجه هستید؟ ببین، دیگر پی چیزی نمی‌گردد. من حرفم این است. دلم می‌خواهد همه شما اینجوری بشوید. ببین، من دوباره تکرار می‌کنم. آقای مهندس، بگو ببینم چه چیزی گفتم؟ می‌خواهم ساخته شود، اگر ساخته شد، درست است، شما دیگر ددری نیستید.

[یکی از حضار:] شما همیشه ما را از مشابه درست کردن پرهیز دادید. [متقی:] احسنت، بارک الله [یکی از حضار:] الان می‌فرمایید که مشاور این است که یقین به حرف ولایت نداشته باشیم و کنار حرف ولایت، دنبال حرف دیگری بگردی. [متقی:] درست است. نه، یقین داری، یقین مطلق نداری. من می‌گویم یقین مطلق داشته باشید. تا یقین مطلق نداشته باشید، این طرف و آن طرف می‌روید. قربانت بروم، شما ولایت داری، همه ولایت دارید، ولایت، تقسیم‌بندی است؛ اما ولایت، ولایت مطلق، یعنی اینکه تو حضرت عباسی یکی برای خدا درست می‌کنی؟ نه، خب دیگر بگویید. اگر درست کنی، که خب، گوساله‌ای. به گوساله گفتند خدا، تا آخر عمر سرش را زیر می‌اندازد. اصلاً گاو که می‌گویند سرش را زیر می‌اندازد، مال این هست که آنها به او خدا گفتند. گفت: بابا جان، من را شرمنده کردید. (صلوات)

من یک دفعه دیگر هم یک اشاره‌ای کردم، همین ساخت که خدا «لم یلد و لم یولد» هست، نمی‌توانی برای این مشاور درست کنی، باید حساب کنی که نمی‌توانی برای علی و اولاد، بچه‌های علی یعنی امام حسین و امام حسین و حضرت رضا مشاور درست کنی. اگر درست کنی، بت درست کردی. حرف من امروز این است. تو اصلاً نمی‌فهمی بت درست کردی، پس نمی‌توانی مشاور درست کنی. (صلوات)

این که من در یک جای دیگری گفتم که مکان شرط نیست، امروز من می‌خواهم اینجوری حرف بزنم که بفهمیم. توی مکان است؛ [اما] می‌گوید شرار الخلق است، توی آن است، می‌گوید: این جوری است. توی درس و کتاب است، می‌گوید: این جوری است. پس توی درس و کتاب و اینها باشی و پیش امام باشی شرط نیست. چه چیزی شرط است؟ وصل به امام [بودن شرط است]. شما یقین داشته باشی، وصل هستی. شناخت، یقین. چرا امام صادق می‌گوید: شما به ما وصل هستید، وصل گناه کنید، جدا می‌شوید؟ پس تو وصل هستی، جدا نشو.

اگر خلق را مؤثر بدانید و دنبال این حرفها بروید، جدایید. پس هنوز اتصال به ولی الله الاعظم نیستید. من خودم همین ساخت هستم. من جداً همین ساخت بودم و همین ساخت هستم. من خودم و حرفهایم. من اصلاً تمام انبیاء را محتاج می‌دانم، من دنبال محتاج نمی‌روم. اما آن زمانی که نوح بود، امرش را اطاعت می‌کردم، زمانی که ابراهیم بود، امرش را اطاعت می‌کردم. این که می‌گویم امرش را اطاعت نمی‌کنم، نبی‌ای است که از علی جدا باشد. ببین، من چه می‌گویم؟ نبی‌ای که از نبی جدا باشد. این مردم از نبی جدا هستند. من هیچ کدام از آنها را قبول ندارم. ائمه را، من پیغمبر را قبول دارم، اما به مطلق بودن قبول ندارم، این الان علمی است. والله، ابراهیم را هم به مطلق بودن قبول ندارم؛ اما ابراهیم را قبول دارم که پیغمبر است، نوکرش هم هستم، نوح را قبول دارم، تمام آن پیغمبرها را قبول دارم؛ اما مطلق قبول ندارم. مطلق، وجود مبارک امیرالمؤمنین است، ائمه طاهرین هستند. چرا؟ من فکرهایم را کردم که این حرف را بزنم. چون که اگر این آن را نخواهد، خب، کارش خراب است. پس مطلق کیست؟ چهارده معصوم. خب، تو هم باید همین ساخت باشی. تو باید دیدت مطلق‌پرست باشد؛ یعنی مطلق‌خواه باشد، خداپرست باشی و مطلق‌خواه. علی مطلق‌خواه هست، امام زمان مطلق‌خواه هست. علی بن موسی الرضا، مطلق‌خواه هست. یعنی کسی را نبینی. (صلوات)

آسوده خاطرم که در دامن توامدامن نبینم که در دامنش بروم
دامن به غیر دامن تو بی‌محتوا بوددامان توست اتصال به ماوراء بود

یا علی بن موسی الرضا! امام زمان! آقا جان! علی جان! بیا ما را هم اتصال به خودتان بکن، یک چشم حیوانی ما را بگیر، چشم انسانی به ما بده که ما به غیر شما کسی را نبینیم، کسی را مؤثر ندانیم. اگر امام زمان یک نظر بکند، کار ما درست است. کجا به تو نظر می‌کند؟ آن موقعی که امرش را اطاعت کنی. خود علی، امیرالمؤمنین، خود زهرا، خداپرست هست؛ اما ولایت‌خواه. زهرای عزیز، ولایت‌خواه هست. قوم و خویشش را نمی‌بیند، عمویش را هم نمی‌بیند. تو هم باید کسی را نبینی. کسی که به اسلام ضربه زده، چرا تعریفش می‌کنی؟ چرا ردش می‌روی؟ آن عباس، ضربه چیزی به اسلام نزده بود، راهش نداد. عزیز من، تو هم باید قوم و خویشی با کسی نداشته باشی، کسی که فسادکار هست، نباید او را بپذیری.

امروز با دوست عزیزم راجع به این رفقا که آمدند صحبت می‌کردم. دیدم اینها یک ضربه‌ای به اینها زدند با خون و پوستم دفاع کردم. دیدم به این طفلک‌ها ضربه خورد. والله، به وجودشان کاری نداشتم، اما ضربه‌ای که به اینها خورد دفاع کردم. حالا اینها می‌خواهند پیش من بیایند، می‌خواهند نیایند. می‌خواهند چیزی بدهند، می‌خواهند ندهند. من باید ضربه‌ای که می‌خواهد به شخص بخورد را دفاع کنم، نگذارم این ضربه را بخورد. دیدم من الان اینجا می‌توانم این دفاع را بکنم، کردم. هر کسی که می‌تواند بکند، کردم.

چرا اینها اهل آتش شدند؟ می‌توانستند از زهرا دفاع کنند، نکردند. مظلوم یک وقت، زهراست، یک وقت این آقاست. باید دفاع کرد. چرا اهل آتش شدند؟ دفاع نکردند. توی یک نواری گفتم، دوباره تکرار می‌کنم، اگر آن چهل نفر به حرف زهرای عزیز رفته بودند، چه موقع می‌توانست ابابکر یا عمر حکومت بکند؟ ساقط می‌شد. پس تمام گناهان گردن آنهاست که به حرف حضرت زهرا نرفتند تا یوم القیامة. می‌توانستند بروند، نرفتند، تا یوم القیامة [گردنشان هست]. می‌توانستند از امام حسین دفاع کنند، نکردند. عزیز من، اصلاً سؤال نمی‌خواهد، شما باید با وجدانتان سؤال و جواب کنید. یک حرفهایی است که سؤال نمی‌خواهد، باید با وجدان خودتان جواب و سؤال کنید. اگر این مردم به حرف شریح قاضی نمی‌رفتند که امام حسین شهید نمی‌شد. چرا؟ پیغمبر گفته: حسین می‌خواهم تو را کشته ببینم، خدا گفته، اما خدا بداء دارد. آن موقعی که گفت: می‌خواهم تو شهید شوی، مردم را نجات بدهی. اما اگر این یزید و یزیدیان رو نمی‌آمدند، خب، امام حسین هم شهید نمی‌شد، مردم در هدایت بودند. پس اینکه امام حسین شهید شد که اینها را هدایت کند، اگر اینها همه به حرف امام حسین می‌رفتند، امام حسین شهید نمی‌شد، بداء حاصل می‌شد. ببین، من چه می‌گویم؟ اما چرا به حرف [امام] نرفتند؟ به حرف خلق رفتند. من هم از اول عمرم می‌گویم: عزیز من، قربانتان بروم، به حرف خلق نروید. (صلوات)

پس تمام این ضربه‌ها که به اسلام، به ولایت زده، خلق زده است، حالا من هم دنبالش می‌روم! بابا جان، نرو! تو دیگر چه کار داری؟ اصلاً چه چیزی می‌خواهی؟ تو که الان خدا را شناختی، ولایت را شناختی، باید با ولایت نجوا کنی. چرا به حرف خلق می‌روی؟ خلق می‌خواهد خودش را به تو برساند، اینها می‌خواهند تو را به خدا برسانند. آیا توجه می‌کنی یا نه؟ خدا خیلی پاداش به تو می‌دهد. تو الان توی اداره هستی، شب عید شد، یک پاداش به بعضی‌ها دادند، اینقدر خوشحال بودند که نگو. یک چیز جزئی که به او می‌دهند، اینقدر خوشحال بودند. اما عزیز من، خدا به تو پاداش می‌دهد، بیا دنبال خلق نرو، خدا به تو پاداش می‌دهد. قربانت بروم، فدایت بشوم، من نمی‌گویم که شما در این جلسه بیایید یا نیایید. من دارم می‌گویم خودتان را از ولایت جدا نکنید.

شما الان باید ببینی کجا ولایتت درست است، تکمیل می‌شود. خب، اینجا می‌آیید. خب، دیگر که نمی‌روند. اصلاً مردم نمی‌خواهند ولایتشان تکمیل بشود. داد من درآمده است. شما سلمان به این خوبی، از علماء آن زمان کجا چهار تا روایت نقل می‌کند؟ مگر نگفت: «سلمان منا اهل البیت»؟ حالا کجا چهار تا روایت نقل می‌کند؟ مگر چهار تا نایب درست نکرد؟ چند تا درست می‌کنی؟ تو دنبال آن می روی. این است که من باطن را می‌بینم، تو ظاهر را. من نمی‌خواهم ادعا کنم، لعنت به من اگر بخواهم ادعا کنم. خدایا، من به دین یهود بمیرم، اگر بخواهم ادعا کنم. دارم شما را روشن می‌کنم، شما را بیدار می‌کنم، به داد من برسید. من والله، مظلومم. ما که کار به کار کسی نداریم. عزیز من، بیدار شوید، آخرالزمان است. چرا تو نمی‌خواهی با درجه پیغمبر بشوی، می‌خواهی با درجه آنها بشوی؟ امروز دارند مردم شما را به آنها سوق می‌دهند. خوبها، خوبها، عرق‌خورها که نمی‌گویند: بیا ما را قبول کن، خوبها می‌گویند. خب، تو دنبالش می‌روی. تو باید عزیز من، جوری باشی که پیغمبر فرمود: هر کسی دینش را حفظ کند، با من در درجه من است. دین، علی است، دین، ولایت است، دین، حسین است. دین، زهراست. آخر، دین پس چیست؟ کجا می‌روی؟ آخر، دین چه چیزی است؟ به من بگویید دین چه چیزی است؟ مگر ما به غیر علی دین داریم؟ به غیر زهرا دین داریم؟ به غیر امام رضا دین داریم؟ [به جز اینها] دینی وجود ندارد. دین، نور خداست. دین، امر خداست، امر خدا، علی بن ابی طالب است. امر خدا این آقا امام رضا است. توجه کن، آمدی [زیارت] امام رضا، مواظب چشمت باش. امر حضرت را ببین، نگاه به جایی نکن.

چقدر به شما گفتم، تماشایی نباشید، تو باید نگاهت به امر باشد، نه نگاهت به خلق باشد؛ [اگر اینچنین باشی] کارت درست است. همین یک کلام، نگاهت به امر باشد، نگاهت به خلق نباشد. خب، تو الان داری بلوز می‌فروشی، آن دارد بلوز می‌بافد، آن برقی است، آن ترقی است، آن نمی‌دانم چطوری است، هر کاری می‌خواهی بکن؛ اما نگاهت به امر باشد. وقتی نگاهت به امر است، آن‌وقت نگاهت به خدا هم هست، به قرآن هم هست، به توحید هم هست. تو هستی که آن‌وقت در درجه پیغمبر می‌شوی. پیغمبر نگاهش به خدا و علی بود، تو هم نگاهت به خدا و علی باشد. امیرالمؤمنین علی باشد، بس که از امیرالمؤمنین خوشم می‌آید، خیلی چیز دیگری اسمش را نمی‌گویم، فقط می‌گویم علی. اگر نه، بلدم؛ یعسوب الدین، امام المبین، نمی‌دانم، خواست خدا، خواست رسول الله، خواست زهرا، علی هست. بلدم. توجه می‌کنید؟

نگاهتان به امر باشد، نگاهتان به خلق نباشد. اصلاً دین یعنی همین دو کلام، اسلام یعنی همین دو کلام، قرآن یعنی امر این دو کلام. همین دو کلام، تمام شد رفت پی کارش. تو کاری به کار کسی نداری. قربانت بروم، با کس دیگری محشور نمی‌شوی. کسی را نمی‌خواهی که با او محشور بشوی. مگر امام سجاد نمی‌گوید: سنگی را بخواهی با او محشور می‌شوی؟ حالا وقتی توی امر بیایی، آن‌وقت امر را اطاعت می‌کنی. می‌گوید: لهو و لعب نداشته باش، این جوری نکن، آن‌وقت توی اطاعت امر می‌آیی. حالا می‌آیی، وقتی اینجوری شدی، توی اطاعت امر می‌آیی، آن‌وقت وقتی می‌بینی اینها مثلاً در بازار اینها را آوردند، خریدار اینها نیستی. من دلم می‌خواهد دیگر خریدار نباشیم. من دارم بازار تجدد و بازار یهود و بازار غیر امر را کساد می‌کنم، مشتری آن نباش. (صلوات)

آنها چیزی به من نمی‌دهند، اگرنه، تعریفشان می‌کردم! چطور است؟ آره، مگر نمی‌دانی، یک نفر پیازهایش داشت می‌گندید، یکی گفت: برو پیش ابوحنیفه، کارش درست است؛ اما پولکی است. یک پولی به او بده. آن هم رفت، یک پولی به او داد و این مرتیکه گفت: پیاز آنجا نیست، آورد، دیگر نمی‌دانست هوا گرم است. آن موقع هوا خیلی گرم بود. کولر که نبود، حالا کولر هست، بساط هست. رفت، گفت: مرتیکه این پول را بگیر، بیشتر ما ابوحنیفه‌ای هستیم. ابوحنیفه‌ای نباش! قربانت بگردم، گفت: از کجا آوردی؟ گفت: از عکّه. رفت روی منبر. [گفت:] صدّقوا، صدّقوا، از دو لب رسول الله شنیدم. مردم می‌خواهید اهل بهشت بشوید؟ مردم می‌خواهید بدون سوال و جواب بهشت بروید؟ پیغمبر فرمود: هر کسی که پیاز عکه را در مکه بخورد، بهشت به او واجب است. آقا، ریختند تمام پیازهای این را خریدند. رشوه [داد]

یک وقت تو رشوه‌خوری یک وقت تو رشوه‌خواهی. یک وقت رشوه‌خوری، یک وقت رشوه‌خواهی. رشوه‌خواه [این است که] از آنها که رشوه می‌خوردند، و این کارها را می‌کنند، بدت نمی‌آید. این می‌شود: رشوه‌خواه. وای به حالت. چرا آنهایی که ماهی‌ها را اینجوری کردند، همه‌شان بوزینه شدند؟ چرا ناقه صالح را پی کردند، همه بوزینه شدند؟ امام صادق می‌گوید: به این امر راضی بودند. اگر این جور که من می‌گویم شدید، دیگر امری نمی‌بینی، اصلاً امری نیست که به غیر امر ولایت ببینی. آن‌جوری نشدیم که اینجوری می‌شویم. عزیز من، قربانت بروم، اگر اینجوری شدی، دیگر اصلاً چیزی نیست که ببینی. حرف درست است یا نه؟ اگر درست است، صلوات بفرستید. (صلوات)

پس شناخت ولایت، شناخت خداست. شناخت ولایت، شناخت قرآن است، شناخت ولایت، شناخت توحید است. شناخت ولایت، شناخت تمام اشیاء است. شناخت ولایت، شناخت عرش است، شناخت ولایت، شناخت آسمانهاست، شناخت ولایت، شناخت کوه‌هاست، شناخت ولایت، شناخت خلقت است. چرا امام زمان می‌گوید اگر نباشد، همه عالم فروریزان می‌شود؟ پس تمام عالم به واسطه وجود امام زمان سرپاست. کجا یک همچنین کسی را پیدا می‌کنی، دنبالش می‌روی؟ چرا نمی‌فهمیم؟ کجا یک همچنین آدمی هست؟ کجا یک همچنین وجودی هست؟ کجا یک همچنین امری هست که آنجا می‌روید؟ چرا می‌روید؟ پس تو یقین نداری. پس تو شناخت نداری. توجه فرمودید من چه می‌گویم؟ من امروز از شناخت صحبت می‌کنم.

قربانتان بروم، فدایتان بشوم. تو اصلاً غنی هستی. از تو غنی‌تر چه کسی هست؟ این امام زمان را اگر تو واقعاً قبول داشته باشی، مافوق تمام خلقت است. تو با یکی که یک مقدار درجه‌دار است، توی این کارها است، می‌گویی: من با فلانی رفیقم و الان بروم آن کار را برایم درست می‌کند. از این کارها می‌کنی یا نمی‌کنی؟ می‌کنی یا نمی‌کنی؟ فدایت بشوم، ببین، من چه می‌گویم؟ از امام زمان چه کسی بهتر کار تو را درست می‌کند؟ اصلاً [به واسطه] خواست ولایت، تو به آتش بیمه می‌شوی. اصلاً نمی‌تواند تو را بسوزاند. آتش چیست؟ آتش، به امر تو است.

به تمام آیات قرآن، من اینجا بودم، اینجا جهنم بود، اصلاً حرمش، من را اذیت نمی‌کرد. اصلاً حرمش من را نمی‌گرفت. آن‌وقت می‌گوید: چندین سال این زبانه می‌کشد، دشمنان علی را این‌جوری می‌کند، می‌ریزد. به تو کاری ندارد، با تو احوال‌پرسی هم می‌کند. چرا؟ آنکه مثل قرآن است، من جلد قرآن هستم، علی توی من هست. کجا علی را می‌سوزاند؟ ما این حرفها را نمی‌فهمیم. خیلی کلاه سر ما می‌رود، تا حالا هم رفته. تو سواد داری، تو دکتری، تو مهندسی، تو زحمت کشیدی، من چه زحمتی کشیدم. من بابایم توی باغ بوده، من هم توی باغ بودم. تو باید بالاتر از من باشی. قربانتان بروم، تو سواد داری، باید این حرفها را بهتر درک کنی. چرا درک نمی‌کنید؟ خدا که قوم و خویشی با کسی ندارد.

آن اویس را توی بیابان می‌گوید: برادر من است. امیرالمؤمنین می‌گوید: برادر من است. چرا؟ اویس در اختیار علی است، می‌گوید: برادر من است. چرا به تو نمی‌گوید: برادر من است؟ بابا جان، قربانتان بروم، بیا با خدا باش، هدایتت کند، از آنجا که می‌گوید: یا محمد، (صلوات) [ابو] جهل را هیچ کس نمی‌تواند هدایت کند. ببین، این عمویش می‌خواست این‌جوری بشود، دیگر نشد. آخر هم اینقدر پیغمبر را اذیت کرد، گفت: بگو: جبرئیل که به تو نازل می‌شود، به من هم نازل بشود. مگر جبرئیل دست اوست که بشود؟ آخر هم گفت: «تبت یدا ابولهب» عموی پیغمبر است. اما [راجع به] آن فرد که توی بیابان است می‌گوید چه؟ چرا؟ چرا اینجوری است؟ این چرا این‌جوری است؟ می‌خواهم بگویم: خدا، قوم و خویشی با کسی ندارد.

این حرفها که شما درست می‌کنید که این عظمی است و نمی‌دانم فلان است و این چه چیزی است [به درد نمی‌خورد]. [شیطان] چند سال سیر آسمان کرده، اهل آتش است. چرا دنبال بعضی‌ها می‌روید، داد من را بلند می‌کنید، هنوز هم دست برنداشتید. هنوز هم وقتی با شما حرف می‌زنم، می‌بینم در حرف‌هایتان من می‌بینم یک رگتان با آنهاست. مکان شرط نیست، سیصد سال توی عرش خدا عبادت کرده، یک اطاعت نکرد، گفت: گم شو! مکان و سواد و اینها شرط نیست. شرط، تسلیم بودن [به] علی است. شرط تسلیم بودن [به] خداست، تسلیم شوی. تسلیم بی‌چون و چرا، نه تسلیم با چون و چرا. ببین، آن را می‌گویم، این را هم بغلش می‌گویم. (صلوات)

چرا عباس را راه نداد؟ چرا؟ نه اینکه به حرف زهرای عزیز نبود، [بلکه] به حرف امر نبود. آنها نمی‌گویند بیا به حرف من برو، می‌گویند بیا به حرف امر برو. والله، قشنگ است. خود حضرت زهرا، خود امام حسین، خود پیغمبر، از امر اطاعت می‌کنند. ما هم می‌گوییم: بابا، بیایید امر داشته باشید، حرف دیگری نمی‌زنیم، خوب شد؟ آنها هم دارند از امر اطاعت می‌کنند. [مگر] امام حسین نمی‌گوید: «هل من ناصر» بیا از امر من اطاعت کن، زهرای عزیز هم همین جور بود. می‌گوید: بابا، بیایید این دارد بی‌امری می‌کند، جلویش را بگیرید، [دارد] مردم را گمراه می‌کند. حالا چرا آنها اهل آتش شدند؟ آنها به آنها می‌گویند: بیا امر من را اطاعت کن. یزید هم به امام حسین همین را گفت، این مرتیکه هم به امام رضا همین را گفت. پس دنیا و هوا و هوس دنیا، تجدد دنیا، همه دنیا به تو می‌گوید: بیا امر من را اطاعت کن. خب، تو نکن.

ببین، چند جور دارم برای شما [حرف] می‌زنم. چند جور دارم برای شما [حرف] می‌زنم. همه اینها که دارم [حرف] می‌زنم یک جور است. همه که دارم [حرف] می‌زنم یک جور است. یک جور است یعنی چه؟ [یکی از حضار:] به شکلهای مختلف می‌گویید که هر کدامشان به مذاق ما سازگارتر هست، ما آن را بپذیریم. [متقی:] بارک الله، خیلی قشنگ فهمیدید، خدا ان‌شاءالله این فهم را از تو نگیرد. ما دلمان می‌خواست مثل تو باشیم، بفهمیم. ما حرفش را می‌زنیم، من مثل آن کسی هستم که می‌گوید: سیگار می‌کشد، می‌گوید: از تعارفش خوشم می‌آید. حالا من هم از این حرفها که می‌زنم خوشم می‌آید، عمل یوخدور (به قول ترکها) (صلوات)

اصلاً مخالفت خدا یعنی چه؟ [یکی از حضار:] مخالفت با خدا، مخالفت با امر خداست. [متقی:] امر خدا کیست؟ امیرالمؤمنین، دوازده امام، چهارده معصوم. خب، پس چرا مخالفت می‌کنی؟ این را فهمیدی؟ خدا همین را از تو بازخواست می‌کند. می‌گوید: فهمیدی، چرا نکردی؟ مواظب باش. آنجا به تو چرا نگوید؟ تا این را گفتی، باید بفهمی. دیگر اطاعت کن. تمام شد، رفت پی کارش. مواظب چرا باش. (صلوات)

به تمام آیات قرآن، من دلم می‌خواهد شما راحت باشید، نه زحمت بکشید. فهمیدی؟ نه این‌طرف، آن‌طرف بزنید، نه این‌طرف، آن‌طرف بروید. می‌خواهم شما را راحت راحت کنم. متوجهی؟ اگر شما در اطاعت امر باشید، راحت راحت هستید. دیگر، نه تو این مجلس را می‌خواهی بروی، نه آنجا بروی، نه آنجا بریزی، نه آنجا بریزی. اصلاً به حضرت عباس، این هیکل شما راحت می‌شود. شما اصلاً هیکلتان را هم توی ناراحتی انداختید. حالی‌ات هست چه می‌گویم؟ این که حالی‌اش نمی‌شود. تو هیکلت را هم در زحمت انداختی. اینجا برو، اینجا بکن، این کار را بکن، بکن. بابا، راحت و آسوده، امر را اطاعت کن،

قربانت بروم، ببین، شاه عبدالعظیم حسنی چه می‌گوید؟ می‌گوید اناری یا سیبی از درخت بچینم شما بگویی، بخور، می‌خورم، نصفش را دور می‌اندازم، دیگر نمی‌گویم: این چطور حلال است. این چرا؟ ما این [کارمان] بد است. چرا داریم. ببین، شاه عبدالعظیم می‌گوید: من نمی‌گویم چرا این تیکه‌اش حلال است، این تیکه‌اش حرام است. من می‌گویم دنبال چرایی‌ها نروید. حالا هر کسی می‌خواهد باشد. فهمیدی؟ من اگر که این [نمی‌دانستم که] حاج آقا پیشرفته [شده] و خوب او را نمی‌شناختم که یک مرتبه به بچه‌اش جسارت نمی‌کردم. درست است؟ پس پیشرفته می‌دانم، یک مرتبه، یک همچنین حرفی می‌زنم. می‌فهمم من این حرفی که می‌زنم از خواست بلند می‌شود، از خواست این جوان بلند می‌شود، می‌گویم: چرا اینجوری است؟ ایشان درک دارد. من که نمی‌خواهم جسارت کنم؛ اما دلم می‌خواهد وقتی که دیدم این یک قدری از خواست این‌طرف هست، یک نمره به او می‌دهم. حالی‌ات شد؟ (این بیچاره بنده خدا، این کنج، گیر من افتاده است. اینجا آمدی چه کنی؟ این هم همین هست.) (صلوات)

حالا اگر شدی، همه کارتان تایید می‌شود. من دلم می‌خواهد کارهای شما تایید بشود. آقا، فردا این چک را آنجا نبری، (فهمیدی؟ با شما هستم. خب، با هر دوی شما هستم.) چک را نبری، بگوید امضاء ندارد. اصلاً اعمال ما امضایش امر است، امضایش امر امام زمان است؛ اگرنه عبادت، بیهوده است. من دلم می‌خواهد چک شما همه‌اش با امضاء باشد. چک شما، خواست ولایت باشد، چک شما وقتی خواست ولایت شد، خواست قرآن هم هست، خواست امام زمان هم باشد، خواست آنها هم هست. چرا؟ می‌گوید: اگر این را نخواهی، آن را هم نخواستی. (پس ان‌شاءالله امیدوارم که من دیگر بیشتر از این مزاحم نشوم، آقایان، بعضی‌ها یک چرتکی دارند می‌زنند. می‌خواهند بروند، بخوابند.)

ان‌شاءالله حرف من همین است. دیگر حرف روی حرف نزنید. پس بنا شد که ان‌شاءالله به امید خدا، امام را چطور بشناسیم؟ [یکی از حضار:] شناختی از امام داشته باشیم که هیچ جای دیگری دنبال امر نرویم، فقط دنبال امر امام برویم. [متقی:] اصلاً امر را نبینی که دنبالش بروی. امر خلق را نبینی دنبالش بروی. اگر بروی تماشایی هستی، پشت به امر کردی، تو خودت حالی‌ات نیست. من حالی‌ام هست. توجه می‌فرمایید یعنی چه؟ خب، تو توی صراط مستقیم هستی دیگر، اصلاً صراطی به غیر از امر امام نیست. امر امام صراط مستقیم است. ما صراط دیگری نداریم. صراط داریم؟ خب، دیگر بگویید؟ ما به غیر صراط شیطان و صراط بی‌امری که صراطی دیگر نداریم!

«اهدنا الصراط المستقیم» خدایا، ما را به صراط مستقیم وادار کن. الان حضرت عباسی، همه شما توی صراط مستقیم هستید. ان‌شاءالله مواظب باشید که خواست خدا را دارید اجرا می‌کنید. اینجا جمع شدید از کجا آمدید؟ از اینجا آمدید. گفتم اول به آقا امام رضا گفتم: امام رضا جان، اینها محض تو می‌آیند؛ اما محض اینکه تمرین ولایت بکنند، هم می‌آیند. خب، یک چیز به ما بده به اینها بدهیم. تو گفتی: راهنمایی کن، من که جاده را بلد نیستم، خب، جاده را نشانم بده. امروز والله، رفتم اینقدر وق و ووق کردم که خودش می‌داند، شاید از صدای وق من خسته شد. گفتم: اینها به یک امیدی آمدند. یک چیز به ما بده. این نوار نابغه باشد؛ یعنی نوار، نواری باشد نجات‌دهنده مردم باشد. نگفتم: نجات‌دهنده شما. آخر، کسی دیگر هم می‌شنود.

قربانتان بروم، پس ان‌شاءالله، امیدوارم شما حرف بشنوید، همین کاری که دارم می‌کنم، قانع و راضی باشید. اگر هم من مردم، باز همین جور جلسه تشکیل بدهید که امام صادق گفت: من غبطه می‌خورم. شما البته همه هستید، اما آدم باید یک بزرگی را تشکیل بدهد که آنها دور آن باشند؛ اگرنه همه شما، شاخصید. همه شما خوبید. الان خانم‌هایی که شما دارید، آنها هم خیلی خوبند. ما از آنها هم تشکر می‌کنیم. اجازه به شوهرهایشان دادند اینجا آمدند.

امیدوارم که حضرت زهرا، اجازه دارد، با اجازه خدا اینها همه را در قیامت در پناه خودش قرار بدهد.

ان‌شاءالله امیدوارم که خانم‌ها خیر ببینند. ان‌شاءالله ولایت در قلبشان تجلی کند.

ان‌شاءالله امیدوارم که هوا و هوس و تجدد دنیا را خنثی کنید. اگر محبتش را نداشته باشید، خنثی است.

خدایا، هر محبتی به دل ما به غیر تو، به غیر امام زمان و ائمه هست، بیرون کن، جایگزینش محبت اینها را بکن (صلوات)

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه