مشهد 84 - حضرت زهرا

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

مشهد 84 - حضرت زهرا
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1384-01-30

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله

هر کسی در جو عالم، یک نظری دارد. آن نظری جوی عالم اگر با نظر ائمه طاهرین درست باشد، آن نظر، نظر خداست. آن نظر، نظر امام زمان (عج الله فرجه) است. من نگاه به خودم می‌کنم می‌بینم که هر کدام از شما که از من مبراتر باشید، به ذات خدا خوشم می‌آید. به ذات خدا قسم! اگر که چنانچه می‌گویم اگر حرفی سؤال می‌شود که یک مقدار پایین است، ناراحت هستم.

من قول به شما دادم امشب من قدری از ماوراء صحبت کنم. ماوراء نه این است که شما در آسمان بروید. نه این است که در عرش خدا بروی. ماوراء این نیست که الان نظر کنی بروی کربلا، این اسم اعظم است. ماوراء حرف دیگری است. ماوراء اعتقاد به ماوراء است. ماوراء اعتقاد به عرش خداست. که بدانی عرش را خدا خلق کرده این دوازده امام چهارده معصوم (علیهم السلام) شبهای جمعه آنجا می‌روند رسول خدا صحبت می‌کند این‌ها استفاده می‌کنند. عالمی آمد آنجا گفت این‌ها همه‌شان مبرا هستند. تکمیل هستند. روایت داریم من در کافی خواندم. گفتم آقا کتاب یک حرفی است، فهم یک حرف دیگری است. کتاب را هر چه باشد خلق نوشته است. ما باید نگاه به قرآن مجید کنیم که خدا اراده کرده قرآن نوشته شود. اراده خداست قرآن، اما رساله علی نهج‌البلاغه است. پس اگر من می‌گویم شما باید ماورایی شوید، مثل این است که الان اینجا هستیم. فردا به امید خدا از اینجا حرکت می‌کنیم و قم می‌رویم. پس ما اینجا سکونت نداریم. ما مهمان حضرت رضا هستیم. الان می‌توانید بگویید ما همه‌اش مهمان هستیم؟ نه. الان وقتی که از آنجا آمدیم اینجا، ما مهمان حضرت رضا هستیم.

حالا ماوراء این است که ما باید پرش کنیم در زنده‌بودنمان به آنجا. نه اینکه من می‌میرم می‌روم آنجا. این اشتباه است. حالا که می‌میری می‌روی آنجا، این جسمت است که می‌رود. تو باید سیر ماورایی داشته باشی. دیگر این آدم که می‌گویم زمینی نیست. شما نباید زمینی باشید، زمینی علاقه به اینجا دارید. یعنی ما باید در فکر باشیم که به آنجا پرش کنیم.

خیلی ما توجه‌مان کم است. حالا روایتش را می‌خواهید. روایت داریم ملائکه می‌آید در مجلس امام حسین (علیه السلام)، می‌بیند مجلس تمام شده است، به حضرت رضا قسم! این دور هم نشستن شما همان مجلس است. مگر من نگفتم به بنده زاده اگر خواستی گچهای خانه را، (انشاء الله می‌خواهد یک بنایی کند) بکنی، باید این‌ها را بریزی در بیابان، ملائکه آسمان بیایند پرهایشان را به این بمالند در جو آسمان بروند چه کسی مثل من هست. حالا چرا ملائکه مقرب می‌آید. الان شما زیارت نامه می‌خوانید. گویا سلام می‌دهد ملائکه مقرب حافظ قبر آقا امام رضا (علیه السلام) است. حافظ بودن قبر امام رضا (علیه السلام) نه حافظ بودن خود امام رضا (علیه السلام) است. امام رضا (علیه السلام) حافظ تمام خلقت است. اما حافظ شماست. حالا می‌آید در مجلس امام حسین (علیه السلام) پرهایش را به سینه دیوار می‌مالد، پرش می‌کند در ماوراء. به چه می‌نازد ملائکه مقرب، به این می‌نازد که در مجلس امام حسین (علیه السلام) نزول کرده است. آن نزولی که در جو آسمانها این ملائکه کرده است این نزول باعث می‌شود که پرش کند به آسمان با افتخار.

همین‌طور که خدا به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت چه چیزی آوردی. گفت علی را. گفت بیا تا «قاب قوس ادنی». بیا تا پیش من. پیش خدا کجاست؟ آنجا که وحی خدا نازل می‌شود. والله تمام گلوله‌های خونم این است که اگر پیش علی باشی پیش خدا هستی. اگر در امر علی باشی پیش خدا هستی. مگر چه چیزی هست که می‌گوید بیا اینجا. حالا شما باید به خود ببالید و شکر خدا کنید. خنده کنید که به واسطه اینکه خدا این‌ها را به شما داده است. یک نگاه کنید یک خنده قهقهه کنید. چرا می‌گوید اگر خنده کردید، بگویید «اللهم لاتمقتنی» دلت نمیرد. خنده بی‌علی دل را می‌میراند. چرا می‌گوید اگر چهل روز گوش دادی به ساز و آواز، در گوشت ملکی هست، سد می‌کشد دیگر می‌گوید حالا که چهل روز تو تمایل با ساز پیدا کردی، تمایل با امر من پیدا نکردی، این گوش تو دیگر فایده‌ای ندارد، بکش بیرون. بیایید مبادا خدا امر کند ای ملائکه سد بکش جلوی قلب حسین، این چهل روز است نافرمانی کرده است، بکش جلوی قلبش. بیا ملائکه پرده را کنار بزند، ماوراء را ببینی.

شیعه به حضرت عباس! ماوراء را می‌بیند. ببرم بالاتر؟ نه اینکه عالم در اختیار امام حسین (علیه السلام) است که ملائکه همه می‌آیند ملک باد می‌آید ملک آب می‌آید حسین اجازه بده. والله تمام خلقت در اختیار شیعه است. چرا؟ شیعه وصل به علی است. شیعه وصل به توحید است. شیعه وصل به ماوراء است. ببالید عزیزان من که شیعه هستید. حالا شیعه هستی، باید مواظب باشی شیعه‌گی‌ات را حفظ کنی. اگر عزیز من! شیعه‌گی‌ات را حفظ کردی، فرمان خدا را حفظ کردی، فرمان علی را حفظ کردی. فرمان قرآن را حفظ کردی. فرمان تمام خلق را حفظ کردی. حفظ یعنی چه؟ بشر اگر نگاه الان به این ستون کرد نگاهم الان اینجاست، دیگر نگاهم به پشت سر نیست. من دارم نگاه به اینجا می‌کنم. حالا امام زمان (عج الله فرجه) یک خلقت است. حالا گفتیم امرش است. حالا اگر شما نگاه به امر امام زمان (عج الله فرجه) کردی، نگاه به تمام خلقت کردی، امروز می‌خواهم معنی کنم که من می‌گویم می‌بینم یعنی چه؟ شما اگر نگاه به امر علی بن ابی طالب وصی رسول الله کردی، نگاه به تمام خلقت کردی. نه خلقت، مافوق خلقت. خدا این خلقت که دارد به ما گفته است. خدا مافوق این خلقت را خلقت دارد. عزیزم کجایی؟ بیا پرش کن. طیور با بالش می‌پرد که خودش را اداره کند. این گنجشکها که می‌آیند در سوراخهای خانه ما، لانه می‌گذارند من دیدم. این در جو می‌رود. من خیلی تفکرم زیاد است. می‌بینم که این یک عنایتی خدا به این کرده، بچه‌هایش را بزرگ کند، پرش می‌کند در گرما و سرما یک توت به نوک می‌گیرد می‌آید می‌گذارد به دهن این بچه. تا کی؟ تا زمانی که این بچه قدرت ندارد. دیدم وقتی که می‌خواهد پرواز را یادش دهد، اینجایش را می‌گیرد و او را می‌پراند. دوباره می‌گیرد و می‌پراند. دورش می‌گیرد نکند که او را حوادث بگیرد. عزیز من! تو هم همین‌جور درباره ولایت بشو. تا خدای تبارک و تعالی در دهن تو ولایت بگذارد.

در این جو عالم حرفهایی است. می‌گویم که تمام این عالم تنظیم است. حالا خدا چه می‌کند؟ خدا تو را چه کار می‌کند؟ اما قدرتت را تقدیم ولایت کن. نفست را تقدیم ولایت کن. کارت را تقدیم ولایت کن. عزیز من! قربانت بروم. خدا یاری‌ات می‌کند. مگر نکرده است. رفتم به امام رضا (علیه السلام) گفتم تمام رفقای من این‌ها را هم ماورایی کن، هم اینکه «ارادة الله» کن. والله می‌کند. اما اراده خودت را بگذار کنار. اگر تو اراده خودت را کنار گذاشتی، محتاج خدا، محتاج ولی الله الاعظم امام زمان (عج الله فرجه) کنی، ماورایی‌ات می‌کند. چرا؟ رشد کرده هیکل من، اما عقل من رشد نکرده. بیایید رشد هیکل ما، رشد عقل باشد. اگر رشد عقل شد صحیح است. حالا ببین! این یقین توست که تمام ماوراء را می‌بیند این یقین توست که سیر دارد به تمام ماوراء. گفتم چرا یک مؤمن مانند یک ستاره است. من مؤمن را کوچک کردم این حرف را زدم. من عقیده‌ام بالاتر از این حرفهاست.

عقیده مؤمن این است که دست و پای شما را می‌بوسم. چرا می‌بوسم. من عقیده‌ام این است که شما از ملک بالاتر هستید، از ماه بالاتر هستید. از خورشید بالاتر است شیعه. چرا؟ او جماد است، می‌گوید تو اشرف مخلوقات هستی. خدا گفته من می‌گویم. من کی هستم که حرف بزنم. خدا گفته من می‌گویم. او جماد است، تو کمال هستی. اگر علی خورشید را برمی‌گرداند قلبهایی که علی در آن نیست می‌گوید سحر است. قلبهایی که علی در آن نیست می‌گوید این بی‌سواد چه می‌گوید، در قلبش سحر است. اما اگر علی در آن باشد، هر چه حرفی بزنی، می‌گوید باز کسری دارد. یک چیز دیگری است. آنچه را که حرف بزنی قلب مبارک مؤمن می‌گوید چیزی دیگری است. به رسول الله قسم! قلب من همین‌جور است. می‌گویم خدایا نگاه به نفهمی‌ام نکن. همین قدر یادم دادی همین قدر می‌گویم. علی یک چیزی دیگری است. امام زمان (عج الله فرجه) یک چیز دیگری است. شما باید بدانید ما باید اینجور باشیم. آرام، ساکت. چرا؟

حرف ماوراء این است که من دارم می‌زنم. دلم می‌خواهد توجه کنید، بی‌خود نیست که از هم می‌پاشم. دلم می‌خواهد همه شما ماورایی باشید. سؤال کوتاه دیگر نکنید. قلب من ناراحت است. چه کنم؟ بس که شما را می‌خواهم. چرا؟ مگر روایت نداریم می‌گوید این دنیا را، مگر خورشید در دنیا نیست، مگر ماه در دنیا نیست. مگر ستاره‌ها در دنیا نیست. مگر آسمان در این نیست، مگر دریا در این دنیا نیست؟ ببرم بالاتر، مگر عرش در دنیا نیست، مگر بهشت در دنیا نیست؟ آخر می‌دانید چرا؟ دنیا به عالم وصل است. به من ایراد نکنید که اینجا اینطوری است. تو اگر یک قدری با ماوراء سر و کار داشته باشی تو دیگر در این دنیا نیستی، در جو خلقت هستی. چرا می‌گوید همه این‌ها را یک لقمه گذاشتی در دهان مؤمن گذاشتی اسراف نکردی. پس یک مؤمن از ماه، از آسمان، از عرش خدا بالاتر است.

دلم می‌خواهد از اینجا که بروید با سرمایه بروید، در قطار شوخی کنید، بازی کنید، حرف بزنید، اختلاط کنید اما با این سرمایه. فلانی یک بوس به یک نفر کرد، هه، هه، هه، هه. آقای عبداللهی گفت: آرام، هه، هه، هه هه!!! حالی‌تان شد چه گفتم. دلم می‌خواهد از اینجا که می‌روید با یک سرمایه ماوراء بروید. تو بلبل باغ ملکوتی نه از عالم خاک. جو خلقت را باید ببینی. جو آسمان را باید ببینی. بهشت را باید ببینی. جهنم را باید ببینی. چرا؟ باید یقین کنی. حالا وقتی اینجور شد، می‌گویی این خدایی که من را از آسمان بالاتر کرده، از زمین بالاتر کرده، از ستاره بالاتر کرده، از عرش بالاتر کرده، می‌گوید: «قلب المؤمن، عرش الرحمن». قلب تو عرش خداست. حالا همه این‌ها را ببینی، یک مرتبه بگویی خدایا از من چه چیزی می‌خواهی؟ حالا خدا همه این‌ها را که به من داده، از من چه چیزی می‌خواهد؟ از من امر می‌خواهد. امر را اطاعت کن. اما تا جو خلقت را نبینی، امر پیش تو کوچک است. اینکه می‌گوید خودت را شناختی من را شناختی این است که من می‌گویم. تو باید خودت را بشناسی.

آمدی امام رضا (علیه السلام) را زیارت کردی، آقا فهمیدی که آقا چه می‌گویند یا نه. تو چه کسی هستی؟ به حضرت عباس قسم نه زیر پای یک شیعه شیعه‌ای که به یک جا تکیه داده، ملائکه آسمان پرش را می‌مالد و پرش می‌کند به آسمان همین‌جور که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت من علی را آوردم، این ملائکه می‌گوید جایی که حرف علی را می‌زدند من رفتم پرهایم را زدم. می‌پرد به آسمان. تو اگر بپری تازه ملک هستی. تو از ملک بالاتری. ملک در امر هست. آمده می‌گوید. جبرئیلا بپر از اندر پی‌ام می‌گوید رو رو من حریف تو نی‌ام. من تا همین جا را می‌بینم، تو باید جو خلقت را ببینی. تو باید جو همه عالم را ببینی. تو باید قاب قوس ادنی را ببینی. تو باید عرش خدا را ببینی. تو باید ممکنات را ببینی. ممکنات خدا علی است. سر و کارت داشته باش با علی. حالا آرام. دلت آرام می‌گیرد. دیگر یک چیزهایی که خانه‌ام را نفروختم، نفروختی که نفروختی. اینکه دیگر غصه ندارد. دارد روزی‌ات را هم می‌دهد، حالا آن هم یا روزی تو هست یا بچه‌هایت. آپارتمانم را نخریدند!!! عزیز من! خودت را نفروش. آن را می‌خرند. انگار دوباره خریدند یک مقدار زحمتت زیاد است. دوباره باید بسازی و بفروشی. توجه کن تو را دنیا نخرد.

به دینم من شما را دوست دارم. شما اگر بدانید من چه قلبی دارم، از حرفهای من یک مقدار نگران نمی‌شوید. ببینید دارم گریه می‌کنم. دلم می‌خواهد جو شما در آسمان پرش کند. می‌گوید چه آوردی؟ مهر علی را آوردم. اصلاً این خلقت در مقابل مهر علی والله کوچک است، به دینم کوچک است. چون که مهر علی انتها ندارد، خلقت انتها دارد، آسمان انتها دارد، زمین انتها دارد، همه انتها دارند؛ اما علی که انتها ندارد. تو اگر مهر امیرالمؤمنین (علیه السلام) را داشته باشی، یعنی مهر تمام خلقتها را داری. آیا می‌دانید یعنی چه؟ گفتم می‌خواهم از ماوراء برای شما صحبت کنم. ماوراء کوچک است پیش علی. تمام ماوراء والله تمام گلوله‌های خونم این است که کوچک است. مثل این است که ما اسم علی را گفتیم، نه کمال علی را، نه جمال علی را، نه واقعیت علی را، من اسم علی را به شما می‌گویم.

بلد بگویم امیرالمؤمنین (علیه السلام) وصی رسول الله، قاب قوس ادنی. بس که دلم می‌خواهد علی بگویم. والله یکی که اسمش علی است اصلاً من دلم می‌خواهد او را ببوسم. چرا؟ امام حسین (علیه السلام) می‌فهمد. علی اکبر، علی اصغر، علی اوسط. تمام بچه‌هایش را گذاشته علی. چرا اسم بچه‌هایتان را چیز دیگری می‌گذارید؟ چرا؟ اطاعت زن می‌کنید. تمام مشکلات خلقت را اسم علی، مشکلش را می‌گشاید نه خود علی. جبرئیل می‌گوید علی هشت شهر قوم لوط را زیر و رو می‌کند، داوود می‌گوید علی، آهن به دستش نرم می‌شود، عیسی می‌گوید علی مرده را زنده می‌کند. اسم علی را مرده را زنده می‌کند، نه علی. علی خلقتها را روح می‌دهد زنده می‌کند. اگر یک روزی به من بگویند اینقدر نفهم بودی اینقدر گفتی، می‌گویم همین قدر به من گفتی، من گفتم. من بیشتر از این عقلم نمی‌رسد. اصلاً ماوراء یعنی اسم علی نه علی. به تمام آیات، تمام گلوله‌های خونم، موهای بدنم همین است. اصلاً ماوراء اسم علی است، نه علی. علی چیزی دیگری است. ما مغزمان هنوز کشش علی را ندارد. به قدری به ما دادند بهشت برویم. می‌تواند بهشت برویم. اما من فهمیدم و گفتم: حالا که آمدم خدمت حضرت زهرا (علیها السلام) بهشت را نشانم می‌دهد. شما که خانه ما را دیدید. شما می‌آیید خانه من من تشکر از همه شما می‌کنم. رنج می‌کشید. لانه گنجشک است. اما من به علی می‌توانستم بزرگش کنم. اما دیدم بزرگش کنم این وجدانم ناراحت است. همین‌جور که با قطار می‌آمدم خانه‌ها را می‌دیدم. نگاه می‌کردم با چشم گریه می‌گفتم: خدایا این‌ها را ببر بهشت. این چه خانه‌ای است که این دارد. آتش گرفته بودم. خدایا پس این‌ها را ببر بهشت. اصلاً بهشت را خواستم به وجود امام زمان (عج الله فرجه) برای اینها. شکر کنید این خانه‌ها را دارید. شکر کنید این خانه‌های بزرگ را دارید. حاج شیخ عباس خدا بیامرز، می‌گفت این خانه‌های کوچک مثل این است که یک آیه‌ای می‌خواند شما یک مقدار چیز بودید که این‌ها را به شما داده است. حالا خدا خواسته است که این خانه‌ها را به شما داده است. اما ناشکری می‌کنید. حالا یک خانه دو طبقه می‌خواهد. تو شکر این را کردی؟ چه کار می‌خواهی بکنی؟

تو باید پر و بال به شیعه بدهی. اگر پر و بال به شیعه دادی در جو عالم می‌پری. الحمد لله همه شما پر و بال دادید به شیعه. من ممنون همه شما کوچک و بزرگ هستم. والله! شرمنده شما هستم. به دینم شرمنده همه شما هستم. بی‌خود نیست یکی از شما ناراحت هستید، من ناراحت هستم. عنایت شما را می‌بینم. لطف شما را می‌بینم. یک چیزهایی را آدم می‌بیند لطف و عنایت خدا را می‌بیند. من امروز یک جا نشسته بودم یک مقدار عرق داشتم، دیدم کسی دارد فوت می‌کند، این چی است؟ من که هواپرست نیستم، عنایت این را می‌بینم، لطف این را می‌بینم. می‌بینم خدا این را چه کار کرده؟ می‌گوید اگر به یک فوت کند به یک مؤمن یک مقدار خنک شود، به تمام آیات قرآن به سی جزء کلام خدا بهترین جا را خدا به این می‌دهد که همچنین کرده است. چرا؟ روایت داریم. روایت را بگویم. خدا رحمت کند حاج میرزا جعفر زاهد را. می‌گفت فوتی که به آتش می‌کنی از تو می‌پرسند فوت کردی کرکش برود، دستت را داغ کنی یا بی‌خود. یعنی تمام هیکل ما در اختیار امر است. تو اینجور حق نداری بکنی. اینجور ما باید در اختیار امر باشیم. حالا می‌روی چه چیزی می‌خری. چه می‌کنی؟ از امر خارج شدی. دیگر نمی‌خواهم اسمت را بیاورم. من خواست رفقا را می‌خواهم خواست شما را برای من وظیفه است. من خواست شما را عمل می‌کنم.

ما با خودمان عهد کردیم همه رفقا سالم باشند، از آنجا که می‌خواستیم بیاییم رفتم پیش حضرت معصومه (علیها السلام)، گفتم بی‌بی جان، من توی شما هستم، شما خیال نکن در خانه‌ات خوابیدی، من توی تو هستم. همیشه فکر شما هستم. گفتم بی‌بی جان! به داداشت بگو رفقایم را تحویل بگیرد: اولی‌اش این است که ملک روانه کند این‌ها حفظ باشند. اگر آسیبی می‌خواهد به این‌ها برسد، چون که ملائکه در اختیار داداشت هستند، این رفقای من را حفظ کنید تا حتی گفتم از قطار پایین می‌آیند، بالا می‌روند. تمام شما مثل یک ایمانی که در قلب من است در قلب من حضور دارید. بعد بگو جای خوب هم قسمتشان کن. بعد حاجتشان را هم برآورده کن. بعد عنایت به آن‌ها بکن. بعد آن‌ها را تحویل بگیر. مگر من یک چیز خواستم؟ بعد ارادة اللهشان کن. بعد دست خالی روانه‌شان نکن. الحمد لله شکر رب العالمین تا یک ذره چیزی شد، گفتم آقا جان! من یک روضه حضرت زهرا (علیها السلام) می‌خوانم. که این‌ها هم کسالتشان خوب شود چون که سلامتی شما رفقا سلامتی من است. چون که شما همه‌تان به قلب من وصل هستید.

همین‌جور که در جو عالم امام هست، همه جا امام هست. آن وقت در جو ما محبت آن‌ها هست، باید محبت مؤمن هم باشد. اگرنه ما تقلید نکردیم. این تقلیدی که به شما می‌گویند این یک تقلید خودخواهی است. تقلید این است. امام (علیه السلام) حجت خدا، رئیس مذهب ما، یک دوستی داشت، یکی دو روز بود که پیدایش نبود. آمد گفت کسل شدی. گفت ما کسل شدیم. گفت بهتر شدی، گفت ما بهتر شدیم. می‌گوید ما بهتر شدیم. یعنی یک شیعه، به دوازده امام چهارده معصوم (علیهم السلام) وصل است. یک وقت می‌بینی که شما قبلتان یک ذره ناراحت است، روایت داریم امام زمان (عج الله فرجه) ناراحت است. بی‌خودی همه چیز داری، پول داری، ماشین داری، خانه داری، خانم داری، همه چیز داری، یک مقدار شیعه ناراحت می‌شود. می‌گوید امام زمان (عج الله فرجه) ناراحت شده، قلب مبارک ایشان ناراحت است، قلب یک شیعه هم ناراحت است. آقا قدر این حرفها را بدانید، یقین به این حرفها پیدا کنید.

حالا می‌خواهم این را بگویم. بعد از رسول الله سلمان در خانه ده روز نشست. امیرالمؤمنین (علیه السلام) علی پی‌اش روانه کرد. تا آمد گفت سلمان چرا به ما جفا کردی؟ چرا بعد از رسول الله ده روز اینجا نیامدی. گفت: علی جان! خودت می‌دانی مرگ رسول الله من را خانه نشین کرده است. دیگر انگار قدرت ندارم که بیایم. گفت سلمان چون که خواستم تو را، زهرا تو را خواسته است. خواست زهرا، خواست علی است. خیلی این حرفها بالاست. باید این‌ها را هضم کنید، حفظ کنید این حرفها را. گفت زهرا یک کاری به تو دارد. یعنی من که علی هستم دارم خواست زهرا را عمل می‌کنم. بی‌خود نیست که زهرا خودش را فدای علی کرده است. حالا آمد خدمت زهرای عزیز، زهرای عزیز هم همان را به او گفت. یا سلمان! چرا به ما جفا کردی، پدرم از دنیا رفته است. ده روز است نیامدی. همان حرف را زد. یکی از علمای اعلام این را نقل کرد، عصاره‌اش را به او گفتم. گفت قسم به جرأت خورد، گفت چندین وقت است روایت را دیدم اما نمی‌فهمیدم. خودش اقرار کرد. آدم خوبی است. گفت: سلمان جان! نشسته بودم دیدم سه حوریه از در آمدند تو. نسبتاً گویا آمدند سر سلامتی بدهند. گفتم اسم تو چی است؟ گفت من سلمانیه هستم. من حوریه سلمان هستم. آن کیست؟ من حوریه مقداد هستم. من حوریه ابوذر هستم.

حالا گفتم چرا زهرا این کار را کرده است. حرف این است. اینجاست که آن عالم بزرگوار گفت من نفهمیدم. گفت تا اینجایش را خواندم و نفهمیدم. گفتم ببین، حالا می‌گوید شما که دست از علی برنداشتید حوریه‌هایتان هم در بهشت معلوم شده است. پاداش داد زهرا به اینها. اما آن‌ها که رفتند هفت میلیون. آن‌ها غلط است. شما که نرفتید تا حتی حوریه‌های آن‌ها را نشان داد. والله! حوریه‌های شما هم معلوم است. اما مواظب چشمتان باشید، نگاه به حوریه خودت بکن، نگاه به این خیابانها نکن. من والله الان رفتم توبه کردم. یا امام رضا (علیه السلام)، از سر ما بگذر. تو که همه جا هستی، بعد یک قدری گریه کردم، بعد یک تف توی صورت خودم انداختم، آخر مبادا من تو را نخواهم. من خیلی نمی‌آیم می‌بینم بس که این‌ها ریختند آنجا. تو که همه جا هستی. تو در قلب من هستی. آخر یک مقدار کند هستم. خودم می‌فهمم. از کندی خودم بدم آمد. چرا؟ بعد آمدم گفتم دین مثل اینکه آتش کف دست است، یا دین مثل بیابان که باد بیاید چراغ بخواهی روشن کنی، یا خار مغیلان. خار مغیلان این زنها هستند که رویشان را نمی‌گیرند. آتش این‌ها هستند که آتش در جانشان بیفتد. تازه این‌ها خوبهای ایران هستند که آمدند زیارت، وای به حال بدها. چه کار کنند این جوانها. بی‌خود نیست که خدا می‌گوید من در آخرالزمان مباهات به آن‌ها می‌کنم. مباهاتی که من به شما حضار مجلس می‌کنم مباهاتی است که خدا کرده است. می‌گوید مباهات می‌کنم به این جوانها، با همه این حرفها آمده رو به من می‌گوید الله اکبر. اشهد ان لا اله الا الله. شهادت می‌دهد به یگانگی من. اشهد ان محمد رسول الله. محمد من را قبول دارد. اشهد ان امیرالمؤمنین (علیه السلام) علی ولی الله. اشهد ان امیرالمؤمنین (علیه السلام) علی حجة الله. دارد اقرار به این‌ها می‌کند. اقرار به آن‌ها نمی‌کند. من مباهات می‌کنم. اگر من مباهات به شما می‌کنم مباهات به ولایت شما می‌کنم.

حالا حرفم سر روضه است. عمر یک فکری کرد چه کار کند که زهرا را بکشد. گفت من باید با اسلام زهرا را بکشم. اگر بخواهم زهرا را بکشم، در جو این عالم یک قدری درست نیست. چون که من خلیفه اسلام هستم. من باید با اسلام زهرا را بکشم. چون که رهبرش شیطان بود. گفتم وقتی ابابکر به خلافت رسید، دید یک پیرمردی (من یک پاره وقتها یاد پیری خودم می‌افتم، یاد شما نمی‌افتم) اینجایش باد کرده و خیلی موقر. آمد در حضار مردم به ابابکر سلام کرد. من نود و پنج سالم هست. (این که می‌گوید دروغ نگو، شیطان دروغ گفت) یک خواهش از خدا داشتم، یک آرزو داشتم، به آرزویم رسیدم، هیچ آرزویی دیگر ندارم. آرزویم این بود که یک خلیفه‌ای را خدا برانگیخته کند، من با او بیعت کنم، آمد با ابابکر بیعت کرد. این شیطان بود. مردم هم بیعت کردند. حالا شیطان دارد کارگشایی می‌کند آمده در قلب عمر. حالا راهنمایی‌اش می‌کند. حساب کرد. می‌خواهم یک روضه کامل بخوانم. انشاء الله اگر خود زهرا یاری‌ام کند. باید من با اسلام زهرا را بکشم. یک وقت نگاه کرد به حضار مجلس. گفت آیا امر رسول الله را باید اطاعت کرد یا نکرد، من خلیفه رسول الله هستم، ابابکر خلیفه رسول الله است. آیا باید امر رسول الله را اطاعت کنیم یا نه؟ همه گفتند بله. گفت یادم هست گفت هر کسی که جماعت نیاید باید بروید آن را بیاورید. مغیره برو علی را بیاور. خدا لعنت کند قنفذ را. چند نفر از حضار مجلس بلند شدند رفتند در خانه علی. گفت پاشو بیا بیرون اختلاف نینداز. بیا با خلیفه رسول الله بیعت کن. تا این ندا را داد، زهرای عزیز، آمد پشت در، گفت برو ما داریم قرآن را جمع آوری می‌کنیم. علی در داغ پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. گفت: برو این حرفهای زنانه را دور بینداز. اسلام، اسلام، اسلام. برو این حرفهای زنانه را دور بینداز به علی بگو بیاید. اگر نیاید در را آتش می‌زنم. در را باز نکرد. مردم هیزم بیاورید. هیزم آوردند در پشت در، در یک لختی بود. یکی به او گفت عمر! حسن و حسین در آن است. گفت اسلام از این حرفها بالاتر است. اسلام از حسن و حسین بالاتر است. خانه را آتش می‌زنم. در را آتش زد. نوشت به معاویه. معاویه! زهرا می‌خواست افشاء کند، نگذاشتم افشاء کند. نگذاشتم. در نیمه سوخته بود، زهرا آمد پشت در، گفت دست از علی بردارید. چرا زهرا پشت در آمده است؟ سفارشهای رسول الله آمده پشت در. هر کسی زهرا را اذیت کند، من را اذیت کرده است، رضایت زهرا رضایت من است. رضایت زهرا، رضایت خداست. با تمام این حرفها که رسول الله زده است، گفت شاید حیا کنند، نوشت معاویه وقتی من دیدم زهرا پشت در است، چنان لگد به در زدم، عضله‌های زهرا را خرد کردم.

در باز شد، زهرا افتاد و بچه‌اش سقط شد. حالا پشت در نمی‌گوید علی، تمام خلقت می‌گوید علی، رسول الله می‌گوید علی، خدا می‌گوید علی، چرا زهرا نمی‌گوید علی؟ انشای ولایت یعنی این است: گفت یا ابتا، ای بابا ببین امتت با من چه می‌کند؟ چرا علی نمی‌گوید؟ می‌گوید دیگر یک غصه روی غصه علی نیاورم. یک داد دیگری هم زد. گفت: فضه! به خدا بچه‌ام را کشتند. حالا زهرا چشمش را باز کرده است، باز هم سراغ علی را می‌گیرد. فضه علی چه شد؟ زهرا جان علی را بردند به مسجد. خدا می‌داند وقتی رفتم مسجد، فقط نگاه به قبر رسول الله کردم. گفتم ای مسجد! کاش خراب شدی، نگاه به تو نمی‌کنم، چرا؟ علی را طناب گردنش انداختند آمدند در این مسجد، مسجدی که جسارت به علی شده نمی‌خواهم ببینم. اصلاً نگاه به مسجد نکردم. حالا علی را آوردند در مسجد. حالا چه شد؟ زهرا آمد. دید طناب گردن علی انداختند، چهل نفر می‌کشند. دهن آن بشکند که نوشته است، اگر علی آن موقع بیعت می‌کرد این عالم گفته است ما هم باید بیعت کنیم. برایش پیام دادم مگر علی بیعت کرده که تو این حرف را می‌زنی. اهل تسنن آن آیت الله را خیلی بزرگ کردند. با خط درشت نوشتند به پرچم در زاهدان. گفتم مردک! چرا اگر علی می‌خواست بیعت کند، چرا طناب گردنش انداختند. اگر علی می‌خواست بیعت کند، چرا شمشیر بالای سرش انداختند. کسی که آتش من را می‌زند این‌ها من را آتش می‌زنند. والله عرق خورها آتش نمی‌زنند. کسی که فهم ندارد من را آتش می‌زند.

حالا چه شد؟ زهرا آمد سر طناب را گرفت، چهل نفر روی زمین ریختند. یک وقت عمر دید الان است که علی را می‌برد. یک وقت صدا زد قنفذ دست زهرا را کوتاه کن. امیر چه کار کنم؟ زهرا را بزنید. چنان غلاف شمشیر زد به بازوی زهرا. آدم از نفهمیده‌ها نفهمی می‌بیند. به حضرت عباس! اگر مثل من بودید جان می‌دادید از دست اینها. عالمی که چندین سال پیش حاج شیخ عباس بوده است، می‌گفت آن غلاف شمشیر زهرا را کشته است. برایش پیام دادم من نمی‌خواهم جلوی پدرت باشم، پسرش خانه ما می‌آید، دست کسی را بشکنی، نمی‌میرد، پای کسی را بشکنی نمی‌میرد، پس تو نمی‌فهمی که گفت چنان فشار آوردم عضله‌های زهرا را خرد کردم. تو چرا اهل تسنن را تشویق می‌کنی؟ چرا می‌خواهی قتل زهرا را گردن قنفذ بیندازی. عمر زهرا را کشته است.

حالا زهرا آمد در مسجد، ای دهانت بشکند، حالا یک نفر منبری می‌گفت چرا زهرا نمی‌رود؟ من همیشه بدانید رفقا دارم با این‌ها مبارزه می‌کنم کسی که دل من را آتش می‌زند این منبری‌های نفهم هستند. تمام اشیای بدنم را آتش می‌زنند. آن وقت می‌گفت این زهرا، (ای زبانت لال شود که نگویی) خون ریزی داشته. گفتم مگر آیه انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت را نمی‌فهمی، خدا گفته این‌ها تطهیر هستند، چه می‌گویی؟ حالا زهرا چه کار کرد؟ گفت دست از علی بردارید وگرنه نفرین می‌کنم. شیعه و سنی نوشتند ستونها از جا حرکت کرد، علی دید اگر زهرا نفرین کند عالمی به هم می‌خورد. یک وقت صدا زد سلمان به زهرا بگو نفرین نکند. درست است این‌ها هستند نفرین تو، ممکن است به طیور اثر کند. طیور در جو هوا هلاک می‌شود. علی طناب گردنش است، شمشیر بالای سرش است، فکر طیور عالم است. می‌گوید طیور نباید صدمه بخورد. این است علی.

حالا دیدند اینطوری شد دست از علی برداشتند. دست علی را گرفت آمد خانه. حالا مگر زهرا دست برداشته است؟ اول فدایی ولایت زهرا بوده است. آخر این بازویش که شکسته است، صورتش که نیلی است، پهلویش که شکسته است، این روح خداست، حالا دید علی گریه می‌کند، آخر چرا علی گریه می‌کند. (توانم را دارم از دست می‌دهم دستم رفت بالا یقه‌ام را چاک بدهم، دیدم رفقا ناراحت می‌شوند) چرا حالا علی گریه می‌کند؟ مگر علی برای ریاست گریه می‌کند؟ علی می‌بیند زهرا سیلی‌ای که خورده برای علی خورده است. پهلویش شکسته است برای اینکه از علی حمایت کند. دستش شکسته است برای اینکه از علی حمایت کند. علی خجالت می‌کشد از زهرا. گریه می‌کند. حالا زهرا به رویش خودش نمی‌آورد. حالا اشکهای علی را خشک می‌کند. علی جان! پدرم گفت مظلوم را نوازش کن، آیا از تو مظلوم تر هست؟ اشکهای علی را پاک می‌کند. خدایا! این‌ها برادر ما هستند؟

چون که گفتم گریه علی برای زهرای عزیز است. لاحول و لاقوة الا بالله العلی العظیم.

خدایا، به ما قدرت ولایت بده.

خدایا، محبت زهرا را از دل ما بیرون نبر

خدایا، توسلات ما را زیاد کن.

خدایا، شناخت علی و زهرا و دوازده امام را در قلب ما زیاد کن.

خدایا، به حق زهرای مرضیه به تو قسم می‌دهم به ما توفیق بده.

خدایا، هر محبتی به غیر محبت این‌ها در دل ماست، بیرون کن.

خدایا، ما را با محبت این‌ها محشور کن.

یک اشاره‌ای دیگری هم بکنم. شیعه باید یک بیتوته‌ای داشته باشد، اگر شیعه بیتوته نداشته باشد، خلاف شأنش است. باید یک بیتوته‌ای با زهرا و علی داشته باشد. یک بیتوته‌ای داشتم، در عالم رؤیا خدمت امام زمان (عج الله فرجه) رسیدم. گفتم آقا جان! یکی دو چیز از تو می‌خواهم. به خودت قسم اگر تمام این عالم را در اختیارم بگذاری، من می‌سوزم این سوختن من را هیچ‌کس آرام نمی‌کند. خواهشم این است که من یاور تو باشم، این سوختن من را به دینم قسم نه بهشت نه فردوس نه جنات [آرام نمی‌کند] اگر من آن را بخواهم حیوان هستم. چرا؟ آرام می‌خواهم باشم که بهشت بیایم. آرام باشم که در جنات بروم. من می‌سوزم یکی از برای جدت حسین، یکی از برای مادرت زهرا. به خودت قسم تا مادرش را گفتم یک دفعه تکان خورد، مصیبت زهرا امام زمان (عج الله فرجه) را هم تکان می‌دهد. اگر امام زمان (عج الله فرجه) تکان می‌خورد تمام خلقت تکان می‌خورد، همانجا گفتم ای خاک بر سر! چرا گفتی. حالا گفتم می‌سوزم. حالا وقتی آقا امام زمان (عج الله فرجه) تشریف می‌آورد گفتم سوختن تو هیچ چیزی رفعش را نمی‌کند مگر آن ذوالفقاری که در دست توست، احقاق حق کنی از دشمنان مادرت و جدت حسین.

حالا امام زمان (عج الله فرجه) وقتی که می‌آید اول می‌آید مکه معظمه. یک هشدار می‌دهد به تمام عالم. یک پرچمی هم باز می‌کند. در آن پرچم انا فتحنا نوشته. از تمام عالم کمک می‌خواهد. نمی‌گویم آن موقع هم چه کسانی خیانت می‌کنند؟ می‌گویم آخ. است. آن پرچم را یک وقت می‌بیند باز شده، تمام عالم پرچم را می‌بینند. حالا اول کاری که می‌کند می‌آید مدینه می‌رود سر قبر مادرش، مادر جان! آمدم. قبر مادرش را معلوم می‌کند. مادر جان! آمدم. به اندازه تمام دنیا سوختم و اشک ریختم. اگر اشک چشمم تمام شد، برای تو خون گریه کردم. آنجا هم ستایش خدا می‌کند که به دست من الان جاری شد. بعد از این می‌آید این دو نفر را از قبر درمی‌آورد. می‌گوید چرا به هم پیوستید؟ چرا پهلوی مادرم را بشکستید. آخر مادر من چه کرده بود که بازویش را شکسته بود، چه کرده بود که سیلی زدید. تقصیر مادرم چیست؟ این‌ها را آتش می‌زند. پس داغ دل شیعه را مقصد شیعه را هیچ‌کس نمی‌تواند عملی کند، مگر وجود امام زمان.

خدایا، به حق زهرا، به حق وجود امام زمان، امام زمان (عج الله فرجه) ما را برسان

خدایا، تو وعده کردی، به وعده خودت در زمان ما عمل کن. ما را یاورش قرار بده، ما را از محبینش قرار بده. همین سان که امام زمان (عج الله فرجه) به مقصدش برسد، شیعیان را هم به مقصدشان برسان.

مقصد ما ظهور حضرت است. خود امام زمان (عج الله فرجه) می‌گوید ظهور من را از خدا بخواهید امام زمان (عج الله فرجه) می‌داند چه وقت ظهورش است. اما یک دو اجازه می‌خواهد. اول اجازه از خدا، بعد اجازه از حضرت زهرا (علیها السلام). من چند وقت پیش خواب دیدم گفت آخرین امضاء شد. اول باید خدا امضاء کند بعد زهرا. الحمد لله دیدم ظهور نزدیک است گفت آخرین امضاء شد. رفقا باید با این‌ها محشور شوید. رفقا باید در این حرفها بیایید. رفقا باید از امتحان درآیید. کجا از امتحان در آیید؟ دنیای به غیر امر را نخواهید.

آن است که پشت پا بر عالم امکان زدم، دست بر دامن زهرا زدم، دنیا وقتی اهلش شدی، خیال می‌کنی دنیا امکان تو را عمل می‌کند اما وقتی اینطوری شدی به بهشتش هم پشت پا می‌زنی. به فردوس و جناتش را هم می‌زنی. چون که می‌فهمی امکان تو این است که آقا بیاید احقاق حق از زهرا و حسین کند.

امیدوارم قلب مبارک شما طلب اینجور که من می‌گویم بکند. طلب وجود مبارک امام زمان (عج الله فرجه) کند. طلب این کند که این آتشی که در دل ماست، آن شمشیر امام زمان (عج الله فرجه) خاموش می‌کند، دعا کنید وجود مبارکش سالم باشد. من از شما تشکر می‌کنم کوچک و بزرگتان صدقه می‌دهید برای امام زمان (عج الله فرجه) می‌گویید مبادا بداء شود، این است که شخصی آمد پیش من، گفت آیا تو می‌دانی ظهور چه وقت است؟ گفتم اگر بداء نبود می‌گفتم. اما بداء من را بیچاره کرده است. من چه می‌دانم. یک وقت بداء حاصل می‌شود نمی‌شود. پس امیدوارم که بداء حاصل نشود، آقا امام زمان (عج الله فرجه) بیایید.

از تمام حضار مجلس تشکر از کوچک و بزرگ می‌کنم. اگر کوچک می‌گویم، به سال کوچک می‌گویم. یک وقت الحمد لله کوچک‌های بزرگ هستند. از تمام شما تشکر می‌کنم. روایت داریم اگر ذره‌ای اشک برای زهرا بریزید، اگر ذره‌ای محبت زهرا داشته باشید، محبت تمام عالم را دارید.

خدایا، محبت زهرا را در دل ما زیاد کن

خدایا، زهرا را از ما راضی کن

خدایا، ما از آن‌ها باشیم زهرا به ما راه بدهد

خدایا، ما یک دانه مقصد داریم همان است که زهرا به ما راه بدهد.

خدایا، محبت زهرا تکرار می‌کنم به دل ما زیاد کن

خدایا، رفقای ما را حاجتشان را همه برآورده بفرما

خدایا، اگر ذراتی محبت دنیا به غیر امر است از دلشان بیرون کن

خدایا، قلب مبارک رفقا را از من راضی بگردان

خدایا، اگر ما تقصیری درباره رفقا داریم عفو بفرما.

خدایا، تو آگاهی که من اگر حرفی می‌زنم از نادانی‌ام است جسارت به مؤمن جسارت به خداست. مبادا من جسارتی کرده باشم. خدایا به حق زهرا از سر من بگذر.

حالا خانم‌های عزیز، من از شما تشکر می‌کنم تا زنده‌ام. شما اجازه دادید به همسران عزیزتان بیایند امیدوارم در پناه امام زمان (عج الله فرجه) حفظ باشید. این همسران شما آمدند خدا توفیق داد من هم قدری صحبت کردم. امیدوارم زهرای عزیز راهتان بدهد. چون که زن می‌تواند جلوی شوهرش را بگیرد. اگر بگوید نرو او ناراحت است. الحمد لله شکر رب العالمین من تشکر از تمام خانمها می‌کنم به گلهای امام حسین (علیه السلام) اجازه دادند آمدند در مقابل حضرت. خانم! تو اجازه دادی این‌ها آمدند در خدمت علی بن موسی الرضا. ان‌شاءالله امیدوارم شما همیشه در خدمت زهرا باشید. امر زهرا را اطاعت کنید. من هشتاد سالم است. بیایید کلاه سرمان نرود. بیایید زن و مرد در امر باشیم. والله، امر ما را نجات می‌دهد. ای خانم‌های عزیز والله روایت داریم امام صادق (علیه السلام) می‌فرماید مادرم زهرا مثل مرغی که خوب و بد را تمیز بدهد دوستانش را از صحنه محشر جمع می‌کند پیش خودش می‌آورد. امیدوارم خانم‌ها که اجازه دادند به شوهرانشان که بیایند از آن‌ها باشند زهرای عزیز در محشر جمعشان کند ببرد پیش خودشان.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه