ضربه به ولایت و پیروی از بدعت‌گذار

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

ضربه به ولایت و پیروی از بدعت‌گذار
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1381-03-30

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

ما احساس می‌کنیم که رفقای عزیزی که اینجا تشریف می‌آورند، یک طوری باشد که خدای تبارک و تعالی یک عنایتی بکند، یک حواله‌ای بدهد، آقا امام زمان یک عنایتی بکند، ائمه طاهرین یک عنایتی بکنند، از این نیرویی که به ما داده، در پرتوی مقصد خدا کار کنیم؛ یعنی همین‌طور که خدا حافظ است، شما حتی‌الامکان باید با کمک خدا، حافظ ولایتتان باشید. قربانتان بروم، اگر آدم حافظ ولایت نباشد، خدشه به ولایت می‌زند. باید از خدا بخواهید ان‌شاءالله ما ولایتمان بکر باشد. خیلی امروز باید [مواظب بود؛ چون] زمان یک جوری شده است. زمان یک جوری شده، قاطی شده است. زمان دیگر معلوم بود؛ یک عده‌ای این طرف بودند، یک عده‌ای این طرف. حالا قاطی شده است. حالی خیلی توجه کنید که ان‌شاءالله امیدوارم اگر خدشه‌هایی که بیاید به ولایت ما بخورد، باید توجه کنیم.

من در جایی دیگر گفتم [دنیا] مثل سنگر می‌ماند. باید خیلی توجه کنید شیاطین یا انس و جن به ما ضربه می‌زنند. یک چیزهایی شده است و حرفهایی شده است و زدند و می‌زنند و حرام‌زاده‌ها این کارها را می‌کنند و این حرفها. مگر شیطان حرام‌زاده بود این کارها را کرد؛ [نه؛ بلکه] کارش حرام‌زادگی بود. شیطان کجا حرام‌زاده بود؟ چرا می‌گوییم حرام‌زاده بود؟ کارش حرام‌زادگی است. (صلوات) اشخاصی که در این دنیا آمدند، همه‌شان باید فرمان ببرند. [ما] فرمان نمی‌بریم؛ این است که ما گرفتار می‌شویم.

ما یک ضربه به اشیاء می‌زنیم؛ اما یک ضربه به ولایت می‌زنیم. ضربه‌ای که به اشیاء زدیم، قابل جبران است. من دلم می‌خواهد توجه کنید. خدای نخواسته یک نفر زنا کرد، یک نفر نمی‌دانم کاری دیگری کرد، مال مردم را خورد، نماز نخواند، روزه نگرفت؛ خب، روزه نگرفته، برایش روزه می‌گیرند. خدای نخواسته آن کار را کرد، یک جوری دیگری باشد، نمی‌خواهم خیلی افشاء کنم، خوشم نمی‌آید، از بالای بلندی پرتش می‌کنند پایین. یا مثلاً اگر کار ناجوری کرد، سنگسارش می‌کنند. پس ضربه‌های به اشیاء [قابل جبران است] ما هم اشیاء هستیم، تمام خلقت، اشیاء است. همه، اشیاء خداست. دلم می‌خواهد توجه کنید؛ این زمان، الان، یک جورهایی شده است که مثل زمان اول است، خیلی باید توجه کنید. به سر و صداها نگاه نکنید. سر و صداها حرف است. چرا؟ یزید گفت: الحمد لله خدا، شما را رسوا کرد. [حضرت زینب] گفت: رسوا، فاسق و فاجر است. خدا دو چیز به ما داده است: یکی ما را در قلب مؤمن قرار داده، یکی به ما بیان داده است. امروز اغلب جاها، بیان کنار رفته است، حرف می‌زنند. بیان؛ یعنی ما به امر خدا حرف می‌زنیم. حرف آن است که غیبت می‌کنیم، حرف این را می‌زنیم، حرف آن را می‌زنیم. [حضرت زینب] گفت: یزید، خدا به ما بیان داده است. امیدوارم که خدا به همه ما بیان بدهد. حالا دلم می‌خواهد توجه کنید من چه می‌گویم. پس هر ضربه‌ای که ما به این اشیاء می‌زنیم، یک جبران دارد؛ یعنی می‌شود جبرانش کرد. البته مبادا بکنید. مؤمن نباید گناه بکند. مؤمن باید مُحرم باشد. من شرایطش را گفتم: مُحرم؛ یعنی گناه نمی‌کند. اگر شما در مکه مُحرم شدی، چیزی که نیست. از ترس اینکه گوسفند نکشی یا بز نکشی، از ترس اینکه گوسفند نکشی مُحرم هستی. اگر اینجا مُحرم شدی، محض امام زمان که دارد تو را می‌بیند، محض خدا، درست است. آنجا خب، که یک گوسفند می‌کشی. آره، [یک نفر] آنجا به هم برخوردند، گفت: اگر مُحرم نبودم، فلان، فلانت می‌کردم. خب بفرما، اینکه مُحرم نیست.

پس شیعه باید مُحرم باشد. این حرف درست است. حالا آمد و مُحرم نبود و کار ناجوری کرد. نه، خدای تبارک و تعالی یعنی یک حدی رویش گذاشته است، حدش را می‌خورد. پس ما یک کاری است که این خیانت به اشیاء است؛ [اما] ما یک خیانت به ولایت داریم؛ آن است که پدر درمی‌آورد. دو مرتبه می‌گویم: [ضربه به] تمام کارهای این اشیاء جبران دارد. آیه توبه وقتی نازل شد، خیلی شیطان گریه کرد. مرتب گفت: ای فرزندان من، بچه‌های من، بیچاره شدیم، بیچاره شدیم. گفتند: چرا؟ گفت: خب، هر کاری که می‌کند، توبه می‌کند. پسرش یک حرفی زد، شیطان جشن گرفت. روایت داریم، گفت: بابا، به آن‌ها مرتب می‌گوییم بکن، بکن، توبه می‌کنی؛ بعد نمی‌گذاریم توبه کنند. شیطان از این حرف پسرش جشن گرفت. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، می‌گفت: می‌روی توی سلمانی صورتت را می‌تراشی، اول نتراش؛ اما الان که تراشیدی، آمدی بیرون توبه کن. باید دائم پرچم توبه دست ما باشد. آن پرچم توبه خیلی خوب است. خیلی باید توجه داشته باشید. (صلوات) روایت داریم، پیغمبر رحمت ما، چند تا «استغفر الله» می‌گفت، «استغفر الله ربی و أتوب الیه» می‌گفت. [گفتند:] ای رسول گرامی، یک خلقت تو را اطاعت می‌کنند، تو که معصومی، تو که از خودت حرف نمی‌زنی. گفت: خدا به من گفت: بلغ، نگفت تند بگو یا یواش. من احتیاط می‌کنم. عزیز من، شیعه باید احتیاط‌کار باشد. چرا؟ به دینم قسم، الان شاید یک هفته باشد، این آقا یک فرمایشی فرمودند، من ناراحتم. چرا؟ بشر یک وقتی می‌بینی داد می‌زند، فریاد می‌زند؛ [چون] یک چیزی را می‌بیند، یک چیزی می‌داند، می‌بیند که اینجوری می‌شود، باز هم آدم ناراحت است. بشر باید ناراحت باشد، مبادا کسی از دلش راضی نباشد. چرا خدا به شما می‌گوید: اگر یکی از دستت ناراضی باشد، هیچ عبادتت را قبول نمی‌کنم؟ اما چه می‌گوید؟ [وقتی که] آن آدم حتی‌الامکان مؤمن باشد.

من یک صحبتی کردم، بعضی‌ها خلاصه، یک قدری [آن را رشد دادند] حرفهایی را که می‌زنم، خودتان رویش نگذارید؛ جوابگویش من هستم. شما می‌خواهید یک مطلبی را رشد بدهید؛ اما آن رشدی که می‌خواهی بدهی، یک وقت می‌بینی آن سازگاری با این ندارد؛ آن‌وقت مثلاً یک خانمی ناراحت می‌شود، یک کسی ناراحت می‌شود. من اگر گفتم که زن آن ارزش ظاهری را ندارد، نگفتم که زن ارزش واقعی نداشته باشد. پیغمبر اکرم آمد خلاصه، خیلی به زنها یک جلالتی داد؛ اما گفتم که کسی که بچه ندارد، غیر از این است که بچه داشته باشد. آنکه بچه ندارد فرق دارد. آن که بچه دارد، ولایت‌پرور است. آنکه بچه ندارد، نه اینکه ارزش ندارد، تولیدش کمتر است. اگر من گفتم که مثلاً ارث اینجوری می‌برد، یا امیرالمؤمنین می‌گوید الحمد لله من را مرد خلق کردند، نه اینکه زن بی‌ارزش است؛ زن ارزش دارد. فلان آقا هنوز هم می‌گوید، می‌گوید: قوم و خویش ما این کار را می‌کند: هر چه زنش می‌گوید، غیر از آن می‌کند. این چه کاری است که می‌کنید؟ خیلی بدبختی است که ما یک چیزی نفهمیم، روی عقیده خودمان کار کنیم. این خانم شما می‌گوید الان برو یک گیلاس بگیر، خیار بگیر. خب، این هم مؤمنه است؛ یک حاجتش را برآورده می‌کنی، هفتاد حج، هفتاد عمره به تو می‌دهد. به او بگو. هر کاری می‌گوید، غیر از آن بکنی؟ این کار چیست که می‌کنی؟

آن‌وقت تمام اینها که اینجوری هستند، مقدس است. این‌ها مقدس هستند. بابا، عزیز من، به موسی می‌گوید برو بدترین چیز را بیاور. موسی بدترین چیز سگ را می‌آورد، یک مرتبه شک می‌کند، نکند که این نباشد. [خدا] گفت: یک مقدار دیگر آمده بودی، تو را از درجه پیغمبران می‌انداختم. حالا زن ارزش ندارد؟ به قدر یک حیوان ارزش ندارد؟ این حرف چیست که تو می‌زنی؟ ارزش دارد. اگر من می‌گویم، می‌گویم خدای تبارک و تعالی یک ناقصی [روی زن] گذاشته، ارثش مثلاً اینجوری است، شهادتش مثلاً اینجوری است، تو خودت را روی او حساب نکن. من می‌خواهم مرافعه شما کنده شود، می‌خواهم حرف و حدیث شما کنده شود؛ نه اینکه زن ارزش ندارد. زن خیلی هم ارزش دارد. پیغمبر به زن ارزش داده؛ اما خب، گفته اطاعت شوهرت را بکن، نکنی عذابت می‌کنم. به اجازه شوهرت برو بیرون؛ [اگر] برود، عذابش می‌کند. آن که به تو مربوط نیست. ببین، پیغمبر رحمت می‌داند عایشه اینقدر بد است. اگر بگویی نمی‌دانست، اصلاً ما به ولایت توجه نکردیم. می‌داند جنازه امام حسن را تیرباران می‌کند، می‌داند می‌آید توی جنگ جمل می‌رود؛ اما می‌گوید: عایشه با من صحبت کن، لایش را می‌گیرد. ما می‌گوییم بابا، خانمهایتان را لا بگیرید. تو که الان مردی، اینقدر توقع خودت را روی این پیاده نکن، من حرفم را می‌زنم. من می‌خواهم تو راحت باشی. من اگر تو را بالا بردم، آن را بی‌ارزش نمی‌کنم. می‌گویم: خب، با او بساز.

مگر این روایت صحیح نیست؟ صحیح است، بچه‌ها که لت و لوث می‌شوند، مال این است که یک طرف راضی نیست. یک طرف راضی نیست، بچه لوث می‌شود. من می‌گویم با هم اینجوری باشید، رفیق باشید، دوست باشید. بابا جان، عزیز من، روایت داریم: حالا اینجوری شده، [شما] یادتان نمی‌آید. آبی که از ناودان آمده بود، یک ماه آزگار یا بیشتر بود؛ بس که هوا سرد بود. من دستهایم از سرما همه‌اش زخم می‌شد. حالا می‌گوید می‌خواهی نماز شب بکنی، یخ را بشکنی، غسل بکنی، بروی نماز شب کنی، ایشان به شما یک کار داشته باشد، [شما اعتنا نکنی] می‌گوید: «هذا احمق!،مقدس!، هذا احمق!»

عزیز من، قربانتان بروم، گذشت داشته باشید. دیروز ایشان آمد یک مرتبه یک چیزی گفت، اصلاً به روی خودم نیاوردم. همچنین خودم را زدم به یک چیزی، یک ساعت دیگر آمد، گفت: آره، من گرما شده بود، یک قرص خورده بودم، حال من درست نبوده [که این حرفها را زدم] گفتم: حال تو درست باشد، من از شما توقع ندارم، ناجور هم باشد توقع ندارم. خیالت راحت، هر چه می‌خواهی بگو. آدم برای یک چیز جزئی که زندگی‌اش را به هم نمی‌زند که عزیز من، قربانتان بروم، فدایتان بشوم. ببین، دوباره من تکرار می‌کنم. بابا جان من، [زن] ارزش دارد، پیغمبر ارزش داده؛ اما ارزش ماورایی آن زن این است که امر را اطاعت کند. اگر امر را اطاعت نکرد، ارزش ماورایی خودش از بین می‌رود. این به من مربوط نیست. من باید چه کنم؟ [من باید کار خودم را بکنم؛ با او خوش اخلاق باشم] چرا معاذ را این‌جوری کرد؟ مگر پیغمبر تشییعش نکرد؟ هفتاد هزار ملک آمده برای معاذ، پیغمبر هم آمد او را توی قبرش گذاشت. حالا مادرش آمد گفت: وا اماه، بشارت به بهشت. یا اماه، همچنین قبر به او فشار آورد که دنده چپ و راستش را یکی کرد. چرا؟ بداخلاق بود. اگر زن ارزش ندارد، چرا آقا تو را اینجوری می‌کند؟ اخلاقت را خوب کن. من فدای همه شما بشوم. یک دوست دارم، می‌گفت به قدر یک ساعت به من چیز گفت. وقتی خوب گفت، رفتیم ناهار بخوریم. گفتم: یک ساعت برای من قرآن خواندی. خب، بفرما. یک وقت برای تو قرآن می‌خواند، گوش به کلام خدا بده. (صلوات)

پس بنا شد که توهین به اشیاء، خوب نیست، گفتم باید مُحرم باشی؛ اما جبران دارد؛ اما توهین به ولایت جبران ندارد. اول کسی که توهین به ولایت کرد، عمر و ابابکر بود. جبران ندارد؛ یعنی حد ندارد، جبران ندارد. چرا جبران ندارد؟ [با] توهین به ولایت، گمراه‌کننده خلق می‌شوی. [با] توهین به ولایت، بدعت‌گذار می‌شوی. اول کسی که توهین به ولایت کرد، عمر و ابابکر بود. گفت: «من» [ولی] هستم. توهین کرد، گفت: «من» هستم. خدا گفته: علی است، پیغمبر گفته علی است، قرآن گفته علی است، جبرئیل گفته علی است، می‌گوید: «من» هستم. حالا خدا با او چه کرد؟ حالا خدا گفت: بعد از رسول الله، اینها مرتد و کافر شدند. چه کار کردند؟

آن کلامی که دوست عزیزم، تخم چشمم گفت که رویش صحبتی کنم، ان‌شاءالله امیدوارم که وقتی می‌خواهند نقل کنند با آن ابعاد نقل کنند. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، گفت: وقتی ابراهیم خانه [خدا] را ساخت، خیلی آن‌ها خلاصه توی چاله و اینجوری بود. یک جایی بود که در نظر مردم نبود. حالا هم این همه که فعالیت کردند، [مکه] هنوز هم یک پیچ اینجوری دارد، آنجوری دارد. حضرت ابراهیم به خدا گفت: خدایا، آخر چه کسی اینجا می‌آید؟ گفت: یا ابراهیم، ندا بده. هر کسی که به ذرات تا [حتی] ذرات ما، لبیک گفت می‌آید. گفتند. اهل تسنن لبیک گفتند. تمام این‌ها که می‌آیند، [برای این است که] لبیک گفتند؛ اما «بشرطها و شروطها و انا من شروطها» شرط قبولی حج، علی است. آمدند، ندای ابراهیم صحیح است؛ اما یک شرط و شروط دارد. آن که ابراهیم ندا کرد درست است، خیلی قشنگ است؛ اما باید شرط و شروطش را بگوید. شرط و شروطش، دوستی علی است. اگر این نیست، مگر مکه به جا نمی‌آورند، عمره به جا نمی‌آورند، نماز نمی‌خوانند، روزه نمی‌گیرند، جهاد نمی‌روند؟ اینقدر قرآن را احترام می‌کرد، انگار دیدم قرآن را گذاشت زمین، گفت: لعن علی ابوک، لعنت به پدرت، چرا گذاشتی زمین؟ [با این عبادتها] چرا [خدا] این‌ها را لعنت می‌کند؟ پس شرط قبولی ندای ابراهیم، ولایت است. امام رضا می‌گوید: «بشرطها و شروطها، انا من شروطها» شرطش، ولایت است. (صلوات)

حالا گفتم توهین به خلق جبران‌پذیر است؛ اما توهین به ولایت، جبران‌پذیر نیست. حالا ما توهین به ولایت نمی‌کنیم، ما بدعت به دین نمی‌گذاریم؛ اما طرفدار بدعت به دین هستیم؛ اینجاست که ما مبتلاییم. بت‌هایی درست می‌کنند، ما طرفدار آنهاییم. وای به حالمان! عزیزان من، این را هم من به شما بگویم: تمام این خلقت وصل به هم است، ما جدایش کردیم. تمام این خلقت وصل به هم است؛ اینجا وصل به آسمان است، آسمان وصل به عرش است. یک دانه حرف از وحدت؛ یعنی وحدت به قرآن، وحدت به رسول الله، وحدت به علی و خدا؛ اما شیطان هم وحدت دارد. حالا بدبختی ما این است؛ آن‌هایی که آمدند بدعت گذاشتند، پشت به ولایت کردند. اولی‌اش هارون و مأمون هستند، متوکل هست، اولی‌اش عمر و ابابکر است، آن‌ها این را تأیید کردند. اسلام بی علی که روح ندارد. اسلام خیلی خوب است. اگر شما بدانید که چقدر اسلام زحمت کشیده. اگر شما بدانید پیغمبر اسلام چقدر خون دل خورده است. اگر بدانید پیغمبر اسلام چقدر زحمت کشیده. خدا می‌داند، روایت داریم، اینقدر پیغمبر را زدند، او را پشت دیوار انداختند، گفتند مُرد. خون از او می‌ریخت، نه یک ذره. آمد پیش حمزه. گفت: عمو جان، چه می‌گویی؟ گفت: بیا اسلام بیاور. همانجا روایت داریم: حمزه سیدالشهداء اسلام آورد، دست کرد به شمشیر، آمد گفت کسی جرأت دارد به بچه برادرم حرف بزند. خیلی حمزه سیدالشهداء زحمت کشیده، چقدر پیغمبر خون دل خورده؟ حالا هر ابعادی که دارد، هر چیزی که دارد، احترام دارد. به قدری این اسلام احترام دارد که اگر یکی از آن‌ها را قبول نداشته باشی کافری. نمازش را قبول نداشته باشی کافری، روزه‌اش را قبول نداشته باشی کافری، حجش را قبولش نداشته باشی کافری. چقدر اسلام ارزش دارد؟ هر چیزی از آن را قبول نداشته باشی، کافر هستی. چقدر اسلام ارزش دارد؟ حالا این اسلام درست است. حالا [پیغمبر] این همه زحمت کشیده، ما می‌دانیم، درست است؛ اما یک درست‌تر داریم. عزیز من، ما [اسلام را] احترام می‌کنیم. تمام گلوله‌های خونمان این است که اسلام را احترام کنیم؛ اما خب، حالا که می‌خواهد امیرالمؤمنین را معرفی کند، یک ذره کوتاهی کرد. [خدا] گفت: یا محمد، کاری نکردی. چرا؟ تمام زحمت‌هایش این است که علی را معرفی کند. پس اسلام درست است، امر اسلام که پیغمبر باشد، امر کرد، علی را، آن درست‌تر است. حالا آن‌ها چه کار کردند؟ گفتند ما تمام اسلام را قبول داریم؛ اما علی را قبول نداریم؛ خدا هم لعنتشان کرد. این یک بدعتی در دین شد. حالا مردم چه کار کردند؟ مردم آمدند، رفتند طرفدار بدعت‌گذار شدند. حالا آن موقع [تنها] که نبوده است؛ این همین‌جور است؛ آنجا هارون شد و آنجا مأمون شد، آن متوکل شد و آن حجاج شد و همین اسلام مرتب دارد می‌رود جلو.

من به شما عرض کنم، آقا امام زمان که می‌آید قیامت صغری است. شما که مرتب می‌گویی امام زمان بیاید، یک قیامتی به پا می‌شود. امام زمان حمایت از هر شیء می‌کند، از هر حکومتی می‌کند، از هر شیء می‌کند. می‌آید به این‌ها می‌گوید: چرا شما مسجد الاقصی را غصب کردی؟ تو نباید غصب کنی. مسجد برای مسلمانهاست. می‌آید [آن را] می‌گیرد. اما حالا آمدیم سر مسجدها. چرا مسجد را اینجوری کردید؟ چرا کله سیاه کردید؟ چرا مسجد را معبر کردید؟ حالا به ما چه می‌گوید؟ می‌گوید: در آخرالزمان به اهل مسجد، چیزی است که نمی‌توانم بگویم. چه کار می‌کنید؟ چرا؟ دیگر مسجد نیست. به امام صادق می‌گویند: آقا، شما گفتی [اگر کمک کنی در حد یک] آجرش اینجوری است، چراغش را روشن کنی [اینطوری است، پس چرا در آخرالزمان مذمت شده است؟] می‌گوید: جای بدعت‌گذار به دین می‌شود. چرا اینطوری می‌شود؟

حالا عزیز من، قربانتان بروم، می‌خواهی راحت باشی، بیا حرف پیغمبر را بشنو؛ اما آرام بگیر! تو نیرویت را نمی‌توانی نگه داری. نیرو در بدنت زیادی می‌کند. این بچه که می‌پرد اینجا، می‌پرد پشت آنجا، آنجا می‌پرد، این روح در بدنش زیادی می‌کند. روح زیاد است، بدن کوچک است. حالا این بچه وقتی بزرگ می‌شود، یک آرامشی دارد. حالا آن نیرو هم که در تو هست، عین همین است؛ آرام نمی‌توانی بگیری، تو بچه‌ای. چرا نمی‌توانی آرام بگیری؟ چرا نیرویت را بی‌خودی خرج می‌کنی؟ والله، اگر قلم را اینجوری کنی، روی کاغذ بیاوری، این از تو بازخواست می‌شود. من نیرو به تو دادم که خرج من کنی، خرج چه می‌کنی؟ چرا نیرویت را خرج می‌کنی؟ حالا ببین، پیغمبر چه گفت؟ حالا در آن زمان به سلمان گفت: زنها اینجوری می‌شوند، مردان اینجوری می‌شوند. همان حرفهایی که خودتان بهتر می‌دانید که چه می‌شود، همانها که شده است. چطور بود سابق؟ مسجدها را تا آنجا سیاه پوش می‌کردند؛ حالا چراغانی کردند. یک مشت عکس‌های ناجور هم زدند و دارد در مسجد عشق می‌کند. یک دفعه عشقش توی سینماست، یک وقت توی مسجد است. این می‌خواهد به عشقش برسد.

اگر «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی» گفتند که تمام خلقت باید امر پیغمبر را اطاعت کند، پیغمبر هم تمام خلقت را رهبری می‌کند. بی‌خود نیست که به پیغمبر یک همچنین حرفی زدند؛ تمام خلقت را رهبری می‌کند. ما باید توجه به رهبری پیغمبر داشته باشیم. حالا در هر زمانی رهبری می‌کند؛ اما اگر ما آن رهبری پیغمبر را قبول داشته باشیم، تبصره به آن نزنیم. ما در رهبری ولایت، در رهبری نبوت، در رهبری قرآن، تبصره می‌زنیم. آن تبصره که به آن بزنی، باطل است. یک دوستی داشتیم، ایشان با قرآن خیلی آشنا است، از من سؤال کرد، گفت روایت داریم اگر کسی کاری بخواهد بکند، ان‌شاءالله بگوید آن کار، این را سقوط نمی‌دهد؛ اما حضرت موسی وقتی که گفت می‌خواهم علم بیاموزم. [خدا] گفت: [برو] پیش خضر، موسی ان‌شاءالله گفت. چرا اینجوری شد؟ گفتم که وقتی با خضر روبرو شد، خضر گفت: توان نداری. گفت: من پیغمبر اولی‌العزم هستم. «من» آورد تویش، تبصره به آن زد. آن ان‌شاءالله رفت. این است که آنجا باقی آورد. ایشان خیلی خلاصه این حرف را قبول کرد.

حالا پیغمبر اکرم، هم رحمت است در تمام خلقت، هم رهبر است برای تمام خلقت. حالا ببین چه می‌گوید؟ می‌گوید: اگر آن زمان درک کردی، واجبات، ترک محرمات، منتظر امام زمانت باش، همین. این طرف و آن طرف نرو، نیرویت را این طرف و آن طرف نزن. می‌توانی آرام بگیری یا نه؟ [می‌گویند] آقا، بی‌تفاوتی می‌شود و آقا، نمی‌دانم اینجوری می‌شود و هر کسی که یک وظیفه‌ای دارد و وظیفه ما این است، [اینها] یک چیزی شیطان برایت درست می‌کند، تو را حرکت می‌دهد. آن نیروی تو را شیطان به نفع خودش استفاده می‌کند. آرام بگیر! چقدر می‌گویم آرام بگیرید، چرا آرام نمی‌گیری؟ ولایت هنوز در قلب ما خیلی یقین نکرده است. عزیزم، اگر یقین کنیم آرام می‌گیری. چرا می‌گوید «انتظار الفرج، افضل عبادة» اما انتظار بکشی او بیاید، نروی این طرف و آن طرف. کجا می‌روی دیگر؟ آرام باش! می‌توانی آرام بگیری یا نه؟

عزیز من، یک قدری توی این حرفها تفکر داشته باش. از کجا بشر سقوط می‌کند؟ از بی‌تفکری. اگر تو تفکر داشته باشی، با تفکر راه بیایی، با تفکر قدم بزنی؛ تفکر، عدالت [است]. تفکر تو را به عدالت می‌رساند. [با] بی‌تفکری ظلم و جنایت می‌کنی. انصافاً اگر ابابکر تفکر داشت، برای دو سال که خودش را طاغوت نمی‌کرد. عزیز من، تو هم اگر تفکر داشته باشی، دنبال بدعت‌گذار نمی‌روی. چرا تو با او محشور می‌شوی؟ ما نباید مخالفت آیات خدا را بکنیم. جسارت می‌شود، خیلی بی‌تفکر هستیم. خدای تبارک و تعالی ناقه صالح را آورد، گفت: یک این یک روز این آب را بخورد، روزی دیگر به همه شما شیر می‌دهد. شیر ناقه صالح جاری بود، نه اینکه بدوشد، جاری می‌شد. حالا آمدند ناقه صالح را پی کردند، تمام مبتلا به عذاب شدند. از امام صادق سؤال کردند: [چرا همه مبتلا به عذاب شدند؟] گفت: [چون] همه به این امر راضی بودند. عزیز من، تو هم به بدعت‌گذار راضی هستی که دنبالش می‌روی، پس با تولیدش شریکی. تولیدش پدرت را درمی‌آورد. چرا آرام نمی‌گیری؟

من وقتی می‌گویم تمام این‌ها وصل به هم هستند، انبیاء، پیغمبران همین‌طور بودند. آن زمان [اطاعت] آن‌ها ولایت بوده، [اما بعد از ابلاغ ولایت توسط پیغمبر] تمام ولایتها از این عالم برچیده شد؛ نه از این عالم، از آن عالم [هم برچیده شد]. وقتی که علی را بلند کرد، [و آیه] «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی» [نازل شد] تمام انبیاء باید بیایند زیر این بال، هر که نیامد، نیامد.

عزیز من، یک قدری تفکر داشته باش. ببین، ماهی‌ها که به اصطلاح، ما می‌گوییم حیوان هستند. حالا آمدند قرارداد گذاشتند که ماهی‌ها را شنبه نگیرند. رفتند یک چاله درست کردند. خدعه کردند، ماهی‌ها همه رو آمدند. اینها از کجا رو می‌آیند؟ همه وصل به هم است. ماهی‌ها را چه کسی خبر کرد رو بیاید؟ حالا من به شما بگویم اصل مطلب این است. اگر انبیاء یک کاری را کردند، حرفی را زدند، از جانب خدا می‌زنند. خدا حامی‌اش است. آقا، بیا از جانب خدا حرف بزن، خدا حامی تو است. چرا از جانب خودت حرف می‌زنی؟ آقای دکتر، آقای مهندس، بیا حرفی بزن که قدرت تمام خلقت در دست خداست، با آن قدرتش از تو حمایت بکند. چرا از خودت حرف می‌زنی؟ [چون] توجه نداری. حالا ماهی‌های زبان‌بسته آمدند، این‌ها آن‌ها را گرفتند. صبح کردند، همه بوزینه شدند. تو خیال نکنی من بوزینه نیستم. آیا [به خاطر] امر یک نبی، [به خاطر] یک شتر، خدا فرمان می‌دهد این آیات من است، آیا امام زمان، به قدر [...]، چرا ارزش قائل نیستید؟ عزیز من، تو خبر نداری چه کاره‌ای؟ برو دعا به امام زمان بکن، واقعیت تو را به تو نشان نمی‌دهد. بنده هم همین‌جور شدم؛ اما به احترام ولایت، من آدمم. چرا؟ بابا جان، فرمان نبردی دیگر. تو باید فرمان ببری. اگر فرمان ببری، به فرمان، حرف بزنی، می‌گویم تمام ممکنات از تو حمایت می‌کنند. عزیز من، این حرفها را باید با تفکر [گوش کرد] ان‌شاءالله امیدوارم هر کسی هر کاری دارد، یک قدری کارش را بکند، بگذارد زمین. یک استراحت کند و این نوار را گوش بدهد. چه کسی از تو حمایت می‌کند؟ تو کاری که بی‌امر بکنی، حامی‌اش شیطان است. کاری که با امر بکنی، حامی‌اش خداست، حامی‌اش خود ولایت است. چرا نمی‌کنی؟

چرا اینقدر خدا عمر و ابابکر را لعنت کرد؟ پشت به امر کردند. به امر می‌گوید تو بیا امر من را اطاعت کن! کسی که بگوید «من» را اطاعت کن، همان است. نه، من خدا را اطاعت می‌کنم. هارونش هم همین را گفت، مامونش هم همین را گفت. خدعه هر وقت باشد افشاء می‌شود، ما [نباید] درباره مردم خدعه نکنیم؛ هر وقت باشد افشاء می‌شود. ببین، مأمون چه خدعه‌ای کرده، امام رضا را کشته، حالا گل زده است و پابرهنه شده است، یابن عم، یابن عم هم می‌کند و یک هفته هم سر قبر آقا امام رضا گریه می‌کند. خدعه کرده است. حالا ببین چه کارش می‌کند؟ حالا خدا لعنتش می‌کند. عزیزان من، خدعه نکنید. والله، اگر حرف پیغمبر را بشنویم، دنیا و آخرتتان [درست می‌شود] عزیز من، نیرویت را بی‌خودی خرج نکن. تو نیرویت را باید برای وجود مبارک امام زمان بگذاری.

پس بنا شد که تجاوز به خلق، یک کاری دارد می‌شود؛ اما تجاوز به ولایت نمی‌شود. عزیز من، تجاوز به ولایت چیست؟ آن می‌گوید: «من»، مشابه [ولایت] می‌شود، تو هم مشابه را کمک می‌کنی. وای بر حال یک عده‌ای! آن زمان هم همین را گفتند. بدانید من عمر را می‌گویم، ابابکر را می‌گویم، من هارون را می‌گویم، مامون را می‌گویم. این‌ها آمدند گفتند: ما امر هستیم، امر واقعی را کنار گذاشتند، گفتند ما هستیم، خدا هم لعنتشان کرد. تا حتی کوچکترین کاری راجع به بدعت‌گذار بکنی، شریک هستی. چرا راجع به امام حسین می‌گوید: کسی که اسب نعل کرده [در گناه اینها شریک است]؟ اسب نعل کردن جرم نیست، تا حتی می‌گوید سوزن نخ کرده، [در گناه اینها شریک است] آیا جرم است؟ شمشیر تیز کرده، آیا جرم است؟ این‌ها چه جرمی است؟ حالا ببین امام صادق چه کار می‌کند؟ من الان در بدعت‌گذار هستم، می‌خواهم شما روشن شوید. حالا یک شخصی بود آمد. امام صادق یک دوستی داشت، این دوستش یک دوستی داشت. گفت من کاری که نکردم. حالا برویم ببینیم [آیا گناهی مرتکب شدیم؟]. خلاصه، هر قضایایی که وعده‌اش تمام می شود، هر کسی می‌رود در فکر خودش که یعنی کاری کرده یا نکرده. این هم گفت: من کاتب بودم. هفتاد هزار نفر آمدند کربلا، من نوشتم. این‌ها رفتند خدمت امام صادق. امام صادق روضه داشت. وقتی تمام شد، کارش را گفت. اینقدر حضرت گریه کرد، اشک از چشمش می‌چکید. گفت: ما که حرفی نزدیم. گفت: صبر کن! یکی کاتب شدید، یکی اسب نعل کردید، یکی سوزن نخ کردید، یکی لباس دادید، چه کار کردید. همه جمع شدید، جدمان را کشتید. بدعت‌گذار هم این است. کوچکترین حمایتی که از بدعت‌گذار بکنی، عین همان شریکی.

بابا جان من، توجه کن. امروز روزی نیست که سرت را زیر بیندازی و مسجد جمکران بروی و اینها. حالا نگویید می‌گوید مسجد جمکران نرو. آخر، حرف زدن خیلی مشکل است. چون که کسی که می‌شنود توجه ندارد. تمام این کارها به جای خودش درست است؛ اما توجه کن تو در چه خطی هستی، در چه راهی هستی. آرام باش! حرف من این است. عزیز من، قربانت بروم، ما کاری به کار کسی نداریم. من از ماوراء گرفتم، دارم به شما می‌دهم. امروز اگر بخواهید که دینتان حفظ باشد، باید از ماوراء، از زمان رسول الله بگیری بیایی توی خودت پیاده کنی. آنها که ظلم کردند، چطور شدند؟ بدعت‌گذار چطور شد؟ طرفدارش چطور شد؟ قلدرها چطور شدند؟ چرا؟ کسی که امر را اطاعت نکند، به امر خودش یا به امر شیطان باشد، خدا که حمایتش نمی‌کند. شما باید بدانید چطور خدا حمایت می‌کند. خدا حمایت از مقصدش می‌کند، خدا حمایت از حسینش می‌کند، خدا حمایت از قرآنش می‌کند. روایت داریم همه چیزها برچیده می‌شود به جز سه چیز:یکی اسم خدا، یکی اسم ائمه، یکی اسم قرآن. خدا نگه می‌دارد، خدا می‌گوید من حافظم.

عزیزان من، بیایید فکر کنید. من حرفم همین است. دوباره می‌گویم، بیایید از ماوراء بگیرید. اصلاً تمام عالم به هم وصل است، ما از هم جدایش می‌کنیم. حالا وقتی امام زمان بیاید، همین جا بهشت می‌شود. بهشت را که اینجا نمی‌آورند. تمام مانعش را برمی‌دارد. دیگر بدعت‌گذار نیست. تمام ظالمین را به حسابشان می‌رسد. زمین می‌آید می‌گوید یابن رسول الله، من را غصب کرده. کارهایی می‌کنند که برمی‌گردد امام‌زاده‌ها را خراب می‌کند. [می‌گویند] بابا، بیایید ببینید دارد امام زاده‌ها را خراب می‌کند، بیایید طرف دجال برویم. مگر [شیطان] تو را ول می‌کند؟ حالا امام زمان می‌گوید: «جاء الحق و زهق الباطل» تمام باطل رفت کنار، حق آمد سر کار. حالا شیطان میان زمین و آسمان می‌گوید از عنسبه دفاع کنید. دو ندا می‌آید؛ ندای دو ندایی تو را به شک می‌اندازد.

کارهای امام زمان می‌آید. آن را که تو بتش کردی، به دارش می‌زند. روایت داریم. امام زمان، خوب، خوبها به امام زمان برمی‌گردند. چرا؟ کار را ببینید، رفتار را ببینید. حالا می‌گوید امام زمان چه موقع می‌آید؟ آخر، می‌توانی بیاید؟ آن را که تو می‌خواهی، برمی‌دارد می‌زند به دار. چرا همچنین کردی؟ چرا امام‌زاده را خراب می‌کند؟ چون غصب است. حرفها را توی هم می‌زنیم. یک وقت بهشت معصومه که توی راه است، درست کردند. یکی دو تا مرده بود، مرتب می‌گفت: بابا، این خاکها را از روی من پس بزنید. خب، ما یک تعبیر خوابی داریم. گفتم: اینجا غصب است. دو نفر بودند. خوب که تحقیقات کردند دیدند، این مال یک چوب‌دار بوده، شتر داشته، آنجا منطقه آن بوده است. ورثه این راضی نیستند. خدا رحمت کند آقای گلپایگانی را. آمدند رفتند این زمین را به یک مبلغ ارزانی از ایشان خرید، دیگر به ورثه نگفت بیایید از روی من پس بزنید. چه خبر است؟ مگر امام زمان بیاید اینجوری است؟ مگر یک عقیده ثابت داشته باشید. نگاه به کارها نکنید. این نگاه به کارها ما را سقوط داده است، پدر ما را درآورده است. درویشها را آن هفته گفتم، پدر ما را درآوردند، نگاه به ظاهر می‌کنند. حاج حسین آدم خوبی است، پیرمردی است، بنده خدا وحی به او می‌رسد، نمی‌دانم چه، مرتب من را بزرگ می‌کند. نکن بابا، چرا من می‌گویم نطفه و علقه؟ والله، راست می‌گویم. به دینم، راست می‌گویم، می‌خواهم شما گمراه نشوید. حرفهای من را خیلی چیز نکنید، بروید روی آن حرف بزنید، مطالعه کنید، فکر کنید، ببینید با قرآن درست است. فوری یکی را گنده نکن. چرا من می‌گویم حرف من را نزنید؟

والله، اگر بدانید من یک پاره‌وقتها، بعضی شبها چه چیزی بر سرم می‌آید؟ می‌گویم: خدایا، القاء و افشاء به من بده. این‌ها من را قبول دارند. مبادا تو نداشته باشی. مبادا امام زمان نداشته باشد، مبادا من حرف از خودم بزنم، مبادا جزء لعنت باشم. تو خیال کردی من اینجور حرف می‌زنم، همین‌جور راحت هستم. تو چه می‌دانی من چه به سرم می‌آید. عقیده به آخرت دارم. عقیده دارم که نباید حرفی که نباید بزنم، چرا می‌زنم. یقین دارم. خدا رحمت کند آقای حائری را، آمد پیش حاج شیخ عباس. گفت: داداشم گفت: مرتضی، اگر تو نیایی، من مکه نمی‌توانم بروم. باید یک ماه خانه ما بیایی. گفت: رفتیم خانه داداشم. گفت پا شدیم رفتیم دیدیم یهودی همسایه داداش بود. خیلی خلاصه دانبال و دینبول داشت. گفت: مریدهای ما گفتند برویم، [او را منع کنیم؟] گفتم: نه. گفت: ما پا شدیم، رفتیم گفتیم: السلام علیک یا صاحب بیت. گفت: یک یهودی آمد، گفت: آقا، چه می‌گویی؟ گفتم: آقا، ما چند وقت مهمان شما هستیم، در پناه شما هستیم. این ساز و آواز توی اسلام ما حرام است. یک قدری ملاحظه کنید. گفت: چشم. گفت: دیگر ما صدایی نشنیدیم. با شیخ عباس می‌گفت، گفت: شب آمدم آنجا، گفتم: مرتضی، محض خدا رفتی، حرفت را شنیدند، خوشت آمد. مرتضی، بنا کرد گریه کردن که آیا من رفتم بگویم این آرام شد، محض چه کسی رفتی؟ مردان حق، قدم به قدمشان می‌خواهد محض خدا باشد. آن‌وقت گفت: یک نفر بود مسلمان بود. هر چه به او گفتیم، دیدیم نه، آن‌وقت ایشان می‌گفت این یهودی حیا دارد، آخرش، عاقبت به خیر می‌شود، آن مرد مسلمان نمی‌شود. چرا؟ حیا ندارد.

حیا بشر را نجات می‌دهد. حیا، نجات می‌دهد. اگر [عمر] حیا داشت، زهرای عزیز را می‌زد؟ علم داشت، جهادگر بود، فقیه هم بود، حیا نداشت؛ عمر، ابابکر. «الحیاء ایمان» حیا جلوی بشر را می‌گیرد. والله، من راست می‌گویم. آخر، ما هم جوان بودیم، توی مردم بودیم. یکی می‌آمد یک وقت مثلاً چوب‌های ما را برمی‌داشت، یک کارهای اینجوری می‌کرد. ما شب که می‌شد می‌گفتیم صبح می‌رویم فلان چیز را به او می‌گوییم. باز تا جلویش می‌آمدیم، زبانمان بند می‌آمد نمی‌توانستیم جلویش حرف بزنیم. این حیا است. توجه فرمودید؟ حیا، ملاحظه‌کار است، بی‌حیایی ملاحظه‌کار نیست. (صلوات)

پس من گفتم اینجا اتصال به همه جا هست. ان‌شاءالله وجود امام زمان وقتی که می‌آید، این مردم، این‌هایی را که به فعل او راضی بودند می‌زند؛ دنیا می‌شود بهشت. روایت داریم وجیه‌ترین دختر تشت طلا سرش باشد از مغرب برود مشرق، از مشرق برود مغرب، کسی کار به او ندارد. حالا چطور شویم ما اینجوری بشویم؟ ما باید فقط احتیاج به خدا و امام زمان داشته باشیم. هیچ احتیاجی نداشته باشیم؛ نه به خلق، نه به این، نه به صورت اینطوری، احتیاج نداشته باشیم. آن‌وقت تو هم همین‌طور می‌شوی. آن زمان مردم احتیاج ندارند؛ یعنی یقین دارند. توجه فرمودید؟ حالا تو هم همین بشو. یعنی چه؟ [کسی که] امر را از همه چیز باارزش‌تر بداند. احتیاج ندارد. این آدم اگر اینجوری باشد، غنی به ولایت است. اگر شما غنی به ولایت شدی، دیگر احتیاجی نداری. چرا می‌گویند فلانی غنی است؟ یعنی پول‌دار است؛ یعنی احتیاج به مردم ندارد. تو اگر غنی به ولایت شدی، دیگر به کسی احتیاجی نداری. ما غنی به ولایت نیستیم.

اینکه من می‌گویم آقا امام زمان حمایت می‌کند، خدا حمایت می‌کند، مصداق دارد. شما حسابش را بکن چطور امام زمان از شهدای کربلا حمایت می‌کند؟ امام حسین خیلی مواظب است. اینقدر مواظب است کسی از دستش ناراحت نباشد. چرا به شما می‌گوید اگر کسی از دستت ناراحت باشد، خدا هیچ عبادت را از تو قبول نمی‌کند؟ هر چیزی مصداق دارد. جان من فدای غلام امام حسین. حالا امام حسین دید غلامش است، نه اینکه ناراحت باشد. گفت: عزیز من، من آزادت کردم، مبادا اکراه داشته باشی. من تو را آزاد کردم. برو عزیز من، به خدا می‌سپارمت. این غلام چقدر معرفت داشت. امر امام را اطاعت کرد و رفت، بعد چند دقیقه برگشت. گفت: حسین جان، می‌دانم چرا گفتی برو؟ من هم رویم سیاه است. شاید تو نخواهی من قاطی شهدا باشم. اگر بدانید با قلب امام حسین چه کرد؟ خدا رحمت حاج شیخ عباس را، امام حسین دید در این گیتی مبادا یکی از دستش ناراحت شود. حالا غلام آمد و فوراً به غلام اجازه داد. این غلام در میدان رجزی خواند، حرفهایی زد و شهید شد. امام حسین صورت به صورت دو نفر گذاشته: یکی آقا علی اکبر، یکی غلام سیاه. اول گفت: خدایا، رویش را در دو دنیا سفید کن. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را. گفت غلام، مانند شب چهارده می‌درخشید. خم شد و صورت به صورت غلام گذاشت. عزیز من، چه شیعه‌ای هستیم ما مردم را ناراحت می‌کنیم؟ چه محبی هستی که اینقدر مردم را ناراحت می‌کنی؟ عزیز من، مواظب خانواده‌ات، مواظب کارگاه، مواظب تمام ارکانت باش.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه