حضرت یوسف

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و رحمة الله و برکاته

حضرت یوسف
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1389-01-29

درخواستهای از امام رضا (علیه السلام)

چیزهایی را که [از امام رضا] خواستم به شما بگویم. چیزها را که خواستم، گفتم: ای امام رضا! من همه آنچه را که خواستم برای رفقا خواستم. من همه شما را یاد کردم. یکی گفتم از سر گناه کوچک و بزرگ ما درگذر. خلاصه، ما را پاک کن. امام رضا ما را راه بدهد. یک درخواستی از امام رضا کردم، گفتم: آقا جان! ما که می‌خواهیم، اما دعایمان مستجاب نمی‌شود، شما مستجاب الدعوه‌اید، مستجاب یک خلقت هستید؛ دعا کنید که امام زمان (علیه السلام) بیاید، من و رفقا را یاورش قرار دهد. یکی از امام رضا خواستم، گفتم: آقا جان! چون که سکه به نام تو زدند، به تو سلطان می‌گویند. تو سلطان دنیا و آخرت هستی. رفقا در هر ابعادی خیلی به من خدمت می‌کنند. من از تو درخواست می‌کنم که تو تلافی کن. من که اصلاً نمی‌توانم تلافی کنم. در حضور تو که نمی‌شود حرفی زد. حالا خدمتی که به من می‌کنند، تو هم به ایشان خدمت کن و دعایشان را مستجاب کن که این‌ها رستگار شوند.

من همیشه آنجا که می‌روم یک روضه می‌خوانم. از حضرت عذرخواهی هم می‌کنم. آخر، یک روضه‌هایی است، یک حرفهایی است باید عذرخواهی کرد؛ چون آن‌ها خیلی ناراحت می‌شوند. یکی روضه آقا ابوالفضل خواند، یکی گفت: صدایت بگیرد، صدایش گرفت، گفت: آقا ابوالفضل از روی اسب، با صورت به زمین خورد. اشتباه می‌کند؛ اصلاً زمین در امر آقا ابوالفضل است. من گفتم وقتی که می‌خواست بیفتد، زهرای عزیز (علیها السلام) او را در بغل گرفت. گفت: پسرم! تا گفت پسرم، گفت: برادر! برادرت را دریاب. امضای زهرا (علیها السلام) را می‌خواست، امضای مادرش را می‌خواست. تا حالا برادر نگفته، حالا امضا شد. امیدوارم امام زمان (علیه السلام) کارهای ما را امضاء کند.

حالا روضه که خواندم، گفتم: ابراهیم، مزد خواست. من هم از تو مزد می‌خواهم. مزدم این است که خدایا، محبت زهرا (علیها السلام) و اهل بیت خودتان را در قلب من و رفقای من زیاد کن. گفتم: من مزد می‌خواهم، مزد روضه من را بدهید؛ اما گفتم ابراهیم، پولی بود؛ [اما] نه، من [پول] نمی‌خواهم. من مزدی می‌خواهم که در اینجا و آنجا به دردمان بخورد؛ یعنی سرافراز باشیم. یکی هم گفتم تو گفتی پرداخت کن؛ اما در جلسه ما مخالفت نیفتد. بعد گفتم جلسه را خودتان حفظ کنید. تو گفتی این کار را بکن، ما هم می‌کنیم. پس آنجا همیشه یاد شما بوده و هستم. حالا می‌خواهد کسی بگوید یا نگوید.

گفتم: امام رضا، ما آمدیم از تو کمک می‌خواهیم. ما که کاری نمی‌توانیم بکنیم. یکی هم گفتم که القاء و افشاء بده، دعای من را هم درباره رفقا مستجاب کن. گفتم: من که چیزی نمی‌خواهم. یکی هم گفتم: رفقا به ما اطمینان دارند. خدایا، به حق صاحب وقت، نه در این دنیا، نه در آن دنیا، آبروی ما را نریز. گفتم من الان فرعونم که در خانه‌ات آمدم؛ آبروی ما را نریز. خیال می‌کنند ما آدم خوبی هستیم. یک دفعه پرده را کنار نزن، بدی ما را نشانشان نده.

قضایای یوسف

حالا می‌خواهم به خواست خدا، قضایای یوسف را برای شما بگویم. این قضایای یوسف، خیلی خوب است، اما اگر گره‌چینی‌هایش را بفهمید. خیلی‌ها تفسیر می‌کنند. من یک دفعه دیگر هم تفسیر کردم. مربوط به خیلی سال پیش است. معمار منتظرین می‌گفت: ما چهل سال است تفسیر می‌گوییم؛ اما گره‌چینی‌هایش را نمی‌توانیم بگوییم یا نگفتیم. این قضایای یوسف، گره‌چینی‌های خیلی عمیق دارد.

یکی از گره‌چینی‌هایش این است که یعقوب، یوسف را خیلی می‌خواست. یک خواستن‌هایی است امضاء شده، یک خواستن‌هایی است امضاء نشده است. یک خواستن‌هایی است که خدا به شما اجر می‌دهد، یک خواستن‌هایی است، تو را عقاب می‌کند. من باید شما را بخواهم، واقع هم شما را می‌خواهم. اگر شما را نخواهم، من مذمت شده‌ام. باید بخواهم. چرا؟ شما دارید ولایت را افشاء می‌کنید، شما دارید زحمت می‌کشید. من باید شما را بخواهم. آقایانی که اینجا می‌آیند و من خیلی به ایشان توجه ندارم، نمی‌توانم به یک، یک ایشان توجه کنم. ببین! توجه من این است که این‌ها را از امام برای شما می‌خواهم. از من خیلی توقع نداشته باشید. می‌گوید: چرا حاج حسین با ما همچنین نکرد؟ لابد یک چیزی از من دیده است. شیطان از این حرفها در دلت می‌اندازد. ببین، من توجه دارم یا ندارم. ببین، من چطور برای شما چیز می‌خواهم. پس همین‌طور که شما توجه‌تان به ولایت است، من توجهم به شماست.

جوانان عزیز یک وقت این فکرها را نکنند. من پای شما را هم سجده می‌کنم نه خودتان را. والله! راست می‌گویم. چرا؟ پای شما خیّر است، پای شما روی ولایت می‌رود، پای شما دارد امر را اطاعت می‌کند. اگر پای شما را بوسیدم، من دارم امر را اطاعت می‌کنم.

عدالت خدا، پیامبر و غیر پیامبر نمی‌شناسد

حالا این یعقوب، یوسف را خیلی می‌خواست. حضرت یعقوب دو تا پسر داشت؛ یکی یوسف، یکی بنیامین، این دو تا پسر از یک زن بودند، ده تا پسر دیگرش از زن دیگرش بود. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، گفت: این‌ها قوی بودند؛ اگر داد می‌زدند، زنان کنعان سقط می‌کردند. اینقدر قوی بودند. آن‌وقت این حضرت یعقوب کاری کرد. آن موقع کنیز خریدن درست بود. یک کنیز با بچه‌اش را خرید. بچه‌اش را فروخت. به تمام آیات قرآن! اگر من بودم، این کار را نمی‌کردم. من نمی‌دانم چرا یعقوب این کار را کرد. یک وقت یک چیزهایی است باید آدم مبتلا شود. خدا نکند که ما مبتلا شویم. یکی هم در خانه‌اش روضه بود. یک نفر آمد در خانه و یعقوب او را رد کرد، به او گیر نداد. گفت: خدایا، من رفتم در خانه پیامبرت، ولی او من را رد کرد. خدا از آن کار خوشش نیامد، حالا که او را رد کرد، یعقوب را در یک بعد رد کرد. این گره‌چینی آیه است. هیچ وقت کسی را رد نکن. بابا جانم! حالا آمده، هزار تومان، دو هزار تومان، صد تومان به او بده. رد نکنید. آن زن هم، یک دفعه دلش سوخت. گفت: خدایا، من خانه پیامبرت آمدم، این عصمت دارد، پناه آوردم، ولی بچه‌ام را از من جدا کرد. خدا فرمود: یا اُمّاه، فکر نکن، غصه نخور، من بچه‌اش را از او جدا می‌کنم.

خدا پیامبر را کنار زد، زن را قبول کرد. این از عدالت خداست. چه کسی را قبول می‌کنی که تا یک کار می‌کند می‌روی طرفش؟

اگر با خدا باشی، خدا تو را حفظ می‌کند

حالا برادرها آمدند، گفتند: پدر جان! یوسف می‌خواهد کوچه را بلد شود، بازاری بلد شود، شما که همیشه زنده نیستی. اگر بمیری که او هیچ جا را بلد نیست که همه‌اش پیش خودت نگاه داشتی. او را به ما بده تا ما او را به کوچه و بازار ببریم و او را آگاهی بدهیم. یعقوب اجازه داد. حالا همان زن که اینجوری شد، یوسف، خوابی دید. آمد خواب را به پدرش گفت. یک قدری هم گفت من مبتلا می‌شوم؛ اما [یعقوب] خیلی گیر به آن نداد. اگر گیر به آن می‌داد، می‌رفت آن بچه را پس می‌گرفت. آیا متوجه‌اید؟ یک اندازه‌ای به آن گیر داد؛ اما اگر به آن گیر می‌داد و می‌فهمید آن اندازه مبتلا می‌شود، می‌رفت بچه را پس می‌گرفت. نرفت. حالا خدا گفت: یا اُمّاه! من زودتر از یعقوب، بچه‌ات را به تو برمی‌گردانم.

این‌ها یوسف را بردند و از آن عقده که داشتند، قدری یوسف را زدند. بعد می‌خواستند او را بکشند. رفتند یک پیراهن، پاره کردند و آن را مقداری خونی کردند. بنیامین گفت: خون کسی به گردن شما باشد، خیلی خوب نیست. حالا او را در چاه بیندازید. بالاخره از بین می‌رود. شما خونش را گردن نگیرید. این‌ها این حرف را قبول کردند. ببین! وقتی خدا می‌خواهد آدم را نجات بدهد. یک نفر، حرفی می‌زند و طوری می‌شود که آدم نجات پیدا می‌کند. این‌ها او را در چاه انداختند.

گر نگهدار من آن است که من می‌دانمشیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد

آقا جان من! بیا اینجوری بشو. اعتقادت به خدا باشد؛ خدا تو را نگه می‌دارد. حالا خدا گفت: ای جبرئیل! یوسف را بگیر. جبرئیل در سدر المستقیم بود؛ یعنی بالای آسمانها. آمد و یوسف را گرفت که ته چاه نیفتد، نکند به او لطمه‌ای بخورد. دنیا چه خبر است؟ حالا خدا به جبرئیل گفت، این همه، این کارها را کردی کجا ناراحت شدی؟ گفت: من امر تو را اطاعت کردم، ناراحتی که ندارد. گفت: کجا رقت کردی؟ گفت یک جا کشتی که طوفانی شد، آن بچه در خاکها افتاد. دلم رقت کرد. یکی هم برای شداد که بهشت را ساخته بود؛ اما نتوانست به آن نگاه بکند. گفت: به عزت و جلالم! آن بچه، همان بود. وقتی که در خاک افتاد شد، شیری آمد که او را بخورد، من محبتش را در دلش انداختم، شیرش داد، بچه بزرگ شد، کشتی آمد و آنجا لنگر انداخت، او را برد. بچه سلطان شد و بعد هم سلطان شد و یک مرتبه گفت: من خدا هستم. یکی دیگر هم گفت: وقتی گفتی یوسف را بگیر، من در سدر المستقیم بودم، مقداری رقت کردم. حالا خدا نگهش داشت.

پس معلوم می‌شود اگر شما با خدا باشید. اگر خلق شما را در چاه بیندازد، خدا شما را نجات می‌دهد. شما مواظب باشید که ارتباطتان را قطع نکنید. به امام رضا گفتم: تمام رفقا ارتباط دارند؛ اما خیلی یقینشان را به ارتباط زیاد کن.

حالا این‌ها یوسف را توی چاه انداختند و پیراهن را برداشتند و آوردند. گفتند: پدر جان! ما اینجا بودیم و بچه داشت اینجا بازی می‌کرد و یک گرگ آمد و بچه را خورد. هر کاری کردیم، حریف آن نشدیم. پیراهن را آوردیم. حضرت یعقوب پیامبر است. گرگها را خواست. گرگها قسم خوردند، گفتند: ما پسرت را نخوردیم. جزء نواقلی‌ها باشم، اگر من پسرت را خورده باشم. جزء بدعت‌گذار باشم، اگر من پسرت را خورده باشم. قسم یاد کردند که یعقوب باور کند پسرش را نخورده‌اند.

نباید به خود نازید، باید به ولایت نازید

حالا یوسف را از چاه بیرون آوردند. دیدند خیلی پسر زیبا و خوشگلی است. ببین! خدا همیشه هوایت را دارد. تو حواست باید جمع باشد. یوسف یک روز روبروی آینه آمد و گفت: اگر بخواهد کسی من را بخرد، باید خیلی گران بخرد، من خیلی خوشگل هستم؛ به خوشگلی‌اش نازید. حالا همین جا هم خدا ولش نمی‌کند. به خودتان ننازید. یک مقدار پول دارید، یک کاری دارید، به خودت نناز. ما باید به خدا و ولایت بنازیم؛ خودت را بگذار کنار.

گفتند بهتر این است که ما او را بفروشیم. این‌ها همه‌اش مرحله، مرحله است. او را آوردند. حالا یوسف را می‌خواهند بفروشند. گفتند: هر کسی می‌خواهد بخرد. یک زنی بود چهار، پنج تا دولچه داشت، آورد و گفت من هم می‌خواهم یوسف را بخرم. گفتند: آخر، با این دولچه‌ها؟ گفت: من هم می‌خواهم جزء یوسف‌خرها باشم. مبلغ را مرتب بالا بردند تا کسی دیگر نخرید و عزیز مصر او را خرید. او را خرید و پیش خودش برد.

اگر با خدا بودی، خدا برای تو اراده کلام می‌کند

خب، یوسف، غلامش است. غلام، گویا تا اندازه‌ای محرم باشد. غلام، آن زمانها محرم بود. کسی که او را می‌خرد مثل این است که انگار او را صیغه می‌کند. تا اینکه زلیخا به ایشان قدری محبت پیدا کرد. درها را بست. به او گفت شما باید با ما دوستی کنی وگرنه به شوهرم می‌گویم تو را به زندان بیندازد، به او می‌گویم یوسف رد مرا گرفته است. یوسف اینجا نگفت که خدایا نجاتم بده. من با آن خانم که مواجه شدم، گفتم: زهرا! نجاتم بده. پی نجات می‌گشتم که این کار را نکنم. یوسف گفت: من زندان را بهتر از این کار می‌خواهم. تا رفت و درها به رویش باز شد؛ اما زلیخا از پشت او را گرفت و مقداری از پشت پیراهنش پاره شد.

آقا جان من! بیا با خدا باش. خدای تبارک و تعالی برای تو اراده کلام می‌کند. توجه می‌فرمایید یا نه؟ خانم! خودت را حفظ کن. مگر نبود که کسی می‌خواست به زن ابراهیم دست بگذارد، دستش خشک شد؟ تو اگر خودت را حفظ کنی، خدا تو را محافظت می‌کند، خدا تو را حفظ می‌کند. این کارها چیست که می‌کنید؟ من به شما هم می‌گویم. شما اگر قدری باخدا باشید، خدا شما را حفظ می‌کند. اصلاً گناه چیست؟ گناه خنثی می‌شود. به دینم! راست می‌گویم. من روبرو شدم که به شما می‌گویم. اصلاً گناه خنثی می‌شود، نه اینکه تو آن را خنثی کنی، آن را خنثی می‌کنند. چطور برای یوسف خنثی کرد؟ خلاصه، همین سان که می‌خواستند او را ببرد و محاکمه کنند، بچه در گهواره گفت: یوسف تقصیرکار نیست که یقه‌اش پاره شده است. او فرار می‌کرده و زلیخا می‌خواسته او را بگیرد.

باید از خدا کمک خواست، نه از خلق

خلاصه، یوسف را در زندان انداختند. یوسف چون از زلیخا گذشت، خدا به او پاسخ داد و تعبیر خواب را به او داد. خوابتان را به هر کس نگوید که هر جور تعبیر کند همان می‌شود. یکی خواب دید. پیش عمَر آمد و گفت: من خواب دیدم جلوی دریا خوابیدم و آب دریا توی دلم می‌رود. عمَر گفت: تو می‌میری. همین‌جور هم شد. به امیرالمؤمنین (علیه السلام) گفتند، فرمود: آب، علم است که توی دلت می‌رفت. چرا عمَر تعبیر این‌جوری کرد؟ تا خواب می‌بینی به هر خاله‌زنی نگو، به هر آخوندی نگو. خوابتان باید اتصال به ولایت باشد. هر خوابی که خواب نیست. می‌گوید: من خواب دیدم یک پتو خریدم، یک تشک خریدم. این خوابهای الکی چیست که می‌بینید و به من تلفن می‌زنید؟ ای الکی، خوابت هم الکی است.

خدا به یوسف تعبیر خواب داد. حالا عزیز مصر خواب دید گاوهای چاق آمدند، گاوهای لاغر را خوردند. معبّرها را جمع کرد. هر کسی چیزی گفت. گفتند: معبّر آن است که در زندان است. یک نفر در زندان خواب دید. یوسف گفت: فردا شما را مرخص می‌کنند. به عزیز مصر بگو این جوان کنعانی بی‌گناه است. چند وقت است که در زندان است. یک وقت ندا آمد، ای یوسف! باید هفت سال در زندان بمانی. چرا به کس دیگری رجوع کردی؟ چرا به من رجوع نکردی؟

خلاصه، دنیا خیلی موج دارد، انبیاء هم توی موج می‌افتند؛ اما کسی که توی موج نمی‌افتد، دوازده امام، چهارده معصوم است. حالا گفت: باید هفت سال اینجا بمانی. حالا که هفت سال ماند، عزیز مصر خواب دید گاوهای چاق، گاوهای لاغر را می‌خورند. حالا که به او گفتند، گفت: عجب! هنوز او آنجاست. او را بیاورید.

به یوسف گفت چه کار کنم. گفت: گندم تهیه کن. (خدا بیامرزد حاج شیخ عباس را، می‌گفت: این شاشه، مأمور خداست. اگر بخواهی صد سال لوبیا نگه داری، نخود نگه داری، گندم نگه داری، این به جان این‌ها می‌افتد که مجبور شوی زود آن را بفروشی. می‌گفت این شاشه‌ها مأمورند.) گفت: شما گندمها را توی خوشه بگذارید. اگر توی خوشه باشد، گندمها را حفظ می‌کند. حالا همین کار کرد و قحطی پیش آمد.

حالا خدا دارد کار خودش را می‌کند. حرف من سر این است. فقط مصر گندم داشت؛ بقیه گندم نداشتند. مثل این است که مثلاً آمریکا اینقدر گندم دارد، آن موقع مصر گندم داشت. بعد از تعبیر خواب یوسف، دیگر یوسف را پیش خودش آورد. حالا قحطی پیشامد کرد. این‌ها دیدند که مصر گندم دارد. چند تا برادر پا شدند و راه افتادند. هر کدام یک الاغ و جوالی برداشتند و خودشان را معرفی کردند. ای عزیز مصر! ما پسرهای یعقوب پیامبر هستیم. به ما کیل بده؛ یعنی گندم بده.

یوسف، نگاه کرد، بنیامین را شناخت. بنیامین را خواست. گفت: کیل را در جوال بنیامین بگذارید. رفتند بازرسی کردند. آن کیل، طلا بود. (این آیات قرآن قصص است. همه قصص برای این است که شما توجه کنید.) گفت: کار بنیامین بوده است و شما باید بروید. این‌ها گریه کردند و گفتند: ای عزیز مصر، (هنوز هم از کارشان دست برنداشتند.) ما یک برادری داشتیم که گرگ او را خورده است. پدر ما اینقدر گریه کرده که کور شده است. حالا به قول ما، کورتر می‌شود. گفت: نه، من نمی‌دهم. بروید تا اینجا یک قدری محاکمه شود. آن‌ها رفتند. یوسف زرنگی کرد و پیراهنش را در یکی از جوالها گذاشت. حالا یک قدری که به کنعان مانده بود، یعقوب گفت: بوی یوسف می‌آید. آمدند دیدند پیراهن است و روی چشم یعقوب انداختند، خلاصه چشمش بهتر شد.

خدا درباره آن زن به وعده‌اش عمل کرد

حرف من سر این است. یوسف کسی را دنبال برادرها روانه کرد. آن پسر به همان زن گفت: خانه یعقوب کجاست؟ گفت: چه کار داری؟ گفت: من خبر یوسف را آوردم. زن دو دفعه منقلب شد. یک دفعه برای بچه‌اش، یکی هم اینجا منقلب شد. خدایا، تو گفتی من بچه‌ات را زودتر به تو برمی‌گردانم. این پسر آمده و خبر یوسف را می‌خواهد. پسر گفت: قضیه چیست؟ زن، قضایا را گفت. پسر دست گردن مادرش انداخت و گفت: مادر جان! من پسرت هستم. (من اینجا خیلی ناراحت می‌شوم. ناراحتی من این است که این‌ها چطور با آقا علی اکبر جدایی انداختند.)

رسیدن به لقاء بالاتر از سلطنت یوسف است

خلاصه، یوسف گفته بود من کنعان می‌آیم. حالا این حرکت کرده است، ملائکه دنبالش هستند. پیامبر است دیگر، سلطان است. از آن طرف لشکری و کشوری. این‌ها دنبال یوسف سان دادند. پدر از این طرف، یوسف از از این طرف، حالا هنوز به هم نرسیده بودند. یک وقت به یوسف گفتند: ای یوسف! زلیخایی که پی‌اش بودی، آنجا نشسته است. یوسف گفت: ای زلیخا! می‌دانی که من یوسف هستم. از من چه می‌خواهی؟ گفت: می‌خواهم جوان شوم. خدا به یوسف گفت: اگر دعا کنی، دعایت را مستجاب می‌کنم. دعا کرد و زلیخا جوان شد. ببین چطور خدا دارد پیامبرش را ادب می‌کند، ما که سر جای خود. حالا تو به سلطنت رسیدی، به چه رسیدی؟ به زلیخا گفت: برویم. گفت: برو، تو آن موقع غلام بودی و من به لقاء نرسیده بودم که پابند تو شدم. تو هم نبی هستی، هم سلطان هستی، برو. من به لقاء رسیدم. به ارتباط رسیدم. دیگر کسی را نمی‌خواهم.

قربانت بروم! او به ارتباط رسید، از یوسف گذشت. بیا تو هم به ارتباط برس؛ از همه دنیا بگذری. زلیخا، یوسف را خجل کرد. گفت: تو خیال کردی، اینجوری شدی. اینجوری چیزی نیست. لقاء بالاتر از این است. لقاء را من امروز معنا کردم. ببین! می‌گوید من به لقاء رسیدم. پس لقاء بوده است و هست. ما حرفش را نزدیم. بوده است حالا بعد از چندین سال به دهن من جاری شده است.

پدر و مادرتان را احترام کنید

حالا دارد می‌آید. دست انداخت گردن پدرش یعقوب. ندا آمد: ای یوسف! دستت را باز کن. باز کرد. گفت: نبوت از کفَت رفت.

پدر و مادرتان را احترام کنید. حالا هر جوری هست. تو کار خودت را بکن. پدر و مادر را احترام کنید، بزرگ‌تر را احترام کنید. احترام، یعنی کسی که حیا دارد. همیشه حیا داشته باشید. من خدا می‌داند، به دینم! راست می‌گویم، با یکی که حرفم می‌شود، اینقدر شب نقشه می‌کشم؛ اما تا روبرویش می‌شوم خجالت می‌کشم. من هنوز در عمرم یک فحش به کسی ندادم. تو خیال می‌کنی مثل زن ابراهیم توی صندوق بودم. من توی مردم بودم. من اصلاً این آیه را نشنیده بودم. حالا این آیه را شنیدم که می‌گوید فحاش با صورت عقرب وارد محشر می‌شود. یک وقت نگفته، به تو گفته‌اند. آقایان، [یک وقت] نگفته به شما گفتند. آن بالاتر از این هست که به تو بگویند و تو عمل کنی. نگفته به تو گفته. ببین! به خدیجه گفته بود. گفت: من به تو ایمان آورده بودم. نگفته به او گفته بودند. اباذر دعای «اللهم إنی أسالک الأمن و الایمان بکر و التصدیق بنبیک و العافیه من جمیع البلاء و شکر علی العافیه» نگفته به او گفته‌اند. حالا جبرئیل به پیامبر می‌گوید اباذر این دعا را می‌خواند. پس معلوم می‌شود که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به او نگفته است. مواظب باشید که نگفته‌ها به شما گفته شود. توجه می‌کنید من چه می‌گویم.

شما باید شادکن باشید، نه قصاص‌کن

حالا گذشت را ببین. چقدر یوسف را زدند؟ در روایت داریم او را زدند و در چاه انداختند؛ می‌خواستند سرش را ببرند، بنیامین نگذاشت. دیگر از این جسارت بیشتر است. حالا یوسف برادرها را جمع کرد. گفت: من از شما تشکر می‌کنم. دید خجالت می‌کشند. گفت: من از شما تشکر می‌کنم. شما شأن من را در دنیا بالا بردید. شما کاری کردید که من در دنیا احترام به هم زدم. من احترام نداشتم. من غلام بودم؛ مثل یک کنیز، من غلام بودم. با رفت و آمد شما، این‌ها فهمیدند من پسر پیامبر هستم.

ببین! چطور این‌ها را شاد کرد؟ مردم را شاد کنید. شما شادکن باشید، نه قصاص‌کن. همین حرف را اگر یاد بگیرید بس است. شادکن باشید، نه قصاص‌کن. الحمد لله همه شما شاد می‌کنید. یکی از شادکردن شما این است که صدقات می‌دهید، خمس می‌دهید، رد مظالم می‌دهید. رفقای عزیز، خیلی اینجوری هستند. این بنده خدا، یک وامی گیرش آمده، همه را گوشت گرفته و آورده، به قدر دو گوسفند؛ ما همه را دادیم. خودش نمی‌خورد. می‌تواند بگوید ما خودمان نداریم. اینقدر شیطان راه عبادت نشان شما می‌دهد. به دینم! آن راه عبادت، راه لجاجت است. راه عبادتِ بی‌امر، راه لجاجت است. گفت:

تو حسن یوسفی داری به حسن خود مشو غرهصفات یوسفی باید تو را تا ماه کنعان کرد

صفات یوسفی داشته باش. ببین، یوسف چقدر گذشت دارد.

آنجا تا احترام نکرد، گفت پیامبری از نسل تو قطع شد. چرا پدرت را احترام نکردی؟ پدرتان را احترام کنید. چرا؟ پدرها که معصوم نیستند. من به پسرم می‌گویم من اگر کار خلاف کردم به من بگو. نگو این پدرم هست و درست کار می‌کند. من که معصوم نیستم. به من بگو. می‌گوید: آیا ما به شما بگوییم؟ می‌گویم: اگر تو نگویی، کسی توی کوچه به من می‌گوید؛ اینکه بدتر است، او هم می‌فهمد؛ پس تو به من بگو تا رفعش را بکنم، من می‌خواهم عیبم رفع شود. حالا هر کسی می‌خواهد بگوید. شما هم همین طور. شما خیال کردید من امام‌زاده هستم؛ من هم خلاف می‌کنم، من هم اشتباه می‌کنم. فدایتان بشوم! قربانتان بشوم! اما این حرفهایی که دارم از روی قرآن به شما می‌زنم، اشتباه نیست.

من همیشه تا بتوانم به کسی امر نمی‌کنم. می‌گویم: امر، اشتباه است. توجه می‌فرمایید یا نه؟ ابراهیم گفت: من خلیل خدا نشدم جز به دو صفت: یکی همیشه با مهمان غذا می‌خوردم، یکی هم از کسی چیزی طلب نکردم. رفقای عزیز بدانند، من یک وقت معطل دو تومان هستم؛ اما از کسی طلب نمی‌کنم. می‌گویم: خدا می‌رساند؛ تا حالا هم رسانده است.

من اصلاً نمی‌خواهم از خلق به ما چیز برسد؛ مگر آن خلقی که اگر می‌دهد، محض خدا بدهد. آن محض خدا می‌دهد و ما هم محض خدا می‌گیریم. این باز یک حرفی است. حرفها، خیلی حرف تویش است. حرفها، خیلی فهم تویش است. حرفهایی است که باید بفهمیم. باید بدانیم. باید از خدا بخواهیم بفهمیم. مگر حرف، یک حرف است؟

غصه، باید از سر امر باشد

حالا اینکه می‌گویم که گریه بی‌خود نکنید، خدا فردای قیامت یعقوب را بازخواست می‌کند که چرا گریه کردی؟ چرا اینقدر یوسف را خواستی؟ چرا گریه کردی و کور شدی؟ من فقط برای امام حسین (علیه السلام)، گریه می‌کنم. توی خانواده بعضی وقتها به من می‌خندند. یکی از قوم و خویشها، پیر بود. پیرزن بود، حال نداشت. گفتم: یک قبر برایش تهیه ببینید. گفتند: تو عین خیالت نیست. گفتم: حالا اینقدر هم گریه کردیم، چه فایده‌ای دارد. این‌ها به من می‌خندند. این‌ها به جای اینکه به عقیده خودشان بخندند، به من می‌خندند.

هر غصه‌ای که بی‌امر به خودتان راه بدهید، از بی‌عقلی‌تان است. انسان باید غصه با امر بخورد. غصه زهرا (علیها السلام) را بخورید. خدا می‌داند من بالاسر امام رضا نزدیک بود سکته کنم. آدم می‌بیند بر سر زهرا (علیها السلام) چه آمده است، این‌ها چه کار کردند؟ تمام این حرفها را که اینقدر قاطع می‌زنم، می‌خواهم پی مقدسها نروید، پی خلق نروید. خلق، ایده‌اش این است. ایده‌ای که ندارد. انسان وقتی از امر جدا شد، در امر خلق می‌رود. خلق هم می‌گوید این کارها را بکن.

من دارم لب دریا شما را می‌بینم و می‌گویم برو از لب دریا کنار. این دریا حیوان دارد، نهنگ دارد. تو را توی خودش می‌کِشد.

قضیه برخورد خضر با امیرالمؤمنین (علیه السلام)

اصلاً خدای تبارک و تعالی کاری که کرده، برای تو نگهبان گذاشته است، برای دریا هم نگهبان گذاشته است. آیا می‌دانید یا نه؟ خضر، نگهبان دنیا است. هر کسی در بیابانها و کوهها گرفتاری داشته باشد، می‌آید و به شکل کسی می‌شود و نجاتش می‌دهد. اما الیاس نگهدار حیوانات دریا است؛ اگرنه مثل نهنگ بیرون می‌آیند و ما را می‌خورند. خدا نگهداری‌اش می‌کند.

گر نگهدار من آن است که من می‌دانمشیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد

حالا وقتی خضر کاری کرد که موسی خجل شد، خضر، یک ذره توی خودش رفت. آدم نباید توی خودش برود. آن، توی تو هست، به تو چه؟ این خیال کرد یک ذره قدرتی دارد که موسی را فلج کرده است.

حالا [امیرالمؤمنین به شکل یک پسر بچه] پیش خضر آمد و یک مقدار احوال‌پرسی کرد. گفت: ای خضر، هر جا می‌بری من را ببر. گفت: تو با من نمی‌توانی بیایی. گفت: حالا ببر. یک دفعه خضر غایب شد، از این مملکت یک جای دیگر رفت. دلش هم به حال او سوخت. گفت: خدایا، این بچه را حفظ کن. گفت: الهی، آمین! دید کنارش است، حالا دارد به او هم دعا می‌کند! دوباره غیب شد، دید نه، فایده ندارد. آمد به الیاس گفت: الیاس! من بیچاره شدم. یک بچه‌ای با من این کار را کرده است. الیاس گفت: برادر! با من هم کرده است. گفت: لب دریا آمد، گفتم: بچه! برو کنار، گفت: یک پشتک زد و وسط دریا رفت، تمام دریا را جستجو کردم. او را پیدا نکردم.

علی (علیه السلام) ، گیج کن است. والله! این‌ها عنایت امام رضا است که من دارم به شما می‌گویم؛ وگرنه من که چیزی ندارم به شما بگویم. سواد، چیزی نیست که به شما داده است؛ کمال، چیزی است که به شما داده است. کمال این است که سوادت را کنار بگذاری و پی کمال بگردی. کمال، محبت علی (علیه السلام) و بچه‌های علی (علیه السلام) است؛ باید پی آن بگردی. سواد را کنار بگذار. چطور این بی‌سواد، اینقدر به کمال رسیده است و با سواد اهل جهنم است؟ چرا شریحِ با سواد اهل جهنم است؟ چرا سلمانِ بی‌سواد، اویسِ بی‌سواد برادر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) است؟

خب، تو دکتری. چند سال رفتی و دکتری یاد گرفتی. از چه کسی یاد گرفتی؟ از خلق. اینکه چیزی نیست. اگر به آن اتکا داشته باشی، خدا اتکایت را گرفته و دکتری به تو داده است. این را می‌خواهی چه کنی؟ حالا چهار نفر را معالجه کردی، یا راست گفتی، یا دروغ گفتی، یا چهار تا را هم کُشتی. شما دکترها کار دیگری که نمی‌کنید. یک نسخه عوضی می‌دهی، یک نفر را می‌کشی؛ اما محبت زهرا (علیها السلام)، آدم‌کشی نیست؛ آدم درست‌کن است. (ببینیم این دو سه تا دکتر را از دور خودمان کنار می‌بریم یا نه. اصلاً من دور ندارم که من دورم بیاید. این را من به شما بگویم.)

ولایت، بر خاک افضل است

تو بلبل باغ ملکوتی، نه از عالم خاک. عزیزان من! شما والله! خاکی نیستید. قربانتان بروم! جسم شما خاکی است. روایت داریم وقتی خدای تبارک و تعالی زمین را خلق کرد، یک مشت خاک از زمین خلق کرد. گفت: ای زمین! یک مشت خاک به ما قرض بده. گفت: می‌خواهی چه کنی؟ می‌خواهم آدم را خلق کنم. حالا با یک مشت خاک، آدم را خلق کرده است. حالا شما رشد خاکی دارید. بعد جسم شما را به این زمین می‌دهد. همه‌تان مشتی خاک هستید که از زمین گرفته شده‌اید. گذشت خدا خیلی است. ما خاک می‌شویم؛ اما جسم علیین خاک نمی‌شوند. همین در دنیا بودند و خاک نمی‌شوند. این دو سه تا قبری که می‌بینید در شیخان است، همین‌جور است.

خدا لعنت کند پهلوی را، خدا عذاب پیروانشان را زیاد کند. الان هم زیاد پیرو دارد. همان سان که عمَر پیرو دارد، پهلَوی هم پیرو دارد. یادم می‌آید از بازار که می‌آمدیم، بعضی از علما که اعتقاد داشتند، پابرهنه می‌شدند و می‌گفتند: این‌ها قبر شیعیان علی (علیه السلام) است. حالا پهلوی همه را به هم زد. همه این‌ها را صاف کرد و به اصطلاح باغ ملی درست کرد. حالا وقتی به این قبرها خورد، این‌ها قسم می‌خوردند و می‌گفتند: همین‌جور تازه بود؛ چون این ولایت افضل از خاک است. اگر ولایتت کامل شد، خاک به آن اثر نمی‌کند.

یک چیزهایی است که در دنیا می‌شود. مگر خدا بلد نیست که قبر رقیه را خشک کند. حالا یک نفر خواب رقیه می‌بیند که قبر من را آب گرفته است. حالا آمدند در سرداب را باز کردند. دیدند آب گرفته است. یک نفر بود، به مدت یک شبانه‌روز، عزیز امام حسین (علیه السلام) را روی دستش گرفت تا آبها را خشک کردند. قسم می‌خورد، می‌گفت: رقیه، کفن نداشت. آن عبا کفن بود. عبا به دور خودش بود، عبا هیچ آسیب ندیده بود. انگار این بی‌بی، زیر این عبا تازه تازه است. چرا؟ او به خاک افضل است. آن خاک به امرش است؛ نه اینکه خاک او را نابود کند. خاک کسانی را نابود می‌کند که خیلی ولایتشان کامل نیست. این‌ها را خدا همچنین کرده که ما یک مقدار این‌ها را بهتر بشناسیم. اما روایت داریم وقتی مؤمن را توی قبر گذاشتند، ملکی است که حمل و نقل می‌کند و او را به وادی السلام خدمت امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌برد. جنازه‌ات روح است. جنازه‌ات روح می‌شود و تو را می‌برند. من سراغ دارم که شده است. این حاج غلامحسین شیرازی خدا رحمتش کند، خدا حاج شیخ عباس را هم رحمت کند، او را با ما روبرو کرد. یک وقت در دکان ما می‌آمد. ایشان وقتی مُرد، به آن آقای رجبی بود، گفت: به هر قیمی است من را نجف ببرید. این‌ها مخالفت کردند. نگذاشتند او را ببرند. بعد از یک شب، دو شب خواب دید، گفت: آقا جان! سید جان! غصه من را نخور. ملک نقاله من را پیش علی (علیه السلام) برده است. عزیز من! ملک نقاله، تو را می‌برد. حمل و نقلت می‌کند. اما ولایت را حمل و نقل می‌کند، نه جسم من را.

باید به علمای واقعی خدمت کرد

حاج غلامحسین چند صفت خوب داشت: یکی این بود که با رادیو مخالف بود، یکی اینکه علاقه به محراب نداشت، یکی اینکه علاقه به دنیا نداشت. حاج شیخ عباس ما را با او روبرو کرد و سفارش من را به او کرده بود و سفارش او را هم به من.

آقای شهری وقتی وکیل شد، خانه‌ای داشتند، دم خانه یک اتاق برای او ساختند. چون یک وقت آنجا بودند و وکلا می‌آمدند و دید این آبروریزی است؛ آبروداری کردند. حاج غلامحسین گریه می‌کرد. می‌گفت: غلامحسین، این اتاق را می‌خواهی چه کنی؟ داد می‌کشید. چرا این را ساختی؟ تو وقتی علاقه نداشته باشی، امیرالمؤمنین (علیه السلام) علاقه خودش را به تو می‌دهد. ای خانم! تو اگر علاقه به دنیا نداشته باشی، زهرا (علیها السلام) علاقه خودش را به شما می‌دهد. آن علاقه، جهنم خنثی‌کن و بهشت‌خر است. تو همین سان هستی؛ بیا با علاقه‌ات بهشت را بخر، فردوس را بخر، در اختیار امام زمانت باش. چرا علاقه به خلق دارید؟ بدبخت بیچاره، چرا این‌ها را خلق حساب می‌کنید؟ تو را خدا مخیر کرده است. با عقلت کار کن نه با هوشت. اینقدر علاقه داشته باش که امورت بگذرد. امورت دارد قشنگ می‌گذرد. ماشین داری، خانه داری، پسر داری، دختر داری، زندگی داری، از خدا دیگر چه چیزی می‌خواهی؟

این را هم به شما بگویم. اگر شما به علمای واقعی، نه علمای مصنوعی، نه علمایی که بگویند «من»، خدمت کردی، امیرالمؤمنین (علیه السلام) پاسخت می‌دهد. آمدند بالای مدرسه را ساختند و یک بلندگو گذاشتند. ایشان می‌گفت این بلندگو را نگذارید. این‌ها می‌خواهند درس بخوانند، ناراحت می‌شوند. این بنده خدا خیلی مخالف بود. این‌ها آمدند و به او پشت کردند و بلندگو گذاشتند. او قهر کرد و نیامد.

من همیشه در باره یک مظلوم بلند می‌شدم. تمام کار و کاسبی‌ام را ول می‌کردم. این بنده خدا در دکان ما آمد. گفت: آقای حاج شیخ حسین، فردای قیامت می‌گویم که یاری خواستم، کسی من را یاری نکرد. گفتم: آقا! خیلی ادعا کردی. این حسین (علیه السلام) بود که یاری نداشت، تو یاری داری. چرا ناراحتی؟ بلند شدم و یک کاغذ دست گرفتم. گفتم: حاج شیخ غلامحسین را می‌خواهید یا بلندگو را؟ تا می‌خواستند بنویسند بلندگو، توی سر خودم می‌زدم. گفتم: خاک به سر آنکه بگوید من بلندگو را می‌خواهم. یک طومار درست کردم. خلاصه، به سردسته آن‌ها گفتم بروید حاج شیخ غلامحسین را بیاورید. گفت: لازم نکرده است. گفتم: من به شما بگویم من جماعتی هستم و اهل محل هستم، شما اهل محل نیستید. (اول اهل محلی‌ام را ثابت کردم) ملا حسین گفت: زمان ما بلندگو بوده است. گفتم: ملاحسین! بنشین سر جایت و تکان نخور که خلاصه، فاسدت می‌کنم. خلاصه، این‌ها جلسه‌ای داشتند. یکی ریخت توی جلسه اینها، دو تا فحش داد و این‌ها از جلسه فرار کردند و جلسه به هم خورد. وقتی جلسه به هم خورد، این‌ها رفتند با عزت و احترام، حاج شیخ غلامحسین را توی مسجد آوردند.

حرف من سر این است. که به علمای واقعی خدمت کنید. اما الکی نروید به علمای مصنوعی خدمت کنید. یک چرخی به حاج غلامحسین زد و او مُرد. بعد از چند وقت در عالم رؤیا آمد با یک آقا سیدی در دکان ما آمد. وقتی آمد دکان ما روشن شد. به من گفت: آقای حاج شیخ، این آقاست که برات آزادی از جهنم می‌دهد. گفتم: یک برات آزادی از جهنم به من بدهید. نوشت: تو از آتش ایمنی. من کاغذ را بوسیدم و توی جیبم گذاشتم. تو چه چیزی داری می‌گویی؟ دنیا چه خبر است؟ خلاصه، ببین این‌ها چه کار می‌کنند.

حاج غلامحسین از لهو و لعب بدش می‌آمد. حالا آقا آمده مکه و یک ماهواره خرید، به کسی داد و گفت دویست تومان به تو می‌دهم برای من بیاوری. مردتیکه! تو می‌خواهی جلوی مردم ماهواره نیاوری؛ آن‌وقت جلوی امام زمان (علیه السلام) خجالت نمی‌کشی که ماهواره می‌آوری. خاک بر سرت بکند. تو از مردم خجالت می‌کشی از امام زمان (علیه السلام) نمی‌کشی. او یک عالم است، این هم یک عالم.

خلاصه، یکی از خواهشهای من این بود که توی شما تفرقه نیفتد، همه شما باید یک عقیده باشید. حالا آن آقا پیش می‌رود، آن آقا می‌خواند. همین سان که من دلم می‌خواهد که شما برتری داشته باشید، شما هم دلتان بخواهد، آقای توکلی، این آقایانی که می‌خواهند بگویند و بشنوند، بگویند و بشنوند.

دعا

خدایا، عاقبتمان را به خیر کن

خدایا، ما را با خودت آشنا کن.

خدایا، کمک کن و دعای این‌ها را مستجاب کن. گفتم: من کمک می‌خواهم. من که نمی‌توانم دعای کسی را مستجاب کنم. کمک شما این باشد که دعای اینها را مستجاب کن.

خدایا، به حق امام رضا، دعای من را در حق اینها مستجاب کن.

خدایا، همه اینها را یک بدن بکن، همه‌شان یک عقیده داشته باشند.

خدایا، زبانی که به غیر علی (علیه السلام) و زهرا (علیها السلام) گویاست، چیز دیگری نگوید.

خدایا، اهل بیت را به زبان اینها جاری کن.

خدایا، آنهایی که از تو دورند از ما دور کن، آنهایی که به تو نزدیکند به ما نزدیک کن.

خدایا، هر محبتی را به غیر تو و اهل بیت از دل ما بیرون کن

خدایا، محبت خودت را در دل ما زیاد کن.

خدایا، به حق امام زمان (علیه السلام) تو را قسم می‌دهم، عاقبت همه ما را ختم به خیر کن.

خدایا، حضرت سجاد می‌گفت: دین من طعمه شیطان نشود. خدایا، دین ما طعمه خلق و شیطان نشود.

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه