حرکت با امر؛ شناخت علما

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

حرکت با امر؛ شناخت علما
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1385-10

اعوذ بالله من الشیطان اللعین الرجیم، العبد المؤید، الرسول المکرم، ابوالقاسم محمد

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز باید تفکر داشته باشند؛ با تفکر حرکت کنند. یاد خوب چیزی است، اگر هیچ چیزی را نمی‌شد که به هم بزنی، الان مملکتی را می‌شود به هم بزنی، شهری را می‌شود به هم بزنی. یاد خیلی مهم است. الان مثلاً نانوا یادش برود که خمیر را بزند، شاطر یادش برود، این آقا یادش برود لوله‌ها را نمی‌دانم اینطور کند، کشاورز یادش برود به اصطلاح گندم بکارد [دنیا فلج می‌شود]. هیچ چیزی مثل یاد، فلج‌کننده دنیا نیست؛ اما اگر شما یاد را اطاعت کردی، آن‌وقت باید یاد را با امر حرکت کنی. اگر بی‌امر حرکت کنی، آن خیلی صحیح نیست؛ یعنی این آقا بلند شده الان عمله است، آن آقا به حساب کاسب است. چرا می‌گوید: «الکاسب حبیب الله»؟ می‌گوید: کاسب، حبیب خداست؛ [همچنین] پیغمبر هم حبیب خداست. این کاسب باید غش معامله نکند، کم‌فروشی نکند. یک دفعه به همین [کاسب هم] حبیب الله می‌گوید. اگر کم‌فروشی کند، در ویل، پیچ جهنم، او را نگه می‌دارد.

عزیزان من، ما باید اول امر را ببینیم، با امر حرکت کنیم. این همه که دارم می‌گویم عبادتی نشوید، اطاعتی باشید؛ با اطاعت [حرکت کنید]؛ یعنی آقای بنا، آقای کاسب یا هر کسی [دیگر] با یاد حرکت کند؛ اما با امر. [اگر با امر حرکت کند] می‌گوید: این کاسب، جزء حبیب الله است، یا آن که شاربش عرق کند، جزء شهداست. چرا ما توجه نداریم، خودسرانه کار می‌کنیم؟ من نگاه می‌کنم، می‌بینم خیلی‌ها [خودسرانه کار می‌کنند]. شاید خود من هم خودسرانه کار کنم؛ اما اشتباه است. عزیزم، نباید خودسرانه کار کرد. یک چیزی را در یک کتابی دیدید، اینقدر ردش را نگیر. ببین، [توجه کن] این کتاب که نوشته [شده]، بشر نوشته، خلق نوشته. ببین، خدا در قرآن چه می‌گوید. جگر من از دست یک عده‌ای، مقدس‌ها، خون است. والله، بالله، من از عرق‌خورها خیلی ناراحت نیستم، از مقدسها ناراحتم. به وجدانم راست می‌گویم. آن عرق‌خور، عرق می‌خورد و یک توبه‌ای می‌کند؛ اما این یک کاری می‌کند که می‌بینی که یک عده‌ای را دور می‌اندازد. حالا به آقا می‌خواهی بگویی [برگرد]، مگر ممکن است که به آقا بگویی از آن راه برگرد، این را نخواه، برگرد؟ این اینجور است، راه خودش را می‌رود. [می‌گوید:] فلانی فلان چیز را گفته است. رفتند دنبال [خلق]. مگر از شریح قاضی دیگر مهمتر بود؟ چه کاره است بگوید «خرج من دین جده»؟ تو هم دنبالش می‌روی. حالا هم دنبالش می‌روی. آن زمان شریح بوده، حالا یک عده دیگر است. تو باید بفهمی این آقا امرش چیست، چه کاره است [که] این حرفها را شریح زد؟ آنجا پیش آقا امام حسین رفتم، سه تا نعره کشیدم. گفتم؛ آخوند تو را کشت؛ اما آخوندی که تقلید نکند.

آقایان، ما آخوند را دوست داریم؛ یعنی، اول ائمه، بعد انبیاء، بعد علما. این دین از علما به ما رسیده است. این حرفها که ما داریم می‌زنیم، از آن‌ها به ما رسیده است. می‌گوید نگاه به صورت عالم بکنی، ثواب دارد. بعضی علما از انبیاء بالاتر هستند. یکی بود، مرحوم شیخ بود، آمد، گفت؛ به دست موسی، عصا اژدها شد؛ تو چه کاره‌ای داری بیل می‌زنی؟ اما بیل می‌زد و می‌خورد، نه این قدر بیت المال را بردارد، این کارها را بکند، بیل می‌زد. بیل را آنجا انداخت، اژدها شد. یا اینکه آن ناصبی چه کار کرد که می‌خواست همه شیعه‌ها را براندازد. آن عالم آمد خدمت امام زمان جواب داد. علما خیلی خوبند؛ اما توی بدبخت بیچاره، باید حواست جمع باشد که این از خودش حرف نزند. دنبال خودش نرو، دنبال امرش برو، ببین امرش چیست. خب، این چه کاره است؟ من گفتم که شریح قاضی چه کاره است این کار را بکند؟ والله، روایت داریم دویست نفر از علمای درجه یک که اینها اسلحه برنداشتند مردم بترسند، از اینجا به امر شریح رفتند، [مردم را] را به [جنگ با] امام حسین هُل می‌دادند. هنوز هم یک ذره ملاحظه می‌کنم، هنوز هم یک خرده ملاحظه می‌کنم، هنوز هم آنکه باید بخواهم بگویم نمی‌گویم. نمی‌گویم، تند می‌شود. بابا جان، قربانت بروم، فدایت بشوم، کجا می‌روی؟ مرتب می‌دود نماز می‌خواند، مرتب می‌دود نماز شب می‌خواند، مرتب می‌دود آنجا، کجا می‌دوی؟ دویدن ندارد، بگیر بخواب. اینجا به امید که حاجت برادر مؤمن را برمی‌داری، حاجت برادر مؤمن را برمی‌آوری، تا صبح پایت عبادت می‌نویسد. چقدر می‌دوی؟ چقدر می‌دوی؟

استخاره‌ام این بود؛ دیشب خواب دیدم که آقایی بود، تختی بود، گفت به عدد ملائکه‌های آسمان روی سرت می‌ریزیم. باز تو بدو این طرف و آن طرف. گفت به عدد ملائکه‌های آسمان روی سرت می‌ریزیم. حالا هم خوب آمد گفتم و گرنه نمی‌گفتم. این را من می‌گویم یا نقل می‌کنم؟ تو من با امر را فرق بگذار. گفتم: جان من، تو کلاس اولی، باید یک قدری چشمت را باز کنی. من هم دلم می‌خواهد، چشم‌هایتان باز باشد. من که اینجا خوابیدم، مثل گوساله دارم فن، فن می‌کنم؛ اما با امر دارم کار می‌کنم، توی امر هستم. اصلاً ممکن نیست یک حرفی را [باور کنید]، چه چیزی گفت، چه چیزی شد؟ [گفت:] به عدد ملائکه‌های آسمان، [ملائکه] روی سرت می‌ریزیم، چطور روی سر من می‌ریزد؟ (صلوات)

یکی از رفقا فرمایشی فرمودید. تو که خیلی به ما خدمت می‌کنی، ما تشکر از شما و از دیگر آقایان می‌کنیم. از همه آقایان، بالخصوص آقای معمار که گوش به این حرفها می‌دهد [تشکر می‌کنیم]. الان پا نشده برود آن طرف، من تشکر از آنها می‌کنم. من نوار دارم که معلوم کردم شیعه از انبیاء بالاتر است. این حضرت ابراهیم که می‌بینی الان اینجور شد، اینقدر زحمت کشید و خانه را ساخت و چه کار کرد و رفت و رفت توی بیابان و یک قدری گوسفند خرید و ریخت و پشمش را، کشکش را به اینها می‌داد و بالاخره یک قدری این کارها را کرد، یک دفعه ملائکه صدا زد: «سبوح قدوس، رب ملائکه و الروح» گفت این کیست که اسم محبوب من را می‌آورد؟ ثلث گوسفندهایم مال تو. یک دفعه دیگر [اسم محبوبم را] بیاور. دو باره، سه باره [اسم محبوبش را آورد]، چوبش را انداخت. گفت: من بنده توام. خب، [مگر] می‌شود گفت به کسی من بنده توام؟ آقای مهندس، گفت من بنده توام. چطور بنده آن شد؟ اینکه بنده خداست. حالا شب، پیغمبر را خواب دید، گفت: یا رسول الله، خواهش می‌کنم من جزء شیعه‌های علی باشم. پیغمبر هم دعا کرد، دعا مستجاب شد. حالا شد سلام الله علیه؛ چون که این شیعه‌گی‌اش تائید شد. نه که انبیاء شیعه نباشند؛ یعنی شیعه‌گی، تاییدی می‌خواهد. ماشاءالله، امید خدا، همه شما شیعه هستید؛ اما ما شیعه تاییدی نیستیم، ما دوست علی هستیم. شیعه تاییدی سلمان است، شاه عبدالعظیم حسنی است. مگر آخر چه کرده است؟ مگر شاه عبدالعظیم حسنی چه کار کرده؟ باید یک قدری در این حرفها برویم. اینقدر ندو. من خطابم به کل کسانی است که این نوار من را می‌شنوند. اینقدر ندوید، چه فایده‌ای دارد؟ کجا می‌روی؟ وسط راه می‌مانی! آمده خدمت امام هادی، می‌گوید آقا جان من، من می‌خواهم عقایدم را بگویم. [می‌گوید:] بفرما، [می‌گوید:] من واجبات را به جا می‌آورم، (بروید [ببینید] در کتابها نوشته) ، محرمات را ترک می‌کنم، تو را حجت خدا می‌دانم. (لامذهب، تو چرا رفتی یکی [دیگر] را حجت قرار دادی؟) سیبی را از درخت بچینم، بگویی نصفش حلال است، نصفش حرام، قبول می‌کنم. خب، بفرما. تو رفتی خلق را حجت قرار دادی. بدبخت، حالا مرتب بدو این طرف و آن طرف. عبادتت که قبول نیست. این اهل تسنن دست از حجت برداشته‌اند که می‌گوید کافر و مرتدند، تو هم مشابه همانی، تو هم مشابه همانی. این نیست که [بگویی] من این [ائمه] را می‌خواهم، باید ببینی امرش چیست [و آن را اطاعت کنی]؟ من علی را می‌خواهم. خب، علی امر دارد. [می‌گویی:] امام زمان را می‌خواهم، [امام زمان] امر دارد. دخترت را به این صورت روانه نکن، به فقرا برس، خودخواه نباش، خودپرست نباش، از خودت حرف نزن. خب، امر دارد. خب، بفرما. حالا بعد از چند وقت، این آقای ری‌شهری ایشان را عالم کرد. بروید ببینید، آقای شاه عبدالعظیم حسنی هم مثل شما بوده؛ اما امر را اطاعت کرده؛ حالا می‌گوید زیارتش مطابق امام حسین است. کجا می‌گوید که اعمال تو مطابق آن است؟

بابا جان، داد من این است که بیایید امر را اطاعت کنید. حرف من این است که بیایید امر را اطاعت کنید، مشابه درست نکنید. بابا، شما برای امام زمانتان مشابه درست می‌کنید. تو نگاه به اعمال و افعال آن بکن، آخر، اعمال و افعالش چیست؟ آخر، چرا اینقدر خنگیم؟ من از شما خنگ‌تر هستم. حالا من نمی‌گویم من می‌فهمم، من حرفم را می‌زنم، (صلوات) حالا آقا جان من، شما که فرمایش می‌فرمایید، می‌گوید علمای شیعه بالاتر از از انبیاء هستند، حالا به تو می‌گویم چطور است.

حالا امیرالمؤمنین وقتی که الان سیزدهم رجب به دنیا آمده؛ یعنی، در دنیا بوده است. می‌گویند مثلاً که [در این روز] تولد شده است. گفتم: نه، جان من اشتباه است. امیرالمؤمنین علی { { علیه } } به دنیا آمده، در دنیا بوده و در همه خلقت است. [امیرالمؤمنین] می‌گوید من با تمام انبیاء آمدم، با پیغمبر آخرالزمان آشکارا آمدم. فهمیدی؟ علی ظاهر شد؛ یعنی ظاهر شد، او بوده است. من با علما هم بحث کردم، امیرالمؤمنین ظاهر شد، اگر نه بوده. حالا این امیرالمؤمنین که آمده روی دست فاطمه بنت اسد، قرآن می‌خواند، زبور می‌خواند، انجیل می‌خواند، این چهار کتاب آسمانی را می‌خواند. پس پیغمبر اکرم هم قرآن به او نازل شده بوده؛ اما حالا می‌گوید که من متقی‌ات کردم، قرآن به تو نازل کردم. [یعنی] علی را به او نازل کرده است؛ اگر نه قرآن به پیغمبر نازل شده [بود]. اگر قرآن به پیغمبر نازل نشده بود، امیرالمؤمنین که برای او نمی‌خواند. من که الان چیزی که نمی‌دانم که [نمی‌خوانم]. پس نازل شده بود که امیرالمؤمنین خوانده، درست است؟ ببین، همان موقع امیرالمؤمنین چه چیزی دارد می‌گوید؟ حالا این همه در آن زمان، هر کسی که حرف پیغمبرش را نمی‌شنید عذاب نازل می‌شد؛ یعنی آن زمان، این پیغمبر در یک حدودی بود. ببین، قوم نوح چطور شد، عذاب نازل شد، لوط ...، حالا یک دفعه می‌گوید تمام انبیاء باید بیایند: «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی، یا ایها الذین آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما» حالا به تمام انبیاء می‌گوید باید باید تسلیم پیغمبر بشوید. حالا پیغمبر هم می‌گوید تسلیم علی بشوید. چرا نشدید؟ پس امر پیغمبر است. بابا جان، تسلیم نشدند. ببین، چقدر عبادت می‌کنند، سه دفعه نماز می‌خوانند، نماز نافله می‌خواند، پیشانی‌اش باد کرده، ریشش اینقدر بلند است، می‌خواهد از اینجا آب بخورد، به چه دردی می‌خورد. بابا جان، پس بفهم کجا می‌روی، بیایید یک قدری با تفکر قدم بزنید.

حالا حرف این است، حالا ولایت از اینجا در ظاهر به کل عالم نشر پیدا کرد؛ یعنی گفت حالا هر کسی این را قبول ندارد، به عزت و جلالم، عبادت ثقلین کند، او را می‌سوزانم. درست است؟ از کجا نشر پیدا کرد؟ [ کعبه ]. حالا امام زمان هم می‌آید، از اینجا به کل عالم نشر پیدا می‌کند. ببین چه می‌گوید؟ می‌گوید منم نوح، منم آدم، منم پیغمبر آخرالزمان؛ یعنی نگذاشتند آن‌ها این کار را بکنند، من می‌کنم. حالی‌ات شد من چه چیزی می‌گویم؟ پس این که شیعه بالاتر است، شیعه در زمان خودش، نشر ولایت شده است. در آن زمان نبوده است. در آن زمان نشر ولایت، موسی بوده، عیسی بوده، ابراهیم بوده، الان چه شده؟ [الان شیعه شده] بارک الله، شیعه.

حالا ببین، یک شیعه چه خبر است، چیست؟ اینطوری نیست که، این حرفها که ندارد. من در نوار آن را گفتم که «قلب المؤمن، عرش الرحمن» قلب تو، عرش خداست؛ اما کسی را راه ندهید. می‌دانم، اصلش را نمی توانم بگویم. تو چرا این را این داخل راه می‌دهی؟ خب، آن را راه نده دیگر. خب، شیطان هم که از آنجا بیرونش کردند و خلاصه چیز شد، [برای این بود که غیر خدا در قبلش وارد شد] تو کسی را توی دلت راه نده. عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم، بریز بیرون. به حضرت عباس، اگر نریزی بیرون، عبادت ثقلین کنید به درد نمی‌خورد. آقا جان من، باید قلب تو عرش خدا باشد. عرش خدا که کسی را راه نمی‌دهد. «قلب المؤمن، عرش الرحمن» قلب تو عرش خداست. چه چیزی را درون آن راه می‌دهید؟ هیچ کسی را راه ندهید، هیچ کسی را مؤثر ندان. فلانی آنجوری گفته، فلانی آنجوری گفته، فلانی آنجوری گفته [را کنار بگذار]. آن هم مثل تو [هست]، تو هم مثل آن [هستی]. آن گمراه است، تو گمراه‌تری. همین جور که «لا اله الا الله» است؛ هیچ مؤثری موثر نیست، «بسم الله الرحمن الرحیم، قل هو الله أحد، الله الصمد، لم یلد ولم یولد، ولم یکن له کفواً أحد» خدا کفو ندارد، ولایت هم کفو ندارد. مشابه درست نکنید. وای به حالتان. چرا مشابه درست می‌کنید؟ قربانت بروم، [ولایت] که مشابه ندارد.

خیلی کارها منظم است. من الان یک روایت می‌گویم که، کسی ور، ور نکند. حرف حسابی دارید بزنید، کسی ور ور بی‌خودی نکند. پیغمبر اکرم، یک جنگی بود فتح کرد، یک کاری مدینه داشت، به یک نفر محول کرد که تو این غنیمت‌ها را به اینها بده. به یک دفعه جبرئیل نازل شد، تو چرا به این گفتی بده؟ آخر، چه کاره‌ای؟ آنها را هم که آن داده برگردان. می‌فهمی من چه می‌گویم یا نه؟ تو چه کاره‌ای؟ اصلاً تو چه کاره‌ای آخر ؟ چه کسی به تو گفته؟ تو نماینده خلقی، لامروت برو دنبال نماینده خدا که علی است، دنبال نماینده خدا برو که امام زمان است. کجا نماینده درست می‌کنید؟ خاک بر سر من که اینقدر شما نفهمید. برو دنبالش، نمی‌دانم، برو دنبالش [ ... ]. مگر دستگاه الهی به هم خورده است؟ مگر خدا مرجع تقلید است که تقلیدش عوض بشود؟ همین آدم گفت اینجا گوسفند بکشی، عیب ندارد، دو نفر از طلبه‌ها آمدند. گفتم به او بگو آقا، اشتباه می‌کنی. گفت: نه، گفتم قصاب خانه به هم خورده، منا که به هم نخورده، فتوایش را برگرداند. حالا مقلدینش چطوری بودند؟ خب، بودند دیگر. آنجا نمی‌کشتند، می‌آمدند می‌کشتند مجلسشان را برگزار می‌کردند. چقدر به حرف این رفتند؟ من بچه رعیت این کار را کردم، آن را برگرداندم. گفتم: آقا، مگر منا به هم خورده که می‌گویی آنجا نکشند، عیب ندارد؟ برای چه می‌گوید عیب ندارد؟ حالی‌ات هست دارم می‌گویم؟

تقلید بکن. تقلید جایز است؛ اما هوای مرجعت را هم داشته باش. خب، هوای شریح قاضی را نداشتند که این غلط را کرد. من به تو نمی‌گویم تقلید نکن، هوایش را داشته باش. بشر عوض می‌شود. مگر اسامه عوض نشد؟ اینقدر شخصیتی بود که حضرت زهرا [او را] پیش امیرالمؤمنین گذاشت. گفت: اگر تو به وصیت من عمل نمی‌کنی، به اسامه بگویم. اسامه رفت ابابکرپرست شد. چرا توجه نمی‌کنی؟ چرا بیدار نمی‌شوی؟ خلق و مجتهد باید تقلید کند، تقلید را به ما بگوید. [اگر اینطور باشد] ما خاک کف پایش را می‌بوسیم. عزیز من، کجایی؟ اینقدر دنبال این کارهای عبادتی ندو. ببین، کجا می‌روی؟ حواستان جمع باشد. قربانتان بروم، با فکر کاری بکنید. چه خبر بود؟ چطور شده؟ مگر خلفای عباسی نماز جمعه نمی‌خواندند؟ چرا مورد لعنتند؟ چرا مورد لعنتند؟ بابا جان، قربانت بروم، ببین، حرف را من تمام می‌کنم، مشابه برای اینها درست نکنید. خب، تو مشابه درست می‌کنی. چه کار کردیم؟ چه کار شد؟ چطوری شد؟ چطوری است؟ حواست جمع باشد. ببین، من علما را گفتم، افضل انبیاء؛ اما در صورتی که تقلید از امام زمان بکند، تقلید را به ما بگوید، ما باید تقلید از امر بکنیم، نه از شخص. حالی‌ات شد؟ (صلوات)

پس بنا شد که این ولایت از اینجا نشر پیدا کرد. خدای تبارک و تعالی هم حکم رویش گذاشت: هر کس علی را قبول نداشته باشد، آن «الیوم اکملت لکم دینکم» را قبول نداشته باشد، به عزت و جلالم، عبادت ثقلین کند، او را می‌سوزانم. یک آقایی که خلاصه اینجا در سپاه اگر درجه یک نبود، درجه دوم نبود، این یک موقع بچه بود. آنجا می‌آمد. با ما دوست بود. خب، اگر نه نمی‌شود این حرفها را زد. گفت: می‌دانی پشت بانک قدس چه چیزی نوشته است؟ نوشته هر کسی در نماز جمعه حاضر نشود یا کافر است یا منافق. گفتم: عزیز من، قربانت بروم، شما انقلابی‌ها، انقلابی بیست ساله هستید، من انقلابی هشتاد ساله هستم. این [حکم نماز جمعه] مال زمان امام زمان است. اگر اینجور است، به او گفتم، اسمش نمی‌آورم، فلانی و فلانی است، آنها چرا نماز جمعه نمی‌آیند؟ گفتم: پس چرا نمی‌آیند؟ خب، آن هم است. این مال وقتی است که امام زمان می‌آید. اگر نماز پشت سر امام زمان نیایی، توهین به امام زمان می‌شود؛ یا کافری یا منافق. از آن حدیثهای کلثوم، ننه‌ای مرتب پخش می‌کنند، باید توجه کنید. خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، درود خدا به روحش، می‌گفت: حدیث و روایت باید مطابق قرآن باشد. اگر نیست، بزن به سینه دیوار. فهمیدی؟ می‌گفت: تازه بزن به سینه دیوار. می‌گویم حدیث و روایت باشد، نه حرف تو! من حرف تو را قبول کنم؟ والله، جگرم خون است. من به زنم گفتم، گفتم: آخر هم من از دست مقدسها سکته می‌کنم. اگر نکردم، هر چه می‌خواهی [بگو].

آخر، بابا جان، چرا می‌روی؟ قربانتان بروم، فدایتان بشوم، تو اشرف مخلوقاتی. تو [کسی هستی که] زیارت تو [مطابق] زیارت دوازده امام، چهارده معصوم است. چرا می‌روی یک مشابه درست می‌کنی؟ چرا این کارها را غیر امر می‌کنی؟ چرا خودت را می‌فروشی؟ تو اول ببین اصلاً چه کسی هستی؟ چه خبر است در عالم؟ اینقدر امام صادق شما را احترام کرده، می‌گوید: اول باید آن را قبول داشته باشی، بعد این را. یعنی چه؟ البته متقی را گفت. یعنی متقی را [باید قبول داشته باشی] خدا هم می‌گوید: من اعمالش را قبول می‌کنم؛ اما اعمال من به چه دردی می‌خورد؟ دوباره تکرار می‌کنم، قربانتان بروم، شما باید با یاد حرکت کنید، پرچم امر دستتان باشد. هر کجا امر خدا و پیغمبر است، اطاعت کنید، هر کجا نیست نکنید. حرف خلق را هم باید خیلی مواظب باشید. بروی ببینی این الان که دارد می‌گوید با قرآن مطابق هست یا نه؟ پیغمبر گفته؟ امیرالمؤمنین گفته؟ اگر این مطابق است، ما نوکرش هستیم.

ما منکر [عالم ربانی نیستیم]. اصلاً عالم ربانی باید با رب ارتباط داشته باشد، نه اینکه این دخترش اینجور باشد، پسرش اینجور باشد. اصلاً خانه شما با خانه یک انگلیسی چه فرقی دارد؟ آخر، چه فرقی دارد؟ آن تلویزیون رنگی تویش است، تو هم است، آن قالی‌اش [را کج می‌اندازد]، تو هم است. آن خانمش آنجوری است، تو هم است، تو با یک انگلیسی چه فرقی داری؟ این هم من به شما بگویم. امام زمان معطل ایران است، همه جا کافرند. معطل من است. ما هم که داریم به این صورت می‌شویم. اصلاً امام زمان معطل ایران است. اگر چهار تا شیعه در ایران است، ما هم داریم شیره می‌شویم. زودتر بدتر بشوید، این بیاید ببینیم بابا. حالا توجه فرمودی اینطوری است؟ بله، دیگر وقتی امام زمان می‌آید، یک روایت داریم، چهار تا بز جلویش است، راه به او نمی‌دهند. آن چند وقتها هم یک حرفهایی زدند، انگلیسها و اینها را آمدند، همه اینها را چیز کردند، محاصره کردند و خیلی چیز؛ اما امام زمان، امام زمان قربانتان بروم، [وقتی که می‌آید] باید توپ و تانک از کار بیفتد.

من یک شب خواب دیدم دم دکانم هستم، یک مرتبه گفتند: آقا، ظهور کرده، گفتم کجاست؟ گفت: دم جوب‌شور، ما همین‌طور سر و پا برهنه، دویدیم. دویدیم و یک تیشه هم روی دستگاهمان بود و برداشتیم. می‌گویم من بی‌خودی حرف نمی‌زنم، دویدیم رفتیم سمت جوب‌شور، دیدم آقا آنجا تشریف آوردند، آن‌وقت روی کوه‌های دو برادران، اینها همه توپ سوار کردند. من زمان شاه توپ دیدم، آن زمان توپ را دیدم. همین‌ساخت این توپها اینطوری بود، لوله‌هایش هم به این صورت بود. رو به امام زمان سوار کرده بودند. از آن [ گنده گنده‌ها] ما تا رسیدیم اینجا، انصافاً، وجداناً خیلی آقا ما را تحویل گرفت. می‌خواهم بگویم در همه این جمعیت مثل من نبود. بعد آقا منشی داشت، گفت برو به بازاریها بگو بیایند، آن‌ها رفتند. گفت بازاری‌ها نیامدند. بله، حالا ما همین‌طور که در فکریم، من یک دفعه به آقا گفتم، (آخر، من همه جا فضولم) آقا، ما اسلحه نداریم، اینها توپ و تانک دارند. آقا بیفتد. فرمود اینها در نمی‌شود. بله، یک دفعه به قدر این اتاق، خیلی حالا بیشتر، شمشیر از آسمان ریخت، ما یکی‌اش را برداشتیم اینطوری کردیم. یکی‌اش را برداشتیم که خوش‌دست‌تر است. بله بستیم. من فقط مواظب آقا بودم، یک پایم را می‌گذاشتم این‌طرف، یک پایم را می‌گذاشتم این‌طرف، همین‌طور محاصره کرده بودم، کسی نزدیک آقا نشود. آقا یک صوت حجاز خواند، همین ساخت که صوت حجاز خواند، انگار تمام این عالم دارد می‌خواند. آن‌وقت، آدم اینطور می‌شد از عشق، صوت حجازش که تمام شد، اینها رفتند پشت آن توپها، آنچه را که کردند، توپها در نرفت. آن‌وقت اینها همه دست‌هایشان را به این صورت کرده بودند، آمدند. من هم نمی‌گذاشتم یکی پیش آقا بیاید. آخر روایت داریم آنها که یاور امام زمانند، قدر چهل تا شجاع، شجاع می‌شوند، مثل این. به این صورت نیست که تو، من را توی چرخ بگذاری بروی، فهمیدی؟ چهل تا شجاع، شجاع می‌شوند، اینطور. همین‌طور، من حضرت عباسی، به وجود امام زمان مرتب گفتم، یا امام زمان من کشته بشوم، زهرا بخندد، خوشحال شود. من دلم می‌خواهد مادرت خوشحال شود، من کشته بشوم. خلاصه، ما از خواب بیدار شدیم، حالا توپ و تانک تمام اینها باید از کار بیفتد. اتم، تانک، همه اینها باید از کار بیفتد، خارج فلج شود. آقایان، آن‌وقت هم دارم در این نوار می‌گویم، آن‌وقت وقتی فلج شد، آسمان یک صیحه می‌زند، ثلث مردم از بین می‌روند. آن‌وقت به این صورت می‌شود مثلاً، الان می‌آیند آنجا، سید حسنی می‌آیند، آن‌وقت چندین هزار ملک از آسمان زمین می‌آیند. این است که می‌گوید کسی نمی‌تواند قیام کند. یک وقت کسی نمی‌تواند، کار کسی نیست. گفت پیغمبر آخر زمان، ای وصی من علی مرتضی، هر کس کند بعد من قیام، آن قیام نیست به امر خدا، مگر مهدی آن حجت خدا. آن‌وقت یک صیحه آسمانی می‌زند، ثلث مردم از بین می‌روند. آن‌وقت این جمعیتی که الان مثلاً در مکه معظمه است، اینجا را پاک‌سازی می‌کند، آن‌وقت اینها به توسط وحی، یک دفعه ایران می‌آیند، ایران را پاکسازی می‌کنند. یک دفعه امام زمان [با] طی الارض، انگلیس و هر خاکی را، اینطوری پاکسازی می‌کند. توجه می‌فرمایید؟ جان خودم، به حضرت عباس، کیف دارد.

شما دست از این تلویزیون بردار، ای بی‌عقل این تلویزیون است، حالی‌ات هست دارم می‌گویم چه؟ اینکه حالا داری می‌گویی، خیلی‌ها از من سوال می‌کنند. آن چند وقتها یکی آمد، گفت: سید حسنی قیام کرده، این‌ها می‌آیند. ببیند من چه می‌گویم. آخر، من را یک خرده قبول دارند. گفتم: اینها را ذوقی‌ها می‌گویند، یک سال با من حرف نزد، هشت ماه با من حرف نزد. من آخر کسی را تائید نمی‌کنم. بله، سید حسنی نمی‌دانم قیام کرده است و در خيابان‌ها هم ریختند! یادت است؟ گفتم عزیز من، مگر شوخی است؟ توپ و تانک است. یکی می‌ریزد اینجا، اتم است؛ همه را خرد می‌کند، اینها همه باید از بین برود. چه کار کنم با این مردم بی‌عقل؟ مرتیکه اتم دارد، یکی را در ژاپن انداخت، ببین چه به او کرد؟ خب، یکی هم اینجا می‌اندازد. اما حالا می‌دانی چطور می‌شود؟ تمام اینها آن‌وقت از کار می‌افتد. دیگر اتم و متم اینها [از کار می‌افتد]، فهمیدی؟ مثل این چیزهای لوله و اینها که از کار افتاد، آفتابه و همه اینها از کار می‌افتد، فقط می‌شود شمشیر. بله، شمشیر هم از آن شمشیرها است‌، ای به قربانش بروم، توجه می‌فرمایید؟ قربانتان بروم، دوباره تکرار می‌کنم، به دینم من شما را می‌خواهم، به ایمانم شما را می‌خواهم، به تمام آیات قرآن، من اصلاً عمرم را دارم روزشماری می‌کنم؛ من که دیگر شما به درد من نمی‌خورید، من هم به درد شما نمی‌خورم. من این حرفهایی که می‌زنم، می‌خواهم باقی باشید، یاور امام زمان باشید، دنبال خلق نروید.

عزیز من، شما ببین الان اینجا باید ذخیره امام زمان باشید. ذخیره امام زمان؛ [یعنی] فقط باید امام زمانتان را ببینید، به هیچ کجا وابسته نباشید. ان‌شاءالله تا آقا می‌آید مثل من بدوید. تو بندی، آدم نباید بند باشد. من الان دارم پشت این دستگاه می‌گویم، من به هیچ کجا بند نیستم. بله، فقط می‌خواهم بدوم. من عشق و علاقه هیچ چیزی را هم ندارم، فقط به وجود امام زمان و خدا [علاقه دارم]، شما باید اینجور باشی.

قربانتان بروم، اینقدر مشغله برای خودت درست نکنید. حالا امام زمان قربانش بروم، این است. قربانتان بروم، فدایتان بشوم، من دلم می‌خواهد شما ذخیره امام زمان باشید. دوباره تکرار می‌کنم، ذخیره خلق نباشید. چه کار به این کارها داری؟ حاجی شما وظیفه‌ات این است، بروی کار کنی، واجبات، ترک محرمات، منتظر امام زمانت باشی، بروی کنار، به مردم کار نداشته باش. پیغمبر فرمود که بعد از من هفتاد و سه فرقه می‌شود، تو نرو دنبال فرقه. خب، بابا برو اینها را بخواه، با اینها محشور می‌شوی. چرا می‌روی آن را می‌خواهی که با آن محشور بشوی؟ آه، وظیفه است! چه وظیفه‌ای تو داری؟ بیشتر از این ...، می‌گوید وظیفه است. اگر ما نباشیم، فلانی چه جور می‌شود. به تو چه؟ خدای تبارک و تعالی، عالم و بشریت را خلق کرده، خودش می‌داند. به تو گفته واجبات، ترک محرمات، منتظر امام زمانت [باش]، برو کنار. والله، به دینم، روایت داریم، به خیر و شر این مردم شرکت نکن، خیرش هم شر است. همین جلسات که می‌گیرد، آخرش، ببین چه چیزی می‌گوید؟ اگر تمام ما همینطور که گفتیم خمینی، اگر تمام ما می‌گفتیم امام زمان، به امام زمان قسم، امام زمان می‌آید. خب، تو این را خواستی، این را به شما داد. من نمی‌گویم این بد است یا خوب است. من نه کسی را تائید می‌کنم، نه تکذیب. اولیاء امور را هم گفتم، گفتم کسی به ما کاری نداشته باشد، ما کاری به او نداریم. من به هیچ کس کار ندارم، اما حرف خودم را می‌زنم. اگر شما، همه این مردم، می‌گفتند امام زمان، امام زمان نمی‌آمد؟ یا نه؟ یک قدری اینجا گوسفند بود، آمد برود، به امام صادق گفت که چرا قیام نمی‌کنی؟ او گفت که، اگر من به شماره گوسفندها داشتم قیام می‌کردم. به تمام آیات قرآن، به وجود امام زمان، من آقا را دیدم هیچ کس نبود، هیچ. خیلی امام زمان غریب است، کسی نیست. هر کس رفته یک راهی را گرفته دارد می‌رود. اصلاً به وجود خودش کسی نبود، حالی‌ات هست دارم می‌گویم چه؟ دوباره تکرار می‌کنم، عبادت، به جایی نمی‌رسد، ولایت به جایی می‌رساند؛ اما این را به او می‌گویی، الان می‌گوید این را می‌خواهم. خب، می‌خواهی، کجا تو به امرش می‌روی؟ (صلوات)

خدایا من محض تو گفتم، اگر محض تو نگفتم، به حق تمام انبیاءت، به قدر تمام اولیاءت من را لال کن. خدایا، من محض تو گفتم. ان‌شاءالله امیدوارم که یک اثری داشته باشد. ان‌شاءالله این خوابی هم که من دیدم، اثرش امروز این باشد که تولیدش ان‌شاءالله این شد و رفقای عزیز هم هستند. ان‌شاءالله می‌خواهم از اینجا که می‌روید، عوض بشوید، کار به کار رفقایتان هم نداشته باشید. رفقا جهنمی‌تان می‌کنند. «اهدنا الصراط المستقیم» یک صراط است، صراط درست نکنید. همان صراط آقا امام زمان را بروید. یکی از صراط آقا امام زمان که آقا خیلی دوست دارد، دوستانش را دوست داشته باشید، از دشمنانش تولی و تبری داشته باشید. ان‌شاءالله، امید به خدا، تا می‌توانید هم سخی باشید.

خدایا، عاقبتمان را بخیر کن.

خدایا، ما را با خودت آشنا کن.

خدایا، ما توی خانه تو هستیم، ست و سورمان که خوب راه انداختی، ما که خودت می‌دانی، آنجا باشیم، آن زن یک چایی می‌آورد و یک خرده هم پنیر می‌آورد. اینجا، اینقدر غذا است که ما نمی‌توانیم [بخوریم]. سور ما را راه انداختی. خدایا، ما چیزی که از تو می‌خواهیم [این است]، ما کسری ولایت داریم، خدایا ولایت ما را کامل کن.

خدایا، هر محبتی را به دل ما است، به غیر تو و ائمه بیرون کن. خدایا، جایگزینش محبت خودت قرار بده.

خدایا، القاء و افشا به ما بده، ما از خودمان حرف نزنیم. چون که به پیغمبر گفتید رگ دلت را قطع می‌کنم. خدایا، من اصلا دلم رگ ندارد. خدایا، ما از خودمان حرف نزنیم.

خدایا، به حق امام زمان تو را قسم می‌دهم، همه دوستان امیرالمؤمنین را، اینها را کفایت کن، بالخصوص حضار مجلس را کفایت کن. من شوخی می‌کنم، می‌گویم ان‌شاءالله همیشه تنتان ساز باشد، جیبتان هم پر پول.

خدایا، تو را به حق امام زمان قسم می‌دهم، آقا جان، ما را یاور امام زمان قرار بده. دوباره تکرار می‌کنم، هر محبتی به غیر توست بیرون کن، محبت خودت را بده.

خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، می‌گفت اگر امام رضا بروی، یا امام حسین یا مکه، فرق نکنی، آن درست نیست؛ یعنی باید وقتی که ان‌شاءالله می‌آیید قم، فرق کرده باشیم. خدایا ان‌شاءالله یک نظری مرحمت کن، ما فرق کرده باشیم؛ یعنی دیگر بیاییم امر تو را اطاعت کنیم. امر خدا، ولی الله الاعظم، این ائمه طاهرین است که ما امر اینها را اطاعت کنیم.

خدایا، محبت خلق را از دل ما بیرون کن. خدایا، محبت خودت را و ائمه را توی دل ما زیاد کن. (صلوات)

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه