ثواب هزار شب، مزد ولایت

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

ثواب هزار شب، مزد ولایت
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1383-08-14

السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته، السلام علی الحسین و علی بن الحسین و اولاد الحسین و اهل بیت الحسین و رحمة الله و برکاته

اشعاری که ایشان ایراد فرمودند، مذاکراتی شده است، گفتم: این اشعار را به غیر اینجا، جای دیگر نخوانید. چرا؟ تمام کوچک و بزرگ شما هدایت شدید. این اشعار را همه کس توان شنیدنش را ندارد. اشعار خیلی مهم بود، صحبت خیلی مهم بود. شما بدانید الحمد لله از یک جمعیت خیلی مهمی میلیاردها مهم، شما همه انتخاب شدید، قدردانی کنید، مبادا شیطان لطمه به شما بزند. تنظیم را مراعات کنید. من با ایشان جلوتر صحبت کرده بودم، این اشعار خیلی مهم بود. این اشعار باید رزق ولایت باشد. اگر کسی ولایت در قلبش نباشد، اینها فایده‌ای ندارد. اشعار ولایت مثل یک پیامی می‌ماند که خدا بدهد. چقدر خدا پیام داد و قبول نکردند؟ چقدر کلاه سرشان رفت؟ آقایان محترم، پس بدانید الحمد لله، کوچک و بزرگ ندارید، کوچکتان بزرگ است؛ ‌بزرگتان هم بزرگ است. شما بدانید که این اشعار، جای دیگر خوانده نخواهد شد؛ من با ایشان صحبت کردم که اینجا بخوان. تمام اینها عالمند، تمام اینها مربی‌شان امام زمان بوده، این حرفها که من زدم، مبادا خلاصه به قول بعضی‌ها، پل ما را به آب ندهید، مواظب باشید. اصلاً نه قم، یک ایران روی شما حساب می‌کند. مواظب خودتان باشید، باید خیلی مواظب خودتان باشید. الحمد لله مجلس، در هر قسمتی خیلی معظم است؛. گفتم که همه شما مبرا هستید، عزیزان من، مواظب باشید، آن شخصیتی که به تمام خلقت ارزش دارد؛ یعنی وجود مبارک امام زمان، همه شما را تایید کرده است. بدانید شما تأییدی امام زمان هستید. آن را قدردانی کنید.

دوباره تکرار می‌کنم، همه چیز شما خوب است؛ فقط شکرانه شما کم است. ان‌شاءالله امیدوارم که همه حرفها را شنیدید، شکرانه شما زیاد باشد. خیلی باید توجه کنید. قربانتان بروم، عزیزان من، گذشت داشته باشید؛ مردم حرف رکیک می‌زنند، حرف می‌زنند، گذشت کنید. همان صراط مستقیم که هستید، مواظب صراط مستقیم باشید. از مردم توقع ناسزا داشته باشید. توقع داشته باشید شما را احترام نکنند. والله، اگر این توقع را داشته باشید، ناراحت هم نمی‌شوید. البته من معلوم نمی‌کنم، امروز مردمی که ولایت ندارند حیوانند؛ «بل هم أضل» هستند. آقا جان، تو از «بل هم اضل» چه توقعی داری؟ توقع احترام داری؟ پس تو هنوز توجه به آن عنایتی که امام زمان به تو کرده، نداری. خیلی آرام باشید. خودتان واردید، امروز، اغلب مردم چطوری شدند، امیدوارم که این شب قدر خدا باز هم عنایت به همه شما کرده، بیشتر بکند. چون که ولایت حد ندارد، همین‌طور که خدا حد ندارد، [ولایت هم] حد ندارد. امیدوارم که در قلب مبارک شما همینطور که تایید شده، تاییدتر بشود. (صلوات)

«إنّا أنزلناه فی لیلة القدر، و ما أدراک ما لیلة القدر، لیلة القدر خیر من ألف شهر، تنزّل الملائکة و الرّوح فیها بإذن ربّهم من کلّ أمر»؛ یعنی خدای تبارک و تعالی امر آورده است؛ «هو الامر، هو الخلق» من جای دیگر گفتم که امشب، نزول قرآن نیست؛ که قرآن نازل بشود؛ پس چیست؟ قبولی قرآن است؛ یعنی قبولی ولایت است. دلم می‌خواهد به این حرفها توجه کنید. اگر توجه کنید آن اشعاری را که دوست عزیز خودم فرمودند، نتیجه‌گیری می‌کنید، اگرنه شنیدید. یک وقت آدم یک چیزی را می‌شنود، یک وقت نتیجه‌گیری می‌کند. نتیجه‌گیری‌اش این است که توجه بفرمایید. امروز شب اندازه‌گیری است که شما یک سال کار کردی، عبادت کردی، چیز کردی، نامه اعمال شما به دست آقا امام زمان (عج الله فرجه) می‌رسد. من در جای دیگر گفتم، قربانتان بروم، بیایید، اگر کاری نمی‌کنیم، ایشان را ناراحت نکنیم؛ شما قبل از این، از گناهان کوچک و بزرگتان توبه کنید. امیدوارم که آقا امام زمان (عج الله فرجه) هم یک قلم عفو روی اعمال ما می‌کشد.

حالا حرف من امشب با شما این است، این که می‌فرماید امشب، ثواب هزار ماه دارد یعنی چه؟ همه این جمعیت که احیاء می‌روند و قرآن سر می‌گیرند، نماز می‌خوانند و نماز شب می‌خوانند و الغوث می‌کشند، همه اینها عادت است؛ این پدر و مادر ما این کارها را می‌کردند و علمای اعلام، مروج احکام، اینها هم خب بالاخره قرائت داشته‌اند، قرآن سر می‌گرفتند، دعا می‌کردند؛ اما نتیجه‌گیری نکردند. من نشنیدم؛ اما حالا به شما می‌گویم، مگر باید یک چیزی باشد که ما بگوییم. یک وقت یک چیزی که نیست می‌گوید بگو. آن خیلی عالی است؛ این مثل ائمه طاهرین یک نابودی را، یک چیزی را که نیست، بود می‌کنند. همه اینها تا حتی انبیاء یک بودی را یک تغییری می‌دهند. اگر عیسی مرده، زنده می‌کند مرده هست، زنده می‌کند. اگر داوود، «یا علی» می‌گوید و آهن به دستش نرم می‌شود، آهن هست و این آهن را به اصطلاح به دست خودش نرم می‌شود؛ اما [برای] آقا امام زمان، آقا امیرالمؤمنین این نیست، یکی را که نیست، بودش می‌کند. اگر حرفی که زده می‌شود، وقتی دیدید دیگر مطابق قرآن و دیگر مطابق احکام است، این یک چیزی بوده است که بود شده؛ یعنی به قول ما دست اول است.

حالا این را که من می‌خواهم به شما بگویم. ببین، من چه چیزی می‌خواهم به شما بگویم. این را که می‌گویند امشب ثواب هزار ماه دارد، پیش امام صادق (علیه السلام) می‌آیند، آقا جان، چه کاری انجام دهیم که ما ثواب هزار ماه را ببریم؟ می‌گوید: برو علم یاد بگیر؛ یعنی ثواب هزار ماه را به دوست علی می‌دهد. کجا قرآن سر می‌گیری، می‌روی؟ نزول‌خور، خیانت‌کار، دروغ‌گو، خدعه‌کار، ای کسی که بخیل هستی، ای کسی که سخاوت نداری، این چه «بِکَ یا الله» است که می‌گویی؟ مگر چیزی به غیر بی‌خوابی شامل حال تو می‌شود؟ حالا شما توجه کن ببین من چه می‌گویم؟ قربانت بگردم، فدایت بشوم، این ثواب هزار ماه را اگر می‌گوید، گفته است، من عقیده‌ام این است از این بالاتر است، این یک چیزی کرده که تو خوشحال باشی. ما هنوز به اصطلاح، [از] ثواب می‌خواهیم خوشحال بشویم، ثواب ما را خوشحال می‌کند؛ نه امر خوشحال می‌کند. من هنوز کمیتم لَنگ است. والله، شما وقتی توی ماوراء نگاه کنی، وقتی چشم حیوانی را کنار بگذاری، چشم انسانی توی کار بیاید، ببین، من درست می‌گویم یا نمی‌گویم.

ما هم چشم حیوانی داریم، هم انسانی. رفقای عزیز، بیایید چشم حیوانی را کنار بگذارید. اشعار، خیلی خوب است؛ زیرا که از بس که آدم از امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) خوشش می‌آید، مثلاً آدم از یکی خوشش می‌آید، دلش می‌خواهد تعریفش را هم بکند؛ آنقدر آدم خوشش می‌آید. تا [کسی او را] تکذیب می‌کند، آدم بَدَش می‌آید.‌ یکی در دکان ما آمد، یک قدری از این حرفها زد، حرف یکی را زد و من خُلقم را در هم کشیدم. گفت: انگار خوشت نیامد؟ گفتم: خیلی بدم آمد. چرا این حرفها را می‌زنی؟ توجه می‌فرمایید؟ پس اشعار خیلی خوب است که آدم بداند امیرالمؤمنین مثلاً چه هست، چه جوری هست، خیلی خوشش می‌آید؛ اما این را که من دارم می‌گویم، نجات بشر این است که ما این را بفهمیم.

حالا ببین من چه دارم به شما می‌گویم؟ حالا عزیز من، می‌گوید برو علم یاد بگیر؛ یعنی برو ولایت یاد بگیر. «این الرجبیون»، خدا می‌فرماید: رجبیون کجایند؟ چرا نمی‌گوید «رمضانیون»؟ چرا نمی‌گوید «شعبانیون»؟ من یک اشاره‌ای کردم؛ از اینجا می‌خواهم ان‌شاءالله، به یاری خدا، به کمک حضرت زهرا نتیجه‌گیری کنم. «این الرجبیون» کجا هستند؟ آنهایی که امیرالمؤمنین را قبول داشتند، عبادت با علی کردند، عبادت با امر علی کردند. آنقدر امر علی بالاست که خدا می‌گوید، من می‌گویم، از علی حمایت می‌کند، حالا آن ماه چه چیزی است؟ ماه دوباره‌اش چه چیزی هست؟ ماه شعبان، حالا شما از «انا مدینة العلم و علی بابها» در ماه رسول الله آمده‌ای. توجه فرمودید من چه می‌گویم؟ در ماه رسول الله آمده‌ای. «انا مدینه العلم» یعنی از در علی در چه [ماهی] آمده‌ای؟ در ماه شعبان آمده‌ای، درست است؟ حالا از ماه شعبان کجا می‌روی؟ می‌روی توی ماه خدا. پس اول باید از در علی بیایی، بعد از در نبی بیایی، بعد به قول ما داخل در [ماه] خدا بروی، من اینجوری می‌گویم که همه شما حالی‌تان بشود. اگر حالی‌تان شد، یک صلوات بفرستید (اللهم صل علی محمد و آل محمد)

حالا امشب شب قدر است، می‌گوید ثواب هزار ماه را دارد. اگر این نکته را توجه فرمودید، همه را فهمیدید. اگر این را توجه نفرمودید ما کسری داریم، قربانت بروم، ما کسری داریم. توجه بفرمایید من چه می‌گویم؟ حالا خدا به پیامبر اکرم گفت: من تو را متقی کردم و قرآن به تو نازل کردم. به حقیقت قرآن، قرآن، همان علی بود که به پیامبر نازل شد؛ یعنی گفت: علی را تبلیغ کن. این انسان‌هایی که تو می‌گویند بلند بشو، تبلیغ کن، تبلیغ علی را کن، اگر می‌توانی علی را در دل اینها راه بده؛ هدایت با من است. اما در تبلیغت، علی را در دل اینها راه بده، اگر نه، اینها به درد نمی‌خورند. مگر نمی‌گوید هفت میلیون کافر و مرتد شدند؟ در دل آنها علی راه پیدا نکرد. یک علی گفتن مصنوعی بود! یک علی گفتنی که به آنها نگویند تو با داماد رسول الله بد هستی. اینها در باطن، علی نگفتند. حالا خدا می‌گوید: هفت میلیون از آنها کافر و مرتد شدند، این دو نفر هم شدند. آنها را هم کافر و مرتد کرد، چرا لعنت شدند؟ من در جای دیگر گفتم: یک عده ای از خودمانی‌ها؛ البته نه از اهل جلسه، از اینها که به اصطلاح کورس ولایت می‌زنند، می‌گویند این زهرا را کشته که کافر و مرتد شده است. والله، این نیست، مامون هم امام رضا را کشته است، چرا اعلان طاغوت نشده است؟ هارون چه کرده است؟ موسی بن جعفر را کشته است؛ اعلان طاغوت نشده است، کافر هستند. این که اعلام کافری شد، مرتد و کافر، [برای این است که] به دین بدعت گذاشت. کسی که به دین بدعت بگذارد، مُرتَد و کافر است. [اگر] زهرا را کُشت، عالم را کُشت، عصاره خلقت را کشت، زهرا عصاره خلقت است؛ اما عصاره تمام خلقت خودش را فدای علی می‌کند. چرا توجه ندارید؟ این علی، علی گفتن‌ها که نیست، باید توجه کنید علی چه کسی است؟ چطوری است؟ یک عصاره خلقت را کشته است؛ اما عصاره خلقت، خودش را فدای علی می‌کند.

حالا این هزار ماه را که روایت داریم ثواب می‌برد، به چه کسی می‌دهد؟ شما توجه کنید؛ کسانی که از بعد از پیامبر اکرم، دست از علی بر نداشتند، نه [اینکه] مشاور درست کنند، آنها هستند؛ ‌سلمان، اباذر، میثم، مقداد است که ثواب هزار ماه می‌برد. تو اگر از آنهایی، ثواب هزار ماه را می‌بری،کجا نزول‌خور، کجا بد چشم، کجا خیانت کار، کجا کسی که سخی نیستی، کجا کسی که مردم را اذیت می‌کنی، کجا کسی که دروغ می‌گویی [ثواب هزار ماه را می‌بری]؟ حالا در مسجد آمده‌ای، قرآن سر گرفتی. «بک یا الله، بک یا الله» به تمام آیات قرآن، قرآن به تو لعنت می‌کند. تو باید امر را اطاعت کنی، امر قرآن را اطاعت کنی. ‌امر قرآن، علی است، امر خدا، علی است، امر دوازده امام، چهارده معصوم، علی است، تو باید امر را اطاعت کنی. آخر، این قرآن سر گرفتن ها چه چیزی دارد که تو می‌گویی؟ [بگذارید] مصداق بیاورم. مگر آنها قرآن سر نمی‌گیرند؟ به ارواح پدرم، قرآن را زمین گذاشت، گفت: لعن علی ابوک، لعنت به پدرت، چرا قرآن را زمین گذاشتی؟ این کاغذ و قلم را احترام می‌کند؛ اما قرآن ناطق را که علی است، احترام نمی‌کند، قبول ندارد. والله خدا از ولایت حمایت می‌کند.

عزیزان من گفتم بیایید، بیایید علی را قبول داشته باشید، بیایید امیرالمؤمنین را به «الیوم اکملت لکم دینکم» قبول داشته باشید، بیایید مشاور درست نکنید. اول کسی که مشاور درست کرده است، عمر و ابابکر است. بعد خلفای عباسی‌اند، توجه کنید؟ (صلوات) اینها از امیرالمؤمنین دست برنداشتند، اذیتشان کردند، خاک به آنها ریختند، دامنشان را کشیدند، [به اینها گفتند:] ریش تو بهتر است یا دم سگ؟ این، حقیقت ولایت را توجه می‌کرد، توهین مردم و حرفهای مردم را توجه نمی‌کرد. خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، شب قدر است، خدا او را رحمت کند، می‌گفت: اغلب مردم که می‌گوید از هزار نفر، یکی با دین از دنیا نمی‌رود، یا زنش باعث می‌شود، یا خودش باعث می‌شود یا رفیقش باعث می‌شود، یا «من» او باعث می‌شود یا برای خودش یک چیزی باعث می‌شود بی‌دین از دنیا می‌رود.

من دوباره تکرار می‌کنم؛ شما باید مانند اباذر و سلمان و مقداد باشید. ببین، عمار عزیز چه می‌گوید؟ آن طور باید باشید. نه [اینکه اگر ] تو را مذمت می‌کند، [بگوید:] حاج شیخ شدی، چطوری شدی، دست از دین برداری! تو خجالت نمی‌کشی؟ تجددی!، به علی و فاطمه پشت می‌کنی، خجالت نمی‌کشی؟ عزیز من، مگر تو به قیامت اعتقاد نداری؟ قربانت بروم، حالا ببین من چه دارم به تو می‌گویم؟ این چهار نفر دست برنداشتند، حالا اگر شما دست برندارید، به توهین و حرف و فقر و فلاکت و اینها بسازی، آن را که کیمیای هستی خلقت، [یعنی] ولایت است، دست برنداری، حالا ثواب هزار ماه را می‌بری؛ چون که تو به کجا اتصال هستی؟ به آن شبی که قرآن نازل شده. این عمار یاسراست دیگر، به او می‌گوید: عمار جان، تو چه کار می‌کنی؟ تو را به دار می‌زنند، دست تو را می‌بُرند، پای تو را می‌بُرند، زبانت را هم می‌بُرند. گفت: علی، والله دست از تو برنمی‌دارم. این سلمان است؛ این آدمی که این طوری است، ثواب هزار ماه را می‌برد.

اصلاً ثواب هزار ماه که چیزی نیست. (صلوات) حالا هم که می‌گوید ثواب هزار ماه را می‌بری، به عقیده من هنوز تو کامل نیستی، هنوز آن که من می‌خواهم [نیستی]، یعنی در دل من این نیست؛ باز حواست پیش هزار ماه ثواب هست. من ثواب می‌خواهم چه کنم؟ من علی می‌خواهم، من زهرا می‌خواهم، من حسین می‌خواهم، من زینب می‌خواهم، ثواب به چه درد من می‌خورد؟ ثواب، یک وقت عطای خداست؛ ما قبول داریم؛ اما نه اینکه حالا من امشب، ثواب هزار ماه را بخواهم. می‌خواهی ثواب هزار ماه را چه کنی؟ تو حالا هم می‌خواهی به مردم آقایی داشته باشی. ببین، من چه دارم می‌گویم؟ تو حالا هم می‌خواهی به مردم آقایی داشته باشی. [می‌گویی:] «من» هستم که ثواب هزار ماه را می‌برد. این، باز «من» داری! این خیلی گره‌چینی دارد، این خیلی باید فکر کنید من چه چیزی گفتم. توجه می‌کنی یا نه؟ ثواب، درست است؛ [اما] من گفتم: من اصلاً ثواب نمی‌خواهم، خدایا، من، عطای تو را می‌خواهم. من عطای خدا را می‌خواهم، خدا به ما عطا کند. (صلوات) پس نتیجه حرف من این شد، کسی که ثواب هزار ماه می‌برد، باید دست از علی بر نداشته باشد، مشاور درست نکرده باشد، امر امیرالمؤمنین را اطاعت کرده باشد. فهمیدید؟ اگر گناه کرده، گناهش را توبه کند.

من می‌خواهم امشب یک مطلب دیگری را هم بگویم. بعضی‌ها یک اشاراتی کردند؛ البته به حضرت عباس، آنها هم که اشاره کردند، جان من هستند، من خیلی آنها را می‌خواهم؛ نه اینکه خیال کنید که شما یک چیزی را نکشیدید، من شما را نخواهم. آنقدر دعا می‌کنم تا بکشید، شما توجه کنید من چه می‌گویم؟ پیامبراکرم رویش را از یهودی بر نمی‌گرداند، [اما] از آدم بی‌کار برمی‌گرداند. تا حتی والله، روایت داریم سه نفر از جلوی پای پیامبر بلند شدند، سلام کردند، پیامبر به آنها اعتنا نکرد. گفت: اینها چه کسی هستند؟ گفتند: اینها پسرهای فلان عشایر هستند. بابای آنها نمی‌دانم، به قول آن فرد، خیلی ثروت دارد، کار نمی‌کند. حضرت رویش را برگرداند. دفعه دیگر آمد، دید خط به زمین می‌کشند. سلام کردند، جوابشان را داد، دوتا جواب به آنها داد. گفت: حالا دارد یک کاری می‌کند. من بارها به شما گفتم، گفتم: تو عقلت نمی‌رسد، برو سواد یاد بگیر. خب، تو داری این طرف می‌روی، آن طرف می‌روی، خط کشیدند، این طرف و آن طرف می‌روی، بزرگ می‌شوی، چیزی هم که پدر و مادرت ندارند، آن هم چیز می‌کند، حالا امشب، شب قتل است، حرف نزنم، می‌گویند شوخی می‌کنی. خب، شوخی دارد. حالا هیچ چیزی نداری، نه حقوق داری، بزرگ هم شدی، زن هم می‌خواهی، پس آقا جان، باید کار کنی. عزیز من، چرا پیامبر می‌گوید کسی که شاربش عرق کند جزء شهداست؟ چرا می‌گوید؟ من نمی‌گویم، من می‌گویم کار باید با امر باشد، این پولی که جمع می‌کنید، این کاری که می‌کنید با امر باشد؛ یعنی زیر سایه امر باشد. قربانت بروم، فدایت بشوم من نمی‌گویم که چیز کند، بچه‌ها باید کار کنند.

من نمی‌خواهم بگویم، من به فدای این بچه‌هایم بشوم. من بچه‌هایم را دوست دارم. یکی می‌گفت چطور تعریف آنها را می‌کنی؟ گفتم: من اگر تعریف آنها را نکنم، وجدان ندارم. اصلاً یک چیزی که [هست] این می‌گوید: برو به او بده، ندارد، این می‌گوید: برو به او بده. من نمی‌خواهم آبروی کسی را ببرم، والله، ندارد. اما می‌گوید به داداش بدهید، آن هم می‌گوید به آن بدهید. اصلاً انگار کن که یک چیزی، این همه‌اش دارد حواله آن می‌کند، آن هم حواله این می‌کند. این بچه خیلی خوب است؛ اما یکی از آنها، الان اینجا است، دکان می‌رفت، به قدر ده دقیقه نرفت، گفتم: چرا ده دقیقه نرفتی؟ من همچنین رو به او رفتم، یک داد زدم، هنوز توی گوش من است. یک داد زدم، این داد من کوچک بود. بارک الله، باید کار بروی، کار برو، من هم تو را کمک می‌کنم.

ما نگفتیم که کسی کار نرود. توجه می‌کنید من چه می‌گویم؟ کار باید با امر باشد. این چه کاری است که این روغن را برمی‌داری نمی‌دانم قاطی می‌کنی، این کارها را می‌کنی؟ این چه کاری است آن طوری می‌کنی آن طوری می‌کنی؟ والله، تو مشرک هستی. جوان عزیز، من می‌گویم مشرک نباش، برو کار کن. توجه می‌کنید چه دارم می‌گویم؟ کار زن هست، کار کربلا هست، کار مکه است، کار بهشت است، اگر شما کار نروی انجام بدهی، کجا در راه خدا می‌توانی چیزی بدهی؟ تو خودت که چیزی نداری بخوری، یک چیزی هم باید به تو داد. تمام این برنج و روغن‌ها را کار کردید، دادید. مگر قوم موسی بودید که برنج و روغن‌ها از آسمان برایتان نازل بشود؟ خدا کند قوم موسی نباشید. قوم موسی این همه خدا به آنها مجانی داد؛ آخر گوساله‌پرست شدند. اینها را از کجا آوردید؟ با عرق جبینتان آوردید. به ارواح پدر و مادرم، من تخم مرغ را به یک جای مرغ باخته‌ام! حالا اسمش را نمی‌آورم! هنوز برای من نیامده است. من می‌گویم به چه کسی بدهم، به چه کسی بدهم؟ امروز یک نفر اعلام کرد نمی‌دانم می‌خواهم دو،سه تا مرغ بدهم. همین سان هنوز نیاورده، می‌گویم یکی را به آن بدهم، به فلانی بدهم. دارم همین سان می‌گویم. به دینم نمی‌گویم من یکی از آن را بردارم، فهمیدی؟ تا توی یخچالم می‌روم، می‌بینم [برای] یکی دو دفعه است، می‌گویم: بابا، حالا می‌دهی، خدا دوباره می‌دهد. همیشه، خدا امام زمان، تلفن دستش است. فهمیدی؟ می‌گوید: فلانی، اسمت را نمی‌آورم، برو آنجا به او بدهید، می‌دهد. تلفن امام زمان قطع نمی‌شود. به برق وصل نیست، به امر هست. همه برق ها هم که خاموش بشود، آن تلفنش وصل است. (صلوات)

حالا امشب به اصطلاح شب احیاء است، به قول ما، شب نزول قرآن است.گفتم: « إنّا أنزلناه في ليلة القدر، وما أدراك ما ليلة القدر، ليلة القدر خير من ألف شهر، تنزّل الملائكة والرّوح فيها بإذن ربّهم من كلّ أمر» یعنی خدا امر می‌کند، رب به روح امر می‌کند بیا. کجا می‌روی یکی را روح درست می‌کنی؟ بدبخت بیچاره؟ «تنزل الملائکه» به روح نازل می‌شود. گفتیم: روح، امام زمان است. حالا اگر شما راست، راستی به حرف امام زمان رفتی، شما عضو می‌شوی؛ یعنی عضو امام زمان می‌شوی. کسی حجت خدا نمی‌شود؛‌ اما عضو حجت خدا می‌شود. اما چرا عضو حجت خدا می‌شود؟ وقتی تو امر ولایت را اجرا کردی، آن خودش ولایت است، مشاور ولایت می‌شوی؛ یعنی عضو می‌شوی.

حالا حسابش را بکنید که امشب چه باعث شد؟ این مردم پست باعث شدند. بس که امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را اذیت کردند. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) وقتی زهرا را شهید کردند، اینها کشته شدند؛ فقط جانشان در نرفت، بس که اینها زهرای عزیز را می‌خواستند. والله، روایت داریم حضرت امام حسن گفت: مادر ما را که کشتند، ما را کشتند؛ اما جان ما در نرفته است. حالا امیرالمؤمنین، خیلی سینه‌اش تنگ شد. گفت: یا رسول الله، ببین امت با ما چه کردند؟ زهرا را کشتند، این طور، این طور. گفت: علی جان، به آنها نفرین کن. امیرالمؤمنین نگفت آنها را شل کن، کور کن. اینها که چیزی نیست، گفت: خدایا، من را از آنها بگیر؛ مثل خودشان به آنها بده. آن‌وقت حالا چه شد؟ خدا علی را گرفت، معاویه را به آنها داد. بترسید از روزی که ما از امام زمان قدردانی نکنیم؛ خدا کسی را به ما بدهد که دشمن امام زمان باشد. فدایتان بشوم، باید ما از امام زمان تشکر بکنیم. تشکر این است که امرش را اطاعت کنیم. الحمد لله، شکر رب العالمین تمام شما دارید امر را اطاعت می‌کنید. فقط دوباره گفتم، شکرانه شما کم است.

حالا این مردک توی مسجد آمد، دمرو خوابیده بود. دمرو خوابیدن، کار منافق است. چون که روایت داریم: ائمه قفا می‌خوابیدند؛ اما خواب نبودند. مؤمن باید به بغل بخوابد یا آن طرف یا این طرف. دمرو خوابیدن صحیح نیست؛ چون که امیرالمؤمنین صدایش زد. اذان گفت، از ماذنه پایین آمد، صدایش زد. گفت: چرا دمرو خوابیدی؟ می‌خواهی بگویم چه چیزی زیر عبای تو هست؟ حالا این ملعون چه کاری کرد؟ یک شمشیری بود که حالا آمدند به او گفتند که ممکن است آقا امیرالمؤمنین شفا بگیرد؟ گفت: نه، من چقدر پول دادم زهر گرفتم، به این شمشیر زدم. حالا به آن زن هم برخورد. گویا امیرالمؤمنین برادر او را در جنگ صفین کشته بود. به او گفت: تو علی را بکش. ببین چه می‌گوید؟ می‌گوید: اگر تو را کشتند، بهشت می‌روی، اگر تو را نکشتند می‌آیی با هم هستیم. تا این جنایت بزرگ از دست این ملعون صادر شد.

اگر شما بخواهید بدانید که امیرالمؤمنین چطوری هست، ما باید یک اندازه‌ای روی روایت و حدیث حساب بکنیم. حالا علی که شمشیر خورده است، می‌گوید ارکان خدا شکست؛ یعنی ارکان، یعنی تمام این ممکنات به هم ریخت. شما خیال نکنید که ما چهار نفر، اینجا یک گریه‌ای می‌کنیم و یک حرفی می‌زنیم، ما هستیم. نه، والله، این جمله را حاج شیخ عباس گفت، گفت: هفت آسمان، هفت علی بود. آن بیت‌الماموراست، این بیت المقدس است، آن بیت المامور است. گفت: در هفت آسمان ضربت خورد؛ یعنی مثل امشب، هفت آسمان گریه می‌کند. هر آسمانی بشری است و ممکنی است و ملائکه‌ای است و عزیزان من، خدا آنجا انبار خالی که خلق نکرده است، به درد ما نمی‌خورد به ما بگوید. به ما می‌گوید: علی، در هفت آسمان ضربت خورد، در هفت آسمان فرق علی شکست، هفت آسمان همه گریه کردند. حالا عزیز من، ببین من به شما چه می‌خواهم بگویم؟ حالا وقتی که منادی صدا زد، پارسال هم من یک اشاره‌ای کردم، گفت: «قُتِل امیرالمؤمنین» ارکان خدا شکست، آدم‌هایی که اینجا گنهکار بودند، امیرالمؤمنین را خیلی پذیرایی نبودند، پذیرایی شدند؛ همه اینها اهل بهشت شدند. همین طور هم اهل جهنم. این ندا به هفت آسمان رفت، این ندا به تمام خلقت رفت، تمام اهل جهنم، آنهایی هم که گفتم به واسطه گناهشان آنجا بودند، تمام اینها آمرزیده شدند. حالا علی (علیه السلام) می‌گوید: «فُزت و رب الكعبة» به پروردگار کعبه، رستگار شدم؛ یعنی به خواسته‌ام رسیدم.

اگر خواست خدا، امیرالمؤمنین است، والله، خواست امام زمان، خواست امیرالمؤمنین، شما هستید. عزیز من چرا قدردانی نمی‌کنید؟ حالا علی (علیه السلام) ضربت خورده، حالا آمدند. امیرالمؤمنین توی محراب اشاره‌ای فرمودند، من را خانه ببرید. حالا یک چیزی، چادر شبی، چیزی آوردند گذاشتند، امیرالمؤمنین در ظاهر دیگر نمی‌توانست پا بگیرد. [او را] آنجا گذاشتند، دَرِ خانه گفت: من را زمین بگذارید. زیر بغل من را بگیرید، مبادا زینب ناراحت بشود. حالا علی (علیه السلام) افتاده است. به قول ما، ایشان سه روز بود. یک روز ابن ملجم را آورد. حالا اگر شیر برایش می‌آوردند، می‌گفت بروید به آن بدهید. من نترسیدم، این ترسیده است، اول بروید به ابن ملجم بدهید. به امر امیرالمؤمنین.

عزیز من، قربانت بروم، ببین، کینه نداشته باش. خانم های عزیز، کینه همدیگر را نداشته باشید. اگر تو پیرو زهرایی، پیرو علی هستی، گذشت داشته باش. چرا ماه مبارک رمضان گذشت نداری؟ مگر نمی‌گوید یک دوست علی از دستت ناراحت باشد، [خدا] هیچ عبادتت را قبول نمی‌کند. عزیزان من، برادران عزیز، بیایید امروز مانند امیرالمؤمنین بشویم. حالا آن آدمی که به تو تهمت زده، یا یک کاری کرده، دیگر از ابن ملجم که بدتر نیست؛ گذشت داشته باش. به تمام آیات قرآن، از اول عمرم همه‌اش گذشتم. فحش به من دادند، فحش ناموس به من دادند، باز هم می‌رفتم در راهش می‌ایستادم، می‌گفتم: اِه، شما، سلام علیکم، همچنین نگاهم می‌کرد، تعجب می‌کرد. گفتم: بابا حالا تو ناراحت بودی، دو تا فحش هم به ما دادی، چیزی نیست؛ حالا چرا رویت را از ما بر می‌گردانی؟ می‌گفتم: مبادا، این خجالت بکشد که این فحش‌ها را به من داده است، این کارها را کرده، مبادا خجالت بکشد. والله، همین در فکر من است. می‌گفتم: این یک روز برای من ناراحت نباشد. این درست است. این دِل، دِل علی هست. این دِل، دِل امر علی هست. چرا ما با هم کینه داریم؟

قربانتان بروم، یک وقت می‌بینی احیا رفتی، نماز خواندی، مکه رفتی، مگر امر را قبول نداری؟ می‌گوید: یک برادر مؤمن از دستت ناراضی باشد، هیچ عبادتت را قبول نمی‌کنم. چرا قبول نمی‌کند؟ تو متقی نیستی. تو گذشت نداری، متقی، اصحاب یمین، باید گذشت داشته باشد، هم مالش را انفاق کند، هم خودش را انفاق کند، هم امرش را انفاق کند، «من» نداشته باشد. آقای بزرگواری اینجاست. یک نفر است قوم و خویشش است، نمی‌خواهم چیز کنم. آقا، شما با تلفن من را دعوت کرده‌اید، باید اینجا بیایید! حالا بیاید جمال چه چیزت را ببیند؟ جمال «من» تو را ببنید؟ آره، گفتم: قربان قدم‌هایت، که دیگر حرف به او نزدی (صلوات)

حالا علی (علیه السلام) افتاده، شیر می‌آورند. صف کشیده‌اند، مردم شیر می‌آورند. شیر اینها را قبول نکرد. حسن جان، آخر این صف را دارم می‌بینم، آخر این صف یک زن است،آن شیر می‌آورد، دارد گریه می‌کند، برو شیر آن را بگیر و بیاور. حالا آقا امام حسن رفته است. سلام می‌کند، شیر آن را می‌گیرد، یک گریه می‌کند. می‌گوید: آقای تو، خوب می‌شود؟ چرا شیر اینها را نگرفت؟ می‌فهمد این اهل کوفه، حسینش را می‌کشند. نمی‌خواهد اینها خدمت به امیرالمؤمنین بکنند. علی دیگر باید پاسخ آنها را بدهد؛ چون که می‌خواهد پاسخ اینها را ندهد. می‌داند اینها حسین را می‌کشند. اصلاً شیر از اینها نگرفت. توجه فرمودید چه دارم می‌گویم؟ حالا وصیتی که آقا امیرالمؤمنین کرد، این طوری که ایشان گفته است، حالا من نمی‌خواهم بگویم شما را خسته کنم، گفت: عباس جان، دست از حسین برنداری، دست از او برنداری. عزیز من، حسین، دین تو هست. عباس جانم، حسین دین تو هست، دست از دینت برنداری. حالا ببین، آن رجزی که دارد می‌خواند، رجز علی است که دارد می‌خواند. می‌گوید: تا زنده‌ام ای لشکر، حامی دینم، دینم حسین است.

رفقا، شما باید دینتان امام زمان باشد. چرا بعضی‌ها این طوری هستید؟ حالا مگر دست برمی‌دارد؟ حالا ببین چقدر آقا حضرت عباس را احترام می‌کند. شب عاشورا گفت: آقا جان، حالا این همه سفارش کرده، آقا امام حسین می‌گوید: عباس جان، جانم فدایت، ببین لشکر چه می‌گویند؟ یک امشب از اینها مهلت بگیر. آمده می‌گوید: یک شب وقت به برادرم حسین بدهید. حالا شمر برای آقا ابوالفضل امان‌نامه آورده، [می‌گوید:] عباس، تو خودت و بچه‌هایت در امان هستید. گفت: خدا تو را لعنت کند، با آن کسی که نوشت. من دست از برادرم بردارم؟ حالا رجز آقا ابوالفضل همین است. دارد امر پدرش را اطاعت می‌کند. ندا می‌دهد: ای لشکر، حامی دینم، دینم حسین است.

حالا ببین امیرالمؤمنین چقدر رئوف است، صدا زد: مرغابی‌ها را یا رها کنید یا مبادا اینها را تشنه و گرسنه بگذارید. آقا امیرالمؤمنین سفارش مرغابی‌ها را می‌کند، آیا سفارش ما را نمی‌کند؟ چرا توجه ندارید؟ والله، آتش می‌گیرم، بعضی‌ها یک کارهایی می‌کنند.آقا امیرالمؤمنین دارد سفارش اینها را می‌کند، چرا سفارش شما را نکرده؟ می‌گوید: هر که توهین به یک دوست من بکند، به من توهین کرده است. حالا آقا امیرالمؤمنین وصیت کرد: حسن جان، حسین جان، عقب جنازه را بگیرید. حالا دارد می‌رود، یک وقت دید یک کسی جلوی آن راگرفت، چه کسی هستی، تقریباً این طوری بگویم که خودم متوجه بشوم، که جلوی جنازه را گرفتی؟ دید، خود علی است. مگر علی را می‌شود کشت؟ مگر امام را می‌شود کشت؟ حالا گفت حسن جان، ‌حسین جان، ‌زینب جان، غصه نخورید، من هستم. علی، توی این خلقت هست. پس چه کسی این طور شد؟ این بدن علیین است. حالا ببین چه کسی وصی رسول الله است؟ چرا بعضی ها یک حرفهایی می‌زنند. حالا می‌روند جنازه روی کوه پایین می‌آید، آنجا کوه بود حالا تا می‌کند، می‌گوید: اینجا قبری است که نوح پیامبر از برای وصی پیامبر درست کرده است. وصی را قبول ندارید؟ چرا؟ توجه می‌فرمایید من چه می‌گویم؟

آقا جان من، قربانتان بروم، فدایتان بشوم، بیایید این حرفها را راست، راستی قبول کنید. بیایید ما یک قدری فکر کنیم. چرا می‌گوید: نیم ساعت فکر، بهتر از هفتاد سال عبادت است؟ یک قدری فکر کنید. علی، تُک زبانت نباشد، علی باید توی خون تو آغشته بشود. من یک وقت دیدم شب در خانه ما را می‌زنند. رفتم دیدم یک آقایی است، خیلی این بزرگ بود. گفت: من آمده‌ام عقایدم را به تو بگویم، گفتم: بگو، گفت: من علی را دوست دارم؛ اما پدر زن رسول الله را، این پیر مرد را، این که یک عمری جهاد می‌‌کرد، نمی‌دانم چه کار می‌کرد، بنا کرد تعریف ابابکر را کردن، گفت: من آن را هم دوست دارم. گفتم: حالا من هم عقایدم را به تو می‌گویم. گفت: بگو، گفتم: من به غیر لعنت که به این دو تا بکنم، هیچ راهی ندارم. به این دوتا. ما دیدیم خانواده، ما را صدا زد، گفت: بیا تو را می‌کشند. گفتم: به علی قسم، به خدا قسم، دلم می‌خواهد کشته شوم، این خونم، قطرات خونم، بگوید: علی، علی، علی. این درست است. ما باید فدای علی بشویم، فدای امام زمان بشویم. این امام زمان، امام زمان این طوری می‌گویید. من به قربان بعضی‌ها بروم، هدایا می‌دهند، هدایای حسابی هم می‌دهند، این هدایا می‌بینی که اصلاً برای فقرا هدیه می‌شود. من همیشه می‌گویم: خدایا، اینها را نگهدار. سایه‌شان را از سر فقرا کم نکن؛ اما این هدایا درست است، این هدایا بدل است. اصل این است که ما جانمان را فدای امام زمان کنیم (صلوات)

حالا چه کار کنیم ما این طوری بشویم؟ الان آقایانی که در مجلس هستند، الحمد لله مجلس خیلی معظم است، همه شما دکتر هستید، مهندس هستید، دانشمند هستید، بالخصوص حاج شیخ در این مجلس تشریف‌فرما شدند. ما وقت اینها را گرفتیم، امیدوارم که ما را حلال کنند. حالا چطور بشویم که ما این طوری بشویم؟ ما باید یقین کنیم که مقصد خدا ولایت است، مقصد خدا علی است. اگر شما واقعاً با آن چشم ولایت، یک نگاهی توی این عالم خلقت بکنید، تمام این خلقت که خلق شده است، اینها همه خلق هستند. چرا من می‌گویم خلق، حجت نمی‌شود؟ حجت خدا نمی‌شود. ممکن است امام بشود؛ امام جماعت، پیش‌رو یک حرفهایی؛ اما حجت، منحصر به دوازده امام، چهارده معصوم است. (صلوات)

حالا قربانتان بروم، فدایتان بشوم، شما باید یک نگاه در تمام این هستی بکنید، این خدای تبارک و تعالی این خلقتی که خلق کرده، با چشم ولایت نگاه کنید، چطور می‌شود با چشم تفکر نگاه کنید؟ دنیا را زمین بگذاری، محبت دنیا را زمین بگذاری، محبتهای بی‌خود را زمین بگذاری، تا زمین گذاشتی، مثل برقی که وصل بشود، به ولایت وصل می‌شوی. به دینم، راست می‌گویم. به ولایت وصل می‌شوی، وقتی به ولایت وصل شدی، ولایت، وجه الله است؛ تو هم چشمت وجه الله می‌شود، همه را می‌بینی، آسمان را می‌بینی، ملائکه را می‌بینی، بهشت را می‌بینی، جنات را می‌بینی، مردم را می‌بینی، اعمال مردم را می‌بینی، کارها را می‌بینی، هفت آسمان را می‌بینی، قیامت را می‌بینی، همه را می‌بینی. با چه چیزی می‌بینی؟ با چشم ولایت. قربانت بروم، دنیا را زمین بگذار، دنیایی که بی‌امر است. دوباره بگویم کسی حرف در نیاورد، من نوکر شما هستم، من را ادب کنید، من در اختیار شما هستم. والله، شما در اختیار من نیستید، به دینم قسم، راست می‌گویم: من دراختیار شما هستم؛ اما حرفی بزنید که وصل به آنجا باشد،.

شما همه جا را می‌بینید؛ با چشم یقینت می‌بینی. قربانت بروم، حالا توی هفت آسمان چشم‌اندازی کردی، نه هفت آسمان، به هجده هزار کرات چشم‌اندازی کردی، توی تمام این امواج عالم باید نگاه کنی. این چیست که این کارها را می‌کنی؟ یک کتابی رفتی خواندی، نگاه می‌کنی چه چیزی درون این است؟ عزیز من، در امواج خلقت باید نگاه کنی. کجا توی این کتابها نگاه می‌کنی؟ نمی‌گویم کتاب نخوان. والله، من دارم شما را به امواج خلقت سوق می‌دهم، چرا توجه نمی‌کنید؟ پی الک دولک و یک عروسک‌بازی، دلتان را خوش کرده‌اید. این کارها عروسک‌بازی است. امشب، شب قدر است، من این حرف را می‌زنم. توی امواج خلقت باید نگاه کنی. حالا توی امواج خلقت نگاه کردی، ببینی این خدای تبارک و تعالی چه کسی را می‌خواهد؟ مقصدش چیست؟ دنبال آن مقصد بروی. والله، مقصدش، علی بن ابوطالب است. جسارت می‌کنم، باید مثل موقعی که نماز می‌خوانی، وضو بگیری. چرا رسول الله پیش حضرت زهرا آمده، می‌گوید: چرا اسم علی را نیاوردی؟ می‌گوید: وضو نداشتم. بعضی از اینها که فکرشان کوتاه است، [می‌گویند] مگر پیامبر، طیب و طاهر نیست؟ پیامبر اگر وضو می‌گیرد، می‌خواهد تو خدا به او نگویی، «بشر مثلکم» والله، پیامبر طیب و طاهر هست. چرا می‌گوید وضو نداشتم؟ می‌خواهد تو قدردانی از علی کنی. نمازی که علی را قبول نداشته باشی، بی‌وضو است، پیامبر دارد تو را ادب می‌کند.

بعضی‌ها یک چیزهایی می‌گویند که آدم یخ می‌زند؟ آدم از دست یک عده که جلو افتادند، باید عقب بیفتند، چه کار کند؟ حالا می‌گوید وضو نداشته، پیامبر وضو ندارد؟! پیامبر اگر وضو می‌گیرد، ائمه اگر وضو می‌گیرند، اینها جلوی ما وضو می‌گیرند که ما ببینیم علی وضو می‌گیرد، ما هم وضو بگیریم. اما حالا عُمر، همین وضو را تغییر داد، این بدعت است. آن طوری که پیامبر وضو می‌گیرد، باید بگیری، نه آن طوری که عمر می‌گوید بگیری. ای عمر پرست! خجالت نمی‌کشی؟ مگر خدا برای هر چیزی روایت صادر نکرده است؟ احکامی را که گفته، همه را گفته، هر چیزی را به جایش گفته است. چرا ما این کارها را می‌کنیم؟ (صلوات)

چرا پیامبر فرمود: «حلالی حلال الی یوم القیامة، حرامی حرام الی یوم القیامة» آقا، فهمیدی؟ بعضی‌هایتان توی مجلس هستید، دوباره می‌گویید: فلان کس چیز دیگری گفته است. تو خیطش خندیده است، گفته. ببین، علی چه گفته، زهرا چه گفته، ببین، خدا چه گفته، پیامبر چه گفته، چرا مشاور درست می‌کنید؟ می‌ترسم بیشتر بگویم، افشا بشود. آرام باش، عزیز من، قربانت بروم، فدایت بشوم ، امر را اطاعت کن. خدا به امر جزا می‌دهد. دوباره تکرار کنم: این که ثواب هزار ماه به آن کسی می‌دهد که امر را اطاعت کرده است، به آن کسی که مانند سلمان و اباذر باشد، به او می‌دهد، نه به هر کس؛ یعنی خدا مزد ولایت را ثواب هزار ماه می‌دهد. متوجه شدید؟ مزد آن کسی که به ولایت خدشه نزده است، تنظیم را به هم نزده است، ثواب هزار ماه را به او می‌دهد. اما دوباره تکرار می‌کنم، این ثواب هزار ماه را به کسانی می‌دهد که ثواب می‌خواهند. اگر نه من که علی را دارم، گفتم که من ثواب می‌خواهم چه کنم؟ ثواب، مشاور ولایت است. من علی می‌خواهم، من مشاور می‌خواهم چه کنم؟ من این طوری هستم توجه می‌فرمایید من چه می‌گویم؟ (صلوات)

دعا

خدایا، عاقبتمان را به خیر کن

خدایا، ما را بیامرز

خدایا، ما را از خواب غفلت بیدار کن

خدایا، تو را به حق امام زمان، به حق فرق شکافته امیرالمؤمنین، اگر ما تا حالا ولایتمان عاریه بوده است، مانند فرق شکافته علی که انگار فرق تمام خلقت لطمه خورده، خدایا دل ما را باز کن، ولایت در دل ما رخنه پیدا بکند، یعنی سکونت به هم بزند.‌

خدایا، به حق امیرالمؤمنین، القا و افشا به ما بده.

خدایا، من این را خواستم شب قدر، امشب هم همین را می‌خواهم. خدایا، تو را به حق امام زمان، حمایت از ولایت به ما بده، زهرای عزیز حمایت از ولایت کرد. تا آخرین نفس علی بگوییم، تا آخرین نفس، امر خدا را اطاعت کنیم، تا آخرین نفس مقصد خدا را که علی است، اطاعت کنیم. (صلوات)

یا علی

حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه