امام زمان و ذکر الله

از ولایت حضرت علی و حضرت زهرا
پرش به:ناوبری، جستجو

بسم الله الرحمن الرحیم

امام زمان و ذکر الله
صوت دانلود
پخش صوت پخش
پی‌دی‌اف دریافت
تاریخ سخنرانی 1379-10-29

السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

رفقای عزیز، خدمت شما عرض کردم که ما داریم وقت شما را می‌گیریم، ان‌شاءالله امیدوارم که از سر تقصیر ما بگذرید. من همیشه در این فکر هستم که وقت شما را نگیرم که وقت هر کدام از شما خیلی عزیز است. من بی‌کار هستم؛ اما ما چون که این صحبت را کردیم و در نوار نبود، من فهرست‌وار اشاره‌ای می‌کنم، آن‌وقت می‌خواهیم مطلب دیگری بگوییم. ان‌شاءالله اندازه‌ای راجع به امام زمان (عج الله فرجه) صحبت کنیم. مطلبی هم راجع به امام صادق (علیه السلام) که شنبه، قتل ایشان است صحبت کنیم.

رفقای عزیز، من خدمت شما عرض کردم که مردم بعد از رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) عبادتی شدند. آن عبادتی شدن همین‌طور ادامه دارد. آن‌وقت آخرالزمان زیادتر شد که مردم همه عبادتی شدند. این عبادت اگر با امر مطابق باشد، صحیح است؛ اگر نباشد شما یک عبادتی کرده‌اید؛ یعنی ما گفتیم: روح عبادت، اطاعت است. روحش علی (علیه السلام) است. چون که خدا هم می‌گوید: به عزت و جلالم قسم، اگر عبادت ثقلین کنی، علی بن ابی طالب، وصی رسول الله را قبول نداشته باشی، تو را به رو در جهنم می‌اندازم. پس عبادت بی‌علی، علی‌کشی است.

چقدر ابن ملجم عبادت می‌کرد؟ خدا حاج شیخ عباس را رحمت کند، می‌گفت: این طرف صورت او تا اینجا پینه داشت، بس که خدا، خدا می‌کرد. این پینه‌ها را می‌برید؛ اما والله، خدای بی‌علی، علی‌کشی است؛ چون که معرفت ندارد. آخر هم علی بن ابی طالب (علیه السلام) را کشت. چه کار کرد؟ ارکان خدا را شکست. رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) که از دنیا رفت ( علما، رفقای مجلس، بروید، همه شما الحمد لله در این چیزها وارد هستید؛ اما یک وقت، قدری مسامحه می‌کنید) رسول الله که از دنیا رفت، جبرئیل میان زمین و آسمان نگفت: ارکان خدا شکست؛ [اما] وقتی علی بن ابی طالب، وصی رسول الله از دنیا رفت، گفت: ارکان خدا شکست. علی (علیه السلام)، ارکان تمام خلقت است. تمام خلقت در مقابل اینها جزء است، همه باید فرمان ببرند.

رفقای عزیز، امروز فکر می‌کردم که باید واسطه داشته باشید. واسطه را قبول می‌کنند، نه من و تو را. هر کجا بخواهی بروی، باید واسطه ببری. مگر پیامبر واسطه نبرد؟ مگر از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مهمتر در تمام خلقت است؟ می‌گوید: اشرف مخلوقات. می‌گوید: اشرف آنچه را که مخلوق است، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. من وقتی به شما می‌گویم: خودت چیزی نیستی، او ما را تمرین داده است، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) که چیزی است، اشرف مخلوقات است؛ اما من چه هستم؟ من باید چه چیزی ببرم؟ باید فرمان ببرم، من باید واسطه ببرم، مگر [پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)] در مناسبت نجران، واسطه نبرد؟ وقتی آن بزرگ نجران دید، گفت: والله، اگر او لب بگشاید، تمام ما نابود می‌شویم. علی (علیه السلام) را برد، زهرا (علیها السلام) را برد، حسن و حسین (علیهم السلام) را برد. قربانتان بروم، ما هم باید واسطه ببریم. این ذکر را کنار بیندازید، واسطه ببرید، آن واسطه به ذکر تو اتصال بشود؛ آن صحیح است.

حالا سر ذکر آمدیم. الان باز مردم را عبادتی کردند، الان ذکری کردند، پیش هر کس می‌روی، می‌گوید: هزار تا از این بگو، چهار هزار تا از این بگو، چقدر از این بگو، درست می‌شود. حالا اتفاقاً وقتی رفتی آن کار را کردی، درست می‌شود. ما نمی‌گوییم درست نمی‌شود، ما منکر ذکر نیستیم. ببین، من چه دارم می‌گویم؟ اگر تو مقصدت ذکر باشد، مشرک هستی. اگر از ذکرت چیزی بخواهی، مشرک هستی. اگر بخواهی ذکر بگویی و مشرک نباشی، باید امر آنکه را که می‌گوید «انا ذکر الله» را اطاعت کنیم. علی بن ابی طالب (علیه السلام) می‌گوید: «أنا ذکر الله».

الان به شما می‌گویم: وقتی که زهرای عزیز پیش پدر بزرگوارش آمده، می‌گوید: پدر جان، من خسته می‌شوم یک کمکی بده؛ یعنی یک کلفتی داشته باشم، فوراً جبرئیل نازل می‌شود: ای رسول من، ای رسول محترم، به زهرا بگو این ذکر را بگوید: سی و چهار مرتبه «الله اکبر»، سی و سه مرتبه «الحمد لله»، سی و سه مرتبه، «سبحان الله». ببین، امر را اطاعت کرد. این را من دوباره به شما بگویم،ذکر، امر است. دوباره تکرار می‌کنم: اگر مقصدتان ذکر باشد، مشرک هستید، چون که [نتیجه] از ذکر می‌خواهی. آخر، چرا ما اینقدر متوجه نیستیم؟ ذکر، حرف است. آیا حرف، می‌تواند حاجت ما را بدهد؟ مگر حرف می‌تواند حاجت ما را بدهد؟ ذکر، حرف است.

حالا ببین، زهرای عزیز امر را اطاعت می‌کند. حالا گهواره‌اش می‌جنبد، دستاسش می‌گردد، تسبیحش می‌گردد، خمیرش درست می‌شود، چه کسی درست می‌کند؟ کمک، درست می‌کند. این است که می‌گوید: کمک. عزیز من، فدایت بشوم، ببین من چه دارم می‌گویم: می‌گوید «انا ذکر الله» ما باید بدانیم ذکر خدا، علی بن ابی طالب (علیه السلام) است. ما باید بدانیم این ذکر، امر است؛ یعنی به تو گفته این کار را بکن. دوباره تکرار می‌کنم: از ذکرت نباید حاجت بخواهی. تو ذکر بگو.

می‌دانید ذکر چیست؟ ذکر به تو گفته اینها را بگو که اتصالت با من قطع نشود، یاد خدا باش. «سبحان الله»، «الحمد لله»، «الله اکبر»، این‌ها که داری می‌گویی، شکر ولایت است. اگر ذکر، شکر ولایت نباشد، وِرد است. وِرد، وِرد، داری می‌کنی. چرا شکر ولایت؟ سلیمان دارد می‌رود. یک دهقانی دید سلیمان، یک قالیچه‌ای دارد که در هوا سیر می‌کند. گفت: خدایا، تو عدالت داری؟ این [پینه‌های] دست من است و او دارد سیر می‌کند. مگر ما بنده تو نیستیم؟ سلیمان پایین آمد، گفت: یک «سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله» بگویی از حشمت من بالاتر است. پس چطور بگوییم؟ من با روایت و حدیث با شما حرف می‌زنم. توجه بفرمایید. حالا «سبحان الله» یعنی چه؟ «سبحان الله»، خدا منزه است، «الحمد لله»، این خدا را حمد می‌کنیم، و «لا اله الا الله»، نه به غیر تو. آیا ما اینطور ذکر می‌گوییم؟ پس تو که داری ذکر می‌گویی باید با خدا حرف بزنی، امر خدا باشد، این ذکر، درست است.

حالا می‌رویم سر صلوات، می‌گویند دیگر، حالا خبره‌ها خیلی حرف می‌زنند، آنها هم که خبره شما هستند، صحبتهای زیادی راجع به صلوات می‌کنند. من اول به شما بگویم که بدانید من می‌دانم که این صلوات چه اندازه ارزش دارد. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) وقتی معراج رفت، مَلکی جلوی پای پیامبر قدری دیر بلند شد، فوراً جبرئیل صیحه زد، گفت: جلوی بهترین خلق خدا، محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) بلند شو. گفت: یا محمد، من نگاهم به این لوح است، عدد باران را می‌دانم که چقدر روی زمین می‌چکد، اسم تمام امت تو را و تمام بشر را می‌دانم، مبادا یک ذره پس و پیش شود، تا جبرئیل به این اسم می‌رسد همچنین می‌کند این‌قدر کار خدا تنظیم است.

از هیچ‌کس هم فرق نمی‌کند. هفت دربند درست کردند، کفشت را هم بکن، کفشت را هم درآور. از دربند اولی باید پابرهنه بروی. چه کسی رفت آنجا جانش را گرفت؟ کفشش را هم درنیاورد. چه کسی رفت جانش را گرفت؟ کجا می‌روی؟ تو دربند درست می‌کنی. مگر برای عزرائیل هم می‌توانی دربند درست کنی؟ خدا یک مقدار عقل به شما بدهد، مقداری پول به من! حالا دلتان برای من نسوزد، من پول هم دارم، دارم شوخی می‌کنم. هفت دربند درست کرد. کفشت را درآور. لُخت شو. هفت دربند کجا رفت؟ مگر تو می‌توانی جلوی قدرت خدا را بگیری؟ ای بی‌عقل، مگر تو می‌توانی جلوی تقدیر خدا را بگیری؟ حرف آمد.

حالا می‌خواهم صلوات را به شما بگویم. این‌ها گفتند که مثلاً شما صد تا صلوات بفرستید، دویست تا بفرستید. درست است. ببین، من می‌دانم. ملک گفت: من چهار هزار سال نماز خواندم، آن برای تو. گفت: امت من دور هم جمع شوند، یک صلوات بفرستند، از این نمازی که چهار هزار سال طول کشیده و کردی بالاتر است.

حالا این چه صلواتی است؟ [آیا] این صلواتی است که ما می‌فرستیم؟ بابا جان، اگر این است، که من می‌دانم فلان آقا، هزار تا دو هزار تا، با کم و زیادش صلوات می‌فرستد، همه‌اش دارند می‌فرستند. خیلی‌ها ذکری هستند، همه‌اش ذکر می‌گویند. اما فهمیدیم یا گفتیم؟ یا حرف زدی؟ فهمیدی؟ حالا من می‌خواهم یک چیز به شما بگویم.

ببین، «ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین امنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما»[۱] وقتی می‌گوید: «تسلیما» صلوات می‌فرستد. اگر تو تسلیم پیامبر شدی، آن‌وقت تسلیم علی بن ابی طالب (علیه السلام) هم هستی. ارزش صلوات، مال تسلیم بودن است، نه این صلواتهایی که ما می‌فرستیم. اگر این صلواتهایی که می‌فرستیم چرا می‌گوید در آخرالزمان اگر یکی با دین از دنیا برود، ملائکه آسمان تعجب می‌کند؟ اگر این صلوات اینقدر ارزش دارد که ده تا از آن که فرستاد شود، تو آن را از ولایت بالاتر بردی، ای مرد عاقل، فدایت بشوم، من تو را هم دوست دارم، ([البته، اینجا تشریف آوردند قبول کرد، من تشکر از او می‌کنم. گفت: شما درست می‌گویید. در صورتی که صدا دارد، کمال دارد، جمال دارد، هر چه بگویید، این مرد حتی الامکان نسبت به خودش جمع است، اما باز هم تسلیم است.) من دارم به شما می‌گویم: اگر شما عناد داشته باشید، تسلیم نیستید. نگاه به ذکر خودت، نعلین خودت، و نمی‌دانم، ابعاد خودت می‌کنی تسلیم نمی‌شوی. باید ما تسلیم شویم. ای روحانیت، به شما عرض می‌کنم: شما در مقابل کسی که نسبتاً عوام است، باید خودتان را لخت بدانی؛ نه اینکه لباست را نگاه کنی، عمامه‌ات را نگاه کنی، کفشت را نگاه کنی؛ [در این صورت] والله، گوش به حرف نمی‌دهی. باید آن را زمین بگذاری، با او روبرو شوی. درست حرف بزنی؛ ببینی شاید حرفش درست باشد. چقدر من این را بگویم؟ هر کسی نسبت به خودش یک چیزی درونش است، شما درون آن را ببین. تمام اینکه گوش نمی‌دهند، [برای این است که] به خودشان نگاه می‌کنند. باباجان، عزیز من، بیا طاووس بشو. طاووس پرهای خودش را می‌کند. از پر طاووس قشنگ‌تر نیست. چرا می‌کنی؟ اینها، من را گیر می‌اندازد. زیبایی لباس را کنار بگذارید، اگر در تو زیبایی ولایت هست بیا جلو، ما چه کار می‌کنیم؟ این بنده‌زاده رفته بود مشهد، یک شوفر حرف خوبی زده بود. من کلام‌پرست هستم، ولایت‌پرست هستم، شخص‌پرست نیستم. هر کس می‌خواهد بزند، آنجا که ایشان بود، یک ماشین‌هایی می‌آوردند نفری ده تومان [کرایه] می‌گرفتند، آنجا یک مقداری با روحانیت یک طوری بودند. گفته بود: نفری صد تومان بدهید. بنده‌زاده دیده بود وقتش می‌گذرد. نفری صد تومان داده بودند. خانم این قوم و خویش ما، توی راه به او گفته بود که آقا، تو این کار را کردی، این لباس امام رضا را پوشیده است. گفته بود: مامون هم همین لباس را پوشیده بوده است! خب، بفرما. یعنی چه؟ صاف سرویسش کرد! ببین، فدایتان بشوم، پس بنا شد اگر این صلوات اینقدر بالاست و ده تایش که گفته شود، [شما آن را] از ولایت بالاتر بردی، [پس] چرا اهل تسنن که برای خود پیامبر صلوات می‌فرستند، اهل آتش هستند؟ پس تمام این ذکرها، تمام این عبادتها، تمام این جاهای مقدس، تمام اینهایی که شما به آن‌ها علاقه دارید، تمام این حرفها، باید اتصال به ذکر الله، اتصال به ولی الله باشند.

آن‌وقت آن‌ها اهم و غیر اهم دارند. قربانت بروم، فدایت بشوم، ان‌شاءالله قبول باشد. تو [که] چهارصد هزار تومان، پانصد هزار تومان دادی، چقدر به ما گفتند، اگر آب در قلمدان یک ظالم بریزند، تا زمانی که آن ظالم چیزی بنویسد تو گیر هستی؟ کسی که جوانان ما را کشته، کسی که [قبر] امام حسین (علیه السلام) را به تیر بسته است، کسی که به هر عنوانی از تمام این‌ها خبیث‌تر است، چرا هر کدام از شما می‌روید دویست و شصت هزار تومان به دشمن زهرا (علیها السلام) می‌دهید. این جهاز ندارد، پشت بامش کاه‌گل ندارد، گوشت را به خودش تحریم کرده است. کجا می‌روید؟ چطور جواب امام حسین (علیه السلام) را می‌دهید؟ حالا به او بگویی، می‌گوید: برای [زیارت] امام حسین (علیه السلام)، دست می‌دادند؛ یکی از علماء گفته بود. گفتم: این دست خودش را می‌داد، نه که ظالم‌پرور باشد.

حالا که می‌خواهی این کار را بکنی، [پس] یک کار را بکن. شما الان پانصد هزار تومان خرج می‌کنی، صد هزار تومان به فقرا بده. آن گناهت با این برطرف بشود. بله، می‌گوید: این کربلایی است، خوش به حالش! آن هم که یک بادی به خودش می‌کند. آره، تو بمیری! من باد تو را بیرون می‌کنم. حالا نروید بگویید حاج حسین می‌گوید: کربلا نروید؟ مگر من متوکل هستم؟ تو ببین چه کار می‌کنی؟ من دارم می‌گویم: امر را اطاعت کن. برو همین کار را هم بکن، با این برطرف بشود. توجه فرمودید؟

خدا رحمت کند، می‌گفتند: گویا این آقا شوشتری بود، (امام حسین (علیه السلام)، بالاخره مرحوم بحرالعلوم، خلاصه، یک بسم الله یاد او داده بود، حالا خصوصیتش را نمی‌خواهم بگویم) توی مسجد سپهسالار آمد و گفت: تمام انبیاء آمدند و می‌گویند: برای خدا شریک قائل نشوید، من می‌خواهم یک حرف بزنم که نه خدا گفته، نه پیامبر. گفت: بیایید خدا را شریک کنید. این کار را می‌خواهی بکنی، ببین خدا راضی است. [اگر] شریک تو راضی است، بکن. اگر نیست نکن. عجب حرفی زده بوده است.

ما به رفقا قول دادیم از امام زمان (عج الله فرجه) صحبت کنیم. رفقای عزیز، ببینید می‌شده پیش تمام ائمه ما بروند. چون که شما مخیر هستید. من راجع به «ما اوذی» پیامبر صحبت کردم. گفتم: سر حضرت یحیی را بریدند. حضرت زکریا را وسط اره گذاشتند و دو نیمش کردند. پیامبر را که اینجوری نکردند. پیامبر که می‌گوید: «ما اوذی» به واسطه این «ما اوذی» می‌گوید که عُمر می‌آمد. تا عمر می‌آمد، می‌دید این زهرای عزیز را می‌زند. ابابکر را می‌دید. می‌دید این است که خلافت را غصب می‌کند. قنفذ را می‌دید، می‌دید او زهرایش را می‌زند. چه به سرش می‌آمد؟ والله، می‌دید. به دینم، می‌دید. خب، این‌ها می‌رفتند. پس این‌ها مخیر هستند بروند. یک جاهایی ما مخیر هستیم برویم. باید ببینیم امر هست یا نه.

پس مطابق این روایت و حدیث، تمام مردم می‌توانستند پیش ائمه بروند؛ اما پیش امام زمان (عج الله فرجه) باید خودش بخواهد که تو بروی. این اینطور نیست. مخیر بودن تو خنثی است. اگر مطابق یک عمر خلقت داد بزنی، تا او نخواهد، او پذیرا نیست. یک امام که داریم، یعنی حجة بن الحسن باید او بخواهد که بروی.

حالا علتش این است که شما که اینقدر امام زمان (عج الله فرجه)، امام زمان (عج الله فرجه) می‌کنید، می‌دانم در مجلس هستند، جای دیگر هم هستند، خیلی گریه می‌کنند، بیتوته می‌کنند، گردنشان را کج می‌کنند و راست می‌کنند. خیلی از این کارها می‌کنند. من خیلی‌ها را هم دیدم. این‌ها می‌خواهند آقا را ببینند. حالا چرا آقا به شما راه نمی‌دهد؟ علتش این است که از آب در نمی‌آیید. پس امام زمان (عج الله فرجه) شما را می‌خواهد. روی خواستن شما، من گفتم نماز امام زمان (عج الله فرجه) را بخوانید. هر روز نمی‌خوانی، از صبح چهارشنبه گویا هست تا اینکه شام جمعه. حالا چرا نمی‌شود؟

شما از آب در نمی‌آیید. یعنی ما رفوزه می‌شویم. حالا که رفوزه می‌شوی هر چه گریه و زاری کنی، او تو را می‌خواهد. وقتی این‌طور شدی، خجل می‌شوی. توجه فرمودید؟ ببین، قربانت بروم، به شما گفته، هر کاری می‌خواهی بکنی، اول تفکر داشته باش. بعد از تفکر مشورت کن. بعد از اینکه مشورت کردی، کار را افشاء کن. چرا این کار را می‌کنی؟ حالا اگر این کار را نکردی، خودت را توی غصه می‌اندازی، دوستان را هم در غصه می‌اندازی. پس اگر خواستی کار کنی، اول باید تفکر داشته باشی، بعد از تفکر، مشورت، بعد از مشورت، آن کار را افشاء کن.

بابا جان، من خصوصی نمی‌گویم. خدا می‌داند شاید این نوار من را صد سال دیگر کسی بشنود. حالا شخص هم این کار را نکند. اگر شخص هم اینطور است، نکند. حالا بابا جان، من می‌خواهم تو پیامبر بشوی. آخر، چرا ما اندیشه نداریم. چرا ما فکر نمی‌کنیم؟ من چقدر داد بزنم: تفکر، تفکر، یک کاری می‌کنید. خودتان را به غصه می‌اندازید، دوستانتان هم غصه می‌خورند. حالا ببین پیامبر دارد چه کار می‌کند؟

بابا جان، پیامبر آمده، الگو است. ببین اول چه کار می‌کند. حالا جبرئیل نازل شده، یا محمد، دشمن دارد می‌آید، مشورت کن. حضرت بلند شد، ندا داد. گفت: اینطور است، دارند می‌آیند. سلمان عزیز، بلند شد گفت: یا رسول الله، در ایران که ما بودیم (آخر، ایرانی است) وقتی دشمن می‌آمد، خندق می‌کندیم. حرف من این است، وقتی مشورت کرد، افشاء کرد. فوراً خندق کندند. عزیز من، قربانتان بروم، اول کاری که می‌خواهید بکنید، باید تفکر داشته باشد، بعد باید مشورت کنید. آن‌وقت نبی می‌شوی. هم نبی می‌شوی، هم پیرو نبی می‌شوی.

من می‌خواهم رفقا که نوار من را می‌شنوید نبی شوید. فوراً یک کاری را به دید خودتان نکنید. هر کاری می‌خواهید بکنید، من والله، بالله، از تمام شما تشکر می‌کنم. مبادا من نظرم به شما باشد؛ اما خب، بعضی‌ها هستند یک کارهایی می‌خواهند بکنند، اینجا می‌آیند. ایشان حالا می‌خواسته مثلاً کربلا برود. یا می‌خواسته برود مکه، پول هم نداشته. می‌آید می‌گوید. می‌گویم از الان می‌خواهی بروی؟ الان تصمیم بگیر. الان تصمیم گرفت. یک چیزی داشت، خیلی به دردش نمی‌خورد. گفت: این را بفروشم. گفتم: بفروش. این رفت مکه. ببین، این با مشورت به مکه می‌رود. شما که می‌خواهید کربلا بروید، بیایید دو سه نفری دور هم بنشینید، بگویید این طوری است، این طوری است، خودت را کنار بگذار.

حالا چرا امام زمان (عج الله فرجه) به ما راه نمی‌دهد؟ خجالت زده می‌شویم. یکی خجالت زده می‌شویم، یکی هم امام زمان (عج الله فرجه) «عصمة الله» است. می‌خواهد تو در عصمتش راه پیدا کنی. من مَردش نیستم. هم خجالت‌زده می‌شوم، هم مَردش نیستم. فهمیدید؟ «عصمة الله» به چه کسی راه می‌دهد؟ تو باید روح بشوی. «من» را کنار بگذاری. روح باید بشوی. «إنّا أنزلناه فی لیلة القدر، و ما أدراک ما لیلة القدر، لیلة القدر خیر من ألف شهر، تنزّل الملائکة و الرّوح» آقای روحانی، دو هزار مرتبه بگو امام زمان. والله، اگر روح نشوی، به تو راه نمی‌دهد. باید روح شوی. او «عصمة الله» است. زهرای عزیز، «عصمة الله» است. چرا عمویش را راه نمی‌دهد. غلام، بلال سیاه را راه می‌دهد. بلال «عصمة الله» شده. چرا سلمان را راه می‌دهد؟ سلمان «عصمة الله» شده، عمویش «عصمة الله» نیست. بالاتر بروم؟ چرا ابولهب عموی پیامبر را لعنت می‌کنند؟ «تبت یدا ابی لهب و تب» امر پیامبر را که اطاعت نمی‌کرد، پیامبر را هم اذیت می‌کرد. پس اسلام درست است. اسلام اگر ولایت نداشته باشد، روح ندارد. بیایید ما ولایت را اذیت نکنیم. کجا اذیت می‌شود؟ الان من به شما می‌گویم. اگر تو یک پسر داشته باشی که به امرت نباشد، تو را دارد اذیت می‌کند. ما اگر به امر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم)، به امر علی ولی الله، به امر زهرا نکنیم، زهرا را اذیت می‌کنیم. «من» دلم می‌خواهد. «من» را بزن به سینه دیوار. باید امر را دید.

حالا من چند نفرش را نشانتان می‌دهم. دو نفر با هم صحبت کردند. گفتند: فلانی نتیجه گرفت، ما هم مسجد سهله برویم. الان ببینید یک مجلس می‌خواهید بیایید، باید پا روی همه چیز بگذارید. اما اگر بخواهید بیایید از سر وقتتان، منافعتان، همه چیزتان بگذرید. یعنی یک جلسه که ولایی است به واسطه ولایت اهمیت بدهید. اگر اینطوری شد، آن‌وقت صاحب ولایت به شما برکات می‌دهد. اگر اهل علم هستی، یک چیزی که در آن بمانی، آن نور ولایت یک جلوه‌ای در دلت می‌کند، فوراً آگاه می‌شوی. عزیزان من، این حرفها که من می‌زنم اخلاقی است. حالا ببین چطور ما رفوزه می‌شویم. دو نفر بودند این‌ها مسجد سهله آمدند، گفتند که ما باید امام زمان (عج الله فرجه) را ببینیم. شب آخر که شد دیدند یک عربی است، یک کیسه‌ای دارد قدری تویش چیزی هست. آمد، گفت: من می‌روم تا این آبادی می‌آیم. شما تا یک چیزی بخورید، من الان می‌آیم. این که رفت، نگاه کردند، دیدند توی کیسه پر از جواهر است. گفتند: فلانی، گفت: بله. گفت پا شویم یک چاله بکنیم، این شخص تا می‌آید او را توی چاله بیندازیم و پولها را قسمت کنیم. تا این را گفت، امام زمان (عج الله فرجه) گفت: بابا، امام زمان (عج الله فرجه) را می‌خواهید یا می‌خواهید او را بکشید. خب، رفوزه شدند و یک عمری خجالت کشیدند.

سیصد و سیزده نفر با هم شدند، اینها همه از روایات است، از شهر هم بیرون رفتند. تا حتی یکی از احمقی‌شان این بود که دست از زن و بچه‌شان کشیدند. این احمق ها، می‌گویند می‌خواهیم عبادت کنیم. عبادت این است دیگر. یک چیز بگویم که بخندید. یک روایت داریم این به مقدسها می‌گوید. ای روایت، ای به قربانت بروم، جگر من حال می‌آید، این چیزها را به این مقدسها می‌گوید. والله، خوشم می‌آید که به مقدسها می‌گوید. این آمد و گفت: روایت داریم آن موقع‌ها یخ بود. من یادم است. این یخچالها دائم می‌ریختند رویش، اینطور می‌شد. حالا می‌گوید: شب است، اگر یخ را بشکنی و بروی غسل کنی، یک نماز شب بکنی، که دیگر از این که بهتر نیست؟ اما می‌گوید خانمت به تو احتیاج دارد، اگر آنجا نروی، منادی ندا می‌دهد: ای مرتیکه خر، عوض اینکه به تو ثواب بدهد، می‌گوید: ای مرتیکه خر، به قول من می‌گویم خاک بر سرت. برو احتیاج این را برطرف کن، کیف کن، این چیست که می‌کنی؟ بیشتر مقدسها، مرتیکه خر هستند.، در عبادت می‌روند. بابا، ببین این خانم چه می‌گوید؟ عجب آدمهایی هستند. توجه فرمودید من چه می‌گویم؟

منظورم این است این‌ها سیصد و سیزده نفر شدند از زن هم دست کشیدند. یک نفر بود یک قدری متمول بود، همه‌اش امام زمان (عج الله فرجه)، امام زمان (عج الله فرجه) می‌کرد، این‌ها بیرون شهر رفتند. خلاصه، این‌ها که امام زمان (عج الله فرجه)، امام زمان (عج الله فرجه) کردند، یک دفعه امام زمان (عج الله فرجه) خودش را ظاهر کرد. گفت: من را می‌خواهید؟ گفت: آره، قربانتان بروم. ما سیصد و سیزده نفر هستیم، یاور شما هستیم، همه از دست زن و بچه برداشتیم. ما مطیع هستیم و از این حرفها. توی این‌ها یک {نفر} قصاب بود. امام زمان (عج الله فرجه) گفت: ما حالا پشت بام برویم. گفت: فعلاً شما همین جا باشید. این قصاب را صدا زد. امام زمان (عج الله فرجه) دو بزغاله را برداشته بود و پشت بام برده بود. آن‌ها سیاست‌مدار هم هستند. فوری یکی از این‌ها را صدا زد، تا صدا زد، به قصاب گفت: بزغاله‌ها را بکش. این کشت و خونش ریخت. خونش ریخت و دومی را صدا زد. تا صدا زد به قصاب گفت یک بزغاله دیگر را هم بکش. آقا، این سیصد و سیزده نفر فرار کردند. گفتند: می‌خواهد ما را بکشد. بابا، سیصد و سیزده نفر، تو باید جانت را فدای امام زمان (عج الله فرجه) کنی، تو می‌خواهی باشی؟ به تو بگوید: آیت الله و پولهایی به هم بزنی و تشکیلاتی درست کنی؟ تو باید جانت را فدا کنی.

یکی دیگر، این خدا می‌داند چقدر امام زمان (عج الله فرجه) امام زمان (عج الله فرجه) می‌کرد. این امام زمان (عج الله فرجه)، نه این است که ما امام زمان (عج الله فرجه) بگوییم. این‌ها دست از کار و زندگی برمی‌دارند و نان خشک می‌خورند و یک طوری هستند. کنار می‌روند، گریه می‌کنند، روی خاک می‌غلطند. یک قدری چیز هستند، ‌این طوری،‌ یک دفعه دید خوابیده است و امام زمان (عج الله فرجه) پیشش روانه کرد. گفت: آقا، می‌گوید بیا. گفت: آقا، دوید و دوید. روایت داریم یک پلی بود از این پل که گذشتند، آقا این طرف بود. چند تا خیمه زده بود. خیمه آقا امام زمان (عج الله فرجه) آنجا بود، یک خیمه هم اینجا بود. به او گفت تو برو این خیمه، رفت. وقتی رفت دید زنی است حلال. خلاصه مشغول صحبت و این حرفها شد. بعد از نیم ساعت گفتند: آقا می‌گوید بیا. گفت: من حالا می‌آیم. دوباره پی او روانه کرد. گفت: بگو من حالا می‌آیم. وقتی آمد دید، همین‌طور گرفته خوابیده است. خب، این از کجا از امتحان در آمد؟ تا آخر عمرش خجالت زده بود. توجه فرمودید؟ از این‌ها خیلی است که من بخواهم وقت شما را بگیرم. همیشه رفوزه می‌شوی. حالا که رفوزه می‌شوی آقا امام زمان (عج الله فرجه) چه کار می‌کند؟

آن صابونی را چه کار کرد؟ حالا دارد می‌آید آنجا برود. این همه گریه کرده، حالا دارد می‌آید آنجا. باران می‌آید. می‌گوید صابونهایم الان خراب می‌شود. آخر، باران با صابون مخالف است. گفت: صابونی، برو پیش صابونهایت. آقا، تو هم برو درست را بخوان. چه کار به امام زمان (عج الله فرجه) داری. پس اگر قربانتان بروم، این طوری می‌شود برای این است که ما از امتحان نمی‌توانیم دربیاییم. اگر بتوانی از امتحان درآیی، از این نجواها خیلی است. نه یکی، دو تا.

والله، به خودش قسم خیلی است. توجه فرمودید. اما چه بشوید؟ باید روح بشوید. یک جان داری باید آرزو ببری. تمام دنیا را نبینی. یک جان داری بخواهی فدای امام زمان (عج الله فرجه) بکنی. او هم می‌گوید جانت بماند. هم می‌گوید جانم فدای جانت. بیا، چه می‌خواهی. این طور تحویلت می‌گیرد؛ اما دکان خیلی است. وقتی تو مطابق امر نشدی، امام زمان (عج الله فرجه) خواستنت هم احمقی است. شناخت امام زمانت هم احمقی است. بیایید احمقی نکنید.

در مشهد زیاد است. رفته، چقدر خرما خریده است. یک چند تا از این اسبها خریده است و شمشیر خریده است، آب تهیه کرده است. یکی هم می‌گفت تمام خرماها هم کرم خورده است. می‌گوید: قمر در عقرب امام زمان (عج الله فرجه) می‌آید. مرتیکه احمق، مگر امام زمان (عج الله فرجه) احتیاج به تو دارد که تو رفتی خرما برای لشکرش تهیه کردی. آب برای لشکرش تهیه کردی؟ یک خلقت به امرش است. خب، بفرما، این امام زمان‌شناس است. امام زمان‌شناختن ما مثل امامهای دیگری است که می‌شناسیم. ما باید امام زمانمان را بشناسیم. چرا می‌گوید اگر نشناسی، به زمان جاهلیت می‌میری؟ بیا امرش را اطاعت کن. امرش، خودش است. عزیز من، قرآن، امرش خودش است، خدا، امرش خودش است. امام زمان (عج الله فرجه)، امرش خودش است، ولایت امرش خودش است. اگر امرش را اطاعت کردی، پیش او هستی، او هم پیش تو است. مگر نبود شخصی پیش امام صادق (علیه السلام)، طلب بهشت کرد، گفت تو توی بهشت هستی. پیش من هستی.

ما والله، به وجود امام زمان (عج الله فرجه)، صدی نود تا (ده تایش را من خجالت می‌کشم بگویم، ما همه پیرو زمان هستیم، نه پیرو امام زمان (عج الله فرجه) باشیم) پیرو زمان هستیم. حالا من به شما می‌گویم ببینید هستیم یا نیستیم. شخصی خدمت امام صادق (علیه السلام) آمده، من روی مناسبت تکرار می‌کنم، دست حضرت را می‌بوسد، [حضرت] نمی‌گذارد، می‌گوید: می‌خواهم افتخاری نصیبم شود. [حضرت فرمود:] وای بر تو، تو زنی دست به حجر گذاشته بود، روی دستش دست کشیدی. کجا را دارد می‌بیند؟ باز دوباره شخص دیگری آمد. گفت: من شیعه شما هستم، راهش نداد. گفت: دوست شما هستم. گفت: بیا. امام فرمود: روز چهارشنبه در چه ماهی، پرده کشیده بودی، نماز زنها را درست می‌کردی، یک زنی خوش صدا بود، گفتی: مکرر کن. تو چه دوست امام زمان (عج الله فرجه) هستی که تلویزیون گوش می‌دهی. نگاه به این خارجی‌ها می‌کنی؟ گفت: وای بر تو، تو چطور ادعای دوستی می‌کنی؟ بیا عزیز من، حرف بشنو. بیا عزیز من، تفکر داشته باش. خدا می‌داند، به آن راهی که حاج شیخ عباس رفته است، گفت، حضرت فرمود: اغلب ما یا به واسطه زنمان به جهنم می‌رویم، یا او به واسطه تو به جهنم می‌رود. یا تو به واسطه او می‌روی، یا او به واسطه تو می‌رود.

یکی یک مقدار دستش پس رفته بود، یک نسبتی با این بنده‌زاده، میرزا ابوالفضل دارد، گفت: ما رفتیم تلویزیون را بفروشیم. گفت: اگر بدانید، اگر من مرده بودم، این‌ها اینقدر گریه نمی‌کردند. خب، این بنده خدا چه کند؟ خب، گذاشت زمین دیگر، اگر تو بمیری، او برای تو گریه نمی‌کند، اما اگر بخواهی تلویزیون را بفروشی، گریه می‌کند. پس خانم، تلویزیون را از تو بیشتر می‌خواهد. توجه فرمودید؟ بابا، نرو داد و قال کن. من الان یادت می‌دهم. این خانم را بنشان، بچه‌ات را بنشان، به او بگو. آخر، هر کس هم یک‌جور است. یک نفر است یک وقت می‌بینی که یک مملکتی دستش است. من نمی‌گویم: حلال، حرام کن. آخر، تو چه کاره‌ای عمله؟ این به چه درد تو می‌خورد؟ تو از کجا می‌خواهی خبر داشته باشی؟ از انگلستان و شوروی؟ از کجا می‌خواهی خبر داشته باشی؟ این‌ها می‌خواهند به مملکت تو حمله کنند؟ مال تو را ببرند؟ آسمان‌جُل! می‌گوید: ما می‌خواهیم از همه جا خبر داشته باشیم. بیا از بهشت خبر داشته باش، بیا از جهنم خبر داشته باش، بیا از سؤال اول قبر خبر داشته باش، بیا امر امام صادق (علیه السلام) را خبر داشته باش.

مگر همین امام صادق (علیه السلام) نیست که از در خانه‌ بُشر می‌گذشت که دید دارد ساز و آواز می‌زند. کنیزی بیرون آمد. گفت: این آزاد است یا بنده است. گفت: آقا، این نوکر و کلفت دارد، آزاد است. امام فرمود: این آزاد است که این کارها را می‌کند. کاری نمی‌کرد، ساز می‌زد. او هم پیاده دنبال امام صادق (علیه السلام) دوید. ببین، هر کسی که رئیس مذهب ما را احترام کند، تا حیوانها او را احترام می‌کنند. باز خدا رحمت کند حاج شیخ عباس را، گفت آن حدودی که بشر می‌آمد، دیگر گوسفند و گاو و خر سِرگین نمی‌انداختند. ببین، دوستی امام توی حیوانات اثر می‌کند. بیا امر را اطاعت کن تا حیوانات احترامت کنند. کجا این کارها را می‌کنی؟ من نگفتم حرام است که تلفن کنید چرا حرام است؟ من می‌گویم بیا با وجدان خودت کار کن. این‌ها را بنشان، ضرر و زیان این‌ها را بگو. وقتی ضرر و زیان را گفتی، والله، این خانمها خوبند، بچه‌ها خوبند، نمی‌دانند ضرر و زیان این چیست. تو ضرر قمار را بگو، بگو اگر قمار‌بازی کردی، پولت حرام است، غسلت حرام است، نمازت حرام است، او نمی‌کند.

حالا همین امام صادق (علیه السلام) است. رئیس مذهب ماست. ما مذهب از امام صادق (علیه السلام) داریم، مکتب از ابراهیم داریم. یعنی به امر مکتب ابراهیم باشیم. ابراهیم چه کار می‌کند؟ زنش را می‌خواهد از یک دروازه‌ای ببرد، او را توی صندوق می‌گذارد. حالا به مَلِک خبر می‌دهند یک مردی است یک صندوق آورده است، درش بسته است. می‌گوید: هر چه گمرک است من می‌دهم. گفت: او را بیاورید. حالا در صندوق را باز کرد. دید یک زن است. گفت: می‌خواستی او را خفه کنی؟ رفت حرف بزند لال شد، رفت دست بگذارد، خشک شد. عزیز من، بیا ناموست را با چنگ و دندان حفظ کن. غلط می‌کند آن دستی که به طرف خانم تو بیاید. غلط می‌کند زبانی که غیر از خدا با خانم تو حرف بزند؛ اما تو حفظش کن. عزیز من، ملت از ابراهیم داری. تا می‌گوید کجا بروم؟ برو، تا می‌گوید کجا بروم؟ برو من روایت و حدیث نقل می‌کنم.

تمام جنایتی که به ائمه ما شده است، خلفای عباسی کردند. آن‌ها که نماز جمعه می‌خواندند، آن‌ها که ذکر می‌گفتند، آن‌ها که از الغوث می‌گفتند، آن‌ها که در مقابل ظاهری خدا می‌ایستادند، آن‌ها که لباس علی را پوشیدند، تمام این‌ها اینجوری بودند. چرا؟ اگر می‌خواهی قبول کنی، والله، بالله، امام صادق (علیه السلام) فرمود: ظلمی که بنی عباس به ما کردند، بنی امیه نکردند. مگر این‌ها قوم و خویش نبودند؟ حالا عزیز من، فدایتان بشوم. ببینید من چه می‌گویم. توجه کنید. یک قدری دست از عبادتها و ذکر و فکرها بردارید عزیز من، بیایید با امر وضو بگیر، با امر نماز بخوان، با امر ذکر بگو، با امر خدا بگو، با امر بخواب، با امر پاشو. امر تو را نجات می‌دهد، نه عبادت. عبادت بی‌امر همین است. مگر بنی عباس عبادت نمی‌کردند؟ چرا اهل جهنم هستند؟

حالا عزیزان من، این فقه و اصول را امام باقر و امام صادق (علیه السلام) گفتند. چرا به حضرت، باقر العلم می‌گویند؟ چون علم را شکافت. یک مدت زمانی بنی امیه با بنی عباس دعوا می‌کردند، این‌ها یک ذره فرصت پیدا کردند. حالا چه کسی باز مانع شد؟ باز بنی عباس شد. حالا این فقه و اصول را از آن‌ها داری. عزیزان من، ای آقایی که فقه می‌خوانی، ای آقایی که اصول می‌خوانی، باید به امر امام صادقت باشی، باید به امر امام باقرت باشی، باید به امر امام زمان (عج الله فرجه) خودت باشی. آن زمان امام زمان، همان بوده است. فقه و اصول ایشان را به قول ما تتبع کرده است. باید به امر او باشی. ببین امام چه می‌گوید؟ امام صادق (علیه السلام) فقه و اصول را در نزد شما گذاشت. او را عوض نکنید. چرا عوض می‌کنید؟ به تو یک شمش طلا داده است، تو جایش یک عروسک کرده‌ای. آن شمش طلا بود، چرا این طوری می‌کنی؟ عزیز من، قربانت بروم، بترس! یک روزی تمام این‌ها حساب دارد. تمام این‌ها کتاب دارد. فقه و اصول را امام صادق (علیه السلام) و امام باقر درآورند. حالا همه می‌گویند ما شاگردش هستیم.

یک نفر از دانشگاه امام صادق تهران اینجا آمده بود. گویا تمام قرآن را حفظ بود. به او گفتم: عزیز من، قرآن چه می‌گوید؟ به اینکه می‌گوید تو شاگرد امام صادق (علیه السلام) هستی، دل خوش نباش، خیلی هم ابعادش بالا بود؛ اما بچه خوبی است. گفتم: به تو که می‌گوید شاگرد امام صادق، ببین شاگرد امام صادق (علیه السلام) هستی یا نه. ابوحنیفه هم شاگرد امام صادق (علیه السلام) بود. پیرو چه کسی هستی؟ به اسم اینکه من شاگرد امام صادق (علیه السلام) هستم که به تو جزا نمی‌دهد. تو امر امام صادق (علیه السلام) را اطاعت کن. ببین، امام صادق (علیه السلام) چه گفته است. عزیز من، گفته: نزول نخور، بدگمان نباش، علم خودت را دکان نکن، حرف از خودت نزن، حرف از من بزن، خیانت نکن، بدچشمی نکن، تکبر نداشته باش، «من» نگو. تمام این‌ها را امام صادق (علیه السلام) گفته است. آیا شاگردش هستی؟ بنا کرد گریه کردن. من شاگرد امام صادق (علیه السلام) هستم را از تو نمی‌پذیرد. باید امر امام صادق (علیه السلام) را اطاعت کنی، عزیز من، ببین ایشان چه گفته است؟

حالا حضرت توی بستر افتاده است، ببین، تا نفس آخر حسین می‌گویند، تا نفس آخر که در ظاهر در این عالم می‌خواهد بکشند، می‌گویند: علی. حالا این شخص تا امام را دید، روایت داریم، استخوان سرش مانده بود، تمام استخوانهایش از زهر آب شده بود. چه کسی زهرش داده بود؟ نماز شب‌خوان، حج برو، مکه برو، الغوث‌گو، عبادت‌کن، خدا، خدا کن، چه کسی کرده است؟ چه کسی امام صادق (علیه السلام) را کشت؟ انگلیسی‌ها کشتند؟ یهودیها کردند؟ آمریکاییها کردند؟ حالا بنا کرد گریه کردن. منظور من این است حضرت نگاهی کرد. گفت چرا گریه می‌کنی؟ گفت: آخر، یابن رسول الله شما را به این حال می‌بینم. گفت: برای جدم حسین گریه کن. من به شما دید ولایتی‌ام را گفتم. می‌گفت: از یک نفری که به اصطلاح خیلی عالم است و اسم دارد از او سؤال کردند، امام چطور زهر را می‌خورد؟ گفت: یک لحظه فراموش می‌کند. برایش پیغام دادم ای عزیز من، این چه حرفی است که زدی؟ اگر امام لحظه‌ای فراموش کند، تمام این عالم فروریزان می‌شود. مگر امام فراموش‌کار است؟ «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس و یطهرکم تطهیرا»

حالا چه می‌شود که زهر را می‌خورد؟ امر است. وقتی که مردم لیاقت ندارند، خدا می‌خواهد او را از مردم بگیرد. آن‌وقت آن زهر را می‌خورد. والله، بالله، آن زهر هم به امرش است. آن باید امر کند که نتیجه ببخشد. گفتم: گل گاو زبان که حیوانات به روی آن ادرار می‌کنند اینکه شفا نمی‌دهد. ببخشید در این مجلس دکتر است. مهندس است، عالم است، جسارت نکنم. می‌خواهم شما بدانید، گل گاو زبان، شخصی را شفا نمی‌دهد. امر شفا می‌دهد. آن گاو گل زبان یا آن دواهایی که آقای دکتر می‌نویسد، وقتی آن مریض می‌خواهد بخورد، به امام زمان (عج الله فرجه)، نگاه می‌کند، می‌گوید: آقا جان، نتیجه‌ای را که در من خلق کردی، ببخشم یا نبخشم. می‌گوید: ببخش، این مریض خوب می‌شود. فدایتان بشوم، تمام گیاهان این عالم به امر وجود مبارک امام زمان (عج الله فرجه) است.

این یعنی امام زمان (عج الله فرجه) شناختن، شما که امام زمان، امام زمان می‌کنید. حالا ببین امام صادق (علیه السلام) چه کار می‌کند. اهل بیتش را دورش جمع کرد. گفت: عزیزان من، به کسی ظلم نکنید که بگوید خدا. خدا یک وقتی با او روبرو می‌شود. چقدر مردم ظلم و جنایت می‌کنند؟ عجیب است یکی از بچه‌های برادرش توی کوچه کارد کشید، می‌خواست امام صادق (علیه السلام) را بکشد. حضرت فرمود: از ارث من، دو برابر به او بدهید. یک نفر بلند شد، گفت: آقا جان، این قاتل است. امام فرمود: می‌خواهم رحمیت از طرف من قطع نشود. این‌ها دستور است که به ما داده است. اگر رحمی دارید که از شما برگشت، یک وقت از روی فقر و فلاکت برگشته، اما مواظب باشید آن رحم بدعت‌گذار دین نباشد. امام این کار را کرد؛ اما حضرت به او گفت: الهی خیر نبینی. او را نفرین کرد. آخر، او پیش منصور رفت، گفت: عموی من دارد شمشیر جمع می‌کند و چه کار می‌کند. می‌خواهد با تو بجنگد. وقتی می‌خواست برود، حضرت فرمود: ای بچه برادر، خون من را گردن نگیر.

وقتی رفت این کار را کرد، منصور حکم قتلش را داد. توجه فرمودید من چه می‌گویم؟ عزیزان من، فدایتان بشوم، آن‌ها خدا هستند. آن‌ها ارحم الراحمین هستند. آن‌ها رحم‌کننده به همه هستند؛ اما این نفرین را هم به او کرد. حالا می‌خواستم خدمت شما عرض کنم، ما مکتب از ابراهیم داریم، مذهب از امام صادق (علیه السلام). بیایید امر امام صادق (علیه السلام) را اطاعت کنیم. والله، اگر امر این‌ها را اطاعت کنیم، امر الله می‌شویم. هم دنیایمان درست است، هم آخرتمان.

خدایا، عاقبت ما را به خیر کن.

خدایا، ما را بیامرز.

خدایا، ما را از خواب غفلت بیدار کن.

خدایا، به حق امام زمان، شناخت امام زمان (عج الله فرجه) به ما بده.

خدایا، به حق امام زمان، ما مخلص باشیم؛ یعنی مخلص دینت باشیم. دین خدا، علی است. گفتم: مگر آقا ابوالفضل وقتی رجز می‌خواند چه می‌گفت؟ وقتی رجز می‌خواند، می‌گفت: من حامی دینم، دینم حسین است. رفقای عزیز، ما باید دینمان امام زمان (عج الله فرجه) باشد. امیدوارم که خدا شناخت امام زمان (عج الله فرجه) به شما بده. امیدوارم که خدا توفیق به شما بدهد.

رفقای عزیز، این تن ساز که می‌خواهید باید بخواهید که خدا را اطاعت کنید و مبلغی پیدا کنید زن و بچه‌تان را هم اداره کنید. دستتان هم باز باشد. آن‌وقت آن فکر شما، تن شما،آن است که امام زمان (عج الله فرجه) را دوست دارد.

یا علی

  1. (سوره الأحزاب، آیه 56)
حاج حسین خوش لهجه نابغه ولایت؛ حاج حسین خوش لهجه