باید شکرانه این که امر هستی را بکنی. از کجا بفهمی که امر هستی؟ از کارهای خودت. اگر به این‌جا رسیدی، ناامری را داری می‌بینی؛ به حضرت عباس، ناامری نمی‌کنی. پس تو امر هستی که ناامری را می‌بینی و دنبالش نمی‌روی؛ یقین به امر کرده‌ای. ندیدند که این‌طور شدند. درس خواندند، نفهمیدند این حرف‌ها را؛ مگر شریح قاضی می‌فهمید که دارد بی‌امری می‌کند؟ مگر هارون و مأمون می‌فهمیدند؟ آن‌ها امر نشدند، خلق شدند. شریح قاضی امر را نفهمید که بی‌امری کرد. شریح، خلق بود که نفهمید؛ اما امیرالمؤمنین علیه‌السلام امر است. ببین چگونه امر خدا را اطاعت می‌کند؟ [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: عارف ولایت]

به این امید از خواب بلند شو که امری را اطاعت کنی، حاجت مؤمن را برآورده کنی. امام زمان (عجل‌الله‌فرجه) می‌گوید: تو یک کاری بکن. من که امام زمان هستم، کاری می‌کنم که رضایت خداست؛ تو هم کاری بکن که خواست ما را بجا بیاوری. وقتی این‌طور شدی، دیگر توی این خطی. حالا باید شکرانه کنی که در این خطی. تو با هستی خدا مربوطی، قربانت بروم! فقط باید شکرانه کنی. بگویی: «خدایا! ما را از هستی‌ات خارج نکن. خدایا! ما را از هستی‌ات دور نکن. خدایا! اگر ما لیاقت نداریم، به ما لیاقت بده.» اگر این‌طور شدی، دیگر خودت امری، زندگیت در امر است. تو، توی حقیقتی، توی امری، یقین کرده‌ای. اصلاً چیزی نباید غیر از هستی خدا ببینی. حالا که این‌طور شدی، إن‌شاءالله می‌روی نماز می‌خوانی، سر به سجده می‌گذاری، شکر این را بکن که خدا تو را امر کرده. والله، امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام هم همین‌طور بوده؛ نماز که می‌خوانْد، شکرانه خدا را می‌کرد. تو هم همین‌طور بشو. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: عارف ولایت]

شما باید آمادگی «هل من ناصر» خدا را داشته‌ باشید، آمادگی «هل من ناصر» امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را داشته‌ باشید؛ اگر یک روزی امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) آمد، باید بدوی. «انتظار الفرج» یعنی انتظار ندای امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) را داشته‌ باشید. آن‌وقت دیگر کاری به‌ دنیا نداری، کاری به گناه‌ نداری، انتظار لهو و لعب نداری، به تلویزیون کاری نداری. آن‌ هم مرد می‌خواهد که این‌جور باشد. حالا تازه امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) که می‌آید، یاوران امام‌ زمان (عجل‌ الله‌ فرجه) از او میراث [انبیاء را] می‌خواهند [نشان بدهد]. یقینی که توی تو هست، آن میراث است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: امام زمان]

رفقای‌عزیز! همه این حرف‌ها باید با یقین خوانده شود و الّا حرف لوث می‌شود. ما باید یقین به ولایت داشته‌ باشیم، نه فقط حرف ولایت بزنیم؛ اما بعضی‌ها این‌را سرسری می‌گیرند. اصل یقین است. کجا یقین نداری؟ آن‌ موقع‌ که گناه می‌کنی، خدا که گناه را قبول نمی‌کند. اصحاب‌ یمین گناه نمی‌کنند، من انتظار دارم همه‌ شما این‌جوری باشید. زبانی که علی علیه‌السلام دارد، «لا اله الا الله، محمد رسول‌الله، علی‌ولی‌الله» می‌گوید و این حرف‌ها از آن بروز می‌کند؛ اما اگر علی علیه‌السلام نداشته‌ باشی، از تو خلق و پیروی خلق بروز می‌کند. بیا تولید تو ولایت باشد. رفقای‌عزیز! بیایید از این حرف‌ها قدردانی کنید و بهشت بروید. تمام این‌ها با روایت و حدیث صحیح مطابق است. [پایگاه ولایت حضرت علی و حضرت زهرا: ترجمه احکام]